บทที่ 11 ยาวนาน+

ความทรมานที่ลากยาวเข้าสู่วันที่ห้าทำให้ประสาทสัมผัสของเบลตื่นตัวจนสติแทบหลุดลอย ความร้อนรุ่มเปียกแฉะหลั่งไหลออกมาจากช่องทางด้านหลังไม่หยุดหย่อน ทุกครั้งที่เขาขยับกายทำความสะอาดคฤหาสน์ ชุดเมดตัวสั้นจู๋ที่ปิดสะโพกไม่มิดจะเสียดสีกับยอดอกที่บวมเป่งและช่องทางที่ฉ่ำแฉะจนส่งเสียง แฉะ... แฉะ... ลามกสะท้อนก้องไปตามทางเดินหินอ่อน

 ​ยอร์ชนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟากำมะหยี่ ท่วงท่าสุขุมทว่าเปี่ยมไปด้วยรังสีอำมหิต ในมือหนาถือรีโมทสีดำขลับที่ปลายนิ้วคอยเขี่ยปุ่มเร่งจังหวะ ไข่สั่นขนาดเขื่องสองลูกที่ฝังตัวอยู่ลึกสุดใจกลางความเสียวของเบล

 ​"วันนี้หน้าที่ของมึงคือขัดพื้นคฤหาสน์หลังนี้ทุกซอกทุกมุม... ห้ามหยุด " ยอร์ชเอ่ยพลางจิบไวน์แดง สายตาทอดมองร่างโปร่งบางที่สั่นเทิ้ม

 " ถ้ากูเห็นมึงหยุดขยับร่อนสะโพก... กูจะกระหน่ำแรงสั่นขึ้นอีกเท่าตัว"

 ​ครืดดด... ครืดดด...

 ​ทุกย่างก้าวที่เบลเคลื่อนไหวไปตามบันไหวบนหินอ่อน ของเล่นสั่นสะเทือนข้างในจะบดขยี้กับผนังเนื้อนุ่มที่เริ่มบวมช้ำจากการถูกปั่นประสาทมาตลอดหลายวัน

 ​"อื้อออ... ฮึก.."

 ​เสียงฝีเท้าเบาบางกว่าเสียงน้ำรักที่ไหลทะลักออกมาตามโคนขา ทุกครั้งที่เอื้อมมือขึ้นเช็ดกระจก ผ้ากันเปื้อนผืนบางจะรั้งยอดอกที่แข็งเป็นไตจนเบลต้องครางออกมาอย่างเสียไม่ได้ หยาดน้ำใสๆ ไหลหยดลงบนพื้นหินอ่อนที่เพิ่งขัดสะอาดตา กลายเป็นคราบราคะที่ประจานความร่านของเขาไปทั่วบ้าน

 ​ยอร์ชเดินตามหลังเขาไปเงียบๆ บางจังหวะเขาแกล้งกดปุ่ม 'Turbo' กะทันหัน จนเบลต้องทรุดตัวลงไปกองกับพื้น มือไม้สั่นเทาพยายามประคองร่างกาย ขณะที่ช่องทางรักขมิบตอดเครื่องสั่นรัวๆ จนน้ำพุ่งพรวดเปียกโชกเป้ากางเกงหนังที่สวมทับไว้ข้างใน

 ​"ทำไมพื้นตรงนี้ยังเปียกอยู่ล่ะ หรือว่ามึงแอบฉี่รดพื้น?" ยอร์ชถามเสียงเรียบพลางใช้รองเท้าหนังเขี่ยลงบนมือที่สั่นเทา

 ​"ปะ เปล่าครับเจ้านาย... มันคือน้ำ... น้ำเงี่ยนของเบลเอง อ๊าาาา! มันสั่นจนจะแตกอีกแล้ว!"

 ​เบลต้องคลานเข่าไปเช็ดน้ำรักของตัวเองที่หยดเรี่ยราดตามทาง ความทรมานจากการถูกกระตุ้นตลอดเวลาโดยไม่ได้ปลดปล่อย ทำให้เขาไวต่อสิ่งเร้าจนคลุ้มคลั่ง

 ​"อ๊าาา วิทย์ ฮื้อออ หยุด... หรือไม่ก็เร่งมันให้รูแหกไปเลย!"

 ​เบลครางลั่นพร้อมกับแอ่นสะโพกขึ้นจากพื้นพรมอย่างควบคุมไม่ได้ ร่างกายสั่นกระตุกพับ ๆ ราวกับถูกไฟฟ้าแรงสูงช็อตเข้าที่จุดเสียว น้ำหวานแห่งความใคร่ไหลทะลักออกมาจนเป้าหนังเปียกโชกเป็นวงกว้าง ความเปียกชื้นซึมซาบไปตามง่ามขา ยิ่งทำให้เครื่องสั่นทำงานได้ถึงใจจนเขาตาพร่ามัว

 ​ยอร์ชเหยียดยิ้มเย็นชาพลางกดปุ่ม 'Max' ค้างไว้เพียงสามวินาทีแล้วกด 'Off' ทันที!

 ​"กรี๊ดดดด! ไม่นะ! อย่าหยุด!"

 ​เบลกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง เขาโถมตัวเข้าหาหน้าขาแกร่งของยอร์ชอย่างคนเสียสติ ปากสั่นระริกพยายามจะงับขากางเกงของเขาเพื่อวอนขอความเมตตา ความเสียวซ่านที่พุ่งไปแตะขอบสวรรค์แล้วถูกกระชากลงเหวซ้ำแล้วซ้ำเล่าทำให้สมองขาวโพลน ช่องทางขมิบตอดอากาศอย่างรุนแรงจนปวดหนึบไปทั้งอุ้งเชิงกราน

 ​"หิวขนาดนั้นเลยเหรอเบล?" ยอร์ชกระซิบพลางใช้ปลายเท้าเขี่ยช่องทางที่แฉะเยิ้มผ่านเนื้อหนัง "ดูสิ... สัตว์เลี้ยงของกูแฉะจนน้ำนองเต็มพื้นไปหมด"

 ​"ยอร์ช... ได้โปรด เอาอะไรก็ได้ยัดเข้ามาในช่องทางร่านนี้ที ผมจะตายแล้ว!" เบลละล่ำละลักอ้อนวอน มือสั่นเทาพยายามจะแหวกขาออกกว้างเพื่อโชว์กลีบเนื้อสีหวานที่บวมเป่งและฉ่ำวาวให้น่าสมเพชที่สุด หวังเพียงให้ยอร์ชประทานดุ้นเนื้อมาเติมเต็มความว่างเปล่าที่แสนทรมานนี้สักครั้ง

 ​ทว่ายอร์ชกลับวางรีโมทลง แล้วหยิบวิสกี้ขึ้นมาจิบ ปล่อยให้เบลนอนบิดเร่า ขยับสะโพกกับพื้นพรมอย่างน่าสมเพช เสียงเนื้อผ้าเสียดสีกับความเปียกแฉะดัง แจ๊ะ แจ๊ะ ไม่ขาดสาย เป็นการประจานความร่านที่ฝังลึกในกมลสันดานของอดีตคู่หมั้นหนุ่มที่บัดนี้กลายเป็นเพียงร่างที่ "ค้าง" จนเสียสติอยู่แทบเท้าศัตรู

 ​"จงจดจำรสชาติของความอยากที่ไม่มีวันได้อิ่มนี้ไว้... เพราะมันคืออาหารมื้อเดียวที่มึงจะได้รับจากกูไปอีกหลายวัน"

 ​ยอร์ชเชยคางเขาขึ้นมา สายตาเย็นชาไร้ความปรานี "คืนนี้มึงก็แค่นอนดิ้นไปซะ... ถ้ากูไม่อนุญาต แม้แต่หยดเดียวมึงก็ไม่มีสิทธิ์ปล่อยออกมาจากช่องทางร่านๆ ของมึง"