All Chapters of โปรดอย่ารักข้าเพียงเพราะนางสนม: Chapter 11 - Chapter 20

หลินหลานขยับเข้าไปใกล้ฮ๋องเต้โดยไม่ทันคิด มือเล็กสั่นนิด ๆ ขณะกดผ้าสะอาดลงบนบาดแผลที่ไหล่ของเขา เลือดสีแดงสดซึมออกมาทำให้ผ้าขาวเป็นคราบน่ากลัว นางกลืนน้ำลายลงคอเบา ๆ น้ำตาคลอเบ้าเพียงนิดเมื่อนึกถึงภาพกระบี่ที่พุ่งเข้ามาประชิดใบหน้าของตนเมื่อครู่ หากไม่ใช่เขา… นางคงไม่ได้ยืนหายใจอยู่ตรงนี้ “เจ็บไหมเพคะ?” ฮ๋องเต้ก้มมองใบหน้าซีดเผือดของนาง ดวงตาคมกริบที่ปกติเย็นชาเป็นนิจ บัดนี้กลับอ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัด ราวกับน้ำแข็งแกร่งที่ละลายลงกลายเป็นน้ำใส ก่อนจะเลิกคิ้วเล็กน้อยด้วยท่าทางเฉยชา “เจ้าคิดว่าข้าจะเจ็บเพราะแผลแค่นี้หรือ?” “ก็เลือดออกขนาดนี้ จะไม่เจ็บได้ยังไง!” หลินหลานเงยหน้าขึ้นเถียงทันที น้ำเสียงดังขึ้นโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะนึกได้ว่าคนตรงหน้าคือฮ่องเต้ผู้เป็นเจ้าแผ่นดิน ผู้ที่ทั่วทั้งแผ่นดินต้องนอบน้อม นางจึงรีบลดเสียงลง รวบรวมสติกลับคืน “หม่อมฉันหมายถึง… ถึงจะเป็นแผลเล็กน้อย แต่ก็ควรทำแผลอย่างถูกวิธี เพื่อป้องกันการติดเชื้อนะเพคะ” มุมปากของฮ๋องเต้ยกขึ้นบาง ๆ เป็นรอยยิ้มที่ไม่เคยปรากฏให้ใครเห็นมาก่อน แม้แต่เหล่าพระสนมเอกก็ไม่

หลินหลานสะดุ้งสุดตัวเมื่อสัมผัสได้ถึงรังสีความเย็นชาและเสียงลมหายใจที่แผ่อยู่ด้านหลัง! ขนลุกซู่ทั่วแผ่นหลังราวกับมีเงามืดบางอย่างคอยจ้องมองอยู่ นางรีบหมุนตัวกลับมาเตรียมจะก้าวถอยหลังหนีตามสัญชาตญาณ แต่เพราะความรีบร้อนจนไม่ทันมองทาง ปลายเท้าดันไปสะดุดเข้ากับรากไม้ใหญ่ที่ยื่นยื่นออกมาจากพื้นดินจนเสียหลักล้ม! “วี้ด!” หลินหลานหลับตาปี๋ เตรียมใจรับความเจ็บปวดจากการกระแทกพื้นดินแข็ง ๆ เต็มที่ กลั้นเสียงร้องไว้ที่คอเตรียมพร้อมรับความเจ็บ แต่ทว่า… วงแขนหนาอันคุ้นเคยกลับพุ่งเข้ามาช้อนเอวบางของนางเอาไว้ได้ทันควัน ก่อนที่ร่างของนางจะร่วงลงถึงพื้นแม้แต่เสี้ยววินาที หลินหลานค่อย ๆ ลืมตาขึ้น มองเห็นใบหน้าคมคายของฮ๋องเต้ที่อยู่ห่างไปเพียงคิ้วเอ่น กลิ่นหอมอ่อน ๆ ผสมกลิ่นยาสมุนไพรลอยเข้าจมูก บาดแผลที่ไหล่ของเขายังคงมีผ้าพันแผลที่นางเป็นคนผูกเองพันอยู่อย่างเรียบร้อย นัยน์ตาคู่คมเข้มฉายแววตำหนิผสมความขบขันอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน “กระโดดน้ำก็กลัวเจ็บ ตกหน้าต่างก็กลัวเจ็บ… แม้แต่เดินบนพื้นธรรมดาก็ยังจะล้มให้เจ็บตัวอีกหรือ สนมคนที่ห้า?” ฮ๋องเต้เอ่ยเสียงเรียบ พลางค

บานประตูกระดานไม้ค่อย ๆ ถูกผลักออกทีละน้อยโดยไร้เสียง หลินหลานย่องออกจากห้องพักอย่างระมัดระวังที่สุด ลมราตรีอันเย็นเยือกของป่าเชิงเขาปะทะเข้ากับใบหน้าจนนางต้องยกมือขึ้นกอดอก อาศัยความมืดและเงาของต้นไม้ใหญ่ในการหลบเลี่ยงสายตาของเหล่าทหารองครักษ์ที่กำลังเวรยามอยู่รอบเรือนพัก หัวใจเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมา มือและเท้าสั่นระริกไม่ใช่เพราะหนาวเพียงอย่างเดียว แต่เพราะรู้ดีว่าหากถูกพบ ทุกอย่างจะจบลงทันที เป้าหมายเดี่ยวของนางในตอนนี้คือเส้นทางขึ้นสู่ ‘ยอดเขาเซียนหลิง’ ‘เอาวะ… ตกเหวมันน่ากลัวก็จริง แต่ถ้าละอองแสงจากฝนดาวตกนี่คือประตูมิติเปิดจริง ๆ การเสี่ยงครั้งนี้ก็คุ้ม!’ หลินหลานปลุกปลอบใจตัวเองพลางเร่งก้าวเท้าฝ่าความมืดและสายหมอกที่เริ่มหนาขึ้นเรื่อย ๆ เส้นทางคดเคี้ยวคดงอ มือบางจับกิ่งไม้เพื่อพยุงตัวทุกครั้งที่ลื่นไถล เส้นทางขึ้นเขาทั้งชันและเต็มไปด้วยก้อนหินขรุขระ ร่างกายอันบอบบางของสนมคนที่ห้าเริ่มเหนื่อยหอบ เท้าทั้งสองข้างสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดจากเศษหินที่บาดผ่านรองเท้าผ้าไหมจนเลือดซึม แต่นางก็กัดฟันก้าวต่อไป ไม่ยอมหันกลับ จนกระทั่งในที่สุด… นางก็มาหยุดอยู่ต

ข่าวการเสด็จกลับวังหลวงของฮ่องเต้พร้อมด้วยสนมคนที่ห้า สร้างความสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งราชสำนัก ไม่ใช่เพียงเพราะทั้งสองรอดพ้นจากการจู่โจมของกลุ่มมือสังหารอย่างหวุดหวิด แต่เป็นเพราะพระราชโองการฉบับหนึ่งที่ถูกประกาศออกมาอย่างกะทันหันในรุ่งเช้าวันถัดมา ‘ยกเลิกการกักบริเวณสนมคนที่ห้า หลินซินเอ๋อร์ และแต่งตั้งให้นางเป็นผู้ช่วยกำกับงานตำหนักพระอักษรอย่างเป็นทางการ!’ ข่าวนี้ทำเอาตำหนักเหมยฮวาของสนมเอกเฉินร้อนรุ่มดั่งไฟเผา ผลึกหยกและเครื่องกระจกแพงถูกปาทิ้งจนแตกกระจายเกลื่อนพื้น หยดน้ำตาของความโกรธเกรี้ยวคลอเบ้าตา แต่กลับถูกกลั้นไว้อย่างแน่นหนา “เป็นไปได้อย่างไร!” สนมเอกเฉินตวาดลั่น ใบหน้าสวยงามบิดเบี้ยวด้วยความอิจฉาริษยาที่ปกปิดไม่มิด “นางนั่นแอบหนีออกไปกลางดึก แถมยังมีข่าวลือว่าไปยืนทำท่าจะกระโดดเหวไร้สาระนั่น! เหตุใดฝ่าบาทถึงไม่ลงโทษนาง แต่กลับประทานตำแหน่งและให้เข้าใกล้ชิดยิ่งกว่าเดิม!” “พระสนมเอกโปรดระงับพระทัยก่อนเพคะ” นางกำนัลคนสนิทรีบคลานเข้าไปหมอบราบ เสียงต่ำพร่าด้วยความหวาดกลัว “บัดนี้สนมห้ามีฝ่าบาทคอยปกป้องอย่างชัดเจน หากเราลงมือส่งเดชในเวลานี

แสงแดดยามเช้าสีทองนวลทอแสงกราบลงบนหลังคากระเบื้องทองคำเปลวระยิบระยับของพระราชวังหลวง ทว่าบรรยากาศภายในท้องพระโรงกลับตึงเครียดจนอากาศแทบหยุดหมุน เมื่อขันทีผู้เฒ่าผู้แก่กราบบังคมทูลอ่านพระราชโองการฉบับประวัติศาสตร์ต่อหน้าเหล่าขุนนางและเสนาบดีนับร้อยที่ยืนเกร็งกันทั่วลาน “…มีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ แต่งตั้ง สนมคนที่ห้า หลินซินเอ๋อร์ ขึ้นดำรงตำแหน่ง ฮองเฮา แม่แห่งแผ่นดิน ควบคุมดูแลกิจการวังหลังและช่วยงานพระอักษร สืบไป!” สิ้นเสียงอ่านอันแผ่วเบาแต่หนักแน่น เสียงฮือฮาและกระแสความขัดแย้งก็ดังระเบ็งเซ็งแซ่ไปทั่วท้องพระโรง! เสียงกระซิบกระซาบปะทุกันเป็นคลื่น ทุกสายตาจับจ้องไปที่บัลลังก์มังกรด้วยความไม่เชื่อ “ฝ่าบาท! ทรงโปรดตรึกตรองอีกครั้งด้วยพะยะค่ะ!” มหาเสนาบดีฝ่ายซ้ายผู้เป็นบิดาของสนมเอกเฉิน ก้าวออกมาหมอบราบกับพื้นหินอ่อน ใบหน้าสั่นระริกด้วยความแค้นเคืองที่กลั้นไว้ไม่อยู่ “นางเป็นเพียงสตรีตระกูลเล็ก ไร้อำนาจ ไร้ชาติกำเนิดสูงส่ง และไร้ผลงานเด่นเป็นที่ประจักษ์ เหตุใดจึงข้ามหน้าข้ามตาพระสนมเอกและพระสนมท่านอื่นขึ้นสู่ตำแหน่งอันสูงส่งและสำคัญยิ่งนี้ได้พะยะค่ะ!”