แม่ขอแผ่นดิน

แสงแดดยามเช้าสีทองนวลทอแสงกราบลงบนหลังคากระเบื้องทองคำเปลวระยิบระยับของพระราชวังหลวง ทว่าบรรยากาศภายในท้องพระโรงกลับตึงเครียดจนอากาศแทบหยุดหมุน เมื่อขันทีผู้เฒ่าผู้แก่กราบบังคมทูลอ่านพระราชโองการฉบับประวัติศาสตร์ต่อหน้าเหล่าขุนนางและเสนาบดีนับร้อยที่ยืนเกร็งกันทั่วลาน

“…มีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ แต่งตั้ง สนมคนที่ห้า หลินซินเอ๋อร์ ขึ้นดำรงตำแหน่ง ฮองเฮา แม่แห่งแผ่นดิน ควบคุมดูแลกิจการวังหลังและช่วยงานพระอักษร สืบไป!”

สิ้นเสียงอ่านอันแผ่วเบาแต่หนักแน่น เสียงฮือฮาและกระแสความขัดแย้งก็ดังระเบ็งเซ็งแซ่ไปทั่วท้องพระโรง! เสียงกระซิบกระซาบปะทุกันเป็นคลื่น ทุกสายตาจับจ้องไปที่บัลลังก์มังกรด้วยความไม่เชื่อ

“ฝ่าบาท! ทรงโปรดตรึกตรองอีกครั้งด้วยพะยะค่ะ!” มหาเสนาบดีฝ่ายซ้ายผู้เป็นบิดาของสนมเอกเฉิน ก้าวออกมาหมอบราบกับพื้นหินอ่อน ใบหน้าสั่นระริกด้วยความแค้นเคืองที่กลั้นไว้ไม่อยู่ “นางเป็นเพียงสตรีตระกูลเล็ก ไร้อำนาจ ไร้ชาติกำเนิดสูงส่ง และไร้ผลงานเด่นเป็นที่ประจักษ์ เหตุใดจึงข้ามหน้าข้ามตาพระสนมเอกและพระสนมท่านอื่นขึ้นสู่ตำแหน่งอันสูงส่งและสำคัญยิ่งนี้ได้พะยะค่ะ!”

ฮ่องเต้ประทับบนบัลลังก์มังกรทอง สายตาเย็นชาและดุดันปัดผ่านเหล่าขุนนางที่กำลังคุกเข่าประท้วงราวกับกำแพงหิน “ไร้ผลงานงั้นหรือ? ในยามที่ข้าถูกมือสังหารลอบซุ่มโจมตีนอกวัง… หลินซินเอ๋อร์คือผู้ที่ยืนเคียงข้าง ไม่หนีหนี และช่วยชีวิตข้าเอาไว้ ความกล้าหาญ สติปัญญา และความจงรักภักดีของนาง คู่ควรกับตำแหน่งแม่แห่งแผ่นดินยิ่งกว่าผู้ใดที่นั่งอยู่ที่นี่”

คำตรัสเด็ดขาดและแผ่รังสีอำนาจอันเฉียบคมของฮ่องเต้ ทำให้เหล่าขุนนางก้มหน้านิ่ง ไม่กล้าเอ่ยคัดค้านออกมาตรงๆ อีก แต่ในใจของพวกเขากลับเต็มไปด้วยความไม่ยินยอมที่ซ่อนเร้นไว้ลึกๆ

...

ในขณะเดียวกัน ณ ตำหนักฝูซิน ซึ่งบัดนี้กำลังถูกปรับเปลี่ยนและตกแต่งใหม่ทั้งหลังเพื่อสมเกียรติยศของตำแหน่งฮองเฮา ผ้าม่านสีครีมสดใสปลิวไสวตามแรงลม แสงแดดส่องสว่างลงบนพื้นไม้ขัดเงาเรียบเนียน

หลินหลานนั่งมองชุดพิธีการสีแดงฉานปักดิ้นทองลายหงส์เหินที่วางเรียงรายอยู่บนโต๊ะไม้สักมันเงา เสี่ยวถาวตื่นเต้นจนมือสั่นขณะช่วยนางจัดเตรียมเครื่องประดับหยกและทองคำที่ส่งมาจากคลังหลวงไม่ขาดสาย

“พระสนม… เอ่อ ไม่ใช่สิเพคะ! สมเด็จพระราชินีฮองเฮา!” เสี่ยวถาวกลั้นเสียงด้วยความปิติยินดีจนน้ำตาคลอ “หม่อมฉันไม่เคยฝันเลยว่าพระสนมจะได้ขึ้นสู่ตำแหน่งนี้จริงๆ!”

หลินหลานถอนหายใจยาว พลางลูบเนื้อผ้าไหมหนานุ่มที่สัมผัสแล้วรู้สึกเย็นสบาย ‘ขึ้นมาสูงขนาดนี้… ถ้าตกลงไปมันต้องเจ็บหนักกว่าเดิมเป็นร้อยเท่าแน่ๆ แต่เอาวะ ในเมื่อเลือกเส้นทางนี้เอง ก็ต้องเดินหน้าให้สุด ไม่มีถอยหลัง’

ทว่า ความสงบสุขก็อยู่ได้ไม่นาน เมื่อนางกำนัลหน้าห้องวิ่งเข้ามารายงานด้วยสีหน้าตื่นตระหนก ร่างกายสั่นเทาราวกับใบไม้

“เรียนฮองเฮาเพคะ! พระสนมเอกเฉิน พร้อมด้วยพระสนมโทและพระสนมตรี เสด็จมาพร้อมกันขอเข้าเฝ้าเพื่อ ‘ถวายความเคารพ’ เพคะ!”

หลินหลานเลิกคิ้วเล็กน้อย รอยยิ้มสายหนึ่งจุดขึ้นที่มุมปาก ไม่ใช่รอยยิ้มแห่งความหวาดกลัว แต่เป็นรอยยิ้มแห่งการเตรียมพร้อม “เสด็จมากันพร้อมหน้าพร้อมตาเชียวหรือ… ดีเลย! ให้พวกนางเข้ามา ข้าจะได้เริ่ม ‘บริหารวังหลัง’ ตามที่สัญญาไว้กับฮ่องเต้เสียที ไม่ต้องรอช้า”

สนมทั้งสามก้าวเข้ามาในห้องด้วยกิริยาที่ดูอ่อนน้อมถ่อมตนภายนอก แต่สายตาของสนมเอกเฉินกลับฉายแววอาฆาตอย่างปิดไม่มิด พวกนางย่อกายทำความเคารพตามธรรมเนียมอย่างเชื่องช้า เจตนาประวิงเวลาเพื่อแสดงความไม่เต็มใจ

“หม่อมฉัน… เฉินกุ้ยเฟย พร้อมด้วยน้องหญิงทั้งสอง ขอถวายพระพรฮองเฮาเพคะ” สนมเอกเฉินเอ่ยเสียงเรียบราบเรียบแต่คมกริบ “ไม่นึกเลยว่า… สตรีที่เคยโดนกักบริเวณและกลัวความเจ็บปวดจนลนลานในวันนั้น จะกลายมาเป็นแม่แห่งแผ่นดินในวันนี้ได้”

หลินหลานจิบชาร้อนๆ อย่างใจเย็น นิ้วเรียวจับถ้วยกระเบื้องอย่างนิ่งนวล ก่อนจะวางถ้วยชาลงบนโต๊ะเสียงดัง ก๊อก ชัดเจน ทุกสายตาหันมุ่งมาที่นาง

“กุ้ยเฟยพูดได้ถูกต้องแล้ว…” หลินหลานสบตาสนมเอกเฉินตรงๆ นัยน์ตาคมกริบและแฝงไว้ด้วยอำนาจที่เปล่งประกาย “เปิ่นกงเป็นคนกลัวความเจ็บปวดมาก… ดังนั้น หากใครก็ตามในวังหลังแห่งนี้ คิดจะสร้างความวุ่นวาย แอบอิจฉาริษยา หรือทำให้เปิ่นกงต้อง ‘เจ็บกายเจ็บใจ’ ละก็… เปิ่นกงจะลงโทษคนผู้นั้นให้เจ็บปวดยิ่งกว่าเป็นร้อยเท่า!”

คำขู่ที่ตรงไปตรงมาและรังสีอำนาจที่แผ่ออกมาจากร่างบอบบาง ทำเอาสนมเอกเฉินและสนมอีกสองคนถึงกับหน้าซีดชะงักไป! ไม่นึกเลยว่าสตรีที่เคยเงียบสงบจะกล้าพูดเช่นนี้

“เอาล่ะ…” หลินหลานยิ้มหวานราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น “ในเมื่อเปิ่นกงขึ้นดำรงตำแหน่งฮองเฮาแล้ว เรื่องแรกที่จะต้องปรับปรุง คือสมุดบัญชีและรายจ่ายของทุกตำหนัก… เสี่ยวถาว! นำสมุดบัญชีวังหลังทั้งหมดมาให้ข้าตรวจเดี๋ยวนี้!”