Se connecterPartager
เฝ้าขนาดนี้ไม่รามไว้เลยละ
Date de publication:
2026-10-04 09:00:04หลินหลานสะดุ้งสุดตัวเมื่อสัมผัสได้ถึงรังสีความเย็นชาและเสียงลมหายใจที่แผ่อยู่ด้านหลัง! ขนลุกซู่ทั
Dernier chapitre
โปรดอย่ารักข้าเพียงเพราะนางสนม กวาดให้หมด
แสงอาทิตย์ยามสายสาดส่องกระทบผืนกระเบื้องเคลือบสีทองของพระราชวังหลวง สะท้อนประกายระยิบระยับราวกับแสงเพชรที่กระจายไปทั่วบริเวณพระราชฐาน ภายในท้องพระโรงยามนี้เงียบกริบจนได้ยินแม้แต่เสียงลมหายใจของทุกคน ขุนนางและข้าราชบริพารที่เหลืออยู่ต่างยืนก้มหน้าตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว หลังจากข่าวการบุกจับกุมกลุ่มกบฏและกวาดล้างหนอนบ่อนไส้แพร่สะพัดไปทั่วทั้งวัง ไม่มีใครกล้าส่งเสียงหรือขยับตัวมากไปกว่านั้นหลินหลานในชุดฮองเฮาสีแดงเข้มปักลายหงส์ทองประทับอยู่หลังม่านโปร่งสีขาวละเอียดอ่อน แม้ข้อเท้าข้างขวาจะยังคงพันด้วยผ้าพันแผลและมีอาการเคล็ดขัดยอกอยู่บ้าง แต่นัยน์ตากลับคมกริบและเด็ดเดี่ยวราวนางพญาผู้ครอบครองอำนาจสูงสุดบนแผ่นดิน บนโต๊ะเบื้องหน้าของนางคือรายชื่อขุนนางและขันทีที่แอบลักลอบส่งข่าวให้กลุ่มกบฏ — หลักฐานทั้งหมดถูกรวบรวมอย่างรัดกุมโดยหน่วยองครักษ์เสื้อแพรภายใต้คำสั่งของนางเอง ไม่ว่าจะเป็นบันทึกการพบปะ บัญชีรับสินบน หรือจดหมายลับที่ถูกยึดคืนมา“ใต้เท้าหลี่... และใต้เท้าหวัง” หลินหลานเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่ทรงพลัง ก้องกังวานไปทั่วท้องพระโรง “พวกท่านรับเบี้ยหวัดและพระมหากรุณาธิคุณจากราชสำนั
โปรดอย่ารักข้าเพียงเพราะนางสนม กวาดให้หมด
แสงอาทิตย์ยามสายสาดส่องกระทบผืนกระเบื้องเคลือบสีทองของพระราชวังหลวง สะท้อนประกายระยิบระยับราวกับแสงเพชรที่กระจายไปทั่วบริเวณพระราชฐาน ภายในท้องพระโรงยามนี้เงียบกริบจนได้ยินแม้แต่เสียงลมหายใจของทุกคน ขุนนางและข้าราชบริพารที่เหลืออยู่ต่างยืนก้มหน้าตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว หลังจากข่าวการบุกจับกุมกลุ่มกบฏและกวาดล้างหนอนบ่อนไส้แพร่สะพัดไปทั่วทั้งวัง ไม่มีใครกล้าส่งเสียงหรือขยับตัวมากไปกว่านั้นหลินหลานในชุดฮองเฮาสีแดงเข้มปักลายหงส์ทองประทับอยู่หลังม่านโปร่งสีขาวละเอียดอ่อน แม้ข้อเท้าข้างขวาจะยังคงพันด้วยผ้าพันแผลและมีอาการเคล็ดขัดยอกอยู่บ้าง แต่นัยน์ตากลับคมกริบและเด็ดเดี่ยวราวนางพญาผู้ครอบครองอำนาจสูงสุดบนแผ่นดิน บนโต๊ะเบื้องหน้าของนางคือรายชื่อขุนนางและขันทีที่แอบลักลอบส่งข่าวให้กลุ่มกบฏ — หลักฐานทั้งหมดถูกรวบรวมอย่างรัดกุมโดยหน่วยองครักษ์เสื้อแพรภายใต้คำสั่งของนางเอง ไม่ว่าจะเป็นบันทึกการพบปะ บัญชีรับสินบน หรือจดหมายลับที่ถูกยึดคืนมา“ใต้เท้าหลี่... และใต้เท้าหวัง” หลินหลานเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่ทรงพลัง ก้องกังวานไปทั่วท้องพระโรง “พวกท่านรับเบี้ยหวัดและพระมหากรุณาธิคุณจากราชสำนั
โปรดอย่ารักข้าเพียงเพราะนางสนม ทำความสะอาดบ้าน
แสงคบเพลิงสว่างจ้าขับไล่ความมืดมิดยามวิกาลบริเวณลานหน้าตำหนักฝูซิน กลุ่มมือสังหารที่บุกรุกเข้ามาถูกมัดมือไพล่หลังและถูกกดให้คุกเข่าเรียงแถวหน้ากระดาน บรรยากาศรอบด้านตึงเครียดและอบอวลไปด้วยกลิ่นไอความตาย เสียงลมหมอกยามดึกพัดผ่านทำให้เปลวไฟในคบเพลิงไหววับไปมาสร้างเงาที่สยดสยองบนพื้นหินหลินหลานก้าวเดินออกมาจากตำหนัก โดยมีเสี่ยวถาวคอยประคองเดินอย่างระมัดระวังเนื่องจากอาการข้อเท้าพลิกที่เพิ่งได้รับบาดเจ็บ แม้สีหน้าจะยังคงมีความซีดเซียวอยู่บ้าง แต่แววตากลับเด็ดเดี่ยวและเยือกเย็นจนน่าเกรงขาม อาภรณ์สีแดงเข้มเปื้อนฝุ่นเล็กน้อยแต่ก็ไม่อาจลดทอนรัศมีอำนาจของแม่แห่งแผ่นดินลงได้เลยแม่ทัพหลวงประสานมือคำนับด้วยความละอายใจ “กระหม่อมมาอารักขาช้าไป ทำให้ฮองเฮาต้องตกอยู่ในอันตราย สมควรตายนักพะยะค่ะ!”“ลุกขึ้นเถอะท่านแม่ทัพ...” หลินหลานเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่ทรงพลัง “พวกมันวางแผนมาดี อาศัยจังหวะหมอกลงจัดลอบเข้ามา การที่ท่านนำกำลังมาสมทบได้ทันถือว่าทำหน้าที่ได้ดีแล้ว อย่าโทษตัวเองมากเกินไป”นางก้าวเข้าไปใกล้หัวหน้ามือสังหารที่ถูกกดตัวคุกเข่าอยู่ตรงหน้า ดวงตากลมโตหรี่ลงเล็กน้อยพิจารณาร่างกายของอีกฝ่า
โปรดอย่ารักข้าเพียงเพราะนางสนม เจ้าช่างกล้าหนัก
ยามวิกาลมาเยือน พระนครหลวงถูกปกคลุมไปด้วยสายหมอกหนาทึบจนมองไม่เห็นแม้แต่แสงจันทร์ ตำหนักฝูซิน ตำหนักฮองเฮา ในยามนี้เงียบสงัด มีเพียงแสงตะเกียงน้ำมันสลัวที่ส่องสว่างเล็ดลอดผ่านบานหน้าต่างกระดาษ ภายในห้องทรงอักษร หลินหลาน ยังคงนั่งตรวจม้วนบัญชีเสบียงรอบดึกด้วยความตั้งใจ แม้ดวงตาคู่สวยจะเริ่มอ่อนล้าจากการตรากตรำทำงานติดต่อกันหลายวัน แต่ลายมือและตัวเลขที่บันทึกไว้ก็ยังคงเป็นระเบียบเรียบร้อยและแม่นยำอย่างไม่มีตกหล่น‘เสบียงล็อตแรกผ่านแก่งน้ำตงเจียงไปได้อย่างปลอดภัยแล้ว... หวังว่าเขาที่อยู่แนวหน้าจะได้รับมันและอิ่มท้องบ้างนะ’ หลินหลานพึมพำกับตัวเองเบาๆ พลางวางพู่กันลงแล้วยกมือขึ้นนวดไหล่ที่ตึงเครียดจนแทบไม่สามารถยกแขนได้สบาย ทันใดนั้น บรรยากาศรอบตัวก็เปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน!ลมหนาวพัดกรรโชกแรงจนเปลวไฟในตะเกียงไหววับไปมา กลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยมาตามสายลมปะปนกับกลิ่นหมอกยามดึกที่ชื้นเย็น กริ๊ก... ฉึก! เสียงฝีเท้าเบาราวกับใบไม้ร่วงดังแว่วมาจากนอกระเบียงตำหนัก ตามด้วยเสียงทหารองครักษ์หน้าตำหนักล้มลงกระทบพื้นพร้อมกันหัวใจของหลินหลานกระตุกวูบ สัญชาตญาณการเอาตัวรอดและการระวังภัยที่ฝังรากลึกเนื่องจาก
โปรดอย่ารักข้าเพียงเพราะนางสนม รอข้ากลับมา
ยามรุ่งอรุณมาเยือน แสงอาทิตย์สีทองสาดส่องกระทบเกราะเหล็กกล้าของกองทัพมังกรที่ตั้งแถวเรียงรายอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยเต็มลานหน้าพระราชวังหลวง ม้าศึกนับร้อยส่งเสียงร้องคำรามก้องกังวานสะท้อนไปทั่วผืนนคร ทหารหาญนับหมื่นนายยืนนิ่งสงบ ร่างกายตรงแกร่งในเครื่องแบบรบพร้อมสรรพ ดวงตาทอประกายฮึกเหิมรอคอยเพียงสัญญาณเดียวจากผู้นำทัพ ณ ประตูใหญ่พระราชวังหลวง ฮ่องเต้ในชุดเกราะนักรบเต็มยศ ประดับลวดลายมังกรทองอร่ามแผ่กว้างบนแผ่นอก นัยน์ตาคมกริบดุจพญาอินทรีย์ทอดมองสตรีผู้ยืนเคียงข้าง หลินหลานในชุดฮองเฮาคลุมเสื้อกันหนาวสีแดงเข้มปักลายหงส์ยืนสงบนิ่ง แม้ในใจจะมีความกังวลฉายชัด แต่ใบหน้าหวานกลับเชิดขึ้นอย่างเข้มแข็ง กระชับมือที่สั่นเทาเบาไว้ภายใต้ผ้าคลุมแขน เพื่อไม่ให้ชายหนุ่มต้องพะวงหน้าพะวงหลังยามออกศึก "ข้าจะออกเดินทางแล้ว..." ฮ่องเต้เอ่ยเสียงทุ้มต่ำ มือหนายื่นไปกุมมือบางที่เย็นเฉียบขึ้นมาลูบเบาๆ อย่างทะนุถนอม "ดูแลตัวเองให้ดี ยามใดที่เหนื่อยจากการตรวจคลังหลวง จงพักผ่อนเสียบ้าง อย่าหักโหมจนเกินไป หากมีเรื่องใกล้ตัวที่หนักอึ้ง จงปรึกษาผู้เฒ่าผู้แก่ในวังได้ อย่าแบกรับไว้เพี
โปรดอย่ารักข้าเพียงเพราะนางสนม ข้าจะรับโทษแทนนางเอง
ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วท้องพระโรงหลวง แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจากร่างของฮ่องเต้ที่ประทับอยู่บนบัลลังก์มังกร นัยน์ตาคมกริบดุจใบมีดวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะ ขุนนางทั้งห้องต่างก้มหน้าตัวสั่น ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง "บังอาจนัก!" ฮ่องเต้ตบที่วางแขนทองคำดังปัง! "แคว้นเว่ยช่างไม่รู้จักเจียมตัว กล้าฉวยโอกาสยามที่ราชสำนักเพิ่งสะสางปัญหาภายใน ยกพลรุกรานชายแดนด่านหลงเหมินถึงสามเมือง!" ขุนนางฝ่ายบู๊คนหนึ่งก้าวออกมาคุกเข่าประสานมือคำนับ "กราบทูลฝ่าบาท! กองกำลังแคว้นเว่ยคราวนี้อาศัยความได้เปรียบเรื่องภูมิประเทศและเผ่าเร่ร่อนทางเหนือ หากเราไม่รีบส่งทัพไปต้านทาน เกรงว่าแนวป้องกันด่านหน้าจะแตกพ่ายลามมาถึงพระนครแน่พะยะค่ะ!" "ใช่แล้วพะยะค่ะฝ่าบาท! ขอทรงโปรดส่งแม่ทัพไปปราบกบฏพวกนี้ให้ราบคาบ!" ขุนนางอีกหลายคนเริ่มส่งเสียงสนับสนุน หลินหลานที่ยืนฟังอยู่หลังม่านโปร่ง ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความกังวล ‘แคว้นเว่ยเล่นสกปรกจริงๆ หลังจากโดนหักหน้าเรื่องวางยาพิษในงานเลี้ยงสารท คราวนี้ถึงกับยกทัพมาเองเลยรึไง... แต่เดี๋ยวก่อน ถ้าฮ่องเต้ต้องยกทัพออกไปรบเอง แล้วใครจ
Vous vous intéresseriez aussi à
ลิขิตฟ้าหมอชายากับรัชทายาท
โม่เชียนซาง138.2K Vuesเวิ่นซูฉี หญิงร้ายแห่งราชสำนัก
อักษรามณี27.0K Vuesยอดหญิงแกร่งของเฟิงอ๋อง
หูเทียนเสี่ยว345.0K Vuesท่านแม่เซียนหมอ: วันนี้เสด็จพ่อสำนึกผิดหรือยัง
หานซานรื่อ127.5K Vuesท่านแม่ทัพ หากอยากหย่านักท่านได้สิทธิ์นั้นเดี๋ยวนี้!!
ภัสสพิชชา606 Vuesสามีข้าคือฮ่องเต้โฉด
บ้านนิยายบายโซ736 Vuesเล่ห์ร้าย รักต้องห้าม
กัวซืออวี่123 Vuesด้ายแดงของข้ามีเพียงท่าน
จินอวี้หมิ่น (อรวรา)259 Vues
