ทำแผล

หลินหลานไม่รอช้า นางขยับเข้าไปชิดตัวฮ๋องเต้ มือบางค่อย ๆ ประคองไหล่หนาอย่างระมัดระวัง แม้จะไม่มีอุปกรณ์ปฐมพยาบาลที่ทันสมัย แต่นางก็ตั้งสติมั่น นำผ้าเช็ดหน้าผืนสะอาดกดลงบนบาดแผลฉกรรจ์เพื่อห้ามเลือดทันที นิ้วมือสั่นระริกเพราะหวั่นว่าจะทำให้เขาเจ็บยิ่งกว่าเดิม

“เบาหน่อย… ข้าเจ็บ” ฮ๋องเต้แกล้งทำสีหน้าเหยเก พลางกระซิบเสียงแผ่วใกล้หูของนาง

หลินหลานชะงักมือทันที ใบหน้าหวานฉายแววตกใจจนดวงตากลมโตแผ่ว “เจ็บหรือเพคะ?! หม่อมฉันขอโทษ! หม่อมฉันจะเบามือลงอีกนิด…”

นางค่อย ๆ ซับเลือดให้อย่างแผ่วเบาที่สุดราวกับกำลังจับตัวละอองน้ำ ลมหายใจอุ่น ๆ ของนางรดผ่านต้นคอของฮ๋องเต้ สายตาเต็มไปด้วยความห่วงใยอย่างปิดไม่มิด ภาพสตรีผู้เคยแข็งขืนและพยายามจะสะบัดตัวหนี บัดนี้กลับตั้งอกตั้งใจทำแผลให้เขาด้วยความใส่ใจที่ไม่เคยให้ใคร ทำให้ฮ๋องเต้จ้องมองใบหน้าด้านข้างของนางโดยไม่ละสายตาแม้แต่นิดเดียว

‘ทั้งที่กลัวความเจ็บปวดถึงเพียงนั้น… แต่กลับคอยกังวลว่าข้าจะเจ็บแทนอย่างนั้นหรือ?’ ฮ๋องเต้คิดในใจ นัยน์ตาคมกริบฉายแววอ่อนโยนสายหนึ่งออกมาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน แสงอาทิตย์ยามเย็นส่องลอดผ่านช่องหน้าต่างกระทบลงบนเส้นผมดำสลวยของนางราวกับประดับด้วยทองคำ

“ฝ่าบาททรงมองหน้าหม่อมฉันทำไมเพคะ? มีคราบเลือดติดหน้าหม่อมฉันหรือ?” หลินหลานเอ่ยถามเมื่อเห็นอีกฝ่ายจ้องไม่วางตา พลางใช้ผ้าอีกผืนพันรอบไหล่และผูกนอตให้อย่างแน่นหนาแต่ไม่รัดจนเกินไป

“เปล่า…” ฮ๋องเต้ปฏิเสธเสียงเรียบ “ข้าแค่แปลกใจ… สตรีที่เคยบอกว่าไม่เคยคิดจะรักข้า ไม่เคยต้องการข้า เหตุใดถึงต้องมาเดือดร้อนแทนข้าถึงเพียงนี้?”

หลินหลานถอนหายใจยาวเหยียด ม้วนผ้าเช็ดหน้าที่เหลือเก็บเข้าที่อย่างเป็นระเบียบ “หม่อมฉันเดือดร้อน เพราะท่านเจ็บตัวเพราะปกป้องหม่อมฉันต่างหากล่ะเพคะ! หม่อมฉันอาจจะกลัวเจ็บ กลัวตาย แต่ก็ไม่ใช่คนใจดำถึงขนาดจะนิ่งดูคนที่ยอมรับกระบี่แทนตัวเองเลือดไหลหมดตัวตายไปได้หรอกนะเพคะ”

ฮ๋องเต้ยิ้มมุมปาก ยื่นมือไปจับคางมนของนางให้หันมารับสายตาของเขาตรง ๆ “งั้นหรือ… แล้วถ้าข้าบอกว่า การได้รับบาดแผลนี้ มันคุ้มค่าแล้ว เพราะทำให้ข้าได้เห็นมุมนี้ของเจ้าล่ะ?”

คำพูดและสายตาที่แพรวพราวด้วยความรู้สึกทำเอาหลินหลานแก้มร้อนผ่าว หัวใจเต้นผิดจังหวะไปครู่หนึ่ง นางรีบปัดมือเขาออกเบา ๆ แล้วขยับตัวถอยห่างไปชิดมุมรถม้าทันทีราวกับหนีภัย

“ฝ่าบาทอย่ามาพูดจาเล่นสำนวนแปลก ๆ แบบนี้เลยเพคะ! ทรงตั้งสติแล้วพักผ่อนเสียเถอะ อีกไม่นานก็คงจะถึงที่พักแล้ว” หลินหลานกอดอก หันหน้าหนีออกไปนอกหน้าต่างรถม้า เพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกแปลกประหลาดที่พุ่งขึ้นมาในอกจนแทบทนไม่ไหว

ขบวนเดินทางเคลื่อนมาถึงเรือนพักประพาสเชิงเขาทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือในยามพลบค่ำ ท้องฟ้าสีม่วงอ่อนปนกับสีคราม บรรยากาศรอบเรือนพักถูกล้อมรอบด้วยป่าทึบและอากาศเย็นฉ่ำที่พัดพากลิ่นหอมของไม้และดอกไม้ป่าลอยมาตามลม

หลังจากส่งฮ๋องเต้เข้าห้องพักเพื่อรับการรักษาจากหมอหลวง หลินหลานก็แอบฉวยโอกาสช่วงที่ทุกคนกำลังวุ่นวายกับการจัดการเรื่องราวและดูแลผู้เป็นฮ่องเต้ ค่อย ๆ เดินหลบออกมาทางด้านหลังเรือนพักอย่างเงียบเชียบ ไม่มีใครสังเกตเห็น

สายตาของนางมองออกไปเบื้องหน้า… ยอดเขาสูงใหญ่ที่มีหมอกหนาปกคลุมตลอดเวลาทอดตัวอยู่ไม่ไกล และเบื้องล่างของผานั้นก็คือ ‘เหวเซียนหลิง’ — เป้าหมายที่นางเฝ้าตามหามาตลอด!

‘ถึงแล้ว… ในที่สุดก็มาถึงที่นี่จนได้!’ หลินหลานตื่นเต้นจนหัวใจเต้นตึกตัก มือสั่นระริกไม่ใช่เพราะหนาวแต่เพราะความตื่นตัว

ทว่า เมื่อมองไปยังความมืดมิดและหน้าผาสูงชันที่ขรุขระ เส้นทางเดินเลียบหน้าผายังถูกหมอกหนาปกคลุมจนแทบมองไม่เห็นทาง ความกลัวความเจ็บปวดก็แล่นกลับเข้ามาอีกครั้งเหมือนน้ำท่วมท้น

‘แต่หมอกหนาขนาดนั้น ทางเดินก็มืดมิด… ถ้าก้าวพลาดลื่นตกเหวไปก่อนจะถึงจุดข้ามมิติ มันต้องเจ็บกระดูกหักตายแน่ ๆ!’ นางกลืนน้ำลายลงคออย่างลำบาก ‘ต้องรอให้ถึงช่วงคืนดวงจันทร์เต็มดวง เมื่อแสงสว่างส่องสว่างพอจะมองทางได้ และต้องหาจังหวะที่ไม่มีใครเฝ้าคอยก่อนถึงจะออกเดินทาง’

ขณะที่หลินหลานกำลังยืนลังเลอยู่ที่ขอบเนินดิน มือบางกำเสื้อผ้าตัวเองแน่น เสียงเท้าหนักหน่วงที่คุ้นเคยก็ก้าวเข้ามาหยุดอยู่ด้านหลังของนางอย่างเงียบเชียบ! ไม่รู้ว่ายืนอยู่นานเท่าไร แต่ความเงียบที่ปกคลุมร่างกายทำให้ขนลุกซู่ทั่วหลัง