หัวใจลังเล

ความเงียบสงบยามค่ำคืนครอบคลุมไปทั่วเรือนพักประพาสเชิงเขา มีเพียงเสียงร้องของแมลงยามราตรีและสายลมที่พัดผ่านป่าทึบส่งเสียงกระซิบแผ่วเบา ฮ๋องเต้พาหลินหลานเดินกลับเข้ามาในห้องพักขนาดใหญ่ซึ่งถูกจัดเตรียมไว้อย่างหรูหราสำหรับผู้นำแผ่นดิน เตียงไม้แกะสลักลายมังกรพญาแผ่กว้างกลางห้อง ผ้าห่มเนื้อละเอียดสีครีมวางเรียบร้อย รวมทั้งเครื่องใช้ต่าง ๆ ที่จัดวางอย่างเป็นระเบียบ

“ฝ่าบาท… นี่มันห้องพักของท่านนะเพคะ!” หลินหลานโพล่งขึ้นทันทีที่ก้าวพ้นประตู มือเล็กชี้ไปที่เตียงกว้าง “หม่อมฉันควรไปนอนที่ห้องพักข้ารับใช้ด้านนอกสิเพคะ ยังมีเตียงอีกหลังหนึ่งทางโถงล่าง”

“ข้าบอกแล้วอย่างไรว่าห้ามห่างสายตา” ฮ๋องเต้เอ่ยเสียงเรียบ พลางเดินไปนั่งลงบนขอบเตียงไม้แกะสลัก ยกมือถอดเข็มขัดประดับหยกออกวางที่ข้างเตียง “หรือเจ้าอยากออกไปนอนตากลมหนาวข้างนอกให้ป่วยเจ็บไข้ได้ป่วยอีก? คนอย่างเจ้ายิ่ง ‘กลัวเจ็บ กลัวป่วย’ อยู่ด้วยไม่ใช่หรือ”

หลินหลานเบ้ปากทันที ‘ย้อนเก่งจริงนะไอ้ฮ่องเต้นี่! พูดจาไม่ให้ช่องว่างเลย!’

“แต่หม่อมฉันเป็นหญิง ท่านเป็นชาย นอนห้องเดียวกันมัน…”

“เจ้าเป็นสนมของข้า หลินซินเอ๋อร์” ฮ๋องเต้ขัดขึ้น นัยน์ตาคมกริบจ้องมองนางด้วยรอยยิ้มล้ำลึก “ในทางกฎหมายและตามประเพณีแห่งราชสำนัก เราเป็นสามีภรรยากัน การนอนห้องเดียวกันมันแปลกตรงไหน?”

คำว่า ‘สามีภรรยา’ ทำเอาแก้มของหลินหลานร้อนวาบขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ นางรีบหลบสายตาเดินไปหยิบหมอนและผ้าห่มผืนหนาจากข้างเตียงมาวางลงบนเก้าอี้ยาวริมหน้าต่างทันที จัดเรียงผ้าห่มให้เรียบตึงราวกับกำลังจัดการเรื่องที่สำคัญที่สุดในโลก

“หม่อมฉันนอนตรงนี้เพคะ! ใครกล้าขยับเข้ามา… หม่อมฉันจะร้องให้คนช่วยจริง ๆ ด้วย!” หลินหลานขู่ฟ่อ ทำท่าทางเข้มแข็งกลบเกลื่อนความประหม่าที่พุ่งขึ้นเต็มหน้า

ฮ๋องเต้หลุดหัวเราะในลำคอเบา ๆ ไม่ได้บีบบังคับนางต่อ เขานอนลงบนเตียงกว้าง พลางดึงผ้าห่มคลุมตัวเอ่ยเสียงทุ้มอ่อนโยน “ตามใจเจ้า… แต่อย่าคิดแอบปีนหน้าต่างหนีกลางดึกอีกล่ะ หากข้าตื่นมาไม่เจอนาง ข้าจะลงโทษเจ้าให้หนักกว่าเดิม”

เสียงของเขาค่อย ๆ แผ่วลงจนเงียบลง หลินหลานนั่งเกร็งอยู่บนเก้าอี้ มองร่างของชายหนุ่มที่ปิดตาพักผ่อนอยู่บนเตียงอยู่นาน ก่อนจะค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจลง นางนอนตะแคงมองแสงจันทร์ที่ลอดผ่านช่องหน้าต่าง จิตใจสับสนจนกว่าจะหลับใหล

เวลาล่วงเลยไปจนถึงยามสาม เสียงลมหายใจสม่ำเสมอของฮ๋องเต้บ่งบอกว่าเขาหลับลึกไปแล้ว หลินหลานค่อย ๆ ลืมตาขึ้นในความมืด นางลุกขึ้นนั่งช้า ๆ บนเก้าอี้ยาว พลางหันไปมองบานหน้าต่างที่เปิดแย้มไว้เล็กน้อยตามที่นางขอเมื่อครู่ แสงจันทร์คืนเพ็ญส่องสว่างกระทบยอดเขาด้านนอกสว่างไสว และทันใดนั้นเอง… สายตาของนางก็ปะทะเข้ากับปรากฏการณ์ประหลาด!

บนท้องฟ้าเหนือยอดเขาเซียนหลิง ประกายแสงสีเงินทอแสงวูบวาบรุนแรงกว่าที่เคยเห็น พร้อมกับฝนดาวตกสายเล็ก ๆ ที่ร่วงกราวลงมาทิศทางนั้นพอดี! แสงแวววาวระยิบระยับราวกับสะพานส่องสว่างทอดลงสู่ยอดเขา

‘ฝนดาวตก! แถมเกิดตรงยอดเขาเซียนหลิงพอดีเลยด้วย!’ หลินหลานใจเต้นระทึก ลมหายใจสะดุดกึก มือสั่นระริกจับขอบหน้าต่างแน่น

นี่คือสัญญาณของปรากฏการณ์มิติเปิดที่นางเคยอ่านเจอในนิยายข้ามมิติทั่วไปชัด ๆ! หากปล่อยให้คืนนี้ผ่านไป นางอาจจะต้องรออีกเป็นสิบ ๆ ปี หรืออาจไม่มีโอกาสได้กลับบ้านยุคปัจจุบันอีกเลย!

หลินหลานหันกลับไปมองชายหนุ่มที่นอนหลับอยู่บนเตียง ใบหน้ายามหลับของฮ๋องเต้ดูสงบและไร้พิษภัย ไม่มีความเข้มงวดหรือความเย็นชา ความทรงจำตอนที่เขาเข้ามารับกระบี่แทนนาง และสายตาห่วงใยที่เขามองนางตลอดการเดินทาง ผุดขึ้นมาในหัวจนทำให้นางรู้สึกจุกแน่นในอก

‘เขายอมเจ็บตัวเพื่อปกป้องฉัน… แต่ฉันกลับกำลังจะทิ้งเขาไป’

ความรู้สึกสับสนและลังเลกัดกินหัวใจของหลินหลาน แต่ภาพบ้าน ภาพครอบครัว และโลกที่นางคุ้นเคยก็ดึงรั้งนางไว้อย่างรุนแรงราวกับมีมือที่มองไม่เห็นกระชากนางกลับไป

“ขอโทษนะ… แต่ข้าต้องกลับบ้านจริง ๆ” หลินหลานกระซิบเบา ๆ น้ำตาคลอเบ้าอย่างไม่รู้ตัว หยดน้ำตาไหลอาบแก้มลงมาอุ่นผิวเนียน

นางค่อย ๆ ก้าวเท้าอย่างเงียบเชียบที่สุด มุ่งหน้าไปที่ประตูห้องพัก มือบางจับที่บานประตูเตรียมจะเปิดออกไปสู่ยอดเขาเซียนหลิงเพื่อเสี่ยงดวงครั้งสุดท้าย ไม่รู้ว่ากลับไปได้จริงหรือไม่ ไม่รู้ว่าจะมีอันตรายแค่ไหน แต่โอกาสเช่นนี้อาจไม่มีอีกแล้ว…