ยศที่ใหญ่ขึ้น

ความเงียบสงบเข้าปกคลุมห้องพระอักษรทันทีที่สิ้นเสียงคำเอ่ยของหลินหลาน ความเงียบที่กดทับจนแทบหายใจไม่ออก ขันทีหลิวที่ยืนถวายการรับใช้อยู่ที่มุมห้องถึงกับเข่าอ่อนแรงจนแทบจะล้มพับลงกับพื้นไม้ขัดมัน นัยน์ตาแทบเบิกค้างด้วยความตื่นตระหนกจนไม่อาจปิดลงได้

‘สตรีผู้นี้… กล้าเอ่ยปากขอตำแหน่งฮองเฮาต่อพระพักตร์ฝ่าบาทตรงๆ เชียวหรือ! นี่ไม่ใช่เรื่องเล็กน้อยที่ใครก็พูดได้…’

ฮ่องเต้จ้องมองใบหน้าหวานที่ชูเชิดขึ้นอย่างท้าทาย นัยน์ตาคมกริบของพระองค์วูบวาบไปด้วยความตกตะลึงที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน ก่อนจะค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความขบขันผสมความพึงพอใจอย่างที่สุด เสียงหัวเราะทุ้มต่ำดังก้องไปทั่วห้องพระอักษรอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน เป็นเสียงหัวเราะที่ปนไปด้วยความประหลาดใจและความชื่นชมที่หาได้ยากยิ่ง

“ฮะฮะฮะ… ฮองเฮางั้นหรือ?” ฮ่องเต้ยันพระกายลุกขึ้นยืน ร่างสูงใหญ่ค่อยๆ ก้าวข้ามโต๊ะทรงงานเข้ามาหานางทีละนิด ทุกก้าวหนักแน่นราวกับจังหวะหัวใจที่เต้นแรง “หลินซินเอ๋อร์… เจ้าช่างเป็นสตรีที่ไร้ความเดียงสา หรือว่ากล้าบ้าบิ่นกันแน่? รู้หรือไม่ว่าตำแหน่งฮองเฮาแห่งแผ่นดินนี้ ไม่ใช่สิ่งที่สตรีคนใดจะเดินเข้ามาขออย่างเบาๆ ได้ตามใจชอบ มันคือตำแหน่งสูงสุดของวังหลัง คู่ชีวิตของผู้ครองแผ่นดิน ไม่ใช่ของที่หยิบยื่นกันง่ายๆ ด้วยคำพูดเพียงประโยคเดียว”

หลินหลานไม่ยอมถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว ร่างบางยืนตรงมั่น นางสบสายตาฮ่องเต้หนุ่มอย่างตรงไปตรงมาโดยไม่หลบตา “หม่อมฉันไม่ได้ขออย่างเบาๆ เพคะฝ่าบาท แต่นี่คือการแลกเปลี่ยน! ในเมื่อฝ่าบาทไม่ยอมปล่อยหม่อมฉันไป ไม่ยอมให้หม่อมฉันกลับบ้าน และบังคับให้หม่อมฉันต้องอยู่ในวังหลวงแห่งนี้ตลอดไป… หม่อมฉันก็ต้องหาเกราะป้องกันตัวที่หนาที่สุด เพื่อให้ตัวเองอยู่รอดและปลอดภัย”

“เกราะป้องกันตัว?” ฮ่องเต้เลิกคิ้วสวย ยื่นพระหัตถ์แตะคางมนของนางเบาๆ ปลายนิ้วอุ่นสัมผัสผิวเนียนนุ่มอย่างทะนุถนอม “เจ้าคิดว่าการเป็นฮองเฮาคือเกราะป้องกันงั้นหรือ? จำไว้เถอะ… บนจุดสูงสุดแห่งวังหลัง นั่นคือเป้าสายตาของลูกดอกพิษนับร้อยนับพันเชียวนะ ทุกสายตาจะจับจ้อง ทุกการกระทำจะถูกตรวจตรา ไม่มีซอกมุมที่จะซ่อนตัวได้อีก”

“แต่อย่างน้อย บนตำแหน่งนั้น… ก็ไม่มีสนมเอก สนมโท หรือข้ารับใช้คนไหนกล้าเดินมาตบปากหรือสั่งกักบริเวณหม่อมฉันตามใจชอบได้อีก!” หลินหลานตอบกลับทันควัน นัยน์ตาทอแววฉลาดเฉลียวราวกับแสงดาว “และที่สำคัญที่สุด… หากหม่อมฉันเป็นฮองเฮา หม่อมฉันจะใช้วิธีการจัดการแบบของหม่อมฉัน ช่วยฝ่าบาทบริหารวังหลัง คุมบัญชี คุมเหล่าสนม ไม่ให้พวกนางมาสร้างความวุ่นวายกวนใจท่านในการทรงงานแผ่นดินแม้แต่เรื่องเล็กน้อยเดียว!”

คำตอบของนางทำให้ฮ่องเต้ชะงักไปเล็กน้อย สายตาเต็มไปด้วยความทึ่งในความคิดอันชาญฉลาดและตรงไปตรงมาที่ไม่เหมือนใคร สตรีตรงหน้าไม่ได้อยากได้อำนาจเพราะความโลภหรือทะเยอทะยาน แต่ต้องการอำนาจเพื่อความปลอดภัย และเพื่อ ‘ไม่ให้ตัวเองและคนรอบข้างต้องเจ็บตัว’!

“บริหารวังหลังให้ข้า… ไม่ให้วุ่นวายงั้นหรือ?” ฮ่องเต้ยกยิ้มมุมปากอย่างล้ำลึก พระองค์ขยับเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบชนกัน ลมหายใจอุ่นผสมกันอย่างแนบแน่น “ข้อเสนอของเจ้าน่าสนใจมาก หลินซินเอ๋อร์… แต่ตำแหน่งฮองเฮาต้องผ่านการยินยอมจากเหล่าขุนนางและเสนาบดีในราชสำนัก เจ้าคิดว่าสตรีที่มาจากสนมคนที่ห้าไร้อำนาจอย่างเจ้า จะทำให้พวกเขายอมรับได้อย่างไร? พวกเขาจะไม่ยอมรับคนที่ไม่มีชาติกำเนิดสูงส่งเป็นคู่เคียงข้างข้า”

หลินหลานฉีกยิ้มหวานอย่างมั่นใจ ดวงตาวาวประกาย “นั่นมันงานของฝ่าบาทเพคะ! ในเมื่อท่านอยากเก็บหม่อมฉันไว้ข้างกาย ท่านก็ต้องเป็นคนแผ้วถางทางให้หม่อมฉัน… ส่วนหม่อมฉัน จะทำให้คนพวกนั้นเห็นเองด้วยผลงานว่า หม่อมฉันคู่ควรกับตำแหน่งนี้ยิ่งกว่าใคร ไม่แพ้สตรีใดในแผ่นดินนี้!”

ฮ่องเต้จ้องมองดวงตาสุกใสที่เต็มไปด้วยประกายไฟแห่งความมุ่งมั่นของนาง ความรู้สึกหลงใหลและปรารถนาจะครอบครองพุ่งสูงขึ้นจนยากจะควบคุม พระองค์ยื่นพระหัตถ์ไปกุมมือบางของนางไว้แน่น ความอบอุ่นไหลผ่านปลายนิ้วสู่หัวใจ ก่อนจะเอ่ยเสียงทุ้มต่ำหนักแน่นราวกับคำสาบาน

“ตกลง… ข้ารับข้อเสนอของเจ้า! ข้าจะแต่งตั้งเจ้าเป็นฮองเฮาแห่งแผ่นดินนี้… แต่เจ้าต้องจำไว้ให้ดี หลินซินเอ๋อร์ เมื่อเจ้าขึ้นสู่ตำแหน่งนั้นแล้ว เจ้าจะไม่มีวันหนีไปจากข้าได้อีก ตลอดกาลและตลอดไป ไม่ว่าสุขหรือทุกข์ ไม่ว่าดีหรือร้าย เจ้าจะต้องอยู่เคียงข้างข้าจนวันสุดท้ายของชีวิต”