ฮ๋องเต้ !!

หลินหลานขยับเข้าไปใกล้ฮ๋องเต้โดยไม่ทันคิด มือเล็กสั่นนิด ๆ ขณะกดผ้าสะอาดลงบนบาดแผลที่ไหล่ของเขา เลือดสีแดงสดซึมออกมาทำให้ผ้าขาวเป็นคราบน่ากลัว นางกลืนน้ำลายลงคอเบา ๆ น้ำตาคลอเบ้าเพียงนิดเมื่อนึกถึงภาพกระบี่ที่พุ่งเข้ามาประชิดใบหน้าของตนเมื่อครู่ หากไม่ใช่เขา… นางคงไม่ได้ยืนหายใจอยู่ตรงนี้

“เจ็บไหมเพคะ?”

ฮ๋องเต้ก้มมองใบหน้าซีดเผือดของนาง ดวงตาคมกริบที่ปกติเย็นชาเป็นนิจ บัดนี้กลับอ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัด ราวกับน้ำแข็งแกร่งที่ละลายลงกลายเป็นน้ำใส ก่อนจะเลิกคิ้วเล็กน้อยด้วยท่าทางเฉยชา

“เจ้าคิดว่าข้าจะเจ็บเพราะแผลแค่นี้หรือ?”

“ก็เลือดออกขนาดนี้ จะไม่เจ็บได้ยังไง!”

หลินหลานเงยหน้าขึ้นเถียงทันที น้ำเสียงดังขึ้นโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะนึกได้ว่าคนตรงหน้าคือฮ่องเต้ผู้เป็นเจ้าแผ่นดิน ผู้ที่ทั่วทั้งแผ่นดินต้องนอบน้อม นางจึงรีบลดเสียงลง รวบรวมสติกลับคืน “หม่อมฉันหมายถึง… ถึงจะเป็นแผลเล็กน้อย แต่ก็ควรทำแผลอย่างถูกวิธี เพื่อป้องกันการติดเชื้อนะเพคะ”

มุมปากของฮ๋องเต้ยกขึ้นบาง ๆ เป็นรอยยิ้มที่ไม่เคยปรากฏให้ใครเห็นมาก่อน แม้แต่เหล่าพระสนมเอกก็ไม่เคยได้ชม

“เจ้ากำลังเป็นห่วงข้า?”

“เปล่าเพคะ!”

คำตอบออกมาเร็วเสียจนคนฟังหลุดหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำก้องกังวานเบา ๆ ในห้องโดยสารรถม้าที่แสนเงียบสงบ

หลินหลานเม้มปากแน่น พลางก้มหน้าก้มตาพันผ้ารอบต้นแขนให้เขาอย่างระมัดระวัง รัดแน่นพอดีไม่หลวมไม่แน่นจนเกินไป หลีกเลี่ยงสายตาที่ทำให้หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ “หม่อมฉันแค่ไม่อยากเห็นใครตายต่อหน้าต่อตาเท่านั้นเอง ไม่ว่าจะเป็นใครก็ตาม”

“เช่นนั้นหรือ?”

“เพคะ”

“แต่เมื่อครู่เจ้ากลัวจนตัวสั่น”

“นั่นมัน…”

หลินหลานชะงัก มือที่กำลังรัดผ้าชะงักค้างกลางอากาศ เลือดในกายเหมือนหยุดไหลเป็นชั่วครู่

ภาพที่ตัวเองกำเสื้อของเขาแน่นราวกับเด็กกลัวฟ้าร้องผุดขึ้นมาในหัวทันที ร่างกายของนางสั่นระริกเพียงนิดเมื่อนึกถึงความใกล้ชิดในขณะนั้น อกของนางแนบชิดกับแผงอกกว้างของเขา สัมผัสอุ่นจากร่างกายเขายังคงติดอยู่เต็มอารมณ์ ใบหน้าของนางร้อนวูบจนแทบซ่อนไม่มิด

“หม่อมฉันกลัวกระบี่ต่างหาก!”

“อ้อ…” ฮ๋องเต้ลากเสียงยาวอย่างจงใจ สายตาคมกริบจ้องมองใบหน้าสีชมพูระเรื่อของนางอย่างขบขัน “เช่นนั้นเหตุใดจึงกอดข้าแน่นกว่าเดิมตอนกระบี่พุ่งเข้ามา?”

“ฝ่าบาท!”

หลินหลานเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างเขินอายและหงุดหงิดในเวลาเดียวกัน มือเล็กทุบอกแกร่งเบา ๆ อย่างขัดเคืองที่ถูกจับได้

ชายหนุ่มกลับมองนางนิ่ง ๆ ดวงตาคมที่เคยเย็นชาและดุดันในยามเผชิญหน้ากับศัตรู บัดนี้กลับมีรอยยิ้มบางซ่อนอยู่ราวกับแสงจันทร์แย้มท่ามกลางคืนมืดที่สงบลง

“ข้าไม่ได้ว่าอะไร”

“แต่พระองค์กำลังหัวเราะหม่อมฉันอยู่!”

“ข้าเพียงรู้สึกว่า…” เขาหยุดไปครู่หนึ่ง สายตาจับจ้องที่ริมฝีปากสีชมพูอ่อนของนาง “เจ้าช่างน่ารักยามหวาดกลัว”

“…”

หลินหลานนิ่งค้าง เหมือนถูกคำพูดนั้นตรึงไว้กับที่ หัวใจที่เพิ่งสงบลงเมื่อครู่กลับเต้นแรงขึ้นมาอีกครั้ง จนแทบจะหลุดออกมาจากอก

“ฝ่าบาทอย่าตรัสอะไรแปลก ๆ ได้ไหมเพคะ”

“แปลกตรงไหน?”

“ก็…” นางตอบไม่ได้ คำพูดติดค้างอยู่ที่ลำคอ มองหน้าเขาตะลึง ไม่เข้าใจว่าทำไมจู่ ๆ เขาถึงพูดเช่นนั้น

ฮ๋องเต้จึงไม่แกล้งต่อ เขาหันหน้าไปทางม่านรถม้า ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบที่กลับฟังดูอ่อนโยนกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา “กลับวัง”

“พะยะค่ะ!” เสียงองครักษ์รับคำดังขึ้นจากด้านนอก ตามด้วยเสียงก้าของม้าและล้อที่หมุนต่อไปบนถนนสายหลัก

รถม้าเริ่มเคลื่อนตัวอีกครั้ง ทว่าคราวนี้หลินหลานไม่ได้ถอยไปนั่งอีกฝั่งเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา นางยังคงนั่งอยู่ข้างกายเขา พลางจับปลายผ้าที่พันรอบไหล่ตรวจดูว่ามีเลือดซึมออกมาอีกหรือไม่ นิ้วมือบางสัมผัสผ่านเนื้อผ้าลงไปถึงผิวหนังร้อนผ่าวของเขา

เมื่อเห็นว่าเลือดหยุดไหลแล้ว นางจึงถอนหายใจอย่างโล่งอก รอยยิ้มจางๆ ผุดขึ้นบนใบหน้า “ดีแล้ว…”

“เป็นห่วงข้ามากถึงเพียงนั้นเชียว?” เสียงทุ้มดังขึ้นอีกครั้งใกล้หู

หลินหลานหันขวับ ดวงตากลมโตแผ่ว “หม่อมฉันแค่กลัวว่าพระองค์จะตายก่อนถึงวังต่างหาก!”

“หากข้าตายจริง เจ้าจะทำอย่างไร?”

คำถามนั้นเรียบง่ายแต่ทำให้นางเงียบลง เหมือนมีอะไรหนักอึ้งกดทับอก หลินหลานไม่รู้ว่าทำไมเพียงประโยคธรรมดา ๆ ถึงทำให้หัวใจรู้สึกหนักขึ้นมาอย่างประหลาด นางก้มมองมือของตัวเองที่วางอยู่บนเข่า ก่อนจะตอบเสียงเบาแทบไม่ทันได้ยิน

“หม่อมฉันคง… เสียใจ”

ฮ๋องเต้ชะงัก ร่างสูงแข็งเกร็งไปเล็กน้อย “เหตุใด?”

หลินหลานเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาคู่หวานใสแจ๋วสะท้อนเงาของเขาอย่างชัดเจน “เพราะอย่างน้อยพระองค์ก็เคยช่วยหม่อมฉันไว้หลายครั้ง ทั้งตอนที่ถูกกักบริเวณ ตอนที่ถูกคนอื่นรังแก” นางเว้นจังหวะ ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงจริงจังที่สุด “แล้วเมื่อครู่พระองค์ก็เอาตัวมาบังกระบี่แทนหม่อมฉันด้วย”

ฮ๋องเต้สบตานางนิ่ง ความเงียบปกคลุมภายในรถม้า ผ่านไปครู่หนึ่ง เขาจึงยกมือขึ้นแตะศีรษะของนางเบา ๆ นิ้วมือเรียวยาวลูบไล้เส้นผมดำสลวยอย่างทะนุถนอมราวกับประคองสิ่งล้ำค่าที่สุดในโลก

“จำเอาไว้”

“เพคะ?”

“ตราบใดที่ข้ายังมีชีวิตอยู่ เจ้าจะไม่ต้องกลัวสิ่งใด ไม่ว่าจะเป็นกระบี่คม หรือภัยอันตรายรอบด้าน ข้าจะปกป้องเจ้าเอง”

หลินหลานมองใบหน้าหล่อเหลาตรงหน้า หัวใจพลันสั่นไหวโดยไม่มีเหตุผล นางรีบหันหน้าหนีไปทางหน้าต่างทันที แก้มเนียนแดงก่ำ “บ้าเอ๊ย… ทำไมคำพูดของหมอนี่ถึงทำให้ใจเต้นได้ขนาดนี้นะ”

ด้านนอก รถม้ายังคงมุ่งหน้ากลับพระราชวังท่ามกลางแสงอาทิตย์ยามเย็นที่ไล้สีฟ้าส้มแดงสด แต่ไม่มีใครรู้ว่าเหตุการณ์ลอบสังหารในวันนี้ไม่ได้เป็นเพียงการโจมตีธรรมดา

บนพื้นป่าที่เต็มไปด้วยศพของมือสังหาร คนหนึ่งยังคงเหลือป้ายหยกสีดำชิ้นเล็กตกอยู่ท่ามกลางกองเลือด บนป้ายนั้นสลักตราสัญลักษณ์ของกลุ่มอำนาจลึกลับที่แม้แต่ข้าราชการชั้นผู้ใหญ่ในราชสำนักยังไม่กล้าเอ่ยถึง

ณ พระราชวังหลวง ห้องลับใต้ตำหนักเงียบเชียบ ชายผู้หนึ่งคุกเข่าลงต่อหน้าบุรุษในชุดดำที่ยืนหันหลัง “รายงานนายท่าน… การลอบสังหารล้มเหลวพ่ะย่ะค่ะ”

บุรุษชุดดำกำหมัดแน่นจนเส้นเอ็นปูด “แล้วฮ่องเต้ล่ะ?”

“ทรงได้รับบาดเจ็บเล็กน้อยที่ไหล่พ่ะย่ะค่ะ แต่ยังมีพระชนม์ชีพ”

ความเงียบเข้าปกคลุมห้องมืด ก่อนเสียงเย็นเยียบจะดังขึ้น “เช่นนั้นก็เริ่มแผนที่สอง”

“แล้ว… สตรีผู้นั้นล่ะพ่ะย่ะค่ะ?”

บุรุษชุดดำเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยกมุมปากขึ้นอย่างน่ากลัว “หลินหลาน… ในเมื่อฮ่องเต้ยอมเอาตัวเข้ารับกระบี่แทนนาง ก็หมายความว่านางไม่ได้ไร้ความสำคัญอีกต่อไป” เขาหันมาชี้หน้าผู้ใต้บังคับบัญชาด้วยสายตาโหดเหี้ยม “จับตัวนางมา ครั้งนี้… อย่าให้พลาดเป็นอันขาด”