บททั้งหมดของ กู้หรันซี ชายาตกอับแห่งแดนเหนือ: บทที่ 11 - บทที่ 18

ตอนที่ 9อยู่ดี ๆ ข้าก็กลายเป็นหญิงอัปลักษณ์ ผ่านมาเจ็ดวัน ก็ถึงวันที่ถั่วงอกของนางจะเก็บเกี่ยวผลผลิตได้เสียที นางกับไป๋ลู่เปิดโอ่งด้วยความตื่นเต้น ทุกวันนอกจากรดน้ำแล้ว นางก็ไม่ได้ทำอะไรกับมันเลยแต่ผลลัพธ์กลับไม่เป็นไปตามที่คาดหวัง เพราะถั่วของนางเน่าหมดเลย และไม่มีวี่แววการงอกสักนิด“เสียดายนัก โอ่งที่ถูกเจาะรูด้านล่างนี่นำไปใช้งานอย่างอื่นต่อไม่ได้แล้ว” ไป๋ลู่บ่นอย่างเสียดาย“อาจเป็นเพราะอากาศเย็นเกินไปมันเลยไม่งอก แต่ก็ถือว่าได้ลองแล้ว ส่วนโอ่งนี่เก็บไว้ก่อน พออากาศอุ่นขึ้นเราค่อยลองเพาะถั่วงอกอีกทีก็แล้วกัน”นางเอ่ยอย่างเสียดาย แต่ก็ยังไม่ได้ล้มเลิกความคิดที่จะเพาะถั่วงอก เพราะเมล็ดถั่วเขียวที่นางมีอยู่นั้นมากมายจนต้มเลี้ยงคนได้ครึ่งเมืองเลยทีเดียว“แล้วเราจะทำอย่างไรกับเมล็ดถั่วเขียวนั่นดีเจ้าคะ” ไป๋ลู่ถามนายสาวอีกครั้ง“หากขายเป็นเมล็ด ราคาก็ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ แต่ตอนนี้ก็คงจำเป็นแล้วจริง ๆ เงินที่เรามีอยู่ก็หมดแล้ว แถมยังเหลืออีกตั้งสามวันกว่าจะถึงวันนัดหมายส่งตำราที่คัดลอก เจ้าแบ่งเอาเมล็ดถั่ว

ตอนที่ 12รีดไถซึ่งหน้าเพียงคำพูดเดียวของนาง ทำเอาเหล่าข้ารับใช้ที่อยู่ตรงนั้นรีบคุกเข่าอย่างลนลาน“บังอาจ!! พูดถึงอดีตพระชายาผู้ล่วงลับอย่างลบหลู่เช่นนี้ พวกเจ้าเอานางไปโบยยี่สิบไม้!!!” ท่านอ๋องตวาดลั่น พ่อบ้านที่คุกเข่าอยู่รีบเงยหน้ามองอย่างตกใจ“ท่านอ๋อง! หากโบยพระชายาแล้ว พรุ่งนี้พระนางจะเข้าร่วม งานเลี้ยงที่จวนเจ้าเมืองได้อย่างไรเล่าพะย่ะค่ะ”พ่อบ้านเอ่ย ทำให้ท่านอ๋องนึกได้ ว่าที่เขามาเหยียบยังเรือนอัปมงคลแห่งนี้เพราะสาเหตุใด“หม่อมฉันย่อมบังอาจกับผู้ที่สมควรเพคะ ท่านอ๋องมาหาหม่อมฉันที่เรือนแยกแห่งนี้ ย่อมมีจุดประสงค์ไม่ใช่หรือ บอกมาเถอะเพคะว่าต้องการสิ่งใด พระองค์จะได้ไม่ต้องทนอยู่ในเรือนซอมซ่อนี่นานนัก ไม่เช่นนั้นคนแก่ ๆ เช่นพระองค์เกิดเป็นอะไรขึ้นมา หม่อมฉันคงรับไม่ไหว”นางเอ่ยแกมเหน็บแนม จึงได้เห็นสีหน้าดำคล้ำของเขา ในใจนางรู้สึกสะใจนัก คิดหรือว่าคนเช่นนางจะยอมให้เขาด่าอยู่ฝ่ายเดียว“หึ! หากไม่จำเป็นจริง มีหรือเปิ่นหวางจะอยากมาที่อัปมงคลเช่นนี้! อย่าให้เปิ่นหวางรู้แล้วกัน ว่าเจ้าเอาบุรุษเข้ามาทำเรื่องต่ำตมในเรือนแห่งนี้ ไม่เช่นนั้นเปิ่นหวางจะทำให้เจ้ารู้ซึ้งถึงคำว่าอยู่ไม่สู

ตอนที่ 14แสดงอำนาจเพล้ง!!!เกิดความเงียบขึ้นทั่วโถงงานเลี้ยง นางมองสุราที่กระเด็นมาโดนชายกระโปรงด้วยสายตาเรียบนิ่ง ก่อนจะมีสตรีวัยกลางคนเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มประจบ“คารวะพระชายาเพคะ ขออภัยที่อี๋เอ๋อร์เสียมารยาท เฟิงอี๋รีบมาขออภัยพระชายาเดี๋ยวนี้!!”สตรีที่เดินเข้ามาคงเป็นฮูหยินจวนเจ้าเมือง นางปรายตามองไปยังสตรีที่เดินเข้ามา ดูแล้วอายุคงรุ่นราวคราวเดียวกับนาง หรืออาจน้อยกว่าไม่เกินสามปีเท่านั้นนี่คงเป็นสตรีที่หมายตาตำแหน่งสตรีในเรือนหลังไอ้ท่านอ๋องเฒ่าสินะ อาการออกเพียงนี้ คงเห็นนางเป็นเสี้ยนหนามตำใจชิ้นโตแน่“ขอประทานอภัยพระชายาเพคะ เพราะความงามของพระชายา ทำให้หม่อมฉันตกตะลึง จนเผลอทำจอกสุราหล่น ได้ยินว่าพระชายาเป็นสตรีที่จิตใจงดงาม คงไม่ถือสาหม่อมฉันเพียงเพราะเรื่องแค่นี้ ใช่หรือไม่เพคะ”หญิงสาวจีบปากจีบคอพูด พร้อมแย้มยิ้มและหัวเราะออกมาอย่างมีจริต โดยมีกลุ่มสตรีด้านหลังที่คาดว่าเป็นสหายร่วมหัวเราะด้วย“เปิ่นหวางเฟยย่อมไม่ถือสากับเรื่องเล็กน้อยแค่นี้หรอก แต่สำหรับท่านอ๋องนั้นไม่แน่ใจนัก พวกท่านก็น่าจะรู้ว่าเขาห่วงหน้าตาตำหนักอ๋องมากเพียงใด หากรู้ว่างานเลี้ยงจวนเจ้าเมืองต้อนรับพระช

ตอนที่ 16แค่ผ่านทางมาจริงหรือบรรยากาศในลานกว้างตอนนี้ชวนอึดอัดจนพวกบ่าวไพร่ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง เพราะกลัวท่านอ๋องจะไม่พอใจแล้วหันมาสั่งลงโทษตัวเองแทน“ไม่พะย่ะค่ะ หากท่านพ่อลงโทษพระชายาจริง ลูกก็จะรับโทษด้วย เพราะคนที่ผิดคือลูกเอง หาใช่พระนางไม่!” ท่านชายเอ่ยเสียงหนักแน่น“ลูกก็เช่นกันเพคะ ในเมื่อพระชายาต้องมาลำบากเพราะพวกเรา พวกเราก็จะรับโทษกับพระนางด้วย!!” ท่านหญิงก็ไม่ต่างกันนางมองเด็กทั้งสองแล้วอดที่จะชื่นชมไม่ได้ กล้าทำกล้ารับ นับว่าเขาก็ยังสอนเด็กทั้งสองได้ดีท่านอ๋องมองเด็กทั้งสองที่ตัวเองเลี้ยงมากับมือนั่งคุกเข่าปกป้องสตตรีอื่น หัวใจบิดาก็ราวถูกบีบคั้น ในใจเกิดความไม่ยินยอมขึ้นมา แต่ไม่อาจทำสิ่งใดได้หากเขาดึงดันจะลงโทษนางต่อ มีหวังภาพลักษณ์ในสายตาบุตรชายและบุตรสาวคงป่นปี้ ไม่เหลือชิ้นดีแน่“ก็ได้ แต่ต่อไปห้ามพวกเจ้ามาพบนางอีก เพื่อเป็นการลงโทษที่พวกเจ้าทำผิด จากนี้ไปสั่งกักบริเวณท่านชายกับท่านหญิงให้อยู่แต่ในเรือนเป็นเวลาสามเดือน!”ท่านอ๋องเอ่ยจบก็ส่งสัญญาณให้องครักษ์พาตัวท่านชายกับท่านหญิงกลับออกไป“ส่วนเจ้า ครั้งนี้รอดตัวไปได้ ก็ใช่ว่าครั้งหน้าข้าจะหาเรื่องมาลงโทษเจ้า