All Chapters of ระบบคอสตูมสะท้านวังหลัง: Chapter 11 - Chapter 18

ทางเดินหินสีเทาทอดยาวคดเคี้ยวผ่านพุ่มไม้ที่ตัดแต่งเป็นแนวสูง สระน้ำสะท้อนเงาเมฆขาวและกิ่งหลิวโบราณที่ห้อยระย้าลงเหนือผิวน้ำ สายลมยามบ่ายพัดพากลิ่นดอกไม้จาง ๆ ปะปนกับละอองน้ำเย็นฉ่ำ ชวนให้ผู้มาเยือนรู้สึกราวกับหลุดเข้ามาในภาพวาดน่าเสียดายที่หลิวเหมยไม่มีเวลาชื่นชมทิวทัศน์มากนักเธอได้รับมอบหมายให้นำถุงหอมปักลายมงคลไปส่งยังเรือนรับรองทางทิศตะวันออก แต่อุทยานหลวงแห่งนี้กว้างใหญ่เกินกว่าจะจดจำเส้นทางได้ในครั้งเดียว ยิ่งเธอมัวแต่ครุ่นคิดถึงแบบลายปักใหม่ที่เพิ่งนึกออก รู้ตัวอีกทีทางเดินเบื้องหน้าก็เปลี่ยนไปเสียแล้วหลิวเหมยหยุดยืน มองพุ่มไม้สูงใหญ่ทางซ้ายที ขวาที“แปลกจริง... เมื่อครู่ยังเห็นสะพานหินอยู่เลยนี่นา”เธอพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะตัดสินใจเดินต่อไปตามทางที่ดูคุ้นตาที่สุดแต่แทนที่จะพบเรือนรับรอง เธอกลับเดินมาถึงสระน้ำอันเงียบสงบซึ่งมีต้นหลิวอายุนับร้อยปียืนตระหง่านอยู่ริมฝั่งบริเวณนี้ไร้เงาผู้คน มีเพียงเสียงใบไม้เสียดสีกันเบา ๆ และเสียงน้ำกระทบฝั่งเป็นระยะ บรรยากาศสงบงามจนแทบไม่เหมือนส่วนหนึ่งของวังหลวงที่เต็มไปด้

ควันหอมลอยอบอวลอยู่ภายในเรือนเตรียมผ้า เสียงเข็มกระทบผืนไหมดังแผ่วเบาสลับกับเสียงพูดคุยของเหล่านางกำนัลฝึกหัด บรรยากาศดูสงบเรียบร้อยดังเช่นทุกวันหลิวเหมยนั่งอยู่ริมหน้าต่างในชุดหรูฉวินสีฟ้าอ่อนสลับแพรขาว เรือนผมประดับปิ่นหยกสลักลายกิ่งหลิว มือเรียวกำลังปักลายดอกเหมยลงบนผืนผ้าอย่างตั้งใจ ปัง!เสียงฝ่ามือตบลงบนโต๊ะไม้ดังสนั่นจนถาดด้ายไหมสั่นสะเทือน เหล่านางกำนัลฝึกหัดสะดุ้งเฮือกพร้อมกัน ก่อนเสียงตวาดหยาบกระด้างจะดังขึ้นทั่วเรือน“หลิวเหมย! เจ้าคิดว่าตัวเองมีปีกงอกขึ้นมาแล้วหรือ ถึงได้ไม่ลงไปรายงานตัวที่ลานซักล้าง!”หลิวเหมยหยุดมือ วางเข็มลงบนถาดอย่างใจเย็น แล้วเงยหน้าขึ้นมองผู้มาเยือนหัวหน้านางกำนัลกวนยืนถมึงทึงอยู่หน้าโต๊ะ ด้านหลังมีนางกำนัลจากลานซักล้างอีกสองคนติดตามมาด้วย ใบหน้าอวบใหญ่ของนางเต็มไปด้วยความขุ่นเคืองนับตั้งแต่หลิวเหมยย้ายออกจากลานซักล้าง กวนซืออีก็ขาดคนให้โขกสับ ยิ่งได้ยินข่าวว่าหลิวเหมยสร้างผลงานโดดเด่น นางก็ยิ่งรู้สึกเหมือนถูกตบหน้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า วันนี้นางจึงตั้งใจมาทวงอำนาจคืน

ประตูไม้แกะสลักของตำหนักราตรีนิรันดร์ค่อย ๆ เปิดออก เผยให้เห็นห้องรับรองที่ตกแต่งอย่างเรียบง่าย หลิวเหมยเดินตามจ้าวซ่างฝูเข้ามาพร้อมกับช่างปักฝึกหัดคนอื่น ๆ บรรยากาศภายในเงียบสงัดจนแทบได้ยินเสียงฝีเท้าของทุกคนที่นี่ไม่ใช่ตำหนักใหญ่โตของพระสนมผู้ทรงอำนาจ แต่สำหรับนางกำนัลจากสำนักพัสตราภรณ์แล้ว การได้เข้ามาถึงพระราชฐานชั้นในก็ถือเป็นโอกาสสำคัญ เบื้องหน้า หลินฉางไจ้ประทับอยู่บนเก้าอี้ไม้ สีพระพักตร์เต็มไปด้วยความกังวล บนโต๊ะข้างพระวรกายมีฉลองพระองค์ผ้าไหมสีชมพูอ่อนวางคลี่อยู่หลิวเหมยเพียงเหลือบมองก็เห็นปัญหาได้ชัดเจนชายกระโปรงด้านหน้ามีรอยฉีกขาดยาวเกือบครึ่งฝ่ามือ ฉลองพระองค์ตัวนี้ย่อมไม่อาจนำไปสวมใส่ในงานสำคัญได้“หลิวเหมย” จ้าวซ่างฝูเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง “นี่คือบททดสอบแรกของเจ้าในพระราชฐานชั้นใน”นางชี้ไปยังฉลองพระองค์บนโต๊ะ“ฉลองพระองค์ของหลินฉางไจ้ถูกกิ่งไม้เกี่ยวขาดระหว่างประทับในสวนหลวง อีกไม่กี่ชั่วยามก็จะถึงพิธีถวายพระพรยามเย็นแล้ว ผ้าไหมผืนนี้มีเนื้อละเอียดเป็นพิเศษ หากเย็บซ่อมตามวิธีทั่วไป

 แสงอรุณลอดผ่านหน้าต่างไม้แกะสลัก ทิ้งเงาลวดลายอ่อนช้อยลงบนพื้นห้องรับรอง กลิ่นชาดอกกุหลาบหอมละมุนอบอวลไปทั่ว บรรยากาศวันนี้แตกต่างจากวันก่อนราวฟ้ากับเหว ไม่มีความตึงเครียดหลงเหลืออยู่แม้แต่น้อยหลินฉางไจ้นั่งอยู่บนแท่นประทับบุนวม สวมอาภรณ์ผ้าไหมสีชมพูอ่อน ชายกระโปรงพลิ้วไหวตามจังหวะการเคลื่อนไหว เผยให้เห็นลวดลายดอกเฟื่องฟ้าที่ไล่เฉดจากสีชมพูเข้มไปจนถึงชมพูอ่อน ประดับด้วยด้ายทองบางเบาไม่มีใครคาดคิดว่าอาภรณ์ที่เคยฉีกขาดจนแทบไม่อาจสวมใส่ได้ จะกลับมางดงามถึงเพียงนี้เมื่อคืนในงานเลี้ยงพระราชทาน ฉลองพระองค์ผืนนี้กลายเป็นจุดสนใจของเหล่าพระสนมและขุนนางผู้ใหญ่ แม้แต่พระสนมกุ้ยเฟยยังตรัสถามถึงช่างผู้รังสรรค์ลวดลายอันประณีต ความอับอายที่เกือบเกิดขึ้นจึงแปรเปลี่ยนเป็นความภาคภูมิใจอย่างที่หลินฉางไจ้ไม่เคยคาดหวังมาก่อน“หลิวเหมย”เสียงหวานเอ่ยเรียกหญิงสาวที่ยืนประคองถาดชาอยู่เบื้องหน้าหลิวเหมยก้าวออกมาอย่างสำรวม วันนี้นางสวมอาภรณ์หรูฉวินสีสุภาพ ปักลายกล้วยไม้เรียบง่ายแต่ประณีต ท่าทางสงบนิ่งแตกต่างจากนางกำนัลทั่วไปอย่างเห็นได้ชัด