ตอนที่ 21 หัวอกคนเป็นพ่อ

การที่พวกมันมีสภาพอเนจอนาถถึงเพียงนี้นั้นเป็นเพราะพวกมันได้เผลอกระทำในสิ่งที่ไม่สมควรลงไปตุ๊กตาหมีที่คาดว่าจะมีเพียงตัวเดียวในโลกนั้นได้ถูกพวกมันกระทำย่ำยีอย่างไร้ปรานีหวังซุนได้สรรค์สร้างมันออกมาด้วยความรักที่มีต่อบุตรสาวเขาพยายามอย่างสุดความสามารถเพื่อที่จะรีดเค้นความทรงจำจากชีวิตที่แล้วว่าตุ๊กตาหมีแบบใดที่เด็กสาวเช่นนางนั้นจะชื่นชอบมากที่สุด หัวใจของผู้เป็นพ่อเช่นเขาถูกทำร้ายอย่างแสนสาหัสแขนขาของชายหนุ่มนั้นแทบที่จะอ่อนแรงเมื่อนึกถึงว่าสาวน้อยเดินทางกลับนางกับพบว่าตุ๊กตาหมีสุดน่ารักของนางไม่อยู่บนโลกใบนี้อีกต่อไปแล้วนางจะมีสภาพใบหน้าเช่นไรสาวน้อยที่ไร้เดียงสาเช่นนางจะหลั่งน้ำตาออกมาหรือไม่ยิ่งเขาคิดมากเท่าไรหัวใจของคนเป็นพ่อก็ยิ่งที่จะดูเหมือนจะถูกทำร้ายมากขึ้นเท่านั้น

“อ๊ากกกก นายท่านได้โปรดไว้ชีวิตข้าด้วย” ชายชุดดำนายหนึ่งกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่เจ็บปวดปนความหวาดกลัวเพราะตั้งแต่เกิดมาในชีวิตตัวของเขานั้นไม่เคยคิดที่จะเจ็บปวดทรมานเท่าเช่นนี้มาก่อนแขนและขาของเขาในยามนี้นั้นมันผิดรูปไปหมดแล้ว ชายชุดดำคนอื่นก็ไม่กล้าที่จะเข้าช่วยเพียงแค่นี้พวกเขาก็สามารถรับรู้ได้แล้วว่าฝีมือของพวกเขานั้นมีความต่างชั้นมากจนเกินไป

“แกรู้ไหมว่าพวกแกกระทำอะไรลงไป” น้ำเสียงของหวังซุนในยามนี้นั้นดำดิ่งอย่างถึงขีดสุด เพราะตัวของในยามนี้นั้นดูเหมือนว่าคนที่กำลังโมโหมากจริงๆ

“ไม่รู้ขอรับ นายท่านได้โปรดเมตตาข้าด้วย” จิตใจของชายชุดดำผู้นี้นั้นถูกทำลายเป็นที่เรียบร้อยแล้ว เขาคงทำได้แต่เพียงส่งเสียงกรีดร้องออกมาเหมือนกับสาวแรกรุ่น

“นี่ไง แกกล้าดียังไงที่กล้ามาทำลายของรักของบุตรสาวข้า” หวังซุนได้โยนซากตุ๊กตาหมีสุดน่ารักไปให้กับชายชุดดำเพื่อที่จะให้มันได้สำนึกผิดในความผิดบาปของตัวเอง

“มันก็แค่ตุ๊กตาเน่าๆตัวหนึ่ง ข้ายินดีที่จะซื้อให้นางใหม่จะให้ข้าไปเหมาทั้งตลาดก็ได้ นายท่านได้โปรดไว้ชีวิตของข้าด้วย” หลังจากที่หวังซุนได้ฟังคำพูดของชายชุดดำทำให้ตัวของเขานั้นมีใบหน้าที่หมองคล้ำยิ่งกว่าเดิม

อ๊ากกกกกก หลังจากนั้นไม่นานชายชุดดำที่น่าสงสารผู้นี้ก็ได้ส่งเสียงกรีดร้องยิ่งกว่าเดิม

“ไอ้พวกโง่ ไอ้พวกไม่มีศิลปะในหัวใจ พวกแกเห็นนี่ไหมงานตัดเย็บตุ๊กตาหมีตัวนี้เต็มไปด้วยความประณีตและมีความน่ารักเป็นอย่างมากเพียงแค่เด็กสาวตัวเล็กๆจ้องมองมันก็สามารถหลงรักมันได้อย่างง่ายดาย การที่พวกแกไม่มีหัวคิดเช่นนี้ถึงว่าล่ะเป็นได้แค่เพียงนักฆ่ากระจอกๆที่แท้ก็ไม่มีศิลปะในหัวใจนี่เอง”

“นายน้อยหวังซุนท่านได้โปรดปล่อยพวกข้าไปเถอะ ถ้าหากท่านยอมปล่อยข้าแล้วข้าจะบอกว่าใครจ้างวานพวกเราให้มาสังหารท่าน” หัวหน้าชายชุดดำยื่นข้อเสนอออกมายิ่งการต่อสู้ยืดเยื้อต่อไปพวกเขาก็รู้แล้วว่าไม่มีทางต่อสู้ดิ้นรนขัดขืนได้เลยลูกน้องของตนนั้นตายไปแล้วสองแล้วยังจะไหนคนที่นอนกองลงไปกับพื้นอีก

“ข้าไม่สนใจว่ามันจะเป็นใครขอเพียงแค่มันมาหาเรื่องข้า ข้าได้ส่งมันไปโลกหน้าแน่” ถึงเจ้าคนพวกนี้มันจะไม่เปิดปากพูดเขาเชื่อเป็นอย่างยิ่งว่าสักวันนึงเขาจะรู้ตัวตนของมันแน่

“เป็นนายท่านหลีอี้เฟิงขอรับ” หัวหน้าชายชุดดำรีบเปิดปากของตนออกมาในทันทีเพราะเขาเชื่อเป็นอย่างยิ่งว่าชายผู้นี้นั้นมีความอดทนตำเขาคงไม่คิดที่จะเจรจากับพวกตนเป็นแน่

“เป็นมันอย่างงั้นรึ มันรู้ได้อย่างไรกันว่าเป็นข้า” หวังซุนคาดคิดไม่ถึงเลยว่ากลุ่มมือสังหารพวกนี้นั้นจะเป็นคนของหลีอี้เฟิงเพียงแค่เขาได้ยินชื่อของมันทำให้หัวใจของชายหนุ่มนั้นเต้นแรงเป็นอย่างมากพร้อมทั้งมือที่บีบกันแน่นไม่ว่าจะอย่างไรเขาก็ไม่มีวันที่จะยกโทษให้กับชายผู้นี้อย่างเด็ดขาด

“นายท่านหลีอี้เฟิงไม่รู้ว่าเป็นท่านหวังซุนเขาเพียงส่งพวกเรามาเพื่อจัดการกับคนที่คัดแย้งเรื่องผลประโยชน์ทางการค้าเท่านั้น” หัวหน้าชายชุดดำค่อยๆเปิดปากออกมาจากข้อมูลที่ตนเองได้รับรู้

“เหอะ ชายผู้นี้ทำตัวเหมือนเป็นสวะไม่เคยเปลี่ยนแค่เสียผลประโยชน์นิดหน่อยถึงกับส่งคนมาฆ่าแกงกันเลยอย่างงั้นเหรอแต่จะว่าไปนี่ก็เหมาะสมกับเป็นมันดี” หวังซุนค่อยๆจ้องมองเรือนร่างของพวกมันแต่ล่ะคนที่สวมชุดดำสนิดจนไม่รู้ว่าใครเป็นใคร

“เปิดหน้าของพวกเจ้าซะ” ชายหนุ่มกล่าวเสียงเข้มออกมาพวกมันต่างก็ไม่ได้ดิ้นรนขัดขืนถ้าตนเองอยากรอดก็มีแต่เพียงที่จะต้องฟังตามคำสั่งของเขาเท่านั้น

“ข้าจะจัดการพวกเจ้าอย่างไรดี ข้าเกลียดการฆ่าคนซะด้วยซิ การที่ทรมานพวกเจ้ามากไปอาจที่จะทำให้เศษเลือดของพวกเจ้าเปรอะเปื้อนสถานที่แห่งนี้ก็เป็นได้” ชายหนุ่มมีสีหน้าที่คิดหนักเป็นอย่างมาก

“นายท่านได้โปรดไว้ชีวิตพวกข้าเถอะ พวกข้าผิดไปแล้ว” พวกมันต่างพากันส่งเสียงขอร้องกันออกมาอย่างคนน่าสงสาร

พรึบ พรึบ พรึบ หวังซุนได้นำยาเม็ดชนิดหนึ่งยัดเข้าไปที่ปากของพวกมัน

“นี่คือยาหนอนกลืนชีวิตมันจะมีสิ่งมีชีวิตตัวเล็กอยู่ข้างในท้องของพวกเจ้าทุกๆหนึ่งเดือนเจ้าจะต้องมารับยากับข้าเพิ่มไม่เช่นนั้นพวกเจ้าจะต้องตายอย่างอเนจอนาถอย่างถึงที่สุด สิ่งมีชีวิตตัวเล็กพวกนี้นั้นมันจะกัดกินอวัยวะภายในของพวกเจ้าอย่างช้ากว่าที่พวกเจ้าจะขาดใจตายคงเป็นความรู้สึกที่ไม่ค่อยสู้ดีนัก” ยาชนิดนี้นั้นไม่มีอยู่จริงมันเป็นเพียงแค่ยารักษาริดสีดวงทวารเท่านั้น

“ขอบคุณนายท่านที่เมตตา ขอบคุณนายท่านที่เมตตา” น้ำเสียงของพวกมันเต็มไปด้วยความตื่นเต้นยินดีแต่มันก็แอบแฝงไปด้วยความหวาดกลัวมันดีใจที่พวกมันสามารถรักษาชีวิตน้อยๆของพวกมันได้ แต่มันก็ต้องมีสิ่งแลกเปลี่ยนโดยที่พวกมันนั้นจะต้องเป็นทาสรับใช้ของหวังซุนตลอดไปจนกว่าจะได้ยาแก้พิษ