All Chapters of ต่างภพมาพบรักท่านแม่ทัพ: Chapter 31 - Chapter 39

เช้าวันใหม่เริ่มต้นขึ้นยาหยีที่เผลอหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ แต่รู้ตัวอีกทีก็ถูกแสงของพระอาทิตย์แยงเข้าตาเสียแล้ว เธอจึงลืมตาตื่นขึ้นมาทันที“ตื่นแล้วหรอเจ้าคะ?” สาวใช้คนหนึ่งผู้มีนามว่าเหมยฟางถามยาหยีขึ้นทันทียาหยีไม่ได้ตอบอะไรกลับไป ทำให้เหมยฟางรีบพาเธอไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดใหม่ ก่อนที่จะจัดสำรับอาหารให้เธอในหอนอนทันทียาหยีนั่งมองอาหารในสำรับอย่างไม่ไว้วางใจ เพราะเธอไม่รู้ว่าในนี้จะมียาพิษเพื่อฆ่าเธอไหม หรือมียาอะไรที่ทำให้เธอตายก่อนที่ท่านแม่ทัพจ้าวอวิ๋นเฟิงมาช่วย เธอจึงเลือกที่จะไม่ทานเสียเลยทางด้านของม่อเที้ยนอี้เธอเดินเปิดประตูเข้ามา และเห็นว่ายาหยีไม่ยอมทานอาหารแม้แต่คำเดียว เขาจึงพูดขึ้นอย่างรู้ทันทันที“เจ้าไม่กล้ากินเพราะคิดว่าข้าจะวางยาพิษในอาหารอย่างงั้นรึ?” พูดจบ เขาก็เริ่มตักอาหารในสำรับทันที เพื่อเป็นการพิสูจน์ให้รู้ว่าในอาหารนี้ไม่มียาพิษอยู่เลยสักนิดแต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้ทำให้ยาหยีอยากที่จะทานอาหารอยู่ดี“หากเจ้าไม่ทาน ข้าจะฆ่าเจ้าเสียเอง” พูดจบ เขาก็หยิบมีดพกขึ้นมาตั้งบนโต๊ะอาหาร ยาหยีมองแปปเดียวก็รู้ว่าเขาตกหลุมรักเธอตั้งแต่ครั้งแรกที่พบ ทำให้เขาไม่กล้าที่จะฆ

เช้าวันใหม่เริ่มต้นขึ้นเหมยฟางเดินเปิดประตูเข้ามาในหอนอนแต่เช้า ก่อนจะปลุกยาหยีขึ้นทันที“ตื่นเถิดเจ้าค่ะท่านหญิง คนของช่างตัดชุดมารอพบแต่เช้าแล้วเจ้าค่ะ” เมื่อยาหยีได้ยินคำว่าคนของช่างตัดชุด ที่ก็ลืมตาพรวดขึ้นทันที แต่ก่อนที่จะออกไปพบกับเขาอย่างใจร้อนนั้น เหมยฟางก็พาเธอไปอาบน้ำแต่งตัวในชุดสวยให้เรียบร้อยก่อน ก่อนที่เหมยฟางจะพาเธอไปพบกับคนของช่างตัดชุดที่ศาลาริมน้ำทันทีเมื่อยาหยีมาถึง ณ ที่ศาลาริมน้ำ ดวงตาของเธอก็ต้องเบิกกว้างด้วยความตกใจ เมื่อพบว่า...“ท่าน...” ยาหยีเกือบหลุดปากเรียกชื่อหนึ่งที่แสนคุ้นเคยออกมา เพราะสตรีที่ช่างตัดชุดส่งมานั้นหาใช่ใครที่ไหนไม่! แต่มันคือร่างใหญ่ของท่านแม่ทัพจ้าวอวิ๋นเฟิงที่แต่งตัวปลอมเป็นหญิงมานั่นเองยาหยีรีบวิ่งเข้าไปใกล้ ๆ กับร่างหญิงของท่านแม่ทัพจ้าวอวิ๋นเฟิงทันที ก่อนที่เธอจะรีบกระซิบถามเขาขึ้น“นี่ท่าน...ท่านลงทุนปลอมตัวเป็นหญิงมาเลยอย่างงั้นรึ? ปลอมเป็นชายธรรมดาไม่ได้หรืออย่างไรกัน?” ถามจบ ยาหยีก็หัวเราะคิกคักออกมาเบา ๆ อย่างชอบใจ“เจ้าจำข้าได้อย่างงั้นรึ?” เขาถามเธอกลับมาด้วยความตกใจ “หากเจ้าจำข้าได้ ม่อเที้ยนอี้คงจำข้าได้อย่างแน่นอน”“ข้าจำ

บทที่ 10หนี่ฮาวท่านแม่เมื่อข้ามฝั่งกลับมาได้ ยาหยีก็ได้กลับมาเจอกับน้าสาวของเธอที่กำลังรออยู่ที่ค่ายทหาร ทั้งสองคนกอดไว้แน่นอย่างสุขใจ ก่อนที่ยาหยีจะเริ่มถามทุกความสงสัยทันทีและยาหยีก็ได้คำตอบว่า น้าโซ่ของเธอได้ข้ามภพมาที่นี่เพราะดาบโบราณเมื่อ 3 ก่อน และทำให้ได้พบกับท่านแม่ทัพหลี่ ทั้งสองคนฝ่าฝันอุปสรรคมาด้วยกันจนตกหลุมรักกัน และแต่งงานกันในที่สุด หลังจากที่แต่งงานได้ไม่นาน น้าโซ่ก็ได้พบกับหญิงสาวคนนั้นที่บอกว่าตัวเองเป็นแม่มดที่สามารถสื่อสารข้ามมิติได้ แม้ว่าน้าโซ่ของเธอจะไม่เชื่อเท่าไหร่นักในตอนแรก แต่ก็ลองส่งจดหมายไปแจ้งให้ทุกคนที่บ้านรู้ว่าเธอไม่ได้หายตัวไปไหน แต่แค่ข้ามภพมาเท่านั้นเอง และเมื่อไม่กี่วันก่อนหน้านี้ น้าโซ่ของเธอก็ได้ผ้าไหมโบราณที่มาจากสำเภาใหญ่ที่เดินทางกลับจากสยาม เธอคุยไปมากับเถ้าแก่ผ้าผู้นั้นจนรู้ว่าผ้าไหมที่ได้มานี่เป็นของตระกูลของเธอในยุคนี้ จวบกับจังหวะที่น้าโซ่ได้พบกับแม่มดผู้นั้นอีกครั้ง เธอจึงขอให้แม่มดผู้นั้นส่งสไบผ้าไหมสีทองนี้ไปให้ยาหยี แต่เธอไม่คิดว่ามันจะนำพาหลานสาวของตัวเองให้ข้ามภพตามกับมายาหยีที่รู้แบบนั้นก็ต้องการพบแม่มดคนนั้นทันที เพราะตัวเอง

บทที่ 11เบาะแสการเดินทางกลับบ้าน“กลับบ้าน? บ้านของเจ้าอยู่ที่เมืองใดกันล่ะ? เดี๋ยวข้าขับรถม้าไปส่งเองก็ได้” เขาถามขึ้น“หากข้าพูดไปเจ้าจะเชื่อหรือไม่ว่าบ้านของข้าไม่ได้อยู่ที่นี่ แต่บ้านของข้าอยู่ในอนาคต”“หา?” เขาอุทานออกมาด้วยความตกใจทันที “อนาคต? ข้าเคยได้ยินคำร่ำลืมกันว่าน้าโซ่ผู้ซึ่งเป็นน้าสะใภ้ของข้านั้นมาจากอนาคต แต่ข้าไม่คิดว่าจะเป็นเรื่องจริง”“มันเป็นเรื่องจริง! น้าโซ่มาจากอนาคต และข้าเองก็มาจากอนาคตเหมือนกัน น้าโซ่ได้พบกับท่านแม่ทัพหลี่ทำให้ต้องการอยู่ที่นี่ต่อไป แต่ข้าไม่มีเหตุผลอะไรที่ต้องอยู่ที่นี่แล้ว และข้าก็ไม่รู้จักใครที่นี่ด้วย ข้าอยากกลับอนาคตไปหาแม่ของข้า ป่านนี้แม่ของข้าคงรอข้ากลับบ้านแล้ว”“หากเป็นจริงอย่างที่เจ้าพูด แล้วข้าจะช่วยเจ้าหาทางกลับบ้านได้อย่างไรกัน?” เขาถามเธอขึ้นต่อ“น้าโซ่เคยเล่าให้ข้าฟังว่า มีแม่มดตนหนึ่งที่สามารถส่งจดหมายและข้าวของไปอนาคตได้ หากข้าได้พบนางอีกสักครั้ง นางจะช่วยข้ากลับบ้านได้อย่างแน่นอน” ยาหยีพูดขึ้นอย่างมีความหวัง“แล้วแม่มดผู้นั้นอยู่ที่ใดกันล่ะ?” “ข้าเองก็ไม่รู้ ไม่รู้แม้แต่ชื่อเสียงเรียงนามของนางเลยสักนิด น้าโซ่บอก

บทที่ 12ตั๋วเดินทางกลับบ้านหลังจากรถม้าเคลื่อนตัวสักพักใหญ่ ๆ ในที่สุดรถม้าก็มาจอดลงหน้าประตูจวนสกุลหลี่ทันทียาหยีและหลี่อี้ลงมาจากรถม้า และมุ่งหน้าสู่ประตูจวน และเมื่อหลี่อี้เป็นคนเปิดประตูจวนเข้าไป เขาก็ต้องตกใจเมื่อได้พบกับร่างบางของสตรีแปลกหน้าผู้หนึ่งราวกับสวรรค์เมตตาได้ยินคำเรียกร้องของยาหยี วินาทีแรกที่ยาหยีได้เห็นสตรีผู้นั้น เธอก็ต้องร้องออกมาด้วยความตกใจทันที“แม่!”“ข้าไม่ใช่แม่ของเจ้า แต่ข้าคือแม่มดที่จะพาเจ้ากลับสู่โลกที่เจ้าจากมา” คำตอบของแม่มดทำเอายาหยี่แทบร้องไห้มาทันที เพราะแม่มดผู้นี้หน้าตาเหมือนกับแม่ของเธอราวกับคนคนเดียวกันหรือว่า...นี่จะเป็นแม่ของเธอในอดีตชาติ“ข้าบอกแล้วว่าข้าจะเป็นคนมาหาพวกเจ้าเองเมื่อถึงเวลา และตอนนี้ก็ถึงเวลา ข้าจะส่งเจ้ากลับไปตามที่ใจของเจ้าปรารถนา”เมื่อยาหยีได้ยินแม่มดมีมี่พูดขึ้นแบบนั้นก็ดีใจเป็นอย่างมาก “งั้นช่วยพาข้ากลับตอนนี้เลยนะคะ ข้าอยากกลับบ้านไปหาแม่ของข้าใจจะขาดแล้ว”“ได้”ทางด้านของหลี่อี้ที่ได้ยินแบบนั้นก็ตกใจเป็นอย่างมาก เขาจึงรีบพูดรั้งยาหยีขึ้น “เจ้าแน่ใจที่จะกลับไปจริง ๆ อย่างงั้นรึ? ในเมื่อสวรรค์ส่งเจ้าให้ข้ามภพมาไกลขนา