ตอนที่ 31 : การพบกันอีกครั้ง (2)

เช้าวันใหม่เริ่มต้นขึ้น

ยาหยีที่เผลอหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ แต่รู้ตัวอีกทีก็ถูกแสงของพระอาทิตย์แยงเข้าตาเสียแล้ว เธอจึงลืมตาตื่นขึ้นมาทันที

“ตื่นแล้วหรอเจ้าคะ?” สาวใช้คนหนึ่งผู้มีนามว่าเหมยฟางถามยาหยีขึ้นทันที

ยาหยีไม่ได้ตอบอะไรกลับไป ทำให้เหมยฟางรีบพาเธอไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดใหม่ ก่อนที่จะจัดสำรับอาหารให้เธอในหอนอนทันที

ยาหยีนั่งมองอาหารในสำรับอย่างไม่ไว้วางใจ เพราะเธอไม่รู้ว่าในนี้จะมียาพิษเพื่อฆ่าเธอไหม หรือมียาอะไรที่ทำให้เธอตายก่อนที่ท่านแม่ทัพจ้าวอวิ๋นเฟิงมาช่วย เธอจึงเลือกที่จะไม่ทานเสียเลย

ทางด้านของม่อเที้ยนอี้เธอเดินเปิดประตูเข้ามา และเห็นว่ายาหยีไม่ยอมทานอาหารแม้แต่คำเดียว เขาจึงพูดขึ้นอย่างรู้ทันทันที

“เจ้าไม่กล้ากินเพราะคิดว่าข้าจะวางยาพิษในอาหารอย่างงั้นรึ?” พูดจบ เขาก็เริ่มตักอาหารในสำรับทันที เพื่อเป็นการพิสูจน์ให้รู้ว่าในอาหารนี้ไม่มียาพิษอยู่เลยสักนิด

แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้ทำให้ยาหยีอยากที่จะทานอาหารอยู่ดี

“หากเจ้าไม่ทาน ข้าจะฆ่าเจ้าเสียเอง” พูดจบ เขาก็หยิบมีดพกขึ้นมาตั้งบนโต๊ะอาหาร ยาหยีมองแปปเดียวก็รู้ว่าเขาตกหลุมรักเธอตั้งแต่ครั้งแรกที่พบ ทำให้เขาไม่กล้าที่จะฆ่าเธอเด็ดขาด ดังนั้นยาหยีจึงหยิบมีดขึ้นมาจ่อที่คอ พร้อมกับพูดขึ้น

“ท่านไม่ต้องฆ่าข้าให้เสียเวลาหรอก! ข้าจะช่วยท่านเอง” พูดจบ ยาหยีก็แกล้งที่จะใช้มีดปาดคอตัวเองให้ตาย ทำให้ท่านแม่ทัพม่อเที้ยนอี้ที่เห็นแบบนั้นก็รีบดึงมีดออกจากมือของเธอ พร้อมกับพูดขึ้น

“นี่เจ้าบ้าไปแล้วหรือไงเหยาเหยา? ข้าเพียงขู่เจ้าเพราะเป็นห่วงเจ้าเท่านั้น ข้าไม่ได้คิดที่จะฆ่าเจ้าจริง ๆ เสียหน่อย หากเจ้าไม่ทานอะไรเลยก็จะตายเอาได้” พูดจบ เขาก็คว้ามีดมาเก็บด้วยความโกรธ ก่อนที่จะเดินออกไปทันที

ยาหยีนึกไม่ผิดเลยทีเดียวว่าท่านแม่ทัพม่อเที้ยนอี้ผู้นี้คือตัวร้ายที่รักอย่างจริงจัง ดังนั้นเขาจึงไม่กล้าฆ่าเธอเด็ดขาด

ทางด้านของเหมยฟางที่เห็นว่าเมื่อท่านแม่ทัพม่อเที้ยนอี้เดินออกไปแล้ว ยาหยีก็ยังไม่ยอมทานอะไรอยู่ดี นางจึงพูดขึ้น “หากท่านหญิงเหยาเหยาไม่ยอมทานอะไรเลย ท่านหญิงอาจจะป่วยและตายได้นะเจ้าค่ะ หากตอนนั้นท่านแม่ทัพจ้าวอวิ๋นเฟิงมาถึงก็คงช่วยท่านหญิงเหยาเหยาไม่ทันแล้ว หากข้าเป็นท่านหญิง ข้าจะเลือกทำทุกอย่างเพื่อรักษาชีวิตของตนเองไว้จนกว่าท่านแม่ทัพจ้าวจะกลับมาช่วยนะเจ้าค่ะ”

แม้ว่าเหมยฟางจะเป็นสาวใช้ของศัตรู แต่ทว่าทุกคำพูดที่นางพูดออกมานั้นล้วนเป็นความจริงทั้งสิ้น ทำให้ยาหยีที่คิดตามได้แบบนั้นจึงรีบทานอาหารเข้าไปทันที

การอยู่ในจวนของม่อเที้ยนอี้นั้นนับว่าเป็นเรื่องน่าเบื่อเป็นอย่างมาก ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ได้จับร่างบางของเธอขังไว้ราวกับนักโทษ แต่การให้อยู่แต่ในหอนอนแบบนี้ก็ไม่ต่างจากนักโทษเลยแม้แต่นิดเดียว

“เฮ้อออออออออออ! น่าเบื่อชะมัด” ยาหยีบ่นออกมาอย่างหงุดหงิดใจ ก่อนที่ร่างใหญ่ของม่อเที้ยนอี้จะเปิดประตูเข้ามาในหอนอนอีกครั้ง

“วันนี้ข้าได้เชิญช่างตัดชุดเจ้าสาวมาที่จวน เจ้ารีบตามข้ามา”

แม้ว่ายาหยีไม่เต็มใจกับการแต่งงานครั้งนี้เท่าไหร่นัก แต่เมื่อเห็นว่าม่อเที้ยนอี้ยังดูแลเธออย่างดี ไม่ได้ทำร้ายให้เธอบาดเจ็บอะไร เธอก็จำเป็นต้องตามน้ำไปเสียก่อน เพราะหากเธอขัดใจเขาขึ้นมา เขาอาจจะกลายร่างเป็นแม่ทัพโหดโฉดชั่วสมคำร่ำลือก็ได้

_____________________________________________________________

ฝากกดติดตามเพื่อเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ ^^