Share

บทที่ 5 — งานเลี้ยงชมบุปผา

Author: malinee
last update publish date: 2026-10-13 20:40:44

แสงแดดยามสายทอประกายกระทบกระเบื้องเคลือบสีทองของพระราชวังหลวง กำแพงอิฐสีแดงชาดสูงตระหง่านทอดยาวดั่งมังกรขดตัว โอบล้อมอุทยานหลวงชุนฮวาซึ่งบัดนี้อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของมวลบุปผานานาพรรณ ดอกโบตั๋นดอกใหญ่แข่งกันเบ่งบานอวดกลีบซ้อนหลากสีสัน เคียงคู่กับดอกท้อและกิ่งหลิวที่ลู่ไหวไปตามสายลมอ่อน

เสียงเครื่องสายและเสียงหัวเราะใสกระดังกังวานแว่วมาจากศาลาแปดเหลี่ยมกลางสระบัว เหล่าสตรีชั้นสูงในเมืองหลวง บุตรสาวของขุนนางชั้นผู้ใหญ่ และพระชายาจากตำหนักต่างๆ ต่างพากันประดับประดาตนเองด้วยอาภรณ์ผ้าไหมปักดิ้นทองระยิบระยับ ประดับศีรษะด้วยปิ่นทองคำฝังอัญมณีมีค่า ทุกสายตากำลังจับจ้องไปยังทางเดินหินอ่อนทอดยาวสู่ประตูอุทยาน

ขบวนรถม้าไม้จันทน์หอมของตระกูลเสิ่นเพิ่งหยุดลงหน้าประตูฝ่ายใน

เสิ่นชิงเยว่ก้าวลงจากรถม้าอย่างแช่มช้อย วันนี้นางมิได้สวมใส่ชุดสีฉูดฉาดเพื่อประชันโฉมกับผู้ใด นางเลือกสวมอาภรณ์ผ้าแพรไหมสีครามเข้มเหลือบประกายเงิน ชายกระโปรงปักลายคลื่นน้ำด้วยดิ้นเงินละเอียดอ่อน บนศีรษะปักเพียงปิ่นหยกขาวแกะสลักรูปกิ่งเหมยเพียงชิ้นเดียว ทว่าความเรียบง่ายนั้นกลับขับเน้นให้ผิวพรรณขาวผุดผ่องดั่งหยกมันแพะของนางโดดเด่นสะดุดตา ดวงหน้ารูปไข่ปราศจากการแต่งแต้มหนาเตอะ คิ้วโก่งดั่งคันศรและดวงตาคู่หงส์ที่ลุ่มลึก สงบนิ่ง ทำให้ผู้คนที่มองมารู้สึกราวกับกำลังมองดูเทพธิดาแห่งสายน้ำที่มิอาจแตะต้องได้

“คุณหนูใหญ่เจ้าคะ... ดูสายตาคนพวกนั้นสิเจ้าคะ” เสี่ยวหลานที่เดินประคองอยู่ข้างกายกระซิบเสียงสั่น แววตาหวาดหวั่นเมื่อเห็นสายตาจับจ้องจากรอบทิศทาง

“เสี่ยวหลาน ก้มหน้าลงและเดินอย่างมั่นคง” ชิงเยว่เอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่เปี่ยมด้วยความมั่นใจ “สายตาเหล่านั้นเป็นเพียงลมพัดผ่าน หากเราไม่หวั่นไหว ลมย่อมไม่อาจทำลายภูผาหินได้”

ในชาติก่อน เมื่อนางก้าวเข้ามาในงานเลี้ยงแห่งนี้ นางเคยประหม่าจนทำอะไรไม่ถูก นางก้มหน้าด้วยความขลาดเขลา รู้สึกว่าตนเองมีชาติกำเนิดต่ำต้อยกว่าบุตรสาวขุนนางเหล่านั้น นางพยายามเอาอกเอาใจทุกคน ยิ้มรับคำเสียดสี และนั่นเองที่เปิดโอกาสให้พวกมันเหยียบย่ำนางจนจมดิน

แต่ชาตินี้... นางมิใช่ลูกแกะที่เดินเข้าสู่ฝูงหมาป่าอีกต่อไปแล้ว

ทันทีที่ชิงเยว่ก้าวขึ้นสู่ศาลาแปดเหลี่ยม เสียงสนทนาของเหล่าสตรีพลันเงียบกริบลงชั่วขณะ สายตาหลายสิบคู่กวาดมองสำรวจนางตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า แววตาเคลือบแคลง ริษยา และดูแคลนฉายชัดอยู่ในดวงตาของบุตรสาวขุนนางหลายคน

“นั่นหรือ เสิ่นชิงเยว่ บุตรสาวพ่อค้าหลวงตระกูลเสิ่น?” เสียงกระซิบของสตรีผู้หนึ่งดังขึ้น แฝงไว้ด้วยความเหยียดหยัน “ได้ยินว่าใช้เงินทองของตระกูลเสิ่นบีบให้ฝ่าบาททรงพระราชทานสมรสให้แก่จิ้งอ๋อง กิริยาท่าทางดูเย่อหยิ่งยิ่งนัก คิดว่าตนเองจะได้เป็นพระชายาเอกจริงๆ หรือ?”

“นั่นสิ ชาติกำเนิดพ่อค้าต่ำต้อย จะเทียบเคียงกับท่านอ๋องผู้เป็นดั่งเทพสงครามได้อย่างไร ช่างไม่เจียมตัวเสียจริง”

ชิงเยว่ได้ยินทุกคำพูด ทว่านางกลับมิได้มีปฏิกิริยาแม้แต่น้อย นางยอบกายคารวะพระสนมเอกเต๋อเฟยและเหล่าสตรีผู้สูงศักดิ์ตามธรรมเนียมราชสำนักอย่างถูกต้อง ไร้ที่ติ ท่วงท่าสง่างามจนแม้แต่แม่นมชราของฝ่ายในยังต้องแอบพยักหน้าชื่นชม

“คุณหนูเสิ่น มานั่งตรงนี้สิ” เสียงหวานละมุนดังขึ้นจากมุมหนึ่งของศาลา

ร่างเพรียวบางในชุดผ้าไหมสีชมพูกลีบบัวอ่อน ก้าวออกมารับหน้าชิงเยว่ด้วยรอยยิ้มพิมพ์ใจ ใบหน้าของนางดูอ่อนโยน บริสุทธิ์ ดั่งดอกบัวขาวที่ไร้มลทิน กิริยาเรียบร้อยดั่งกุลสตรีผู้เปี่ยมด้วยความเมตตา

กู้หมิงหลัน!

หัวใจของเสิ่นชิงเยว่กระตุกวูบ ความทรงจำอันแสนเจ็บปวดในอดีตชาติแล่นริ้วเข้ามาในมโนสำนึก... ใบหน้าอ่อนหวานนี้เอง ที่เคยยื่นถ้วยยาพิษให้นางในตำหนักเย็น ใบหน้านี้เองที่เคยแอบสลับเทียบยาของไท่เฟยและป้ายสีนาง!

ปลายนิ้วของชิงเยว่ที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อกำแน่นขึ้นเล็กน้อย ก่อนที่นางจะคลายออกอย่างรวดเร็ว แววตาของนางนิ่งสนิทดั่งแผ่นน้ำแข็ง

“แม่นางกู้” ชิงเยว่ทักทายเรียบๆ

“คุณหนูเสิ่นอย่าได้เกรงใจไปเลย” กู้หมิงหลันจับมือของชิงเยว่ไว้ ท่าทีดูสนิทสนมประหนึ่งพี่น้องที่พลัดพราก “ข้าเป็นเพียงบุตรสาวบุญธรรมของหมอหลวง ได้รับความเมตตาจากท่านอ๋องให้เข้ามาช่วยดูแลสุขภาพของพระสนมในงานเลี้ยงวันนี้ ได้ยินว่าท่านอ๋องเพิ่งเสด็จกลับจากค่ายทหาร ข้าจึงกังวลว่าบาดแผลเก่าของท่านอ๋องจะกำเริบ... แต่เห็นคุณหนูเสิ่นสดชื่นงดงามเช่นนี้ ข้าก็เบาใจเจ้าค่ะ”

คำพูดของกู้หมิงหลันฟังดูอ่อนหวาน ทว่าทุกถ้อยคำกลับเป็นการตอกย้ำว่า ‘นางคือผู้ที่ใกล้ชิดและรู้ใจจิ้งอ๋องมากกว่า’ เพื่อแสดงความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของต่อหน้าธารกำนัล!

เหล่าสตรีรอบข้างเริ่มส่งเสียงซุบซิบชื่นชมความกตัญญูและความผูกพันระหว่างกู้หมิงหลันกับจิ้งอ๋อง พลางชำเลืองมองชิงเยว่ด้วยสายตาสมน้ำหน้า

ชิงเยว่ไม่ตอบโต้ นางเพียงดึงมือของตนเองกลับมาอย่างนุ่มนวลแต่หนักแน่น “แม่นางกู้ช่างมีน้ำใจ เป็นแพทย์หญิงที่ห่วงใยอาการบาดเจ็บของแม่ทัพ ย่อมเป็นหน้าที่ที่ควรทำอยู่แล้วเจ้าค่ะ”

รอยยิ้มของกู้หมิงหลันชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าชิงเยว่ไม่ติดกับดักทางอารมณ์ นางหรี่ตาลงวูบหนึ่ง ก่อนจะแสร้งยิ้มกว้างขึ้น

“วันนี้ในงานเลี้ยงชมบุปผา ข้าได้จัดเตรียม ‘ชาดอกโบตั๋นหิมะ’ สูตรพิเศษ ซึ่งมีสรรพคุณบำรุงผิวพรรณและช่วยให้จิตใจสงบ มาถวายแด่พระสนมและให้พี่น้องทุกคนได้ลิ้มลอง” กู้หมิงหลันผายมือไปยังโต๊ะน้ำชาที่มีกาชาหยกขาวจัดวางอยู่ “โดยเฉพาะคุณหนูเสิ่น ข้าตั้งใจปรุงถ้วยนี้เพื่อท่านโดยเฉพาะเลยเจ้าค่ะ”

สาวใช้ของกู้หมิงหลันยกถาดชาเข้ามา รินน้ำชาสีชมพูใสที่มีกลิ่นหอมหวานของเกสรดอกไม้ส่งให้แก่ชิงเยว่

ชิงเยว่รับถ้วยชามาถือไว้ในมือ ปลายนิ้วสัมผัสความอุ่นของถ้วยหยก

นางมิได้ยกขึ้นดื่ม ทว่ากลับยกขึ้นมาจรดใกล้ปลายจมูกเพื่อสูดดมกลิ่นอย่างละเอียด

ในชาติก่อน ชาถ้วยนี้คือจุดเริ่มต้นของโศกนาฏกรรม!

กู้หมิงหลันแอบใส่ ‘ผงรากหญ้ากลืนวิญญาณ’ ซึ่งเป็นสมุนไพรหายากลงในชาของตนเอง แล้วแสร้งทำเป็นกระอักเลือดหมดสติกลางงานเลี้ยง จากนั้นก็ให้คนค้นตัวสาวใช้ของชิงเยว่ จนพบซองยาที่ถูกแอบยัดไว้ในกระเป๋าเสื้อ ทำให้ชิงเยว่ตกเป็นผู้ต้องหาพยายามฆ่าแพทย์หลวงประจำพระองค์!

ชิงเยว่สูดดมกลิ่นหอมหวานนั้น กลิ่นโบตั๋นอบอวลอย่างเป็นธรรมชาติ ทว่าที่ก้นบึ้งของกลิ่นกลับมี ‘กลิ่นเปรี้ยวฝาดจางๆ ของเปลือกไม้ตากแห้ง’ ซ่อนอยู่

ใช่จริงๆ... ผงรากหญ้ากลืนวิญญาณ!

และคราวนี้ กู้หมิงหลันมิได้ใส่ในถ้วยของตนเอง... แต่กลับแอบใส่ลงในถ้วยชาที่ส่งมาให้นาง!

“เหตุใดคุณหนูเสิ่นจึงไม่ดื่มเล่าเจ้าคะ?” กู้หมิงหลันเอ่ยถามด้วยรอยยิ้มใสซื่อ “หรือว่ารสชาของข้า ไม่ถูกปากคุณหนูตระกูลใหญ่เช่นท่าน?”

สายตาทุกคู่ในศาลาหันมาจับจ้องที่ชิงเยว่อีกครั้ง พระสนมเต๋อเฟยที่นั่งอยู่บนตั่งทองก็ทรงทอดพระเนตรลงมาด้วยความสนพระทัย

ชิงเยว่วางถ้วยชาลงบนโต๊ะเบาๆ เสียงถ้วยกระทบจานรองดังกังวานกึกก้อง

“มิใช่ไม่ถูกปากเจ้าค่ะ แม่นางกู้” ชิงเยว่กล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท ดวงตาคู่หงส์จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของกู้หมิงหลัน “แต่ชาถ้วยนี้... ข้าเกรงว่าหากดื่มเข้าไปแล้ว ข้าอาจจะไม่มีโอกาสได้มีชีวิตอยู่เพื่อก้าวเท้าออกจากพระราชวังแห่งนี้อีกต่อไป”

คำพูดของชิงเยว่ดั่งฟ้าผ่าลงกลางศาลาแปดเหลี่ยม!

“เจ้าพูดจาเหลวไหลอันใด!” กู้หมิงหลันหน้าถอดสีทันที น้ำเสียงเริ่มสั่นเครือ “ข้ามีเจตนาดี ปรุงชาสมุนไพรมาให้ท่านดื่ม เหตุใดท่านจึงใส่ร้ายป้ายสีข้าเช่นนี้? พระสนมเพคะ หม่อมฉันบริสุทธิ์ใจจริงๆ นะเพคะ...”

“ใส่ร้ายงั้นหรือ?” ชิงเยว่แค่นยิ้มเยาะ นางลุกขึ้นยืนช้าๆ รัศมีความสง่างามและเด็ดเดี่ยวแผ่ซ่านออกมาจนสตรีรอบข้างต้องถอยร่น “ชาดอกโบตั๋นโดยทั่วไปจะมีกลิ่นหอมหวานละมุน แต่ในถ้วยนี้กลับมีกลิ่นฉุนฝาดของ ‘รากหญ้ากลืนวิญญาณ’ ซึ่งเป็นสมุนไพรมีพิษร้ายแรง หากสตรีดื่มเข้าไป จะทำให้เส้นเลือดในท้องปั่นป่วน โลหิตไหลเวียนผิดปกติ และหากเป็นสตรีมีครรภ์... จะทำให้ตกเลือดจนแท้งบุตรในทันที!”

คำว่า ‘แท้งบุตร’ ถูกเน้นเสียงอย่างหนักแน่น แววตาของชิงเยว่ลุกโชนด้วยเพลิงแค้นที่ซ่อนไว้

“กู้หมิงหลัน เจ้าเป็นบุตรสาวหมอหลวง มีความรู้เรื่องสมุนไพรเป็นเลิศ เจ้าจะไม่รู้เชียวหรือว่ารากหญ้าชนิดนี้มีพิษร้ายแรงเพียงใด? หรือว่า... เจ้ารู้ดีอยู่แล้ว จึงจงใจนำมันมาใส่ในชาถ้วยนี้ เพื่อหวังจะทำลายข้า?!”

“ไม่จริง! ข้าไม่ได้ทำ!” กู้หมิงหลันละล่ำละลักถอยหลัง ร่างกายสั่นสะท้าน “ท่านไม่มีหลักฐาน! จะมาปรักปรำข้าลอยๆ เช่นนี้ไม่ได้นะ!”

“หลักฐานงั้นหรือ?”

เสิ่นชิงเยว่ยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มที่เฉียบคม นางล้วงเอา ‘สมุดบัญชีเล่มเล็กปกหนังสีเทา’ ออกมาจากอกเสื้อ ชูขึ้นต่อหน้าพระพักตร์ของพระสนมเต๋อเฟยและทุกคนในศาลา

“นี่คือสมุดบัญชีเบิกจ่ายสมุนไพรหายากของ ‘หอโอสถหลวง’ ประจำเดือนนี้!” ชิงเยว่ประกาศเสียงก้อง “ในหน้าที่เจ็ด มีบันทึกระบุไว้อย่างชัดเจนว่า เมื่อสามวันก่อน มีการเบิก ‘รากหญ้ากลืนวิญญาณ’ จำนวนหนึ่งตำลึง ออกจากคลังหลวง โดยมี ‘ลายมือชื่อและตราประทับส่วนตัวของแพทย์หญิงกู้หมิงหลัน’ กำกับไว้อย่างครบถ้วน!”

กู้หมิงหลันเบิกตากว้างจนแทบถลน ใบหน้าขาวซีดเผือดราวกับคนตาย!

นางไม่เข้าใจ... นางไม่เข้าใจเลยว่าสมุดบัญชีลับของหอโอสถหลวง ไปตกอยู่ในมือของสตรีตระกูลพ่อค้าผู้นี้ได้อย่างไร?!

นางย่อมไม่รู้ว่า ด้วยสายสัมพันธ์ทางการค้าของตระกูลเสิ่นที่ส่งออกสมุนไพรป้อนคลังหลวงมานานนับสิบปี และความเฉียบแหลมของชิงเยว่ที่สั่งให้คนไปคัดลอกบัญชีย้อนหลังมาตั้งแต่เมื่อวาน ทำให้แผนการชั่วร้ายของนางถูกเปิดโปงจนหมดเปลือก!

“เจ้า... นังแพศยา...” กู้หมิงหลันสติแตก กรีดร้องออกมาด้วยความเคียดแค้น นางปรี่เข้าไปหมายจะแย่งสมุดบัญชีเล่มนั้นมาทำลาย!

“บังอาจ!”

เสียงคำรามกึกก้องที่เปี่ยมด้วยพลังปราณอันมหาศาล ดังกึกก้องมาจากทางเดินหินอ่อนด้านนอกศาลา!

ตึง!

ร่างสูงตระหง่านในชุดเกราะเหล็กสีดำทมิฬทับผ้าคลุมขนสัตว์สีดำพุ่งทะยานเข้ามาดั่งสายฟ้าฟาด!

แขนเสื้อสะบัดวูบเดียว แรงลมปราณอันรุนแรงก็ซัดร่างของกู้หมิงหลันจนกระเด็นลอยไปกระแทกเข้ากับเสาหินอ่อนดัง ‘อั่ก!’ ก่อนจะร่วงลงไปนอนกุมหน้าอกกระอักเลือดอยู่บนพื้น!

เซียวจิ้งเหิงปรากฏกายขึ้นกลางศาลา!

ใบหน้าคมคายดั่งรูปสลักเต็มไปด้วยไอสังหารที่รุนแรงจนใบไม้ในสวนหยุดร่วงหล่น นัยน์ตาสีหมึกคู่นั้นแดงก่ำด้วยความโกรธเกรี้ยว ดาบเหล็กกล้าข้างเอวยังคงมีรอยเลือดแห้งกรังจากการฝึกซ้อมทางทหาร

ทหารองครักษ์เกราะดำนับสิบนายกรูเข้าล้อมศาลาแปดเหลี่ยมไว้ในพริบตา เหล่าสตรีชั้นสูงและพระสนมต่างพากันกรีดร้องด้วยความตื่นตระหนก คุกเข่าหมอบกราบลงกับพื้นด้วยความหวาดผวา

เซียวจิ้งเหิงไม่แม้แต่จะมองกู้หมิงหลันที่นอนร้องครวญครางอยู่บนพื้น

สายตาของเขาพุ่งตรงไปที่เสิ่นชิงเยว่เพียงผู้เดียว

เขาก้าวยาวๆ เข้าไปหานาง ฝ่ามือหนาที่หยาบกร้านเอื้อมออกไป คว้าข้อมือของนางขึ้นมาอย่างทะนุถนอม สัมผัสถึงชีพจรที่ยังเต้นเป็นจังหวะมั่นคง เมื่อเห็นว่านางปลอดภัยดีและไม่ได้รับบาดเจ็บแม้แต่ปลายเล็บ ลมหายใจที่ตึงเครียดของแม่ทัพหนุ่มจึงค่อยๆ ผ่อนคลายลง

ทว่า... แววตาของเขายังคงลุกโชนด้วยความดุดัน

เซียวจิ้งเหิงหันกลับไปเผชิญหน้ากับทุกคนในศาลา มือหนายังคงกุมมือของเสิ่นชิงเยว่ไว้แน่น ไม่ยอมปล่อย

“ทหาร!” ชายหนุ่มสั่งการด้วยน้ำเสียงที่ดังกึกก้องไปทั่วอุทยานหลวง “ลากตัวกู้หมิงหลันไปขังไว้ในคุกทหารหลวง รอการไต่สวนข้อหาลอบวางยาพิษในเขตพระราชฐาน!”

“ท่านอ๋อง! ได้โปรดเมตตาด้วยเพคะ! หม่อมฉันเคยช่วยชีวิตท่านอ๋องในสนามรบนะเพคะ!” กู้หมิงหลันร่ำไห้คร่ำครวญขณะถูกทหารลากตัวออกไป

เซียวจิ้งเหิงแค่นยิ้มเย็นชา แววตาไร้ความปรานี

“บุญคุณในสนามรบ เปิ่นหวางชดใช้ให้เจ้าหมดสิ้นแล้วตั้งแต่วันที่เจ้าคิดร้ายต่อนาง!”

ชายหนุ่มตวัดสายตามองเหล่าสตรีชั้นสูงที่คุกเข่าตัวสั่นอยู่รอบข้าง ก่อนจะประกาศกร้าวด้วยน้ำเสียงที่ทรงอำนาจดั่งฟ้าผ่า

“พวกเจ้าทุกคนจงฟังให้ดี! เสิ่นชิงเยว่คือสตรีที่ได้รับพระราชทานสมรสจากฝ่าบาท และเป็น ‘พระชายาเอกเพียงคนเดียว’ ของเปิ่นหวาง!”

“ผู้ใดที่กล้าแตะต้องนาง... ผู้นั้นคือศัตรูของกองทัพพยัคฆ์เหมันต์ และเปิ่นหวางจะตัดหัวมันผู้นั้นด้วยมือของข้าเอง!”

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • เมื่อพระชายาหมดรัก ท่านอ๋องกลับคลั่งนาง    บทที่ 30: แต่งกับข้าอีกครั้ง

    เกล็ดหิมะสีขาวบริสุทธิ์ร่วงหล่นลงมาจากฟากฟ้าสีครามเข้มอย่างแผ่วเบา โปรยปรายลงมาปกคลุมยอดเชิงเทินหินสีเทาของป้อมปราการเยี่ยนเหมิน ชายแดนเหนือสุดแห่งแคว้นต้าฉู่ ทิวทัศน์เบื้องหน้าคือเทือกเขาสลับซับซ้อนที่ขาวโพลนไปด้วยหิมะหนาทึบ ลมหนาวกรรโชกพัดพาธงศึกสีดำลายพยัคฆ์ทมิฬให้โบกสะบัดดังกึกก้องบนยอดหอสังเกตการณ์ที่สูงที่สุด เซียวจิ้งเหิงยืนตระหง่านท้าทายสายลมหนาว เสื้อคลุมขนจิ้งจอกสีดำตัวหนาปลิวไสวไปตามแรงลม เกล็ดหิมะเกาะพราวอยู่บนเส้นผมสีดำขลับและคิ้วกระบี่อันคมเข้ม ใบหน้าหล่อเหลาที่ผ่านกรำศึกดูสุขุมและนิ่งสงบดั่งขุนเขามือหนาที่สวมถุงมือหนังแตะลงบนแผ่นอกข้างซ้ายอย่างแผ่วเบา... ที่ตรงนั้น ใต้เสื้อเกราะเหล็กอันเย็นเยียบ มีผ้าเช็ดหน้าผ้าไหมสีครามปักลายดอกเหมยผืนหนึ่งถูกซ่อนไว้แนบชิดกับหัวใจเสมอมาหนึ่งปีแล้ว... นับตั้งแต่วันที่เขามอบหนังสือหย่าคืนให้นางและมองดูรถม้าของนางเคลื่อนห่างออกไปทุกค่ำคืนที่พายุหิมะพัดกระหน่ำ ความทรงจำในอดีตชาติยังคงแวะเวียนมาเตือนสติ ทว่าความเจ็บปวดอันมืดมนกลับมิได้กัดกร่อนวิญญาณของเขาอีกต่อไป เพราะเขารู้ดีว่าในชาตินี้... สตรีที่เขารักกำลังมีชีวิตอยู่อย่างมีความสุข โ

  • เมื่อพระชายาหมดรัก ท่านอ๋องกลับคลั่งนาง    บทที่ 29: หนึ่งปีที่ไม่มีพระชายา

    สายลมฤดูใบไม้ผลิพัดโชยผ่านลำคลองอันคดเคี้ยวของเมืองซูโจว แดนใต้แห่งเจียงหนาน ผิวน้ำสะท้อนเงาของต้นหลิวที่ทิ้งกิ่งระย้าลงเคลียผิวน้ำ เสียงพายเรือแจวและเสียงร้องเพลงพื้นบ้านของชาวประมงแว่วมาตามสายลมอย่างแผ่วเบา ดอกท้อสีชมพูบานสะพรั่งส่งกลิ่นหอมอบอวลไปทั่วย่านการค้าริมน้ำบนชั้นสามของคฤหาสน์หอการค้าฮุ่ยเซียงสาขาใหญ่เจียงหนาน เสิ่นชิงเยว่นั่งอยู่ริมระเบียงไม้สักทองที่มองเห็นทัศนียภาพอันงดงามของเมืองสายน้ำหนึ่งปีเต็มแล้ว... นับตั้งแต่วันที่นางก้าวลงจากรถม้าที่ประตูเมืองหลวงทิศใต้ และมุ่งหน้าลงสู่แดนใต้แห่งนี้ในเวลาหนึ่งปี เสิ่นชิงเยว่มิได้เป็นเพียงบุตรสาวตระกูลเสิ่น หรืออดีตพระชายาจิ้งอ๋องอีกต่อไป หากแต่นางได้กลายเป็น ‘นายหญิงใหญ่เสิ่น’ ผู้กุมอำนาจทางเศรษฐกิจที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในเจียงหนาน หอการค้าฮุ่ยเซียงขยายสาขาไปกว่ายี่สิบมณฑล ควบคุมเส้นทางการค้าผ้าไหม ชา และสมุนไพรทั่วแคว้น สตรีม่ายและผู้ยากไร้นับหมื่นคนมีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีขึ้นด้วยระบบการค้าที่เป็นธรรมของนางนางมีทรัพย์สินมหาศาล มีเกียรติยศ และมีอิสรภาพอันสมบูรณ์ที่ไม่มีผู้ใดสามารถพรากไปได้... ทุกสิ่งเป็นดั่งที่นางเคยปรารถนาไว้ในอด

  • เมื่อพระชายาหมดรัก ท่านอ๋องกลับคลั่งนาง    บทที่ 28: หนังสือหย่าที่เขายอมคืน

    ท้องฟ้าเหนือเมืองหลวงต้าฉู่ในยามนี้ แจ่มใสและปลอดโปร่งดั่งกระจกเงาบานใหญ่ เมฆหมอกแห่งความตายและควันไฟจากการก่อกบฏถูกชำระล้างจนหมดสิ้น กู้หมิงหลันได้รับพระราชทานสุราพิษชดใช้ความผิดในคุกหลวง เซียวเฉิงอวี่ถูกถอดถอนฐานันดรศักดิ์และเนรเทศไปใช้แรงงานที่เหมืองทาสแดนใต้จนตาย ตระกูลเสิ่นได้รับการล้างมลทินและได้รับพระราชทานป้ายทองคำ ‘ตระกูลพ่อค้าคุณธรรมแห่งแผ่นดิน’ทว่าในท้องพระโรงใหญ่ วันนี้กลับเกิดเหตุการณ์ที่ทำให้เหล่าขุนนางทั้งแผ่นดินต้องตกตะลึงอีกครั้ง!ต่อหน้าพระพักตร์ขององค์ฮ่องเต้ที่ประทับอยู่บนบัลลังก์มังกร เซียวจิ้งเหิงในชุดขุนนางสีดำสนิท คุกเข่าลงอย่างหนักแน่น สองมือยกม้วนผ้าแพรสีเหลืองทองพระราชทานคืนให้แก่โอรสสวรรค์“ทูลฝ่าบาท... พระเมตตาอันล้นพ้นที่ทรงแต่งตั้งกระหม่อมเป็นองค์รัชทายาทนั้น กระหม่อมซาบซึ้งในพระมหากรุณาธิคุณยิ่ง ทว่ากระหม่อมมิอาจน้อมรับตำแหน่งนี้ได้พ่ะย่ะค่ะ”เสียงอื้ออึงดังขึ้นทั่วท้องพระโรง ฮ่องเต้ขมวดพระขนงด้วยความประหลาดพระทัย “จิ้งเหิง... เจ้าปราบกบฏ กอบกู้บัลลังก์ มีทั้งความดีความชอบและสติปัญญา ไยจึงปฏิเสธตำแหน่งผู้สืบทอดบัลลังก์มังกร?”เซียวจิ้งเหิงเงยหน้าขึ้น แ

  • เมื่อพระชายาหมดรัก ท่านอ๋องกลับคลั่งนาง    บทที่ 27: บัลลังก์หรือชีวิตนาง

    สายฝนที่เทกระหน่ำลงมาภายนอกพระที่นั่งเฉียนหยวน ไม่อาจชะล้างกลิ่นคาวเลือดและความตึงเครียดอันเข้มข้นที่เกาะกุมอยู่ทั่วทั้งท้องพระโรงใหญ่ได้แม้แต่น้อยท่ามกลางสายตาตื่นตระหนกของเหล่าขุนนางและเชื้อพระวงศ์นับร้อย คมกระบี่ทองคำในมือของเซียวเฉิงอวี่กดแนบเข้ากับลำคอขาวผ่องของเสิ่นชิงเยว่อย่างไร้ความปรานี รอยกรีดบางเฉียบทำให้หยดเลือดสีแดงสดไหลซึมลงมาตามลำคอระหง หยดลงบนสาบเสื้อเกราะสีครามทีละหยดเซียวจิ้งเหิงยืนนิ่งอยู่เบื้องล่างบันไดหินอ่อน ร่างกายกำยำสั่นสะท้านอย่างรุนแรง นัยน์ตาสีรัตติกาลเบิกกว้าง ลมหายใจสะดุดกึก ภาพของนางที่กำลังตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิต บดขยี้หัวใจของเขาจนแทบแหลกละเอียด“เซียวจิ้งเหิง! เจ้าคิดว่าเจ้าชนะแล้วงั้นรึ?!” เซียวเฉิงอวี่แผดเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง แววตาวิปลาสราวกับหมาจนตรอก “เจ้าอยากได้บัลลังก์นี้จนตัวสั่นไม่ใช่หรือ?! แต่ถ้าเจ้าขยับเข้ามาอีกก้าวเดียว ข้าจะตัดหัวนังแพศยานี่ให้เจ้าดูตรงนี้!”“อย่าแตะต้องนาง!” เสียงคำรามของเซียวจิ้งเหิงแหบพร่าและสั่นสะท้าน มือหนาที่กำด้ามกระบี่พยัคฆ์ทมิฬสั่นระริก “เจ้าต้องการอะไร... บอกมา!”“ต้องการอะไรน่ะรึ?” องค์ชายห้าแสยะยิ้มเหี้ยม

  • เมื่อพระชายาหมดรัก ท่านอ๋องกลับคลั่งนาง    บทที่ 26: กบฏคืนจันทร์ดับ

    ค่ำคืนนี้ ท้องฟ้านภากาศมืดมิดสนิทราวกับถูกชโลมด้วยน้ำหมึกสีดำ เมฆหมอกหนาทึบบดบังแสงดาวและดวงจันทราจนหมดสิ้น สมกับเป็น ‘คืนจันทร์ดับ’ ที่ไร้ซึ่งแสงสว่างแห่งฟากฟ้าทว่าความมืดมิดนั้นกลับถูกฉีกกระชากด้วยเปลวเพลิงสีส้มแดงที่ลุกท่วมกำแพงวังหลวง!เสียงกลองศึกดังกึกก้องกัมปนาทสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วทั้งเมืองหลวง ตามมาด้วยเสียงโห่ร้องสังหารและเสียงปะทะของคมดาบที่ดังกึกก้อง ประตูวังชั้นนอก ‘ประตูเสวียนอู่’ ถูกทหารกบฏในสังกัดกองทัพบูรพาขององค์ชายห้าพังทลายลงในชั่วพริบตา!ทหารกบฏเกือบสองหมื่นนายสวมปลอกแขนสีเหลือง บุกทะลวงฝ่าแนวกำแพงวังเข้ามาดั่งฝูงตั๊กแตน สังหารทหารยามหลวงที่พยายามขัดขวางอย่างไร้ความปรานี กลิ่นคาวเลือดและควันไฟลอยอบอวลไปทั่วตำหนักหลวงเซียวเฉิงอวี่ในชุดเกราะทองคำอร่าม มือถือกระบี่เปื้อนเลือด ใบหน้าฉายประกายบ้าคลั่งและกระหายอำนาจอย่างถึงที่สุด เมื่อแผนการใส่ร้ายในงานพระราชสมภพพังทลาย และกู้หมิงหลันถูกจับกุม เขาจึงรู้ดีว่าตนเองไม่มีทางรอดจากการถูกประหารเก้าชั่วโคตร ทางรอดเดียวที่มี คือการก่อกบฏยึดบัลลังก์ในคืนนี้!ณ พระที่นั่งเฉียนหยวน...บานประตูทองเหลืองขนาดใหญ่ถูกปิดลงกลอนอย่าง

  • เมื่อพระชายาหมดรัก ท่านอ๋องกลับคลั่งนาง    บทที่ 25: ท่านอ๋องเสียสติ

    “อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!”เสียงคำรามแห่งความเจ็บปวดรวดร้าวและบ้าคลั่งดั่งสัตว์ร้ายที่ถูกแทงทะลุหัวใจ แผดก้องออกมาจากลำคอของเซียวจิ้งเหิง! เสียงนั้นดังกึกก้องกัมปนาทจนเพดานหินสั่นสะเทือน เลือดในกายของบุรุษหนุ่มเดือดพล่านจนเส้นเลือดฝอยในดวงตาแตกกระจาย กลายเป็นสีแดงฉานดั่งทะเลโลหิต!ภาพตรงหน้า... ภาพร่างบอบบางของเสิ่นชิงเยว่ที่นอนจมอยู่ในธารโลหิตสีแดงสด โดยมีด้ามปิ่นมีดสั้นปักคาอยู่ที่สีข้าง...มันคือภาพหลอนจากอดีตชาติที่ตามมาหลอกหลอนเขา! มันคือความทรงจำอันมืดมนในตำหนักเย็นที่หิมะกลบร่างอันเย็นชืดของนาง!สติสัมปชัญญะของเทพสงครามผู้ยิ่งใหญ่... ขาดสะบั้นลงในเสี้ยววินาทีนี้!เซียวจิ้งเหิงก้าวเดินเข้าไปในห้องโถงศิลา กลิ่นอายสังหารอันดำมืดและมหาศาลแผ่พวยพุ่งออกมาจากร่างกำยำจนบรรยากาศรอบข้างเย็นยะเยือกดั่งหลุมศพ ลมปราณอันคลุ้มคลั่งซัดเอาฝุ่นผงและเศษหินปลิวกระจายสายตาของเขาตวัดมองไปที่ร่างของกู้หมิงหลันที่นอนสลบเหมือดอยู่บนพื้น“กู้... หมิง... หลัน...”น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและสั่นสะท้านดั่งมัจจุราชจากอเวจี เซียวจิ้งเหิงเงื้อกระบี่พยัคฆ์ทมิฬเล่มยักษ์ขึ้นเหนือศีรษะด้วยสองมือ เส้นเอ็นที่แขนป

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status