บทที่ 7 — ราคาของอิสรภาพ

ท้องพระโรงพระที่นั่งเฉียนชิงกง โอ่อ่า สง่างาม และเปี่ยมด้วยรังสีแห่งพระราชอำนาจที่กดทับผู้คนจนแทบหายใจไม่ออก เสาไม้สลักลายมังกรทองพันเสาตั้งตระหง่านแปดต้น ค้ำยันเพดานสูงที่ประดับด้วยโคมไฟหยก แสงเทียนสว่างไสวสะท้อนเงาของขุนนางชั้นผู้ใหญ่ที่ยืนก้มหน้านิ่งสงบอยู่สองฟากฝั่ง

เบื้องบนตั่งมังกรทองคำ ร่างชราขององค์ฮ่องเต้แห่งต้าหยงประทับอยู่อย่างสงบ แม้พระพลานามัยจะทรุดโทรมลงด้วยพระอาการประชวรเรื้อรัง ทว่าดวงพระเนตรหงส์คู่คมกริบที่ผ่านการครองแผ่นดินมาหลายทศวรรษ ยังคงเปล่งประกายความเยือกเย็นและลุ่มลึกที่มองทะลุจิตใจของผู้คนได้อย่างง่ายดาย

เบื้องล่างหน้าบันไดหยกขาว เสนาบดีกรมคลัง เสิ่นจื้อเฉิง กำลังคุกเข่าหมอบกราบอยู่บนพื้น ร่างกายสั่นเทาเล็กน้อยด้วยความหวาดหวั่น

เคียงข้างเขา คือร่างเพรียวระหงของเสิ่นชิงเยว่ ที่คุกเข่าลงอย่างแช่มช้อย อาภรณ์ผ้าไหมสีครามเข้มทอดตัวเรียบร้อยบนพื้นหินอ่อน แผ่นหลังของนางเหยียดตรง สง่างาม ไร้ซึ่งความหวาดกลัวหรือความลนลานใดๆ แม้แต่น้อย

“เสิ่นจื้อเฉิง”

สุรเสียงแหบพร่าแต่ทรงพลังของฮ่องเต้ดังก้องลงมาจากเบื้องบน

“เมื่อสองวันก่อน มีรายงานว่าเจ้าส่งคนไปยื่นฎีกาลับ ขอเพิกถอนพระราชโองการสมรสพระราชทานระหว่างบุตรสาวของเจ้ากับจิ้งอ๋อง... เจ้าคิดว่าพระราชโองการของเจิ้น เป็นสิ่งของเด็กเล่นที่เจ้าจะมาขอยกเลิกตามใจชอบได้งั้นหรือ?!”

“ขอฝ่าบาททรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ด้วยพ่ะย่ะค่ะ!” เสิ่นจื้อเฉิงรีบโขกศีรษะลงกับพื้นจนหน้าผากแนบหิน “ข้าน้อยมิได้มีเจตนาลบหลู่เบื้องสูง แต่ด้วยชาติกำเนิดของตระกูลเสิ่นเป็นเพียงพ่อค้า สุขภาพของบุตรสาวก็อ่อนแอ เกรงว่าจะมิอาจปรนนิบัติท่านอ๋องได้อย่างสมเกียรติ...”

“หุบปาก!”

ฮ่องเต้ทรงตวาดขัดขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์ ปลายนิ้วเคาะลงบนที่วางแขนรูปหัวมังกรดัง ‘ตึง!’

“เจ้าคิดว่าเจิ้นไม่รู้หรือว่าพวกเจ้าตระกูลเสิ่นกำลังคิดสิ่งใดอยู่?! กองทัพพยัคฆ์เหมันต์ของจิ้งอ๋องต้องใช้เสบียงทัพนับแสนถังในแต่ละเดือน การหมั้นหมายครั้งนี้เพื่อความมั่นคงของแคว้น หากเจ้ากล้าถอนหมั้น... เจิ้นจะสั่งให้กรมอาญาส่งคนไปตรวจค้นคลังสินค้าตระกูลเสิ่นทุกแห่งในใต้หล้า! ดูซิว่าข้อหากักตุนเสบียงทหารและสมคบคิดกับกบฏ จะมีโทษถึงประหารเก้าชั่วโคตรหรือไม่!”

คำขู่ขององค์เหนือหัวราวกับสายฟ้าที่ฟาดลงบนแผ่นหลังของเสิ่นจื้อเฉิงจนเข่าอ่อนแทบหมดสติ!

นี่คือเล่ห์เหลี่ยมของราชสำนัก... หากยอมแต่งงาน ตระกูลเสิ่นก็ต้องตกเป็นเครื่องมือ แต่หากปฏิเสธ ก็จะถูกยัดเยียดข้อหากบฏจนสิ้นตระกูล!

ในวินาทีที่ทางรอดดูเหมือนจะมืดมนลงทุกด้าน

“ทูลฝ่าบาท”

เสียงหวานใสแต่กังวาน หนักแน่น และชัดเจนดั่งระฆังเงิน ดังขึ้นจากริมฝีปากของเสิ่นชิงเยว่!

เหล่าขุนนางในท้องพระโรงต่างพากันสะดุ้งชะงัก ไม่มีสตรีคนใดในห้องหอจะกล้าเปล่งเสียงต่อหน้าพระพักตร์โดยมิได้รับอนุญาตเช่นนี้!

ฮ่องเต้ทรงหรี่พระเนตรลง ทอดพระเนตรมองดรุณีน้อยตรงหน้าด้วยความประหลาดพระทัย

“เจ้าคือ เสิ่นชิงเยว่ งั้นหรือ? เจ้ามีสิ่งใดจะพูดต่อหน้าเจิ้น?”

ชิงเยว่เงยหน้าขึ้น สบสายพระเนตรของโอรสสวรรค์อย่างไม่หวั่นเกรง แววตาของนางนิ่งสนิทดุจบ่อน้ำลึก

“หม่อมฉันขอพระราชทานกราบทูล... การแต่งงานระหว่างหม่อมฉันกับจิ้งอ๋อง เป็นพระราชโองการที่เปี่ยมด้วยพระปรีชาสามารถในการรวมกำลังทหารเข้ากับคลังเสบียง หม่อมฉันและตระกูลเสิ่นมิเคยคิดที่จะขัดขืนพระบารมีเพคะ”

“อ้อ?” ฮ่องเต้ทรงเลิกพระขนง “แต่เมื่อครู่ บิดาของเจ้าเพิ่งจะขอถอนหมั้น...”

“นั่นเป็นเพราะบิดาของหม่อมฉันเป็นห่วงในความปลอดภัยของหม่อมฉันเพคะ” ชิงเยว่กล่าวด้วยน้ำเสียงฉะฉาน ไร้ความสะดุด “แต่หม่อมฉันตระหนักดีว่า ชะตากรรมของแผ่นดินต้าหยง ย่อมสำคัญกว่าความรู้สึกส่วนตน... หม่อมฉัน ‘ยินดีเข้าพิธีอภิเษกสมรส’ กับจิ้งอ๋องตามกำหนดการเดิมเพคะ!”

เสิ่นจื้อเฉิงหันขวับมามองบุตรสาวด้วยความตกใจ “ชิงเยว่! เจ้า...”

“ทว่า...” ชิงเยว่กล่าวต่อในทันที น้ำเสียงของนางเปลี่ยนเป็นเด็ดเดี่ยวและแฝงไว้ด้วยอำนาจการต่อรองอันล้ำลึก “หม่อมฉันมี ‘ข้อแลกเปลี่ยน’ สามข้อ เพื่อทูลขอพระราชทานพระบรมราชานุญาตจากฝ่าบาทเพคะ!”

“ข้อแลกเปลี่ยนงั้นหรือ?!” ขุนนางในท้องพระโรงเริ่มส่งเสียงฮือฮา สตรีตัวเล็กๆ คนหนึ่ง กล้ามาตั้งข้อแลกเปลี่ยนกับฮ่องเต้กลางท้องพระโรงเชียวหรือ?!

ฮ่องเต้กลับมิได้ทรงกริ้ว พระองค์กลับทรงรู้สึกสนพระทัยในความกล้าหาญและแววตาที่ไม่ยอมคนของนาง “ว่ามา ข้อแลกเปลี่ยนของเจ้าคือสิ่งใด?”

ชิงเยว่ประสานมือคารวะอย่างสง่างาม ก่อนจะเอ่ยทีละข้ออย่างชัดเจน

“ข้อแรก ตระกูลเสิ่นยินดีมอบเสบียงข้าวสารหนึ่งแสนกระสอบ และม้าศึกชั้นดีสามพันตัว ให้แก่กองทัพพยัคฆ์เหมันต์โดยไม่คิดมูลค่า เพื่อเป็นของขวัญมงคลสมรสแก่ราชสำนัก”

ข้อเสนอนี้ทำให้ขุนนางฝ่ายทหารและกรมคลังตาโตด้วยความยินดี เสบียงจำนวนมหาศาลเช่นนี้ สามารถหล่อเลี้ยงกองทัพได้ตลอดทั้งฤดูหนาว!

“ข้อที่สอง กิจการการค้า ทรัพย์สินส่วนตัว และสินเดิมทั้งหมดของหม่อมฉัน จะต้องคงอยู่ภายใต้การดูแลและสิทธิ์ขาดของหม่อมฉันแต่เพียงผู้เดียว โดยจวนจิ้งอ๋อง ราชสำนัก หรือบุคคลภายนอก จะไม่มีสิทธิ์เข้ามาก้าวก่าย ยึดครอง หรือโอนย้ายได้เด็ดขาด”

ฮ่องเต้ทรงพยักพระพักตร์เบาๆ “เรื่องนี้สมเหตุสมผล สินเดิมของสตรี ย่อมเป็นของสตรี... แล้วข้อที่สามเล่า?”

ชิงเยว่สูดลมหายใจเข้าลึก ดวงตาคู่หงส์เปล่งประกายความเด็ดเดี่ยวขั้นสูงสุด

“ข้อที่สาม... หม่อมฉันขอพระราชทานพระบรมราชานุญาต ให้จิ้งอ๋อง เซียวจิ้งเหิง ลงนามใน ‘หนังสือหย่า’ ล่วงหน้า มอบไว้ในความครอบครองของหม่อมฉันเพคะ!”

“อะไรนะ?!”

คราวนี้ ท้องพระโรงแทบแตกตื่นดั่งผึ้งแตกรัง! เหล่าขุนนางต่างพากันอ้าปากค้างด้วยความไม่อยากเชื่อหูตนเอง!

“หนังสือหย่าล่วงหน้า?!” ฮ่องเต้ทรงเบิกพระเนตรกว้าง สุรเสียงเข้มขึ้น “เจ้ายังมิได้ก้าวเข้าจวนอ๋อง ก็คิดเรื่องหย่าร้างแล้วงั้นหรือ?!”

“ทูลฝ่าบาท หม่อมฉันขอเวลาเพียง ‘หนึ่งปี’ เพคะ” ชิงเยว่กล่าวอย่างหนักแน่น “หากภายในหนึ่งปี หม่อมฉันและจิ้งอ๋องมิอาจอยู่ร่วมกันได้อย่างผาสุก ปราศจากความรักและความเข้าใจซึ่งกันและกัน... หม่อมฉันขอสิทธิ์ในการนำหนังสือหย่าฉบับนี้ ออกมาประกาศใช้ได้อย่างถูกต้องตามกฎหมาย โดยมิต้องถูกลงโทษฐานขัดราชโองการ และตระกูลเสิ่นจะมิถูกเอาผิดใดๆ ทั้งสิ้น!”

นางช้อนสายตาขึ้นสบพระเนตรของฮ่องเต้ตรงๆ

“นี่คือ ‘ราคาของอิสรภาพ’ ที่หม่อมฉันขอแลกด้วยเสบียงหนึ่งแสนกระสอบและชีวิตของหม่อมฉันเพคะ!”

ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมท้องพระโรงอีกครั้ง ฮ่องเต้ทรงนิ่งอึ้งไปกับความเฉียบแหลมและการวางหมากของสตรีตรงหน้า นางมิได้ขัดราชโองการ แต่นางกำลัง ‘ซื้อเวลา’ และสร้าง ‘ทางถอย’ ที่ปลอดภัยที่สุดให้แก่ตนเองและตระกูล!

“เสิ่นชิงเยว่ เจ้าช่างกล้าหาญยิ่งนัก...” ฮ่องเต้ทรงแค่นยิ้มลึกลับ “แต่เรื่องการลงนามในหนังสือหย่า เป็นเรื่องระหว่างเจ้ากับจิ้งอ๋อง หากจิ้งอ๋องไม่ยินยอม เจิ้นก็มิอาจ...”

ตึก... ตึก... ตึก...

เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่คุ้นเคยดังขึ้นจากหน้าประตูท้องพระโรง!

ทุกสายตาหันขวับไปมองพร้อมกัน

ร่างสูงตระหง่านของเซียวจิ้งเหิงในชุดขุนนางสีดำปักดิ้นทองก้าวเข้ามา แม้ใบหน้าของเขาจะยังคงซีดเซียวจากพิษบาดแผลที่เพิ่งได้รับการรักษาเมื่อวาน ทว่าท่วงท่าของเขายังคงสง่างามดั่งขุนเขาที่ไม่มีวันล้ม

เซียวจิ้งเหิงก้าวเข้ามายืนเคียงข้างเสิ่นชิงเยว่ เขาไม่แม้แต่จะมองขุนนางคนใด สายตาคมกริบเหลือบมองใบหน้าด้านข้างของนางด้วยความปวดร้าวระคนเทิดทูน

ชายหนุ่มคุกเข่าลงเคียงข้างนาง ประสานมือถวายบังคมฮ่องเต้

“ทูลเสด็จพ่อ” เสียงทุ้มต่ำของเซียวจิ้งเหิงดังกึกก้องไปทั่วท้องพระโรง หนักแน่นและจริงจังจนไม่มีผู้ใดกล้ากังขา “ข้อแลกเปลี่ยนทั้งสามข้อของเสิ่นชิงเยว่... กระหม่อม ‘ยินยอมรับข้อเสนอทุกประการ’ พ่ะย่ะค่ะ!”

ชิงเยว่ชะงักไปเล็กน้อย นางหันไปมองเขาด้วยความไม่เข้าใจ

เขายอมรับงั้นหรือ?...

แม่ทัพผู้หยิ่งยโส ยอมลงนามในหนังสือหย่าล่วงหน้าเพื่อให้นางทิ้งเขาไปในอีกหนึ่งปีข้างหน้าเนี่ยนะ?!

เซียวจิ้งเหิงหันกลับมาสบตากับนาง แววตาของเขาอบอวลไปด้วยความเจ็บปวดอันลึกซึ้ง ทว่ากลับเปล่งประกายความมุ่งมั่นดั่งไฟที่ไม่มีวันดับ

“หนึ่งปี...” ชายหนุ่มเอ่ยกับนางด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาที่ได้ยินกันเพียงสองคน “ข้าให้เวลาเจ้าหนึ่งปี... และข้าจะใช้เวลาสามร้อยหกสิบห้าวันนี้ พิสูจน์ให้เจ้าเห็นว่า ข้าสามารถเป็นบุรุษที่เจ้า ‘เลือก’ ด้วยหัวใจของเจ้าเอง!”

ฮ่องเต้ทอดพระเนตรดูคนทั้งสอง พระองค์ทรงถอนพระทัยยาว ก่อนจะแย้มพระสรวลออกมาเบาๆ

“ดี! ในเมื่อทั้งสองฝ่ายยินยอมพร้อมใจ... เช่นนั้น เจิ้นขอประกาศราชโองการ!”

“กำหนดวันอภิเษกสมรสระหว่างจิ้งอ๋อง เซียวจิ้งเหิง กับเสิ่นชิงเยว่... จะจัดขึ้นในอีก ‘เจ็ดวันข้างหน้า’!”