บทที่ 10 — บัญชีโลหิต

แสงคบเพลิงสีส้มแดงสะท้อนเงาของร่างสองร่างที่ทอดยาวลงบนผนังหินศิลาแลงใต้ดิน ทางเดินแคบและลึกทอดยาวลงสู่ ‘หอข่าวกรองลับ’ ซึ่งตั้งอยู่ใต้เรือนพักของแม่ทัพพยัคฆ์เหมันต์ กลิ่นกระดาษเก่า ผสมผสานกับกลิ่นเหล็กกล้าและกลิ่นน้ำมันตะเกียง อบอวลอยู่ในบรรยากาศที่เย็นเยียบและเงียบสงัด

สถานที่แห่งนี้ คือหัวใจของเครือข่ายข่าวกรองที่ทรงอำนาจที่สุดในแคว้นต้าหยง แม้กระทั่งเสนาธิการทหารคนสนิทยังมีเพียงไม่กี่คนที่ได้รับอนุญาตให้ก้าวเข้ามา

ทว่าในค่ำคืนนี้ เซียวจิ้งเหิงกลับเป็นผู้นำพาเสิ่นชิงเยว่ก้าวลงมาด้วยตนเอง

บานประตูหินอ่อนหนาหนักถูกผลักเปิดออก เผยให้เห็นห้องโถงกว้างใหญ่ที่เต็มไปด้วยชั้นวางม้วนแผนที่ยุทธศาสตร์ ลังไม้บรรจุเอกสารลับ และกระดานทรายจำลองภูมิประเทศขนาดใหญ่ใจกลางห้อง บนโต๊ะทำงานยาวมีสมุดบัญชีร้านขายยาทั้งยี่สิบแห่งวางเรียงรายอยู่อย่างเป็นระเบียบ

“เจ้าตรวจดูได้ตามใจชอบ” เซียวจิ้งเหิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ เขาก้าวไปจุดตะเกียงน้ำมันบนโต๊ะเพิ่มอีกสองดวงเพื่อให้แสงสว่างเพียงพอแก่นาง “เอกสารทั้งหมดในห้องนี้ ไม่มีสิ่งใดที่ถูกปิดบังจากเจ้าอีกต่อไป”

ชิงเยว่ชำเลืองมองเขาเล็กน้อย แววตาของนางวูบไหวด้วยความประหลาดใจ

ในอดีตชาติ จิ้งอ๋องเป็นคนขี้ระแวงอย่างยิ่ง เขาเก็บซ่อนข้อมูลทางทหารไว้ดั่งความลับสุดยอด ไม่เคยอนุญาตให้นางเฉียดกรายเข้าใกล้ห้องหนังสือของเขาแม้แต่ก้าวเดียว ทว่าในชาตินี้ เขากลับเปิดคลังความลับที่อาจปลิดชีพตนเองได้หากรั่วไหล ให้นางเข้ามาสำรวจอย่างอิสระ

‘เพื่อแสดงความจริงใจงั้นหรือ?...’ ชิงเยว่คิดในใจ ก่อนจะสะบัดความคิดนั้นออกไป นางมิได้มาที่นี่เพื่อซาบซึ้งในน้ำใจของเขา แต่นางมาเพื่อทำลายศัตรูร่วมกันต่างหาก

ชิงเยว่รวบแขนเสื้อขึ้น นั่งลงที่โต๊ะทำงานไม้ ปลายนิ้วเรียวงามเปิดสมุดบัญชีเล่มแรกออก

นางหยิบลูกคิดไม้เนื้อแข็งขึ้นมา และเริ่มดีดลูกคิดเสียงดังกังวาน ‘เป๊าะ แป๊ะ’ ไปทั่วห้องโถงใต้ดิน

ดวงตาคู่หงส์ของนางกวาดมองตัวเลขและรายการสินค้าด้วยความรวดเร็วและแม่นยำ

รายการสมุนไพรทั่วไป... ดอกเก๊กฮวย รากชะเอม เก๋ากี้ โสมตังกุย... ผิวเผินดูเหมือนร้านขายยาทั่วไปที่มีรายรับรายจ่ายสมดุล ทว่าสำหรับสตรีที่เติบโตมาในตระกูลพ่อค้าหลวงและตรวจสอบบัญชีเงินล้านมาตั้งแต่เด็ก ตัวเลขเหล่านี้กลับเต็มไปด้วย ‘ช่องโหว่’ อันมหาศาล

“ท่านอ๋อง ดูนี่สิเจ้าค่ะ” ชิงเยว่ชี้ปลายนิ้วลงบนหน้ากระดาษของร้านยาหยางชุน ซึ่งเป็นร้านยาที่ใหญ่ที่สุดในย่านการค้าทิศเหนือ

เซียวจิ้งเหิงขยับเข้ามาใกล้ ร่างสูงใหญ่โน้มลงเหนือไหล่ของนาง กลิ่นอายความอบอุ่นและไอสังหารจางๆ ของเขาโชยแตะจมูก ชายหนุ่มก้มลงมองจุดที่นางชี้ “มีสิ่งใดผิดปกติหรือ?”

“ร้านยาแห่งนี้ บันทึกว่าสั่งซื้อ ‘น้ำผึ้งป่า’ และ ‘กำมะถันขาว’ ในปริมาณมหาศาลในแต่ละเดือน” ชิงเยว่อธิบายด้วยน้ำเสียงเฉียบแหลม “น้ำผึ้งป่าอาจใช้ปรุงยาบำรุง แต่กำมะถันขาวในปริมาณมากถึงสามพันชั่งต่อเดือน ย่อมมิใช่การใช้ในทางการแพทย์ทั่วไป... หากแต่เป็นส่วนผสมสำคัญในการ ‘ถลุงเหล็กและหลอมอาวุธ’!”

ดวงตาของเซียวจิ้งเหิงเบิกกว้าง คิ้วกระบี่ขมวดมุ่นทันที

“นอกจากนี้” ชิงเยว่พลิกหน้ากระดาษต่อไป ปลายนิ้วดีดลูกคิดอีกสองสามครั้ง “ตัวเลขกำไรสุทธิที่บันทึกไว้ในสมุดบัญชีนี้ ถูกแบ่งออกเป็น ‘สองสาย’ สายหนึ่งส่งเข้าสู่บัญชีร้านค้าทั่วไป แต่อีกสายหนึ่งถูกหักออกไปเป็น ‘ค่าจัดซื้อสมุนไพรเน่าเสีย’ ทุกสิ้นเดือน... หากคำนวณเงินที่หายไปในช่องทางนี้ ตลอดสามปีที่ผ่านมา มีเงินไหลเวียนออกจากร้านยาทั้งยี่สิบแห่ง รวมกันมากกว่า ‘สามแสนตำลึงทอง’!”

“สามแสนตำลึงทอง?!” เสียงของเซียวจิ้งเหิงเข้มขึ้น นัยน์ตาสีหมึกคู่นั้นเย็นเยียบดั่งน้ำแข็ง “เงินจำนวนมหาศาลขนาดนี้ ลำพังร้านขายยาย่อมมิอาจสร้างรายได้ได้มากถึงเพียงนั้น... นอกจากว่าพวกมันจะใช้ร้านยาเป็นเพียงฉากหน้าเพื่อ ‘ฟอกเงิน’ จากตลาดมืด!”

“ถูกต้องเจ้าค่ะ” ชิงเยว่พยักหน้า “และเงินเหล่านี้ ไม่ได้ถูกฝากไว้ในธนาคารหลวง แต่ถูกเปลี่ยนเป็นทองคำแท่ง ขนส่งออกจากเมืองหลวงผ่านเส้นทาง ‘ประตูเมืองทิศประจิม’ ทุกคืนวันเพ็ญ... มุ่งหน้าตรงไปยังเทือกเขาอวิ๋นซี!”

‘เทือกเขาอวิ๋นซี’!

ดวงตาของเซียวจิ้งเหิงเปล่งประกายคมกริบดั่งกระบี่ออกจากฝัก

ที่นั่นคือเขตหุบเขาลึกที่มีเหมืองเหล็กร้าง... และเป็นสถานที่ที่ในชาติก่อน เขาพบ ‘ค่ายทหารลับและโรงหลอมอาวุธกบฏ’ ขององค์ชายห้า เซียวเฉิงอวี่!

ในชาติก่อน กว่าที่เขาจะค้นพบความจริงข้อนี้ ตระกูลเสิ่นก็ถูกทำลายจนพินาศ และองค์ชายห้าก็สะสมกำลังพลได้นับหมื่นนายแล้ว ทว่าในชาตินี้ ด้วยความเฉียบแหลมด้านบัญชีของเสิ่นชิงเยว่ พวกเขาสามารถแกะรอยเส้นเลือดใหญ่ของศัตรูได้ตั้งแต่ที่แผนการเพิ่งจะเริ่มต้น!

เซียวจิ้งเหิงมองดูสตรีตรงหน้าด้วยความชื่นชมและเทิดทูนอย่างสุดหัวใจ

นางมิใช่เพียงสตรีที่งดงาม... แต่นางคือยอดสตรีผู้เปี่ยมด้วยสติปัญญาและไหวพริบที่สามารถพลิกกระดานศึกได้ด้วยปลายนิ้วมือเดียว!

“คืนนี้... คือคืนวันเพ็ญ” เซียวจิ้งเหิงเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว “ขบวนขนส่งเงินและสมุนไพรเถื่อนของพวกมัน จะต้องออกเดินทางในคืนนี้อย่างแน่นอน”

“ท่านอ๋องจะลงมือดักปล้นงั้นหรือเจ้าคะ?” ชิงเยว่ถาม

“มิใช่ดักปล้น... แต่เป็นการ ‘บดขยี้’!” เซียวจิ้งเหิงแค่นยิ้มเหี้ยมเกรียม “ฉางเฟิง!”

“ขอรับท่านอ๋อง!” ฉางเฟิงก้าวออกมาจากเงามืด ค้อมกายรับคำสั่ง

“นำกองกำลังเงาพยัคฆ์เหมันต์ห้าสิบนาย ดักซุ่มที่ช่องแคบเขาอวิ๋นซี ตัดเส้นทางถอย สกัดจับขบวนขนส่งทั้งหมด ยึดของกลาง และจับเป็นหัวหน้าขบวนการกลับมาสอบสวน!”

“น้อมรับคำสั่งขอรับ!”

สามชั่วยามต่อมา ยามดึกสงัดกลางดึก

ภายในห้องโถงเรือนอวิ๋นชี เสิ่นชิงเยว่ยังคงนั่งรอฟังข่าวอยู่ข้างโต๊ะน้ำชา เสียงลมหนาวพัดกิ่งไผ่เสียดสีกันดังกราวใหญ่ ปลายนิ้วของนางเคาะลงบนโต๊ะด้วยความตึงเครียด แม้นางจะมั่นใจในแผนการ แต่องค์ชายห้ามิใช่ศัตรูที่จะประมาทได้

แอ๊ด...

ประตูห้องโถงเปิดออก เซียวจิ้งเหิงในชุดคลุมสีดำเปรอะเปื้อนคราบฝุ่นและหยดเลือดก้าวเข้ามาในห้อง ทว่าใบหน้าของเขากลับมีรอยยิ้มแห่งชัยชนะ ฉางเฟิงและทหารองครักษ์ช่วยกันยก ‘หีบไม้เหล็กกล้าขนาดใหญ่สองใบ’ เข้ามาวางลงกลางห้อง

“สำเร็จแล้ว ชิงเยว่” เซียวจิ้งเหิงกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “ขบวนขนส่งของพวกมันถูกสกัดจับได้ทั้งหมด ทองคำแท่งห้าหมื่นตำลึง และสมุดบัญชีลับเล่มจริงขององค์ชายห้า ถูกยึดไว้ได้เรียบร้อยแล้ว!”

ชิงเยว่ลุกขึ้นยืน เดินเข้าไปดูหีบไม้ใบแรก ภายในบรรจุทองคำแท่งอร่ามตาและสมุดบัญชีที่มีตราประทับลายมังกรห้าเล็บขององค์ชายห้าจริงๆ!

หลักฐานชิ้นนี้ เพียงพอที่จะทำให้ราชสำนักสั่งปลดและเนรเทศองค์ชายห้าได้ในทันที!

ทว่า... เมื่อฉางเฟิงเปิดหีบไม้ใบที่สองออก

สิ่งที่อยู่ภายใน มิใช่ทองคำ...

แต่เป็น ‘ขวดกระเบื้องเคลือบสีดำนับร้อยขวด’ ที่จัดเรียงอยู่อย่างแน่นหนา กลิ่นสมุนไพรฉุนแสบจมูกลอยตลบอบอวลออกมาทันทีที่เปิดฝาหีบ

ชิงเยว่ขมวดคิ้ว นางหยิบขวดกระเบื้องขวดหนึ่งขึ้นมาเปิดฝาออก เทผงยาสีขาวหม่นลงบนฝ่ามือเล็กน้อย

นางสูดดมกลิ่น และใช้ปลายนิ้วแตะชิมที่ปลายลิ้นเบาๆ

วินาทีนั้น รูม่านตาของเสิ่นชิงเยว่พลันเบิกกว้าง ร่างกายของนางชาวาบดั่งถูกน้ำแข็งราดรด!

“ผงหิมะราตรี!...” นางอุทานออกมาด้วยความตกใจอย่างสุดขีด

เซียวจิ้งเหิงชะงักไป “ผงหิมะราตรีคือสิ่งใดหรือ?”

ชิงเยว่เงยหน้าขึ้น จ้องมองเซียวจิ้งเหิงด้วยแววตาสั่นสะท้านและตื่นตระหนก

“มันคือ ‘ยาเสพติดร้ายแรง’ ที่สกัดจากยางของดอกฝิ่นดำและกระดูกอสรพิษหิมะ! ยาชนิดนี้มีฤทธิ์ระงับความเจ็บปวดได้อย่างรวดเร็ว ทำให้ผู้ใช้รู้สึกผ่อนคลายและมีกำลังวังชา... แต่หากใช้ติดต่อกันเกินสามเดือน มันจะกัดกร่อนเส้นลมปราณ ทำลายประสาท และทำให้ผู้ใช้ ‘เกิดอาการเสพติดอย่างรุนแรง’ หากไม่ได้เสพ จะมีอาการคลุ้มคลั่ง ปวดกระดูกดั่งถูกมดนับล้านตัวกัดกิน และหัวใจจะวายตายในที่สุด!”

คำอธิบายของนางทำให้เซียวจิ้งเหิงและฉางเฟิงหน้าซีดเผือด

“ย... ยาระงับปวด?...” ฉางเฟิงอุทานเสียงสั่น “ม... ไม่จริงใช่หรือไม่ขอรับ... ยานี้... ยานี้คือยาที่ ‘แม่นางกู้หมิงหลัน’ นำมาต้มให้ท่านอ๋องเสวยทุกค่ำคืนเพื่อรักษาอาการบาดเจ็บเรื้อรังที่หลังมาตลอดสามปีนะขอรับ!”

เพล้ง!

ขวดกระเบื้องในมือของเสิ่นชิงเยว่ร่วงหล่นลงกระทบพื้น แตกกระจายออกเป็นชิ้นๆ!

ความจริงอันแสนดำมืดและอำมหิต ผุดพรายขึ้นมาในใจของทุกคนในห้อง

ตลอดสามปีที่ผ่านมา... กู้หมิงหลันมิได้เพียงแค่รักษาเซียวจิ้งเหิง

แต่นางกำลัง ‘วางยาพิษควบคุม’ แม่ทัพพยัคฆ์เหมันต์แห่งต้าหยงอย่างช้าๆ เพื่อให้เขากลายเป็นทาสยา และตกอยู่ใต้การควบคุมของนางและองค์ชายห้าโดยสมบูรณ์!