บทที่ 8 — คืนวิวาห์ไร้รัก

เสียงประทัดดังกึกก้องกัมปนาทไปทั่วถนนสายหลักของเมืองหลวง ธงทิวสีแดงมงคลและโคมไฟแปดเหลี่ยมประดับประดาตลอดสองฟากฝั่ง ขบวนเกี้ยวเจ้าสาวแปดคนหามสีแดงชาด ปักดิ้นทองคำลวดลายมังกรหงส์คู่ บรรเลงด้วยดนตรีมงคลอันครึกครื้น ทหารม้าเกราะดำพยัคฆ์เหมันต์นับร้อยนายตั้งแถวคุ้มกันอย่างสมพระเกียรติ มุ่งหน้าตรงสู่จวนจิ้งอ๋อง

นี่คืองานอภิเษกสมรสที่ยิ่งใหญ่และเอิกเกริกที่สุดในรอบสิบปีของแคว้นต้าหยง

ภายในเกี้ยวเจ้าสาว เสิ่นชิงเยว่นั่งนิ่งสงบ ศีรษะของนางคลุมทับด้วยผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวสีแดงสดปักมุกเม็ดงาม อาภรณ์ชุดวิวาห์สีแดงเพลิงปักลวดลายหงส์ร่อนเก้าตัวด้วยดิ้นทองคำแท้หนักอึ้ง ทว่ามือเรียวงามทั้งสองข้างที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อกว้าง กลับมิได้กุมผลแอปเปิลมงคลไว้ตามประเพณี... แต่นางกำลังกำ ‘มีดสั้นเล่มเล็ก’ ที่คมกริบไว้แน่นใต้แขนเสื้อ

ในชาติก่อน นางเคยนั่งอยู่ในเกี้ยวหลังนี้ด้วยหัวใจที่เต้นระรัวไปด้วยความสุข ความหวัง และความรักที่เปี่ยมล้น

แต่วันนี้... นางก้าวเข้าสู่จวนอ๋องด้วยหัวใจที่เย็นเยียบดั่งน้ำแข็ง และสติสัมปชัญญะที่ตื่นตัวในทุกฝีก้าว

เมื่อเกี้ยวหยุดลงหน้าประตูใหญ่จวนจิ้งอ๋อง มือหนาของบุรุษผู้หนึ่งเอื้อมเข้ามาเลิกม่านเกี้ยวออก

ผ่านชายผ้าคลุมหน้าสีแดงโปร่งบาง ชิงเยว่มองเห็นเซียวจิ้งเหิงในชุดมงคลสีแดงชาดปักลายพยัคฆ์เหยียบเมฆา ใบหน้าคมคายดั่งรูปสลักดูหล่อเหลาและสง่างามจนสะกดสายตาผู้คน ทว่าแววตาของเขาที่ทอดมองมายังนาง กลับเต็มไปด้วยความทะนุถนอม ความระมัดระวัง และความเกรงใจอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน

เขาประคองนางลงจากเกี้ยวอย่างอ่อนโยน ปลายนิ้วของเขาแตะต้องเพียงข้อศอกของนางอย่างสุภาพ มิได้กุมมือแน่นอย่างถือสิทธิ์

พิธีกราบไหว้ฟ้าดิน คำนับบรรพชน และคำนับซึ่งกันและกัน ดำเนินไปอย่างราบรื่นและเคร่งครัดต่อหน้าสักขีพยานจากราชสำนักและเหล่าเชื้อพระวงศ์ ทุกคนต่างพากันชื่นชมในความเหมาะสมดั่งกิ่งทองใบหยก... ทว่ามีเพียงคนสองคนเท่านั้นที่รู้ดีว่า การแต่งงานครั้งนี้มิใช่การเริ่มต้นของชีวิตคู่ หากแต่เป็น ‘สัญญาพักรบหนึ่งปี’ เท่านั้น

ยามดึกสงัด ณ ห้องหอเรือนอวิ๋นชี

แสงเทียนมงคลสีแดงคู่ใหญ่ปะทุเสียงเปรี๊ยะๆ ส่งกลิ่นหอมของขี้ผึ้งธรรมชาติอบอวลไปทั่วห้อง ม่านเตียงแพรไหมสีแดงทอดตัวลงมาอย่างอ่อนช้อย เตียงไม้มะฮอกกานีหลังใหญ่ปูด้วยผ้านวมสีแดงสดปักลายเป็ดแมนดารินคู่

ชิงเยว่นั่งอยู่บนขอบเตียงอย่างสงบนิ่ง เสียงเปิดประตูดังขึ้นเบาๆ พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักแน่นที่ก้าวเข้ามาในห้อง

เซียวจิ้งเหิงปิดประตูห้องหอลงอย่างเงียบเชียบ เขามิได้มีกลิ่นสุราแม้แต่น้อย เพราะเขาปฏิเสธการดื่มสุรากับเหล่าขุนนางในงานเลี้ยงทั้งหมดเพื่อรักษาสติสัมปชัญญะให้แจ่มชัดที่สุด

ชายหนุ่มเดินตรงเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าชิงเยว่ ในมือของเขาถือคันศรไม้สำหรับเลิกผ้าคลุมหน้าเจ้าสาว

เขาค่อยๆ สอดคันศรไม้ใต้ผ้าคลุมหน้า แล้วเลิกมันขึ้นอย่างช้าๆ...

ใบหน้างดงามหมดจดของเสิ่นชิงเยว่ปรากฏสู่สายตาของเขา ดวงหน้ารูปไข่ขาวผ่อง ปากอิ่มสีชาด และดวงตาคู่หงส์ที่ลุ่มลึก สงบนิ่ง ปราศจากความประหม่าหรือความเหนียมอาย

เซียวจิ้งเหิงนิ่งงันไปครู่ใหญ่ ลมหายใจของเขาสะดุดด้วยความงามที่สะกดใจ ทว่าเขาก็ต้องรีบสะกดสายตาของตนเองมิให้แสดงความปรารถนาออกมาจนทำให้นางอึดอัด

ชายหนุ่มวางคันศรไม้ลงบนโต๊ะ แล้วหยิบ ‘ม้วนกระดาษสีเหลืองทองประทับตราครั่งสีชาด’ ออกมาจากอกเสื้อ

เขาส่งม้วนกระดาษแผ่นนั้นให้แก่นางด้วยมือทั้งสองข้าง

“ตามสัญญา...” น้ำเสียงทุ้มต่ำของเซียวจิ้งเหิงสั่นไหวเล็กน้อย “นี่คือ ‘หนังสือหย่า’ ที่เปิ่นหวางลงนามและประทับตราบัญชาการทหารพยัคฆ์เหมันต์ไว้เรียบร้อยแล้ว รวมถึงมีตราประทับรับรองจากกรมพิธีการตามพระราชโองการของเสด็จพ่อ”

ชิงเยว่รับม้วนกระดาษนั้นมา คลี่ออกตรวจดูอย่างละเอียด

ลายมือชื่อ ‘เซียวจิ้งเหิง’ ตวัดอย่างหนักแน่น ทรงพลัง เคียงคู่กับตราประทับสีแดงสด และข้อความระบุชัดเจนว่า: ‘หากครบกำหนดหนึ่งปีนับจากวันแต่งงาน สตรีมีสิทธิ์ขาดในการถือหนังสือฉบับนี้เพื่อสิ้นสุดการสมรส โดยไม่มีผู้ใดสามารถคัดค้านได้’

นางกำหนังสือหย่าไว้ในมือ ความตึงเครียดในใจพลันผ่อนคลายลงไปเปลาะหนึ่ง

“ขอบคุณท่านอ๋องที่รักษาสัญญาเจ้าค่ะ” ชิงเยว่เอ่ยเสียงเรียบ

เซียวจิ้งเหิงมองมือน้อยที่กำหนังสือหย่าไว้แน่น รอยยิ้มขมขื่นปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา

หัวใจของเขาเจ็บปวดดั่งถูกมีดกรีดเมื่อเห็นว่า สิ่งที่ทำให้นางรู้สึกปลอดภัยที่สุดในคืนแต่งงาน มิใช่อ้อมกอดของเขา... แต่คือหนังสือหย่าฉบับนี้!

“ชิงเยว่... เจ้าไม่ต้องกลัว” ชายหนุ่มเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนที่สุดเท่าที่เขาเคยพูดมาในชีวิต “ข้ารู้ว่าเจ้ายังไม่ไว้ใจข้า และเจ้าคงไม่มีวันให้อภัยในสิ่งที่... ในสิ่งที่เคยเกิดขึ้น”

เขาหยุดไปครู่หนึ่ง สบตากับนางอย่างจริงใจ

“ในจวนอ๋องแห่งนี้ เจ้าคือพระชายาเอกผู้มีอำนาจสูงสุด เจ้ามีสิทธิ์สั่งการทุกคน และข้าสัญญา... ข้าจะไม่บังคับฝืนใจเจ้าในเรื่องใดทั้งสิ้น ตลอดหนึ่งปีนี้ ข้าจะนอนที่ตั่งยาวนอกม่านเตียง จะไม่ก้าวล้ำเข้าไปในเขตของเจ้าแม้แต่ก้าวเดียว”

ชิงเยว่ชะงักไปเล็กน้อย นางเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความประหลาดใจ

“ท่านอ๋องจะนอนที่ตั่งยาวงั้นหรือเจ้าคะ? อากาศในยามค่ำคืนยังคงหนาวเย็น บาดแผลที่หลังของท่านเพิ่งจะสมาน...”

“บาดแผลเพียงเท่านี้ เทียบไม่ได้กับบาดแผลในใจของเจ้าหรอก” เซียวจิ้งเหิงตัดบทเบาๆ แววตาของเขาอบอุ่นปนเศร้า “เจ้าพักผ่อนเถิด วันนี้เจ้าเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว”

กล่าวจบ ชายหนุ่มก็หมุนตัว เดินไปหยิบผ้านวมผืนบางจากตู้ แล้วก้าวออกไปนอกม่านเตียง ทิ้งตัวลงนอนบนตั่งไม้ยาวริมหน้าต่างอย่างเงียบเชียบ ปล่อยให้เตียงกว้างหลังใหญ่เป็นอาณาเขตส่วนตัวของนางแต่เพียงผู้เดียว

เสิ่นชิงเยว่มองดูเงาร่างสูงใหญ่ของเขาที่ทอดผ่านม่านโปร่งสีแดง ความสับสนในใจของนางเริ่มก่อตัวขึ้นอีกครั้ง

เขาทำตามสัญญาจริงๆ...

แม่ทัพผู้เคยมีอำนาจล้นฟ้า ยอมลดตัวลงไปนอนบนตั่งไม้แคบๆ เพียงเพื่อรักษาระยะห่างและให้ความสบายใจแก่นาง!

ชิงเยว่ถอดเครื่องประดับศีรษะออก ดับตะเกียงข้างเตียง แล้วล้มตัวลงนอนใต้ผ้านวมแพรไหม ปลายนิ้วของนางยังคงกำมีดสั้นที่ซ่อนไว้ใต้หมอนอย่างระมัดระวัง นางนอนลืมตาอยู่ในความมืด ฟังเสียงลมหายใจเข้าออกอย่างสม่ำเสมอของบุรุษที่อยู่นอกม่าน

เวลาล่วงเลยผ่านไปจนกระทั่งเข้าสู่ยามสาม (ประมาณตีสาม)

เสียงลมหายใจของเซียวจิ้งเหิงเปลี่ยนเป็นแผ่วเบาและยาวนาน บ่งบอกว่าเขาได้เข้าสู่ห้วงนิทราสนิทแล้ว

ชิงเยว่ค่อยๆ ขยับกายลุกขึ้นจากเตียงอย่างเงียบกริบดั่งแมวป่า นางสวมเสื้อคลุมบางเบา สองเท้าเปลือยเปล่าก้าวลงบนพื้นพรมโดยไร้เสียง

นางมีเป้าหมายบางอย่างที่ต้องพิสูจน์ในคืนนี้...

ในชาติก่อน นางรู้ดีว่าในห้องนอนของเซียวจิ้งเหิง มี ‘กล่องลับไม้มะฮอกกานี’ ใบหนึ่งที่เขาหวงแหนยิ่งกว่าชีวิต เขาไม่เคยอนุญาตให้นางแตะต้องมันเลยแม้แต่ครั้งเดียว และในชาตินั้น นางเคยเข้าใจผิดว่าภายในกล่องนั้นบรรจุของแทนใจของกู้หมิงหลัน!

ชิงเยว่เดินลัดเลาะผ่านม่านเตียง มองดูร่างของเซียวจิ้งเหิงที่นอนหลับสนิทอยู่บนตั่งยาว คิ้วกระบี่ของเขายังคงขมวดมุ่นแม้ในยามหลับ ดั่งคนที่แบกรับความทุกข์ทรมานไว้ตลอดเวลา

นางเดินตรงไปยังตู้หนังสือหลังใหญ่ ปลายนิ้วคลำหากลไกลับที่หลังเสาไม้ตามความทรงจำ

กริ๊ก...

แผ่นไม้ด้านล่างเลื่อนเปิดออก เผยให้เห็น ‘กล่องลับไม้มะฮอกกานี’ ขนาดกะทัดรัดวางอยู่ภายในจริงๆ!

หัวใจของชิงเยว่เต้นระรัว นางหยิบกล่องใบนั้นออกมา วางลงบนโต๊ะหนังสือ กล่องมิได้ลงกลอนไว้ ราวกับเจ้าของมิได้หวาดระแวงว่าจะมีใครมาเปิดดู

นางค่อยๆ เปิดฝากล่องออกอย่างช้าๆ...

ภายในกล่อง... มิได้มีเครื่องประดับสตรี

มิได้มีจดหมายรักจากกู้หมิงหลัน...

ทว่าสิ่งที่วางสงบนิ่งอยู่บนผ้ากำมะหยี่สีดำ กลับเป็นสิ่งของสองชิ้นที่ทำให้ลมหายใจของเสิ่นชิงเยว่พลันหยุดชะงักลงในทันที!

สิ่งแรกคือ... ‘ปิ่นปักผมหยกขาวรูปกิ่งเหมย’ ที่หักครึ่ง ปิ่นที่นางเคยทำหักเมื่อสี่ปีก่อนและทิ้งไปแล้ว ทว่าเขากลับเก็บมันมาต่อเข้าด้วยกันด้วยทองคำแท้อย่างประณีตบรรจง!

และสิ่งของชิ้นที่สอง... สิ่งที่ทำให้ม่านตาของชิงเยว่เบิกกว้างจนถึงขีดสุด ร่างกายสั่นสะท้านดั่งต้องสายฟ้าฟาด!

มันคือ ‘ก้อนขี้ผึ้งสีแดงเลือดนก’ ก้อนหนึ่ง...

บนก้อนขี้ผึ้งนั้น มีรอยประทับลายนิ้วมือที่ชุ่มไปด้วย ‘คราบเลือดแห้งกรังสีน้ำตาลคล้ำ’!

ชิงเยว่ยกมือขึ้นปิดปากของตนเองเพื่อสะกดกลั้นเสียงกรีดร้อง น้ำตาเม็ดหนึ่งร่วงเผาะลงบนหลังมือ

นางจำตราประทับเลือดนี้ได้!

นี่คือรอยประทับโลหิตจากปลายนิ้วของนาง... ปลายนิ้วที่นางใช้กรีดเลือดลงบนเศษผ้าดิบเพื่อเขียนจดหมายเตือนเรื่องกบฏในตำหนักเย็น ก่อนที่นางจะสิ้นใจตายในคืนหิมะตกคืนนั้น!

เขามิได้เพียงแค่จำชาติเดิมได้...

แต่เขาเก็บรักษา ‘หยาดโลหิตสุดท้าย’ ของนางข้ามผ่านความตาย ข้ามผ่านกาลเวลา และนำมันติดตัวกลับมาในชาตินี้ด้วย!

ชิงเยว่หันกลับไปมองร่างของเซียวจิ้งเหิงที่นอนอยู่บนตั่งยาวในความมืดมิด

แสงจันทร์สีเงินส่องลอดผ่านหน้าต่างกระทบใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยร่องรอยแห่งความเจ็บปวดและคราบน้ำตาที่แห้งกรัง

กำแพงน้ำแข็งในหัวใจของเสิ่นชิงเยว่ที่นางเพียรสร้างขึ้นมาเพื่อปกป้องตนเอง บัดนี้กลับสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนเกิดรอยร้าวลึก

เซียวจิ้งเหิง... บุรุษใจร้ายที่นางสาบานว่าจะไม่มีวันรักอีก

แท้จริงแล้ว... ในคืนที่นางตายในอดีตชาตินั้น เกิดอะไรขึ้นกับเขากันแน่?!