บทที่ 9 — กฎของพระชายา

แสงอรุณแรกของวันใหม่สาดส่องผ่านม่านโปร่งสีแดงชาดของห้องหอเรือนอวิ๋นชี ขับไล่ความมืดมิดในยามราตรีให้เลือนหายไป ทว่าความหนาวเหน็บในใจของเสิ่นชิงเยว่กลับมิได้จางหายไปตามกาลเวลา

นางลืมตาขึ้นช้าๆ ทอดสายตามองไปยังตั่งไม้ยาวริมหน้าต่าง... ที่ตรงนั้นว่างเปล่าแล้ว ผ้านวมผืนบางถูกพับเก็บไว้อย่างเรียบร้อยดั่งระเบียบวินัยของค่ายทหาร เซียวจิ้งเหิงลุกออกไปตั้งแต่เช้าตรู่เพื่อไปตรวจตรากองกำลังพยัคฆ์เหมันต์ ปล่อยให้นางได้มีเวลาอยู่ตามลำพัง

ชิงเยว่ก้าวลงจากเตียง สองเท้าเหยียบลงบนพื้นพรม สายตาของนางเหลือบมองไปยังตู้หนังสือหลังใหญ่... จุดที่นางพบกล่องลับไม้มะฮอกกานีเมื่อคืนนี้

ภาพของ ‘ตราประทับขี้ผึ้งเปื้อนเลือด’ จากอดีตชาติยังคงแจ่มชัดอยู่ในมโนสำนึก

นางรู้แล้วว่าเขาจำทุกอย่างได้...

เขารู้ว่านางคือใคร เขารู้ว่านางตายอย่างไร และเขากำลังพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อชดใช้ความผิดบาปที่เขาเคยก่อไว้

แต่นั่นมิได้หมายความว่านางจะยอมยกโทษให้เขา

ความเจ็บปวดจากการถูกทอดทิ้งในตำหนักเย็น และการสูญเสียลูกน้อยที่ไร้เดียงสา มิใช่สิ่งที่คำว่า ‘ชดใช้’ หรือการทำดีเพียงไม่กี่วันจะสามารถลบล้างไปได้

“เสี่ยวหลาน” ชิงเยว่เอ่ยเรียกเสียงเรียบ

เสี่ยวหลานที่ยืนรออยู่หน้าห้องรีบผลักประตูเข้ามา พร้อมกับอ่างน้ำล้างหน้าและชุดอาภรณ์ใหม่

“พระชายา ตื่นบรรทมแล้วหรือเพคะ? เมื่อเช้าตรู่ ท่านอ๋องทรงกำชับไว้ว่าห้ามผู้ใดส่งเสียงดังรบกวนการพักผ่อนของพระชายาเด็ดขาดเพคะ ทรงใส่พระทัยพระชายายิ่งนัก...”

“เสี่ยวหลาน เรียกข้าว่าคุณหนูเหมือนเดิม” ชิงเยว่ตัดบทเบาๆ ขณะนั่งลงหน้าโต๊ะคันฉ่อง “และเตรียมตัวให้พร้อม วันนี้เรามีเรื่องต้องจัดการอีกมาก”

ในฐานะพระชายาเอกที่ก้าวเข้ามาในจวนอ๋อง สิ่งแรกที่นางต้องทำมิใช่การรอรับความโปรดปรานจากสามี หากแต่คือการ ‘ยึดกุมอำนาจฝ่ายใน’ ของจวนแห่งนี้ไว้ในกำมือตนเองอย่างเบ็ดเสร็จ!

หนึ่งชั่วโมงต่อมา ณ ลานกว้างหน้าเรือนหลักของจวนจิ้งอ๋อง

พ่อบ้าน แม่นม และบ่าวไพร่กว่าร้อยชีวิตในจวนต่างพากันมายืนเข้าแถวอย่างเป็นระเบียบ ท่ามกลางบรรยากาศที่เงียบสงัดและเต็มไปด้วยความกดดัน ทุกคนต่างได้ยินกิตติศัพท์ของคุณหนูใหญ่ตระกูลเสิ่นมาแล้วจากงานเลี้ยงชมบุปผา สตรีที่กล้าเปิดโปงหมอหญิงกู้และกล้าเผชิญหน้ากับฮ่องเต้ ย่อมมิใช่สตรีที่ผู้ใดจะกล้าล้อเล่นด้วยได้

เสิ่นชิงเยว่นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้แกะสลักตัวใหญ่ สวมชุดผ้าไหมสีม่วงเข้มสง่างาม ปลายนิ้วเคาะลงบนโต๊ะข้างกายเป็นจังหวะ สายตาคมกริบกวาดมองบ่าวไพร่ทุกคนดั่งพญาหงส์ตรวจพล

“พ่อบ้านหลี่” ชิงเยว่เอ่ยเรียก

พ่อบ้านชราผู้ดูแลจวนอ๋องรีบก้าวออกมารับคำสั่ง ค้อมตัวลงต่ำ “พ่ะย่ะค่ะ พระชายา”

“นับจากวันนี้เป็นต้นไป กุญแจคลังสินค้าฝ่ายใน บัญชีการเบิกจ่ายเบี้ยหวัด และการจัดซื้ออาหารทั้งหมด ให้ส่งมอบให้แก่เสี่ยวหลานเป็นผู้ดูแลโดยตรง” ชิงเยว่สั่งการด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด “นอกจากนี้ ข้าตรวจพบว่าในจวนมีบ่าวรับใช้แปดคนที่แอบส่งข่าวความเคลื่อนไหวในเรือนพักส่วนตัวให้แก่คนภายนอก... สี่คนส่งข่าวให้วังบูรพา อีกสี่คนเป็นคนของกู้หมิงหลัน”

คำพูดของนางทำให้บ่าวหลายคนหน้าซีดเผือด เข่าอ่อนแทบทรุด!

ชิงเยว่โยนรายชื่อแปดคนลงบนโต๊ะ “โบยคนละยี่สิบไม้ แล้วขับออกจากจวนไปเดี๋ยวนี้ จวนจิ้งอ๋องไม่เลี้ยงดูคนทรยศ!”

“พระชายาเมตตาด้วย! พระชายาโปรดไว้ชีวิตด้วย!” บ่าวทั้งแปดคนร่ำไห้คร่ำครวญ ทว่าทหารองครักษ์กลับมิได้ลังเล รีบลากตัวคนเหล่านั้นออกไปลงทัณฑ์ทันทีตามคำสั่ง

ความเด็ดขาดและเฉียบคมของเสิ่นชิงเยว่ ทำให้บ่าวไพร่ที่เหลือต่างพากันก้มหน้าด้วยความยำเกรง ไม่มีใครกล้าคิดคดหรือดูแคลนพระชายาพ่อค้าผู้นี้อีกต่อไป

ยามบ่าย เซียวจิ้งเหิงเสร็จสิ้นภารกิจจากค่ายทหารและเดินทางกลับมายังจวน

ทันทีที่เขาก้าวเข้าสู่เรือนอวิ๋นชี เขาก็พบว่ามีโต๊ะทำงานไม้ตัวใหม่ถูกจัดวางไว้ในห้องโถงด้านหน้า และบนโต๊ะนั้น มี ‘ม้วนสัญญาผ้าไหมสีขาว’ วางรอเขาอยู่

เสิ่นชิงเยว่นั่งจิบชาอยู่อีกฝั่งหนึ่งของโต๊ะ นางผายมือไปยังม้วนสัญญานั้นอย่างสงบนิ่ง

“ท่านอ๋อง เชิญนั่งเจ้าค่ะ”

เซียวจิ้งเหิงปลดผ้าคลุมไหล่ขนสัตว์ออก ส่งให้องครักษ์ แล้วก้าวเข้ามานั่งลงตรงข้ามนาง ดวงตาคมกริบกวาดมองม้วนสัญญา “นี่คือสิ่งใดหรือ ชิงเยว่?”

“‘กฎสามข้อของพระชายา’ เจ้าค่ะ” ชิงเยว่สบตากับเขาตรงๆ “ในเมื่อเราต้องอยู่ร่วมกันภายใต้สัญญาหนึ่งปีนี้ ข้าจึงจำเป็นต้องกำหนดขอบเขตให้ชัดเจน เพื่อความผาสุกของทั้งสองฝ่าย”

ชายหนุ่มหยิบม้วนสัญญาขึ้นมาคลี่อ่าน ถ้อยคำที่ระบุไว้อย่างชัดเจนดั่งข้อกฎหมาย:

‘ข้อที่หนึ่ง: แยกเรือนนอนอย่างเด็ดขาด เรือนอวิ๋นชีเป็นเขตหวงห้าม ห้ามท่านอ๋องก้าวล้ำเข้ามาในยามวิกาลโดยมิได้รับอนุญาต’

‘ข้อที่สอง: แยกบัญชีการเงิน ทรัพย์สินของตระกูลเสิ่นและหอการค้ามู่หลัน ไม่มีความเกี่ยวข้องกับรายรับรายจ่ายของจวนอ๋อง’

‘ข้อที่สาม: ให้เกียรติและเคารพซึ่งกันและกัน ต่างฝ่ายต่างไม่ก้าวก่ายชีวิตส่วนตัวและการตัดสินใจของอีกฝ่าย’

เซียวจิ้งเหิงอ่านข้อความเหล่านั้นช้าๆ ทุกตัวอักษรเปรียบเสมือนกำแพงหินสูงตระหง่านที่นางสร้างขึ้นมาเพื่อขังเขาไว้ข้างนอก

หัวใจของเขาเจ็บแปลบ ทว่าใบหน้าคมคายกลับมิได้แสดงความโกรธเกรี้ยวออกมาแม้แต่น้อย

“ข้ายอมรับกฎทั้งสามข้อของเจ้า” ชายหนุ่มวางม้วนสัญญาลง “ตราบใดที่เจ้าสบายใจ ข้าพร้อมที่จะทำตามทุกอย่าง”

ชิงเยว่หรี่ตาลงเล็กน้อย นางจ้องมองเขาด้วยความไม่พอใจ “ท่านอ๋องบอกว่ายอมรับ... แต่เหตุใดในความเป็นจริง ท่านจึงแอบส่ง ‘ทหารเงาสิบนาย’ มาคอยซุ่มดูข้าอยู่บนหลังคาเรือนตลอดทั้งวันทั้งคืนเล่าเจ้าคะ?!”

นางวาง ‘ป้ายหยกพยัคฆ์’ ที่เก็บได้จากบ่อนพนันชิงอวิ๋นกระแทกลงบนโต๊ะ!

“การกระทำเช่นนี้ เรียกว่า ‘การคุ้มกัน’ หรือเรียกว่า ‘การกักขัง’ กันแน่เจ้าคะ?!”

เซียวจิ้งเหิงมองป้ายหยกชิ้นนั้น ลมหายใจของเขาสะดุดไปครู่หนึ่ง เขาเงยหน้าขึ้นสบตากับนาง แววตาของเขาเต็มไปด้วยความปวดร้าวและความกลัวที่ล้นปรี่

“ชิงเยว่... เจ้าคิดว่าข้าต้องการกักขังเจ้างั้นหรือ?” น้ำเสียงของเขาสั่นเครือ “เจ้าคิดว่าข้าทำเช่นนี้เพื่อจับตามองเจ้าหรือ?”

ชายหนุ่มโน้มตัวเข้ามาใกล้ สองมือวางทาบลงบนโต๊ะ จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของนาง

“เมืองหลวงในยามนี้ คลื่นใต้น้ำกำลังเชี่ยวกราก องค์ชายห้าสูญเสียบ่อนพนันชิงอวิ๋นไปเพราะเจ้า และกู้หมิงหลันก็ถูกขังอยู่ในคุกทหาร... พวกมันกำลังจ้องจะฉีกเนื้อเจ้าเป็นชิ้นๆ!”

“หากข้าไม่วางทหารเงาไว้ข้างกายเจ้า แล้วถ้าเกิดเรื่องขึ้นกับเจ้าอีก... ถ้าเจ้าตายไปต่อหน้าข้าอีกครั้ง... เจ้าจะให้ข้ามีชีวิตอยู่อย่างไร เสิ่นชิงเยว่?!”

คำว่า ‘ถ้าเจ้าตายไปต่อหน้าข้าอีกครั้ง’ หลุดรอดออกมาจากหัวใจที่แตกสลายของเขา!

ชิงเยว่ชะงักงันไป ความเงียบเข้าปกคลุมห้องโถงจนได้ยินเสียงลมหายใจที่สั่นเทาของทั้งคู่

แววตาของเซียวจิ้งเหิงในยามนี้ มิใช่แววตาของแม่ทัพผู้เย่อหยิ่ง... แต่เป็นแววตาของชายผู้กำลังจมน้ำและพยายามคว้าเศษฟางเส้นสุดท้ายเพื่อเอาชีวิตรอด

หลังจากนิ่งเงียบไปเนิ่นนาน ชิงเยว่ก็สูดลมหายใจเข้าลึก นางดึงสายตากลับมา ไม่ยอมให้ความรู้สึกของเขามาสั่นคลอนความเด็ดเดี่ยวของนาง

“หากท่านอ๋องต้องการคุ้มกันข้าจริง... ก็จงคุ้มกันในแบบที่ข้าต้องการ มิใช่ใช้วิธีการควบคุมเช่นนี้” นางกล่าวเสียงเรียบ “และหากท่านอ๋องต้องการทำลายองค์ชายห้าอย่างแท้จริง... เราก็ควรจะร่วมมือกันในฐานะ ‘พันธมิตร’ มิใช่ผู้คุมขังกับนักโทษ”

เซียวจิ้งเหิงมองนางด้วยความทึ่งในความเฉียบคมและความกล้าหาญของนาง เขาสูดลมหายใจยาว ข่มความปวดร้าวในอกลงไป แล้วหยิบ ‘สมุดบัญชีลับเล่มหนึ่ง’ ออกมาจากอกเสื้อ ส่งให้นาง

“นี่คือบัญชีเส้นทางการเงินลับของร้านขายยาทั้งยี่สิบแห่งในเมืองหลวง” เซียวจิ้งเหิงกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ร้านยาเหล่านี้เบื้องหน้าเป็นของพ่อค้าทั่วไป แต่เบื้องหลังเชื่อมโยงกับเครือข่ายตลาดมืดขององค์ชายห้า... และหนึ่งในร้านเหล่านี้ คือสถานที่ที่กู้หมิงหลันใช้สั่งซื้อพิษกลืนกระดูก”

ชิงเยว่รับสมุดบัญชีเล่มนั้นมา ปลายนิ้วลูบหน้าปก แววตาคู่หงส์เปล่งประกายคมกริบทันที

“ดีเจ้าค่ะ...” ชิงเยว่ยกยิ้มเย็นชา “เช่นนั้น เรามาเริ่มแกะรอยเส้นเลือดใหญ่ของพวกมันกันเถิด!”