LOGIN
ความหนาวเหน็บในตำหนักเย็นมิใช่เพียงสายลมที่พัดผ่านรอยแยกของแผ่นไม้ผุพัง ทว่ามันเป็นความเย็นเยียบที่แทรกซึมลึกเข้าสู่ไขกระดูก กัดกร่อนลมหายใจ และแช่แข็งหยดน้ำตาจนกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งอยู่บนพวงแก้มที่ซูบตอบ
เสิ่นชิงเยว่นอนราบอยู่บนพื้นหินแกรนิตที่เย็นจัด อาภรณ์ผ้าป่านหยาบกร้านสีเทาตุ่นเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบฝุ่นและหยดเลือดแห้งกรัง ร่างกายของนางในยามนี้แทบไม่หลงเหลือเค้าโครงของบุตรสาวคนโตแห่งตระกูลคหบดีหลวงผู้มั่งคั่งที่สุดในเมืองหลวง ผิวพรรณที่เคยขาวผุดผ่องดั่งหยกมันแพะบัดนี้ซีดเซียวจนแทบมองเห็นเส้นเลือดสีเขียวคล้ำใต้ผิวหนัง กระดูกไหปลาร้าโผล่ชัน นิ้วมือเรียวยาวทั้งสิบสั่นระริกอย่างไร้การควบคุม
ทว่าความเจ็บปวดใดๆ ในร่างกาย ก็มิอาจเทียบเคียงได้กับความว่างเปล่าลึกสุดหยั่งในช่องท้องส่วนล่าง... รอยแผลเป็นที่มองไม่เห็น ร่องรอยแห่งการสูญเสียสายเลือดที่นางไม่เคยมีโอกาสได้โอบกอด แม้กระทั่งคำว่า ‘แม่’ ก็มิอาจเอ่ยออกมาให้ใครได้ยิน
ลูกของนาง... จากไปตั้งแต่ก่อนที่นางจะถูกลากตัวเข้ามาคุมขังในสุสานคนเป็นแห่งนี้ จากไปด้วยน้ำแกงถ้วยนั้นที่กู้หมิงหลันยกมามอบให้ด้วยรอยยิ้มอ่อนหวาน และคำสั่งกักบริเวณอันเด็ดขาดของบุรุษที่นางมอบหัวใจให้ทั้งชีวิต
“เซียวจิ้งเหิง...”
เสียงกระซิบแหบพร่าหลุดรอดจากริมฝีปากที่แตกแห้งเป็นขุย เลือดสีคล้ำซึมออกมาตามรอยแยก กลิ่นคาวสนิมเหล็กอบอวลอยู่ในโพรงปาก แต่แววตาของสตรีที่กำลังจะหมดลมหายใจกลับมิได้มีความอาลัยอาวรณ์หลงเหลืออยู่อีกต่อไป
มันมีเพียงความสว่างวาบแห่งความตระหนักรู้ที่แลกมาด้วยชีวิต
ในมือขวาที่สั่นเทาของนาง กำเศษกระเบื้องหลังคาที่แตกบิ่นไว้แน่น คมกระเบื้องกรีดลึกเข้าสู่เนื้อปลายนิ้วชี้จนโลหิตสีแดงสดหลั่งริน เสิ่นชิงเยว่ใช้เรี่ยวแรงเฮือกสุดท้าย ลากปลายนิ้วที่ชุ่มเลือดลงบนเศษผ้าป่านสีขาวผืนเล็กที่ฉีกออกมาจากชายเสื้อด้านใน
นางมิได้เขียนคำตัดพ้อ มิได้เขียนคำร้องขอความเมตตา
ตัวอักษรแต่ละตัวที่ปรากฏขึ้นด้วยหยาดโลหิต คือเส้นทางเดินทัพลับ บัญชีเสบียงปลอม และแผนการวางกำลังพลขององค์ชายห้า เซียวเฉิงอวี่ ที่กำลังจะก่อการกบฏยึดบัลลังก์ในคืนเทศกาลล่าสัตว์ฤดูหนาว... ข้อมูลเหล่านี้คือสิ่งที่นางยอมเอาชีวิตเข้าแลก แอบสืบรู้มาตลอดสามเดือนที่ถูกขัง เพื่อปกป้องตระกูลเสิ่น และเพื่อชดใช้หนี้บุญคุณในอดีตที่เขาเคยดึงนางขึ้นมาจากหุบเหว
แต่นี่จะเป็นสิ่งสุดท้าย...
‘ตระกูลเสิ่นบริสุทธิ์ องค์ชายห้าวางยาพิษในเสบียงทัพหลวง จงระวังค่ายประตูด้านทิศประจิม’
หยดเลือดหยดสุดท้ายหยดลงบนผืนผ้า พร้อมกับเสียงดังกึกก้องที่หน้าประตูใหญ่ของตำหนักเย็น!
โครม!
บานประตูไม้ที่ถูกลงกลอนแน่นหนาและผุกร่อนด้วยหิมะถูกเตะจนแตกกระจายออกเป็นชิ้นๆ เศษไม้และเกล็ดหิมะปลิวกระจายเข้ามาในห้องมืดทึบ ลมหนาวหวีดหวิวพัดกรูเข้ามาจนตะเกียงน้ำมันดวงน้อยที่ริบหรี่ดับวูบลงทันที
ท่ามกลางความมืดมิดและพายุหิมะที่โหมซัด ร่างสูงตระหง่านของบุรุษผู้หนึ่งก้าวพรวดเข้ามา
เขาอยู่ในชุดเกราะเหล็กสีดำทมิฬเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือดสดๆ กลิ่นคาวเลือดของศัตรูคละคลุ้ง ผ้าคลุมไหล่ขนสุนัขจิ้งจอกสีดำสะบัดไหว ใบหน้าคมสันดั่งสลักจากหินผาขาวซีดเผือดจนไร้สีเลือด หยาดเหงื่อและเกล็ดหิมะเกาะพราวอยู่บนคิ้วกระบี่และขนตายาว ดวงตาหงส์คู่คมที่เคยเยือกเย็นดั่งบึงน้ำแข็งพันปี บัดนี้กลับเบิกกว้าง ไหวระริกด้วยความหวาดผวาอย่างที่ไม่มีผู้ใดในใต้หล้าเคยพบเห็นมาก่อนจากแม่ทัพพยัคฆ์เหมันต์ผู้นี้
“ชิงเยว่!”
เสียงทุ้มต่ำที่เคยทรงอำนาจและเย่อหยิ่งบัดนี้สั่นเครือจนแทบจับใจความไม่ได้ ดาบเหล็กกล้าในมือของเขาร่วงหล่นลงกระทบพื้นหินดังกังวาน เซียวจิ้งเหิงมิได้สนใจดาบคู่กายที่เขาไม่เคยยอมปล่อยมือในสนามรบ เขาทรุดกายลงคุกเข่าลงกับพื้นหินที่เย็นเฉียบ คลานเข้าไปหาร่างบางที่นอนจมกองเลือดอยู่บนพื้น
“ชิงเยว่... ข้ามารับเจ้าแล้ว... ข้ามาแล้ว...”
มือหนาที่หยาบกร้านจากการจับอาวุธมาตลอดสิบปีสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ เขายื่นมือออกไป หมายจะประคองร่างของนางเข้าสู่อ้อมอก หมายจะถ่ายทอดไออุ่นจากกายของเขาเพื่อต่อลมหายใจที่รวยรินของนาง
ทว่า... ในวินาทีที่ปลายนิ้วของเขากำลังจะแตะต้องถูกเนื้อผ้าหยาบกร้าน
พรึ่บ!
เสิ่นชิงเยว่กลับรวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดที่เหลืออยู่ ดึงแขนของตนเองหลบเลี่ยงสัมผัสของเขาไปด้านหลังอย่างเด็ดเดี่ยว!
ความเย็นชาในการปฏิเสธนั้น รุนแรงและเฉียบคมยิ่งกว่าคมดาบใดๆ ในโลก
มือของเซียวจิ้งเหิงชะงักค้างอยู่กลางอากาศ นัยน์ตาสีหมึกคู่นั้นสั่นสะท้านอย่างรุนแรงเมื่อเห็นสายตาที่นางมองตอบกลับมา
มันไม่ใช่สายตาที่เต็มไปด้วยความรัก ความเทิดทูน หรือความอ่อนหวานอย่างที่นางเคยมองเขาตลอดสามปีที่ผ่านมา
มันไม่ใช่แม้กระทั่งสายตาที่เต็มไปด้วยความเคียดแค้นหรือชิงชัง
แต่มันคือ... ‘ความว่างเปล่า’
ความว่างเปล่าดั่งหลุมดำไร้ก้นบึ้ง สายตาของคนที่ไม่หลงเหลือเยื่อใยใดๆ ต่อโลกใบนี้ และไม่หลงเหลือที่ว่างให้แก่บุรุษตรงหน้าอีกต่อไปแม้เพียงเศษเสี้ยวธุลี
“อย่า... แตะต้องข้า...”
เสียงกระซิบของนางแผ่วเบาดุจเสียงใบไม้ร่วง แต่กลับดังกึกก้องราวกับฟ้าผ่าลงกลางใจของแม่ทัพหนุ่ม
“ชิงเยว่... ฟังข้าก่อน... หมอหลวงกำลังมา ข้ากวาดล้างพวกมันหมดแล้ว ข้ารู้แล้วว่าเจ้าไม่ได้ทำ ข้ารู้ความจริงทั้งหมดแล้ว!” ชายหนุ่มละล่ำละลักพูด น้ำตาหยดหนึ่งที่ไม่เคยมีใครเห็นไหลรินอาบแก้มสาก “ขอร้องละ... อย่ามองข้าเช่นนี้ อย่าทำเช่นนี้กับข้า...”
เสิ่นชิงเยว่ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย เกิดเป็นรอยยิ้มเย้ยหยัน... เย้ยหยันในโชคชะตา และเย้ยหยันในความโง่เขลาของตัวนางเองในอดีต
นางใช้ปลายนิ้วที่เปื้อนเลือด ปล่อยเศษผ้าที่เขียนคำเตือนลงบนพื้นตรงหน้าเขา
“ชาติที่แล้ว... ข้ามอบทั้งชีวิต... มอบความรัก... และความภักดีให้แก่ท่าน...” นางสูดลมหายใจที่ขาดห้วง หน้าอกกระเพื่อมไหวด้วยความทรมาน “แต่สิ่งที่ข้าได้รับ... คือความหวาดระแวง... ความตายของลูกข้า... และคุกหิมะแห่งนี้...”
“ลูก... ลูกอะไรกัน ชิงเยว่ เจ้าพูดเรื่องอะไร?!” เซียวจิ้งเหิงเบิกตากว้าง หัวใจของเขาเหมือนถูกคีมเหล็กบดขยี้จนแหลกละเอียด
ชิงเยว่ไม่ตอบคำถามนั้น นางเพียงหลุบสายตาลง มองผ่านร่างของเขาไปสู่ความมืดมิดภายนอกหน้าต่าง เกล็ดหิมะสีขาวบริสุทธิ์กำลังร่วงหล่นลงมาอย่างเงียบเชียบ
“เซียวจิ้งเหิง... หนี้แค้น หนี้บุญคุณ... ข้าชดใช้ให้ท่านหมดสิ้นแล้วด้วยชีวิตนี้...”
นางช้อนสายตาขึ้นสบประสานกับดวงตาที่เอ่อล้นไปด้วยหยาดน้ำตาของเขาเป็นครั้งสุดท้าย แววตาของนางนิ่งสนิท ดุจผืนน้ำที่แข็งตัวเป็นนิรันดร์
“หากชาติหน้ามีจริง... ต่อให้ฟ้าถล่ม ดินทลาย... ข้าขอสาบาน... ขออย่าได้พานพบ... อย่าได้ข้องแวะ... กับคนใจร้ายเช่นท่านอีกเลย...”
“ไม่! ชิงเยว่! ไม่!”
คำสาบานนั้นสิ้นสุดลงพร้อมกับเปลือกตาบางที่ค่อยๆ ปิดสนิทลง ลมหายใจแผ่วเบาขาดห้วงไปในทันที ร่างที่ผอมบางทิ้งน้ำหนักลงสู่ความเย็นยะเยือกของแผ่นดิน ปลายนิ้วที่เคยอบอุ่นเย็นเฉียบลงอย่างรวดเร็ว
“ชิงเยว่! ลืมตาสิ! ข้าสั่งให้เจ้าลืมตา!”
เซียวจิ้งเหิงโผเข้ากอดร่างที่ไร้วิญญาณของนางไว้แนบอก ร่ำไห้คร่ำครวญดั่งสัตว์ป่าที่บาดเจ็บสาหัส เสียงกรีดร้องของพยัคฆ์เหมันต์ดังก้องสะท้อนไปทั่วตำหนักเย็น ทว่าร่างในอ้อมกอดกลับไม่ไหวติงอีกต่อไป... มีเพียงเกล็ดหิมะที่โปรยปรายลงมาปกคลุมร่างของทั้งสองอย่างเงียบงัน
เฮือก!
เสิ่นชิงเยว่สะดุ้งสุดตัว ลมหายใจเฮือกใหญ่ถูกสูดเข้าไปในปอดอย่างรุนแรงจนเจ็บแปลบไปทั่วแผ่นอก นางดีดกายลุกขึ้นนั่งบนเตียงอย่างรวดเร็ว สองมือยกขึ้นกุมลำคอของตนเองไว้ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก เหงื่อกาฬเย็นเฉียบผุดพรายเต็มหน้าผากและแผ่นหลัง
ความหนาวเหน็บที่กัดกร่อนกระดูกหายไปแล้ว...
กลิ่นคาวเลือดและกลิ่นอับชื้นของฟางเน่าหายไปแล้ว...
สิ่งที่เข้ามากระทบประสาทสัมผัสของนางในยามนี้ คือกลิ่นหอมอบอวลอันแสนคุ้นเคยของ ‘กำยานไม้กฤษณาผสานดอกโบตั๋น’ ซึ่งเป็นกลิ่นเฉพาะตัวที่นางโปรดปราน เสียงนกร้องเจื้อยแจ้วจากกิ่งเหมยด้านนอกหน้าต่าง และแสงแดดยามเช้าที่ส่องลอดผ่านผ้าม่านโปร่งสีกลีบบัวลงมากระทบผ้านวมแพรไหมเนื้อนุ่มที่ห่มคลุมกายอยู่
ชิงเยว่นิ่งงันไปครู่ใหญ่ นางก้มลงมองมือทั้งสองข้างของตนเอง
มือคู่นี้... มิได้ผอมแห้งจนเห็นข้อนิ้วโปนปูด
ผิวพรรณบนหลังมือเนียนละเอียด ขาวผ่องดั่งหยกชั้นดีที่ผ่านการขัดเกลา ปลายนิ้วชี้ขวาที่เคยกรีดด้วยเศษกระเบื้องบัดนี้เรียบเนียน ไร้รอยแผลเป็นแม้เพียงรอยขีดข่วน!
มือของนางสั่นระริก ค่อยๆ เลื่อนลงมาลูบไล้ที่หน้าท้องของตนเองผ่านอาภรณ์ผ้าไหมเนื้อดี หน้าท้องของนางยังคงแบนราบ กระชับ ไร้ซึ่งร่องรอยการตั้งครรภ์ และไร้ซึ่งความเจ็บปวดจากการตกเลือดที่เคยพรากเอาเศษเสี้ยววิญญาณของนางไป
“นี่มัน... ที่ไหนกัน...”
นางกวาดสายตามองไปรอบห้อง เสาไม้สลักลายหงส์คู่ โต๊ะเครื่องแป้งไม้ชิงชันที่ประดับด้วยคันฉ่องสำริดบานใหญ่ แจกันลายครามบรรจุดอกเหมยสีแดงสด และฉากกั้นห้องปักลายทิวทัศน์ทะเลสาบประณีตบรรจง...
นี่คือ ‘เรือนชิงหรู’ เรือนพักส่วนตัวของนางในจวนตระกูลเสิ่น!
แกร๊ก...
เสียงผลักประตูดังขึ้นเบาๆ พร้อมกับร่างของหญิงสาววัยแรกแย้มในชุดสาวใช้สีเขียวอ่อนที่เดินถืออ่างน้ำล้างหน้าทองเหลืองเข้ามา ใบหน้ากลมแป้น ดวงตาใสซื่อไร้เดียงสา รอยยิ้มสดใสที่ประดับอยู่บนใบหน้านั้นทำให้หัวใจของเสิ่นชิงเยว่กระตุกวูบอย่างรุนแรง
“เสี่ยวหลาน...”
“คุณหนูตื่นแล้วหรือเจ้าคะ?” สาวใช้วัยสิบหกปีรีบวางอ่างน้ำลงบนขาหยั่ง แล้วเดินเข้ามาเลิกม่านเตียงด้วยความกระตือรือร้น “เมื่อคืนคุณหนูนอนหลับสนิทดีหรือไม่เจ้าคะ? บ่าวบอกแล้วว่าอย่ามัวแต่นั่งตรวจสมุดบัญชีผ้าไหมจนดึกดื่น อีกเพียงหนึ่งเดือนก็จะถึงวันสำคัญแล้ว หากใต้ตามีรอยคล้ำ วันเข้าพิธีอภิเษกจะไม่งดงามเอานะเจ้าคะ”
คำว่า ‘วันเข้าพิธีอภิเษก’ ราวกับค้อนเหล็กหนักพันชั่งที่ฟาดลงบนศีรษะของเสิ่นชิงเยว่อย่างจัง!
นางยื่นมือออกไป คว้าข้อมือของเสี่ยวหลานไว้แน่นโดยสัญชาตญาณ แรงบีบที่กะทันหันและสายตาที่เบิกกว้างของนางทำให้สาวใช้น้อยตกใจจนสะดุ้ง
“คุณหนู... บ่าวเจ็บเจ้าค่ะ... มีอะไรหรือเจ้าคะ?”
“เสี่ยวหลาน... วันนี้... วันนี้คือวันใด ปีใด?” ชิงเยว่เค้นเสียงถาม ลมหายใจของนางเริ่มถี่กระชั้น
“คุณหนูเป็นอะไรไปเจ้าคะ ฝันร้ายหรือเจ้าคะ?” เสี่ยวหลานมองผู้เป็นนายด้วยความเป็นห่วง พลางตอบเสียงซื่อ “วันนี้คือวันที่สิบห้า เดือนสี่ ปีหย่งชางที่ยี่สิบแปดอย่างไรเล่าเจ้าคะ... อีกสามสิบวัน ก็จะถึงวันมงคลสมรสพระราชทานระหว่างคุณหนูกับจิ้งอ๋องแล้วเจ้าค่ะ!”
ปีหย่งชางที่ยี่สิบแปด... เดือนสี่...
สามสิบวันก่อนวันอภิเษกสมรส!
เสิ่นชิงเยว่ปล่อยมือออกจากข้อมือของสาวใช้ ร่างกายของนางชาดิกตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า นางจำได้แม่นยำ... ในชาติก่อน พิธีแต่งงานพระราชทานระหว่างนางกับจิ้งอ๋อง เซียวจิ้งเหิง จัดขึ้นในวันที่สิบห้า เดือนห้า ปีหย่งชางที่ยี่สิบแปด!
การแต่งงานที่เริ่มต้นด้วยความยินดีของนาง ทว่ากลับกลายเป็นจุดเริ่มต้นของขุมนรกทั้งปวง
นางย้อนเวลากลับมา...
สวรรค์มิได้ลงทัณฑ์ให้นางดับสูญ แต่กลับส่งนางย้อนกลับมาในวันที่ทุกอย่างยังไม่เริ่มต้น!
วันที่ตระกูลเสิ่นยังไม่ถูกข้อหากักตุนเสบียง...
วันที่น้องชาย เสิ่นอวี้ถัง ยังมิได้ก้าวเท้าเข้าสู่บ่อนพนันขององค์ชายห้า...
และวันที่นาง... ยังมิได้ก้าวข้ามธรณีประตูเข้าสู่จวนจิ้งอ๋อง!
น้ำตาหยดหนึ่งร่วงเผาะลงบนหลังมือ ทว่ามันมิใช่น้ำตาแห่งความโศกเศร้าหรือความอ่อนแออีกต่อไป หากแต่เป็นน้ำตาแห่งความเดือดพล่าน ความเจ็บปวดที่แปรเปลี่ยนเป็นเพลิงแค้นอันเยียบเย็น
ในเมื่อสวรรค์ให้โอกาสข้ามีชีวิตใหม่อีกครั้ง...
ชาตินี้ ข้าจะไม่ยอมเป็นบันไดให้ผู้ใดเหยียบย่ำขึ้นสู่อำนาจ
ข้าจะไม่ยอมเป็นตัวเบี้ยที่ถูกจับวางบนกระดานการเมือง
และที่สำคัญที่สุด... ข้าจะไม่ยอมรักบุรุษผู้นั้นอีกเป็นอันขาด!
“คุณหนูเจ้าคะ... ดูนี่สิเจ้าคะ กรมพิธีการเพิ่งส่งผ้าไหมต่วนสีแดงชาดสำหรับตัดชุดวิวาห์มาให้เมื่อวาน งดงามเหลือเกินเจ้าค่ะ ลวดลายหงส์ร่อนนี้ปักด้วยดิ้นทองคำแท้ทั้งผืน สมฐานะพระชายาเอกของท่านอ๋องยิ่งนัก...”
เสี่ยวหลานชี้มือไปยังหีบไม้ใบใหญ่ที่เปิดอ้าอยู่มุมห้อง ภายในบรรจุผ้าไหมสีแดงสดดั่งเปลวเพลิง ประกายสีทองระยิบระยับล้อแสงแดด
ทว่าในสายตาของเสิ่นชิงเยว่... สีแดงชาดนั้นมิใช่สีแห่งความเป็นมงคล
แต่มันคือสีของธารโลหิตที่เคยไหลนองร่างของนางในตำหนักเย็น!
“เสี่ยวหลาน” ชิงเยว่เอ่ยเรียก น้ำเสียงของนางราบเรียบ เยือกเย็น จนเสี่ยวหลานต้องชะงักและหันกลับมามองด้วยความประหลาดใจ
“เจ้าค่ะคุณหนู?”
“ไปยกเตาอั้งโล่เข้ามา”
“เอ๊ะ?” เสี่ยวหลานกระพริบตาปริบๆ “เตาอั้งโล่หรือเจ้าคะ? แต่นี่เข้าสู่ฤดูใบไม้ผลิแล้ว อากาศกำลังอบอุ่นสบาย คุณหนูรู้สึกหนาวหรือเจ้าคะ ให้บ่าวต้มน้ำขิง...”
“ข้าบอกให้ไปยกเตาอั้งโล่เข้ามา ใส่ถ่านแดงๆ เข้ามาด้วย” ดวงตาคู่หงส์ตวัดมองสาวใช้ นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มคู่นั้นลุ่มลึกและแฝงไว้ด้วยอำนาจบางอย่างที่เสี่ยวหลานไม่เคยพบเห็นมาก่อนในตัวคุณหนูผู้แสนอ่อนโยน “ไปเดี๋ยวนี้”
“จ... เจ้าค่ะ! บ่าวจะรีบไปเดี๋ยวนี้เจ้าค่ะ!” เสี่ยวหลานขนลุกซู่ รีบยอบกายแล้ววิ่งถอยหลังออกจากห้องไปทันที
เมื่ออยู่ตามลำพัง เสิ่นชิงเยว่ก้าวลงจากเตียง สองเท้าเปลือยเปล่าเหยียบลงบนพื้นไม้ขัดมันที่เย็นสบาย นางเดินตรงไปยังโต๊ะเครื่องแป้ง ปลายนิ้วสัมผัสคันฉ่องสำริด เงาสะท้อนในกระจกคือดรุณีแรกรุ่นวัยยี่สิบเอ็ดปี ดวงหน้ารูปไข่ คิ้วโก่งดั่งคันศร ริมฝีปากอิ่มสีชาดตามธรรมชาติ และดวงตาที่เคยเปล่งประกายความฝันอันไร้เดียงสา
นางยกมือขึ้นแตะพวงแก้มของตนเอง สัมผัสถึงความอบอุ่นของเลือดเนื้อที่ยังมีชีวิต
“เสิ่นชิงเยว่... เจ้าคนโง่เขลาในชาติก่อนได้ตายไปแล้ว” นางกระซิบกับเงาในกระจก แววตาเด็ดเดี่ยวไร้ความลังเล “นับจากนี้ จะมีเพียงเสิ่นชิงเยว่ที่จะมีชีวิตอยู่เพื่อตนเองและครอบครัวเท่านั้น”
นางหมุนตัว เดินตรงไปยังตู้ไม้ชิงชันหลังใหญ่ที่ตั้งอยู่มุมห้องด้านในสุด นางไขกุญแจทองเหลือง ดึงลิ้นชักลับชั้นล่างสุดออกมา ภายในนั้นมี ‘หีบไม้จันทน์หอม’ ขนาดเล็กใบหนึ่งวางอยู่อย่างทะนุถนอม
บนฝาหีบ สลักลายดอกกล้วยไม้ป่า... ดอกไม้ที่เซียวจิ้งเหิงเคยเด็ดให้นางเมื่อครั้งที่เขาช่วยชีวิตนางจากเหตุการณ์รถม้าตกหน้าผาเมื่อสี่ปีก่อน
เหตุการณ์ในครั้งนั้น คือจุดเริ่มต้นที่ทำให้นางตกหลุมรักเขา นางเทิดทูนเขาดั่งเทพสงครามผู้เปี่ยมด้วยคุณธรรม นางคิดว่าความเย็นชาของเขาคือเกราะกำบังความโดดเดี่ยว นางจึงพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อหลอมละลายน้ำแข็งในหัวใจของเขา
ชิงเยว่เปิดฝาหีบออกช้าๆ
ภายในนั้นบรรจุสิ่งของที่นางเคยหวงแหนยิ่งกว่าชีวิต...
จดหมายรักนับสิบฉบับที่นางบรรจงเขียนด้วยลายมืออันประณีต แต่ไม่เคยกล้าส่งไปถึงมือเขา
บทกวีสรรเสริญความเก่งกล้าของแม่ทัพที่นางเพียรคัดลอกลงบนกระดาษเซวียนจื่อชั้นดี
ถุงหอมลายพยัคฆ์เหยียบเมฆาที่นางแอบปักจนนิ้วมือพรุนไปหมด
และ... ม้วนภาพวาดภาพหนึ่ง
นางคลี่ม้วนภาพนั้นออก ภาพบุรุษบนหลังม้าศึกสีดำ สวมเกราะเหล็ก ใบหน้าคมคายสง่างาม แววตามุ่งมั่นเด็ดเดี่ยว... ลายเส้นทุกเส้นเกิดจากความรู้สึกรักและเทิดทูนที่นางมีต่อเขาทีละขีด ทีละจุด
“ช่างโง่เง่านัก...” ชิงเยว่แค่นยิ้มเยาะตนเอง น้ำเสียงเย็นชาจนน่าใจหาย
แอ๊ด...
เสี่ยวหลานเดินประคองเตาอั้งโล่ดินเผาขนาดกลางเข้ามาในห้องอย่างระมัดระวัง ควันสีเทาจางๆ ลอยกรุ่น พร้อมกับไอร้อนและถ่านไฟสีแดงฉานที่ปะทุเสียงเปรี๊ยะๆ
“เตาอั้งโล่ได้แล้วเจ้าค่ะคุณหนู บ่าววางไว้ตรง...”
ฟึ่บ!
ยังไม่ทันที่เสี่ยวหลานจะพูดจบ เสิ่นชิงเยว่ก็โยนม้วนภาพวาดของจิ้งอ๋องลงไปในเตาอั้งโล่ทันที!
“ว้าย! คุณหนู!” เสี่ยวหลานกรีดร้องด้วยความตกใจ รีบวางเตาลงกับพื้นแล้วทำท่าจะยื่นมือเข้าไปหยิบ “นั่นภาพวาดของท่านอ๋องที่ท่านวาดมาแรมเดือนมิใช่หรือเจ้าคะ! ไฟจะไหม้...”
“ปล่อยมัน”
เสียงเฉียบขาดของชิงเยว่หยุดมือของสาวใช้ไว้กลางอากาศ
เปลวไฟสีส้มแดงลุกพรึ่บขึ้นทันทีที่สัมผัสกับกระดาษเซวียนจื่อ ลิ้นไฟเลียลามกลืนกินภาพบุรุษบนหลังม้าอย่างรวดเร็ว ใบหน้าคมคายในภาพค่อยๆ บิดเบี้ยว ไหม้เกรียม และกลายเป็นเถ้าถ่านสีดำปลิวว่อน
เสิ่นชิงเยว่ไม่หยุดเพียงแค่นั้น นางหยิบจดหมายรักทีละฉบับ โยนลงไปในกองไฟ...
หยิบถุงหอมที่ปักด้วยหยาดเหงื่อ โยนลงไปในกองไฟ...
หยิบบทกวีที่เคยคิดว่าลึกซึ้ง โยนลงไปในกองไฟ...
กลิ่นไหม้ของผ้าไหมและกระดาษอบอวลไปทั่วห้อง ผสมผสานกับกลิ่นกำยาน เปลวเพลิงสีแดงสะท้อนอยู่ในแววตาคู่หงส์ของนาง ดั่งเพลิงผลาญที่กำลังเผาทำลายอดีตชาติอันโง่เขลาให้มอดไหม้ไปจนหมดสิ้น
เสี่ยวหลานยืนตัวสั่น ม่านตาสั่นระริก มองดูการกระทำของผู้เป็นนายด้วยความไม่เข้าใจ นางรับใช้คุณหนูใหญ่มาตั้งแต่เด็ก รู้ดีว่าคุณหนูรักและปักใจต่อท่านอ๋องผู้นั้นมากเพียงใด ขนาดใครแตะต้องหีบใบนี้ยังถูกดุ แต่วันนี้... คุณหนูกลับเผามันด้วยมือของตนเอง โดยไม่มีน้ำตาแม้แต่หยดเดียว!
“คุณหนู... เกิดอะไรขึ้นหรือเจ้าคะ? หรือว่าท่านอ๋องทรงทำสิ่งใดให้คุณหนูขุ่นเคือง...”
“ไม่มีสิ่งใด” ชิงเยว่ตอบเรียบๆ สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่เถ้าถ่านก้อนสุดท้ายที่มอดลงในเตา “ข้าเพียงตื่นจากฝันตื่นหนึ่งเท่านั้น ฝันที่ยาวนานและไร้สาระเกินไป”
นางปัดฝุ่นเถ้าถ่านที่ติดปลายนิ้วออกเบาๆ แล้วหันกลับมาสบตากับเสี่ยวหลาน
“ไปเตรียมกระดาษ พู่กัน และแท่นฝนหมึกมาให้ข้า”
“คุณหนูจะเขียนสิ่งใดหรือเจ้าคะ? จดหมายถึงท่านอ๋องหรือเจ้าคะ?”
ริมฝีปากบางของเสิ่นชิงเยว่ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่เย็นเยียบดั่งน้ำค้างแข็งในเหมันต์
“ข้าจะเขียน... ‘หนังสือถอนหมั้น’”
“ถ... ถอนหมั้น?!”
คำสองคำนี้ดั่งสายฟ้าฟาดลงกลางห้อง เสี่ยวหลานเข่าอ่อนแทบทรุดลงกับพื้น ดวงตาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัว “คุณหนู! ท่านพูดเล่นใช่หรือไม่เจ้าคะ?! การหมั้นหมายนี้เป็นพระราชโองการของฝ่าบาทเชียวนะเจ้าคะ! หากถอนหมั้น... ตระกูลเสิ่นมิถูกลงโทษฐานขัดราชโองการหรือเจ้าคะ? อีกอย่าง นายท่านใหญ่...”
“ข้ารู้ว่าข้ากำลังทำอะไรอยู่ เสี่ยวหลาน” ชิงเยว่ตัดบทด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ข้ามิได้จะเดินไปป่าวประกาศหน้าพระพักตร์ในวันนี้ แต่ข้าจะเตรียมทุกอย่างไว้ และทำให้การถอนหมั้นครั้งนี้ เกิดขึ้นจากความยินยอมของทั้งสองฝ่าย... หรืออย่างน้อยที่สุด ฝ่ายจวนอ๋องจะต้องเป็นฝ่ายที่ไม่สามารถปฏิเสธได้”
นางเดินไปนั่งลงที่โต๊ะทำงานไม้ตัวใหญ่ ปลายนิ้วเคาะลงบนโต๊ะเป็นจังหวะอย่างใจเย็น
ในชาติก่อน นางมองโลกด้วยสายตาของสตรีในห้องหอ คิดเพียงว่าการแต่งงานคือการฝากชีวิตไว้กับสามี แต่ความจริงในโลกแห่งอำนาจ... ตระกูลเสิ่นคือ ‘กระเป๋าเงิน’ ของราชสำนัก บิดาของนาง เสิ่นจื้อเฉิง ดำรงตำแหน่งเสนาบดีกรมคลัง และตระกูลเสิ่นสายตรงควบคุมเส้นทางการค้าเกลือ เหล็ก และเสบียงข้าวทางตอนใต้เกือบครึ่งหนึ่งของแคว้นต้าหยง
ฮ่องเต้ทรงประชวรหนัก บัลลังก์มังกรกำลังจะสั่นคลอน การพระราชทานงานสมรสระหว่างนางกับจิ้งอ๋อง เซียวจิ้งเหิง มิใช่เรื่องของความรักหรือความเมตตา แต่เป็นการ ‘ผูกมัด’ กำลังทหารชายแดนของจิ้งอ๋อง เข้ากับคลังเสบียงของตระกูลเสิ่น เพื่อคานอำนาจกับองค์ชายรองและองค์ชายห้า!
และเพราะความมั่งคั่งนี้เอง ที่กลายเป็นดาบสองคมทิ่มแทงตระกูลเสิ่นจนพินาศ
“เสี่ยวหลาน ไปตามพ่อบ้านจางมาพบข้าที่นี่ และสั่งให้คนไปนำสมุดบัญชีร้านค้าผ้าไหม ร้านค้าข้าว และบัญชีทรัพย์สินส่วนตัวของข้าทั้งหมดมาที่ห้องนี้เดี๋ยวนี้”
“เจ้าค่ะ... บ่าวจะรีบไปเจ้าค่ะ” เสี่ยวหลานเห็นแววตาเด็ดเดี่ยวไม่ยอมคนของคุณหนูก็ไม่กล้าซักไซ้税อีก รีบหมุนตัววิ่งออกไปทำตามคำสั่งทันที
ระหว่างรอ เสิ่นชิงเยว่หยิบพู่กันขึ้นมา จุ่มหมึกสีดำสนิท แล้วเริ่มเขียนแผนผังความสัมพันธ์และไทม์ไลน์เหตุการณ์ในชาติก่อนลงบนกระดาษแผ่นบาง
มือของนางมั่นคง ลายเส้นเฉียบคมสมกับที่เป็นผู้ดูแลบัญชีตระกูลเสิ่นมาตั้งแต่อายุสิบห้า
‘สามสิบวันก่อนแต่งงาน: ปัจจุบัน’
‘ยี่สิบวันก่อนแต่งงาน: อวี้ถังถูกสหายชวนไปหอนางโลมและบ่อนพนันชิงอวิ๋น’
‘สิบวันก่อนแต่งงาน: อวี้ถังติดหนี้พนันห้าหมื่นตำลึงทอง และถูกบีบให้ลงนามในตั๋วแลกเงินปลอมของคลังเสบียงทัพ’
‘วันแต่งงาน: ตระกูลเสิ่นจำต้องมอบสิทธิ์การคุมคลังเสบียงชายแดนให้แก่จวนอ๋องเพื่อล้างหนี้ให้อวี้ถัง’
ปลายพู่กันหยุดชะงักลงที่ชื่อ ‘เสิ่นอวี้ถัง’
น้องชายคนเดียวของนาง... ในชาติก่อน อวี้ถังอายุเพียงสิบแปดปี เป็นเด็กหนุ่มที่ร่าเริง จริงใจ และรักพี่สาวมาก แต่เพราะความไร้เดียงสา จึงตกเป็นเหยื่อของ ‘บ่อนพนันชิงอวิ๋น’ ซึ่งแท้จริงแล้วมีองค์ชายห้า เซียวเฉิงอวี่ เป็นเจ้าของอยู่เบื้องหลัง!
องค์ชายห้าใช้หนี้พนันของอวี้ถัง บีบให้บิดาของนางต้องยอมส่งเสบียงให้แก่กองกำลังลับของตน และเมื่อความแตก เขากลับป้ายสีว่าตระกูลเสิ่นลอบขายเสบียงทหารให้แก่แคว้นศัตรู... ส่งผลให้อวี้ถังถูกประหารชีวิตตัดหัวเสียบประจาน บิดาตรอมใจตาย ส่วนนางที่อยู่ในจวนอ๋องก็ถูกตราหน้าว่าเป็นสายลับและสตรีชั่วช้า!
“อวี้ถัง...” ชิงเยว่กำด้ามพู่กันแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด “ชาตินี้ พี่สาวจะไม่ยอมให้ใครมาแตะต้องเจ้าแม้แต่ปลายเล็บ”
ก๊อกๆๆ
เสียงเคาะประตูดังขึ้น พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำของชายวัยกลางคน
“คุณหนูใหญ่ พ่อบ้านจางขอรับ บ่าวได้รับคำสั่งให้นำสมุดบัญชีมาส่งขอรับ”
“เข้ามาได้”
ประตูเปิดออก พ่อบ้านจางซึ่งเป็นคนเก่าแก่ของตระกูลเสิ่นเดินก้มหน้าเข้ามา พร้อมกับบ่าวชายสองคนที่ช่วยกันยกหีบใส่สมุดบัญชีหนักอึ้งเข้ามาวางไว้กลางห้อง พ่อบ้านจางมีสีหน้าประหลาดใจเล็กน้อยที่เห็นคุณหนูใหญ่เรียกตรวจบัญชีแต่เช้าตรู่เช่นนี้
“คุณหนูใหญ่ มีสิ่งใดผิดปกติในบัญชีหรือขอรับ? หากเป็นเรื่องสินเดิม นายท่านใหญ่ได้จัดเตรียมไว้ครบถ้วนแปดสิบแปดหาบตามธรรมเนียมแล้ว...”
“พ่อบ้านจาง” ชิงเยว่เงยหน้าขึ้น สบตากับพ่อบ้านชราด้วยแววตาเฉียบคม “ข้าต้องการให้ท่านคัดแยกทรัพย์สินทั้งหมดที่เป็น ‘สินเดิมของท่านแม่’ และ ‘กิจการที่ข้าเป็นผู้สร้างขึ้นเอง’ ออกจากบัญชีรวมของตระกูลเสิ่นเดี๋ยวนี้”
พ่อบ้านจางชะงัก “เอ๊ะ? เหตุใดต้องแยกหรือขอรับ? อีกไม่นานคุณหนูก็ต้องออกเรือน ทรัพย์สินเหล่านี้...”
“แยกออกมารวมไว้ในนามของข้าแต่เพียงผู้เดียว และเปลี่ยนสัญญาเช่าที่ดินรวมถึงร้านค้าทั้งสิบสองแห่งในเมืองหลวง ให้เป็นชื่อส่วนตัวของข้า โดยไม่ต้องผ่านตราประทับของกรมคลังหรือตระกูลเสิ่น” ชิงเยว่สั่งการด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด ไร้ความลังเล “และอีกเรื่องหนึ่ง... บัญชีเบิกจ่ายเงินเบี้ยหวัดของนายน้อยอวี้ถัง นับจากวันนี้เป็นต้นไป ให้ระงับการจ่ายตั๋วเงินก้อนใหญ่ทั้งหมด หากอวี้ถังต้องการใช้เงินเกินหนึ่งร้อยตำลึง ต้องมาขออนุมัติจากข้าด้วยตนเองเท่านั้น ห้ามผู้ใดแอบให้เงินเขาลับหลังเด็ดขาด หากข้ารู้ว่ามีบ่าวคนใดฝ่าฝืน ข้าจะโบยแล้วขับออกจากจวนทันที!”
พ่อบ้านจางสะดุ้งวาบ สัมผัสได้ถึงรังสีอำนาจที่เด็ดขาดดั่งผู้นำตระกูล เขารีบค้อมตัวลงต่ำทันที
“บ... บ่าวทราบแล้วขอรับ! บ่าวจะรีบจัดการตามที่คุณหนูสั่งเดี๋ยวนี้ขอรับ!”
“ดีมาก ออกไปได้”
เมื่อทุกคนออกไปจากห้อง เสิ่นชิงเยว่ก็เริ่มกางสมุดบัญชีออกตรวจตราอย่างละเอียด ปลายนิ้วของนางดีดลูกคิดเสียงดังกังวาน ‘เป๊าะ แป๊ะ’ ไปทั่วห้อง นางคำนวณเส้นทางการเงิน โยกย้ายเงินทุนสำรอง และวางแผนการค้าใหม่ทั้งหมด
นางจะสร้าง ‘หอการค้า’ ของตนเองขึ้นมาอย่างลับๆ
อำนาจที่แท้จริงในโลกใบนี้ มิใช่การพึ่งพิงความโปรดปรานจากบุรุษ
หากแต่คือการถือครอง ‘เสบียง เงินตรา และข้อมูล’ ไว้ในมือตนเองต่างหาก!
เมื่อมีเงิน... นางจะสามารถจ้างยอดฝีมือมาคุ้มกันตระกูล
เมื่อมีข่าวกรอง... นางจะสามารถเดินหมากแก้ทางองค์ชายห้าได้ก่อนที่กับดักจะเริ่มทำงาน
และเมื่อนางมีอำนาจต่อรองที่ทัดเทียม... แม้แต่ราชสำนักหรือจิ้งอ๋อง ก็มิอาจบีบบังคับให้นางก้มหัวได้อีกต่อไป!
เวลาล่วงเลยผ่านไปจนกระทั่งตะวันตรงศีรษะ ชิงเยว่ร่างหนังสือถอนหมั้นฉบับร่างเสร็จสิ้น นางวางพู่กันลง ยกถ้วยชาขึ้นจิบช้าๆ กลิ่นหอมของใบชาอู่หลงช่วยให้สมองของนางปลอดโปร่งยิ่งขึ้น
นางกำลังคิดคำนวณว่า จะหาจังหวะเวลาใดในการยื่นหนังสือถอนหมั้นนี้ให้แก่เซียวจิ้งเหิง เพื่อให้เกิดผลกระทบต่อตระกูลเสิ่นน้อยที่สุด...
ทว่า... แผนการที่นางคิดไว้ กลับต้องพังทลายลงเร็วกว่าที่คาดคิด!
กึกกัก! กึกกัก! กึกกัก!
เสียงฝีเท้าของม้าศึกหลายสิบตัวดังกึกก้องสะเทือนเลื่อนลั่นมาจากถนนสายหลักหน้าจวนตระกูลเสิ่น! เสียงนั้นมิใช่เสียงม้าลากรถธรรมดา แต่เป็นเสียงย่ำหนักแน่นของม้าศึกพันธุ์ดีที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างเข้มงวด แรงสั่นสะเทือนทำให้น้ำชาในถ้วยของชิงเยว่กระเพื่อมเป็นระลอกคลื่น
ตามมาด้วยเสียงเอะอะโวยวายและเสียงหวีดร้องด้วยความตื่นตระหนกของบ่าวไพร่ในเรือนหน้า!
“เกิดอะไรขึ้น?!” ชิงเยว่ขมวดคิ้ว วางถ้วยชาลงทันที
ปัง!
ประตูเรือนชิงหรูถูกผลักเปิดออกอย่างแรง เสี่ยวหลานวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา ใบหน้าขาวซีดจนแทบไร้สีเลือด ร่างกายสั่นเทาดั่งลูกนกต้องลมหนาว
“ค... คุณหนูใหญ่! แย่แล้วเจ้าค่ะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วเจ้าค่ะ!”
“ใจเย็นๆ มีเรื่องอะไร ค่อยๆ พูด” ชิงเยว่ลุกขึ้นยืน ท่วงท่ายังคงสงบนิ่ง
“ท... ท่านอ๋องเจ้าค่ะ! จิ้งอ๋องเสด็จมาเจ้าค่ะ!” เสี่ยวหลานละล่ำละลักพูด ลิ้นแทบจะพันกัน “ท่านอ๋องนำกองทหารม้าเกราะดำนับร้อยนายมาปิดล้อมหน้าจวนตระกูลเสิ่นไว้หมดแล้วเจ้าค่ะ! ตอนนี้นายท่านใหญ่กำลังรีบออกไปคุกเข่าต้อนรับอยู่หน้าประตูใหญ่เจ้าค่ะ!”
“เซียวจิ้งเหิง?!”
ดวงตาคู่หงส์ของเสิ่นชิงเยว่เบิกกว้าง หัวใจของนางกระตุกวูบอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
เป็นไปได้อย่างไร?!
ในชาติก่อน เซียวจิ้งเหิงไม่เคยเหยียบย่างมาที่จวนตระกูลเสิ่นเลยแม้แต่ครั้งเดียวจนกระทั่งถึงวันวิวาห์! เขาเป็นแม่ทัพผู้หยิ่งยโส เย็นชา รังเกียจการคบค้าสมาคมกับพ่อค้า และมองว่าการแต่งงานครั้งนี้เป็นเพียงภาระหน้าที่อันน่ารำคาญใจที่ฮ่องเต้ยัดเยียดให้
แล้วเหตุใด... ในชาตินี้ เขาจึงนำกองทหารมาที่นี่ด้วยตนเอง ทั้งๆ ที่เหลือเวลาอีกตั้งสามสิบวันก่อนถึงพิธีแต่งงาน?!
ตึก... ตึก... ตึก...
ยังไม่ทันที่ชิงเยว่จะได้หาคำตอบ เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากทางเดินระเบียงไม้หน้าเรือนชิงหรู!
เสียงเกราะเหล็กกระทบกันดังกังวานเป็นจังหวะ บ่งบอกถึงความรีบร้อนและดุดัน บ่าวไพร่และสาวใช้ที่ยืนอยู่หน้าเรือนต่างพากันคุกเข่าหมอบกราบลงกับพื้นด้วยความหวาดกลัว ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง
ร่างสูงใหญ่ในชุดคลุมขนสัตว์สีดำทมิฬทับเกราะอ่อนปรากฏขึ้นที่หน้าประตูเรือน
กลิ่นอายสังหารและไอเย็นยะเยือกที่แผ่ออกมาจากร่างของเขา ทำให้บรรยากาศในห้องอบอุ่นพลันเย็นเฉียบลงในพริบตา ใบหน้าคมคายดั่งรูปสลัก ดวงตาหงส์คู่คมกริบดั่งพญาเหยี่ยว จมูกโด่งเป็นสัน และริมฝีปากหยักลึกที่มักจะเม้มแน่นเป็นเส้นตรงอยู่เสมอ
เซียวจิ้งเหิง... แม่ทัพพยัคฆ์เหมันต์แห่งต้าหยง!
ทว่า... ในวินาทีที่สายตาของเขาสบประสานเข้ากับดวงตาของเสิ่นชิงเยว่ที่ยืนอยู่กลางห้อง
กึก!
ฝีเท้าที่ก้าวย่างอย่างมั่นคงของแม่ทัพหนุ่มพลันชะงักงันลงทันที
ลมหายใจของเซียวจิ้งเหิงสะดุดขาดห้วง ร่างกายที่สูงตระหง่านและแข็งแกร่งดั่งขุนเขาไหววูบไปเล็กน้อย นัยน์ตาสีหมึกคู่นั้นที่เคยเยือกเย็นและไร้ความรู้สึก บัดนี้กลับเบิกกว้าง ไหวระริกด้วยคลื่นอารมณ์อันบ้าคลั่งที่ซัดสาดอยู่ภายใน
ความโหยหา... ความหวาดผวา... ความรู้สึกผิดอันท่วมท้น... และความกลัวอย่างสุดซึ้ง!
สายตาของเขาจับจ้องมองสำรวจร่างของนางตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า มองพวงแก้มที่มีสีเลือดฝาด มองลำคอระหงที่ไร้รอยช้ำ มองหน้าอกที่กระเพื่อมไหวตามจังหวะลมหายใจ... ลมหายใจที่ยังมีชีวิตอยู่จริงๆ มิใช่ร่างไร้วิญญาณที่เย็นชืดในตำหนักเย็น!
มือหนาที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อขนสัตว์สั่นระริกจนต้องกำหมัดแน่นเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ เขากลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอที่แห้งผาก ริมฝีปากของเขาสั่นน้อยๆ ราวกับอยากจะเอ่ยเรียกชื่อของนางออกมาเป็นพันครั้ง หมื่นครั้ง
แต่เมื่อเขาสบเข้ากับแววตาของนาง...
สายตาของเสิ่นชิงเยว่ที่มองเขานั้น...
มิใช่สายตาของหญิงสาวที่เขินอายเมื่อได้พบหน้าคู่หมั้น
มิใช่สายตาของสตรีที่ตื่นเต้นยินดีที่ได้พบบุรุษในดวงใจ
แต่มันคือสายตาที่ ‘เย็นชา’ ระแวดระวัง และตั้งป้อมปราการอย่างแน่นหนา... สายตาแบบเดียวกับคืนหิมะตกในตำหนักเย็นไม่มีผิดเพี้ยน!
หัวใจของเซียวจิ้งเหิงบีบรัดแน่นจนแทบแตกสลาย
นางจำได้...
นางจำคืนนั้นได้จริงๆ...
และสายตาคู่นี้ กำลังบอกเขาว่า... นางรังเกียจเขาจนถึงขั้วหัวใจ!
“ท่านอ๋อง...” เสียงหวานใสแต่ไร้ซึ่งความอบอุ่นดังขึ้นจากริมฝีปากของเสิ่นชิงเยว่ นางยอบกายคารวะตามธรรมเนียมอย่างถูกต้องไร้ที่ติ ทว่าระยะห่างที่นางถอยก้าวไปด้านหลังกลับเหินห่างดั่งอยู่คนละฟากฟ้า “มิทราบว่าท่านอ๋องเสด็จมาถึงเรือนชั้นในของข้าด้วยเรื่องอันใดหรือเจ้าคะ? การมาเยือนโดยมิได้ส่งเทียบแจ้งล่วงหน้าเช่นนี้... เกรงว่าจะผิดธรรมเนียมราชสำนักนะเจ้าคะ”
คำพูดที่สุภาพแต่เฉือนลึกถึงกระดูก ทำให้เซียวจิ้งเหิงต้องสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นหยาดน้ำตาที่เกือบจะเอ่อล้นออกมา
เขาก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ปลายนิ้วเอื้อมออกไปโดยสัญชาตญาณ แต่ก็ต้องชะงักค้างเมื่อเห็นนางผงะถอยหลังไปอีกหนึ่งก้าวด้วยแววตารังเกียจ
แม่ทัพหนุ่มหลับตาลงช้าๆ พยายามควบคุมเสียงของตนเองมิให้สั่นเครือ ก่อนจะลืมตาขึ้นมองนางด้วยสายตาที่ลุ่มลึก แฝงไว้ด้วยความบ้าคลั่งและความเจ็บปวดที่ไม่มีวันลบเลือน
“ธรรมเนียมหรือ?...” ชายหนุ่มเค้นเสียงทุ้มต่ำที่สั่นพร่าออกมา “ในสายตาของเปิ่นหวาง... ไม่มีธรรมเนียมใดสำคัญไปกว่าการได้เห็นว่า... เจ้ายังมีชีวิตอยู่ตรงหน้าข้า!”
เกล็ดหิมะสีขาวบริสุทธิ์ร่วงหล่นลงมาจากฟากฟ้าสีครามเข้มอย่างแผ่วเบา โปรยปรายลงมาปกคลุมยอดเชิงเทินหินสีเทาของป้อมปราการเยี่ยนเหมิน ชายแดนเหนือสุดแห่งแคว้นต้าฉู่ ทิวทัศน์เบื้องหน้าคือเทือกเขาสลับซับซ้อนที่ขาวโพลนไปด้วยหิมะหนาทึบ ลมหนาวกรรโชกพัดพาธงศึกสีดำลายพยัคฆ์ทมิฬให้โบกสะบัดดังกึกก้องบนยอดหอสังเกตการณ์ที่สูงที่สุด เซียวจิ้งเหิงยืนตระหง่านท้าทายสายลมหนาว เสื้อคลุมขนจิ้งจอกสีดำตัวหนาปลิวไสวไปตามแรงลม เกล็ดหิมะเกาะพราวอยู่บนเส้นผมสีดำขลับและคิ้วกระบี่อันคมเข้ม ใบหน้าหล่อเหลาที่ผ่านกรำศึกดูสุขุมและนิ่งสงบดั่งขุนเขามือหนาที่สวมถุงมือหนังแตะลงบนแผ่นอกข้างซ้ายอย่างแผ่วเบา... ที่ตรงนั้น ใต้เสื้อเกราะเหล็กอันเย็นเยียบ มีผ้าเช็ดหน้าผ้าไหมสีครามปักลายดอกเหมยผืนหนึ่งถูกซ่อนไว้แนบชิดกับหัวใจเสมอมาหนึ่งปีแล้ว... นับตั้งแต่วันที่เขามอบหนังสือหย่าคืนให้นางและมองดูรถม้าของนางเคลื่อนห่างออกไปทุกค่ำคืนที่พายุหิมะพัดกระหน่ำ ความทรงจำในอดีตชาติยังคงแวะเวียนมาเตือนสติ ทว่าความเจ็บปวดอันมืดมนกลับมิได้กัดกร่อนวิญญาณของเขาอีกต่อไป เพราะเขารู้ดีว่าในชาตินี้... สตรีที่เขารักกำลังมีชีวิตอยู่อย่างมีความสุข โ
สายลมฤดูใบไม้ผลิพัดโชยผ่านลำคลองอันคดเคี้ยวของเมืองซูโจว แดนใต้แห่งเจียงหนาน ผิวน้ำสะท้อนเงาของต้นหลิวที่ทิ้งกิ่งระย้าลงเคลียผิวน้ำ เสียงพายเรือแจวและเสียงร้องเพลงพื้นบ้านของชาวประมงแว่วมาตามสายลมอย่างแผ่วเบา ดอกท้อสีชมพูบานสะพรั่งส่งกลิ่นหอมอบอวลไปทั่วย่านการค้าริมน้ำบนชั้นสามของคฤหาสน์หอการค้าฮุ่ยเซียงสาขาใหญ่เจียงหนาน เสิ่นชิงเยว่นั่งอยู่ริมระเบียงไม้สักทองที่มองเห็นทัศนียภาพอันงดงามของเมืองสายน้ำหนึ่งปีเต็มแล้ว... นับตั้งแต่วันที่นางก้าวลงจากรถม้าที่ประตูเมืองหลวงทิศใต้ และมุ่งหน้าลงสู่แดนใต้แห่งนี้ในเวลาหนึ่งปี เสิ่นชิงเยว่มิได้เป็นเพียงบุตรสาวตระกูลเสิ่น หรืออดีตพระชายาจิ้งอ๋องอีกต่อไป หากแต่นางได้กลายเป็น ‘นายหญิงใหญ่เสิ่น’ ผู้กุมอำนาจทางเศรษฐกิจที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในเจียงหนาน หอการค้าฮุ่ยเซียงขยายสาขาไปกว่ายี่สิบมณฑล ควบคุมเส้นทางการค้าผ้าไหม ชา และสมุนไพรทั่วแคว้น สตรีม่ายและผู้ยากไร้นับหมื่นคนมีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีขึ้นด้วยระบบการค้าที่เป็นธรรมของนางนางมีทรัพย์สินมหาศาล มีเกียรติยศ และมีอิสรภาพอันสมบูรณ์ที่ไม่มีผู้ใดสามารถพรากไปได้... ทุกสิ่งเป็นดั่งที่นางเคยปรารถนาไว้ในอด
ท้องฟ้าเหนือเมืองหลวงต้าฉู่ในยามนี้ แจ่มใสและปลอดโปร่งดั่งกระจกเงาบานใหญ่ เมฆหมอกแห่งความตายและควันไฟจากการก่อกบฏถูกชำระล้างจนหมดสิ้น กู้หมิงหลันได้รับพระราชทานสุราพิษชดใช้ความผิดในคุกหลวง เซียวเฉิงอวี่ถูกถอดถอนฐานันดรศักดิ์และเนรเทศไปใช้แรงงานที่เหมืองทาสแดนใต้จนตาย ตระกูลเสิ่นได้รับการล้างมลทินและได้รับพระราชทานป้ายทองคำ ‘ตระกูลพ่อค้าคุณธรรมแห่งแผ่นดิน’ทว่าในท้องพระโรงใหญ่ วันนี้กลับเกิดเหตุการณ์ที่ทำให้เหล่าขุนนางทั้งแผ่นดินต้องตกตะลึงอีกครั้ง!ต่อหน้าพระพักตร์ขององค์ฮ่องเต้ที่ประทับอยู่บนบัลลังก์มังกร เซียวจิ้งเหิงในชุดขุนนางสีดำสนิท คุกเข่าลงอย่างหนักแน่น สองมือยกม้วนผ้าแพรสีเหลืองทองพระราชทานคืนให้แก่โอรสสวรรค์“ทูลฝ่าบาท... พระเมตตาอันล้นพ้นที่ทรงแต่งตั้งกระหม่อมเป็นองค์รัชทายาทนั้น กระหม่อมซาบซึ้งในพระมหากรุณาธิคุณยิ่ง ทว่ากระหม่อมมิอาจน้อมรับตำแหน่งนี้ได้พ่ะย่ะค่ะ”เสียงอื้ออึงดังขึ้นทั่วท้องพระโรง ฮ่องเต้ขมวดพระขนงด้วยความประหลาดพระทัย “จิ้งเหิง... เจ้าปราบกบฏ กอบกู้บัลลังก์ มีทั้งความดีความชอบและสติปัญญา ไยจึงปฏิเสธตำแหน่งผู้สืบทอดบัลลังก์มังกร?”เซียวจิ้งเหิงเงยหน้าขึ้น แ
สายฝนที่เทกระหน่ำลงมาภายนอกพระที่นั่งเฉียนหยวน ไม่อาจชะล้างกลิ่นคาวเลือดและความตึงเครียดอันเข้มข้นที่เกาะกุมอยู่ทั่วทั้งท้องพระโรงใหญ่ได้แม้แต่น้อยท่ามกลางสายตาตื่นตระหนกของเหล่าขุนนางและเชื้อพระวงศ์นับร้อย คมกระบี่ทองคำในมือของเซียวเฉิงอวี่กดแนบเข้ากับลำคอขาวผ่องของเสิ่นชิงเยว่อย่างไร้ความปรานี รอยกรีดบางเฉียบทำให้หยดเลือดสีแดงสดไหลซึมลงมาตามลำคอระหง หยดลงบนสาบเสื้อเกราะสีครามทีละหยดเซียวจิ้งเหิงยืนนิ่งอยู่เบื้องล่างบันไดหินอ่อน ร่างกายกำยำสั่นสะท้านอย่างรุนแรง นัยน์ตาสีรัตติกาลเบิกกว้าง ลมหายใจสะดุดกึก ภาพของนางที่กำลังตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิต บดขยี้หัวใจของเขาจนแทบแหลกละเอียด“เซียวจิ้งเหิง! เจ้าคิดว่าเจ้าชนะแล้วงั้นรึ?!” เซียวเฉิงอวี่แผดเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง แววตาวิปลาสราวกับหมาจนตรอก “เจ้าอยากได้บัลลังก์นี้จนตัวสั่นไม่ใช่หรือ?! แต่ถ้าเจ้าขยับเข้ามาอีกก้าวเดียว ข้าจะตัดหัวนังแพศยานี่ให้เจ้าดูตรงนี้!”“อย่าแตะต้องนาง!” เสียงคำรามของเซียวจิ้งเหิงแหบพร่าและสั่นสะท้าน มือหนาที่กำด้ามกระบี่พยัคฆ์ทมิฬสั่นระริก “เจ้าต้องการอะไร... บอกมา!”“ต้องการอะไรน่ะรึ?” องค์ชายห้าแสยะยิ้มเหี้ยม
ค่ำคืนนี้ ท้องฟ้านภากาศมืดมิดสนิทราวกับถูกชโลมด้วยน้ำหมึกสีดำ เมฆหมอกหนาทึบบดบังแสงดาวและดวงจันทราจนหมดสิ้น สมกับเป็น ‘คืนจันทร์ดับ’ ที่ไร้ซึ่งแสงสว่างแห่งฟากฟ้าทว่าความมืดมิดนั้นกลับถูกฉีกกระชากด้วยเปลวเพลิงสีส้มแดงที่ลุกท่วมกำแพงวังหลวง!เสียงกลองศึกดังกึกก้องกัมปนาทสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วทั้งเมืองหลวง ตามมาด้วยเสียงโห่ร้องสังหารและเสียงปะทะของคมดาบที่ดังกึกก้อง ประตูวังชั้นนอก ‘ประตูเสวียนอู่’ ถูกทหารกบฏในสังกัดกองทัพบูรพาขององค์ชายห้าพังทลายลงในชั่วพริบตา!ทหารกบฏเกือบสองหมื่นนายสวมปลอกแขนสีเหลือง บุกทะลวงฝ่าแนวกำแพงวังเข้ามาดั่งฝูงตั๊กแตน สังหารทหารยามหลวงที่พยายามขัดขวางอย่างไร้ความปรานี กลิ่นคาวเลือดและควันไฟลอยอบอวลไปทั่วตำหนักหลวงเซียวเฉิงอวี่ในชุดเกราะทองคำอร่าม มือถือกระบี่เปื้อนเลือด ใบหน้าฉายประกายบ้าคลั่งและกระหายอำนาจอย่างถึงที่สุด เมื่อแผนการใส่ร้ายในงานพระราชสมภพพังทลาย และกู้หมิงหลันถูกจับกุม เขาจึงรู้ดีว่าตนเองไม่มีทางรอดจากการถูกประหารเก้าชั่วโคตร ทางรอดเดียวที่มี คือการก่อกบฏยึดบัลลังก์ในคืนนี้!ณ พระที่นั่งเฉียนหยวน...บานประตูทองเหลืองขนาดใหญ่ถูกปิดลงกลอนอย่าง
“อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!”เสียงคำรามแห่งความเจ็บปวดรวดร้าวและบ้าคลั่งดั่งสัตว์ร้ายที่ถูกแทงทะลุหัวใจ แผดก้องออกมาจากลำคอของเซียวจิ้งเหิง! เสียงนั้นดังกึกก้องกัมปนาทจนเพดานหินสั่นสะเทือน เลือดในกายของบุรุษหนุ่มเดือดพล่านจนเส้นเลือดฝอยในดวงตาแตกกระจาย กลายเป็นสีแดงฉานดั่งทะเลโลหิต!ภาพตรงหน้า... ภาพร่างบอบบางของเสิ่นชิงเยว่ที่นอนจมอยู่ในธารโลหิตสีแดงสด โดยมีด้ามปิ่นมีดสั้นปักคาอยู่ที่สีข้าง...มันคือภาพหลอนจากอดีตชาติที่ตามมาหลอกหลอนเขา! มันคือความทรงจำอันมืดมนในตำหนักเย็นที่หิมะกลบร่างอันเย็นชืดของนาง!สติสัมปชัญญะของเทพสงครามผู้ยิ่งใหญ่... ขาดสะบั้นลงในเสี้ยววินาทีนี้!เซียวจิ้งเหิงก้าวเดินเข้าไปในห้องโถงศิลา กลิ่นอายสังหารอันดำมืดและมหาศาลแผ่พวยพุ่งออกมาจากร่างกำยำจนบรรยากาศรอบข้างเย็นยะเยือกดั่งหลุมศพ ลมปราณอันคลุ้มคลั่งซัดเอาฝุ่นผงและเศษหินปลิวกระจายสายตาของเขาตวัดมองไปที่ร่างของกู้หมิงหลันที่นอนสลบเหมือดอยู่บนพื้น“กู้... หมิง... หลัน...”น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและสั่นสะท้านดั่งมัจจุราชจากอเวจี เซียวจิ้งเหิงเงื้อกระบี่พยัคฆ์ทมิฬเล่มยักษ์ขึ้นเหนือศีรษะด้วยสองมือ เส้นเอ็นที่แขนป







