บทที่ 6

บทที่ 6

เอิงเอยเตรียมพร้อมที่จะกลับห้องเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ในการเรียนวันนี้ไม่ได้มีอะไรมากมายมรเพียงการจดเล็คเชอร์ตามปกติ เพื่อนสนิทของเอิงเอยที่ได้ทราบข่าวว่าเมื่อหลายวันก่อนเอิงเอยไม่เกิดอุบัติเหตุจนถึงขึ้นต้องนอนพักฟื้นที่โรงพยาบาล เพื่อนทั้งสองคนก็มีอาการตกใจมาก และเสียใจที่ไม่ได้ไปเยี่ยมเยียน

“เลิกทำหน้าเศร้าได้แล้วน่า เอยไม่เป็นไรแล้วนี่ไง”

เอิงเอยเอ่ยขึ้นก่อนที่เอื้อมมือไปลูบไหล่เพื่อนสาวเบา ๆ ส่วนเพื่อนสนิทผู้ชายคนเดียวของเอยก็ทำหน้าเศร้า ๆ

“น้ำใสเป็นห่วงเอยอ่ะ นี่ไง ๆ คิมมันก็เป็นห่วงเอย”

“ทำไมเอยไม่บอกอะไรเลยล่ะ พวกเราจะได้ไปเยี่ยม”

“ไม่เป็นอะไรหรอก เรื่องเล็กน้อยเอง แต่เอยขอโทษด้วยนะไม่ได้ติดต่ออะไร พอดีตอนเกิดอุบัติเหตุโทรศัพท์หล่นหายไปไหนไม่รู้ ตอนนี่มีเครื่องใหม่มาก็ยังไม่ได้บันทึกเบอร์ของใครเลย”

เอิงเอยร่ายประโยคยาว ๆ ก่อนที่จะส่งยิ้มให้กับเพื่อนทั้งสองคน หลังจากนั้นตัวเธอก็ยื่นโทรศัพท์ไปตรงหน้าของเพื่อน ๆ เพื่อที่จะขอช่องทางติดต่อเพื่อนอีกครั้งหนึ่ง

เอิงเอยไม่อยากที่จะโกหกเพื่อนทั้งสอง แต่ทว่าก็บอกเรื่องราวทั้งหมดไม่ได้เช่นกัน

โทรศัพท์เครื่องใหม่ของเอิงเอยได้รับมาจากเจ้าสัวปรัชกรณ์ และคนที่ได้บันทึกเบอร์ลงในโทรศัพท์เครื่องใหม่ของเอิงเอยก็ไม่ใช่ใครที่นอกจากเจ้าสัวปรัชกรณ์

ทั้งสามคนลงลิฟต์ไปยังชั้นล่างสุดของตึกเรียน เมื่อเดินมาจนถึงหน้าตึกเรียนปรากฏให้รถคันหรูที่ในตอนนี้กำลังจอดเหมือนว่ากำลังรอใครสักคนอยู่ และใครคนนั้นคือเอิงเอยนั่นเอง

“ใครน่ะ รถของใครกัน”

“แต่รถคันนี้คุ้น ๆ มากเลยนะ”

“ของเจ้าสัวเปล่าล่ะเหมือนเคยเห็นตอนลูกน้องเขาขับนะ”

“ของเจ้าสัวจริงเหรอ แล้วเขามารับใครล่ะ?”

“เขาเลี้ยงเด็กไว้ที่คณะนี้ด้วยเหรอ..”

และอีกหลายเสียงที่พูดขึ้นมา แต่ส่วนใหญ่แล้วมักจะเป็นคำถามซะมากกว่า เอิงเอยที่ได้ยินแบบนั้นก็รู้สึกแปลก ๆ ขึ้นมา เมื่อคำว่าเด็กเลี้ยงของเจ้าสัวมันดังเข้ามาในโซนประสาทหู เธออยากหลบหนีไปจากตรงนี้ แต่ทำไม่ได้อยู่ดี ในระหว่างที่เธอกำลังยืนมองรถคันหรูของเจ้าสัวอยู่นั่นก็มีเสียงข้อความเด้งขึ้นมา

‘ยืนทำอะไรอยู่ทำไมยังไม่ขึ้นรถอีก’

เอิงเอยเลยต้องโบกมือลาเพื่อน ๆ แล้ว

“ไปก่อนนะ เดี๋ยวเจอกันพรุ่งนี้” เอิงเอยบอกกับเพื่อนทั้งสองคนของตัวเอง

“เอยไปยังไงเหรอ?” คิมหันต์ถามเบา ๆ

“รถคันนั้น… เอยมีคนมารับน่ะ”

เอิงเอยชี้ไปที่รถคันหรูของท่านเจ้าสัว อย่างไรเสียในอีกไม่นานทุกคนก็คงต้องรู้อยู่ดี เพราะฉะนั้นแล้วก็ทำอะไรไม่ได้เลย นอกจากเดินไปที่รถของท่านเจ้าสัวดี ๆ

มีคนมารับเปิดประตูให้กับเอิงเอย หญิงสาวหันไปไหว้ขอบคุณเพียงเล็กน้อยก่อนที่ก้าวขาขึ้นไปบนรถ แต่ทว่าเพียงแค่หันไปมองภายในรถก็ปรากฏให้เห็นว่ามีเด็กน้อยคนหนึ่งกำลังนั่งกอดทำหน้าบึ้งใส่เธออยู่

‘คุณหนูปริม’ กำลังนั่งกอดอกเมื่อเธอด้วยสายตาที่ไม่ชอบใจเช่นเดิม เอิงเอยหันไปมองที่เจ้าสัวปรัชกรณ์เล็กน้อย

“เธอไปนั่งข้างหลังแล้วกัน”

เจ้าของรถคันหรูเอ่ยขึ้น

“ทำไมต้องให้มานั่งกับหนูปริมด้วยล่ะคะ” เด็กน้อยเอ่ยขึ้นก่อนที่จะหันไปมองทางบิดาของตัวเอง “หนูปริมไม่ชอบเลย”

“ให้พี่เขานั่งด้วยได้ไหมคะ วันนี้พี่เขาจะไปบ้านเราด้วยนะคะ”

“ไปบ้านของเราเหรอคะ”

“ใช่ค่ะ”

“หนูปริมไม่ชอบใจเลยค่ะปะป๊า”

“หนูปริมของปะป๊า อนุญาตให้พี่เขานั่งรถไปกับเราได้ไหมคะ” เจ้าสัวปรัชกรณ์เอ่ยกับลูกสาวอย่างน้ำเสียงอ่อนโยน

“ก็ได้ค่ะ” ก่อนที่คุณหนูปริมจะอนุญาต เด็กน้อยหันมามองที่เอิงเอยอีกครั้งหนึ่งก่อนจะเอ่ยตอบกลับปะป๊าไป

“รีบขึ้นรถได้แล้ว”

เจ้าสัวปรัชกรณ์หันไปยิ้มให้ลูกสาวอย่างอ่อนโยนก่อนที่ปรายตามามองที่เอิงเอยอีกครั้ง

ทั้งสามคนเดินทางมาถึงบริเวณห้างสรรพสินค้าเรียบร้อยแล้ว คุณหนูปริมโดนปะป๊าของตัวเองอุ้มลงไปยืนบนพื้นโดยที่สองพ่อลูกกำลังยืนรอให้เอิงเอยลงไปจากรถ คุณหนูปริมจำใจต้องยืนรอมากกว่า

ในครานี้เองพี่เลี้ยงที่แท้จริงของคุณหนูปริมไม่ได้มาด้วย เพราะทางเจ้าสัวปรัชกรณ์อยากให้มีความเป็นส่วนตัวเลยอนุญาตให้พี่เลี้ยงของหนูปริมหยุดพักผ่อนไป

“เธออยากได้อะไรหรือเปล่า”

“เอยอยากไปดูเสื้อผ้า”

“หนูปริมหิวไอศกรีมค่ะปะป๊า” หนูปริมเอ่ยขึ้นมาพลางดึงแขนของเจ้าสัวไว้เบา ๆ “ให้เขาไปดูคนเดียวได้ไหมคะ”

“เดี๋ยวเอยไปคนเดียวก็ได้ค่ะ เจ้าสัวพาคุณหนูปริมไปทานไอศกรีมเถอะค่ะ”

“แทนคุณไปดูแลเขาด้วย”

“เอยไปคนเดียวดีกว่าค่ะ”

“ใช่ ๆ ปะป๊าให้เขาไปคนเดียวนะ”

คุณหนูปริมเงยหน้าไปอ้อนปะป๊าของตัวเองก่อนที่จะอ้าแขนออกกว้างให้ผู้เป็นบิดาได้โอบอุ้ม เมื่อเจ้าสัวเห็นเช่นนั้นก็ไม่รอช้ารีบโอบอุ้มลูกสาวไว้ทันทีแม้ว่าในตอนนี้ลูกสาวจะอายุ7 ขวบได้แล้ว แต่สำหรับผู้เป็นพ่อลูกสาวก็ยังคงเป็นเด็กน้อยอยู่เสมอ

                

“ไปด้วยกัน” เหมือนกับว่าท่านเจ้าสัวยื่นคำขาด

“ก็ได้ค่ะ”

“แต่ ๆ หนูปริมไม่ให้เดินข้างปะป๊านะ ไปเดินด้านหลังเลย ไปเลยชิว”

“หนูปริมคะ ไม่เอานะคะทำแบบนี้ไม่น่ารักนะรู้เปล่า”

“หนูปริมไม่อยากให้เขาเดินกับเรานี่คะ”

เด็กน้อยเอ่ยออกมาพลางซบลงกับไหล่หนาของผู้เป็นบิดาของตัวเอง สายตาของคุณหนูปริมยังคงมองไปที่เอิงเอยอยู่แบบนั้น

“คุณปริมของปะป๊าเป็นเด็กน่ารักใช่ไหมคะ ถ้าเป็นเด็กน่ารักต้องเป็นเด็กดีด้วยนะรู้ไหมคนเก่ง”

เจ้าสัวปรัชกรณ์เอ่ยขึ้นมาก่อนที่จะหันไปสบตากับเอิงเอยที่ยืนอยู่ที่เดิมด้วยใบหน้าที่อยากจะทำความเข้าใจ

ตัวของเอิงเอยอยากที่จะหายไปจากตรงนี้เร็ว ๆ เพราะคราแรกตัวเขาเองไม่ได้อยากที่จะมาเดินกับอีกคนเลย ตัวเธออยากเดินเล่น ๆ คนเดียวมากกว่า แต่สุดท้ายแล้วปฏิเสธไม่ได้เลย

“หนูปริมอยากเป็นเด็กน่ารักของปะป๊า”

“แต่ปะป๊าอยากให้หนูปริมของปะป๊าเป็นเด็กน่ารักของทุกคนนะคะ”

“ปะป๊า… จะไม่รักเขามากกว่าหนูปริมใช่ไหมคะ”

เมื่อเด็กน้อยขึ้นมาแบบนั้นทำเอาทั้งท่านเจ้าสัว เอิงเอยและเหล่าบอดี้การ์ดทั้งหลายต่างก็เงียบลง บอดี้การ์ดหันหน้าออกไปมองบริเวณอื่น ส่วนเอิงเอยทำเพียงแค่ยืนนิ่ง ๆ ก่อนที่จะสบตากับเจ้าสัวปรัชกรณ์

“ปะป๊าไม่มีทางรักคนอื่นแน่นอนค่ะ”

ไม่ใช่ว่าไม่มีทางรักคนอื่นมากกว่า แต่ไม่มีทางรักคนอื่นเลยมากกว่า