ตอนที่ 1: หวนคืนสู่พายุหิมะ 2

ยังไม่ทันที่ความรู้สึกตื้นตันจะคลี่คลาย เกี้ยวแปดคนหามที่โยกคลอนเบาๆ ก็หยุดชะงักลงกะทันหัน เสียงรองเท้าเหยียบย่ำบนหิมะดังกรอบแกรบมาจากด้านนอก ตามด้วยเสียงลมหวีดหวิวของพายุฤดูหนาว

“หยุดขบวน!”

น้ำเสียงแหลมสูงปนดัดจริตดังขึ้น เป็นเสียงของแม่สื่อแซ่หวังและพ่อบ้านจวนเสนาบดีตระกูลเผย

“เหตุใดจึงหยุดเกี้ยวกลางทางขอรับ?” เสียงของ อาเถา บ่าวรับใช้คนสนิทดังขึ้น น้ำเสียงสั่นเทาด้วยความหนาวเหน็บ “ข้างหน้านี่ก็คือซุ้มประตูใหญ่จวนเสนาบดีแล้ว คุณชายใหญ่เผยยังไม่ออกมารับเกี้ยวอีกหรือ ปล่อยให้ขบวนยืนตากหิมะเช่นนี้ คุณชายของข้าจะล้มป่วยเอานะขอรับ!”

“หุบปากของเจ้าไป เจ้าบ่าวชั้นต่ำ!” เสียงพ่อบ้านจวนเผยตวาดกลับอย่างหยิ่งยโส แส้ในมือฟาดลงบนพื้นหิมะดังขวับ “คุณชายใหญ่เผยมีราชการด่วนต้องปรึกษากับท่านเสนาบดีในเรือนหน้า ขุนนางราชสำนักย่อมเห็นราชการแผ่นดินสำคัญกว่าเรื่องส่วนตัว อีกทั้งท่านเสนาบดียังมีคำสั่งลงมา... ตระกูลเสิ่นแม้จะมีเงินทองล้นฟ้า แต่เนื้อแท้ก็เป็นเพียงพวกพ่อค้าหน้าเลือด กลิ่นคาวเงินทองติดตัวมาหนาทึบ!”

เสียงผู้คนบนถนนหลวงที่ยืนมุงดูขบวนแต่งงานเริ่มส่งเสียงซุบซิบ งานแต่งงานระหว่างบุตรชายตระกูลวาณิชอันดับหนึ่งกับคุณชายใหญ่แห่งจวนเสนาบดีเป็นที่จับตามองของคนทั้งเมืองหลวง บัดนี้เกี้ยววิวาห์กลับถูกสั่งให้หยุดนิ่งอยู่หน้าประตูใหญ่ที่ปิดสนิท

“เพื่อให้สมเกียรติแห่งจวนขุนนางบัณฑิต ให้เกี้ยวเจ้าสาวหยุดรออยู่หน้าประตูใหญ่สามชั่วยาม!” แม่สื่อแซ่หวังสำทับขึ้นด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน “รับลมหนาวเพื่อชำระกลิ่นสาบวาณิชให้หมดสิ้น สำรวมกายใจให้รู้จักที่ต่ำที่สูง เสียก่อนจะก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามาเป็นสะใภ้ตระกูลเผย!”

ชำระกลิ่นสาบวาณิชงั้นหรือ?

เสิ่นอวี่เฉินที่นั่งอยู่ภายในเกี้ยวหลับตาลงช้าๆ ความทรงจำในอดีตชาติไหลย้อนกลับเข้ามา ชาติก่อนเขากล้ำกลืนความอัปยศนี้ นั่งตัวสั่นงันงกอยู่ในเกี้ยวกลางหิมะหนาวเหน็บนานถึงหกชั่วโมงจนไข้ขึ้นสูง เพียงเพราะหลงเชื่อคำลวงว่านี่คือธรรมเนียมขุนนาง และคิดว่าความอดทนจะชนะใจคนตระกูลเผยได้

แต่สิ่งที่ได้ตอบแทน คือการที่พวกมันเอาสินสอดของเขาไปซื้ออาวุธ เอาเงินของเขาไปติดสินบน แล้วหันกลับมาเชือดคอตระกูลเสิ่นทุกคน!

เสื้อผ้าไหมเนื้อดีที่เผยอวิ๋นเฟิงสวมใส่ สุราเลิศรสที่เสนาบดีเผยใช้รับรองแขก ข้าวสารทุกเม็ดที่บ่าวไพร่จวนเผยเคี้ยวกิน ล้วนมาจาก ‘เงินสกปรกของพ่อค้า’ ที่พวกมันเหยียดหยามทั้งสิ้น!

มุมปากของเสิ่นอวี่เฉินยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเยือกเย็น แววตาที่เคยอ่อนหวานไร้เดียงสาพลันแปรเปลี่ยนเป็นความเหี้ยมเกรียมดุจคมกระบี่ที่เพิ่งชักออกจากฝัก

มือเรียวยกขึ้นจับผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวสีแดงสด ไม่ใช่เพียงแค่เลิกขึ้น แต่เป็นการออกแรงกระชากจนด้ายทองขาดสะบั้น!

แคว่ก!

ผ้าไหมสีแดงร่วงหล่นลงแทบเท้า เสิ่นอวี่เฉินไม่แม้แต่จะเหลือบมอง เขายกเท้าขึ้นแล้วถีบเข้าที่บานประตูเกี้ยวอย่างแรง

ปัง!

ม่านแดงสะบัดเปิดออก ลมหนาวพัดเกล็ดหิมะกรูกระหน่ำเข้ามา ทว่าร่างโปร่งระหงในชุดมงคลสีแดงชาดปักดิ้นทองอร่ามกลับมิได้สะท้าน เสิ่นอวี่เฉินก้าวออกมาประทับยืนอยู่บนแท่นไม้หน้าเกี้ยวอย่างสง่างาม เสื้อคลุมขนสัตว์สีแดงเพลิงสะบัดพลิ้วตามแรงลมดั่งปีกหงส์เพลิง

ใบหน้างดงามหมดจดไร้ผ้าคลุมหน้าบดบัง ผิวขาวเนียนละเอียดตัดกับสีแดงสดของชุดวิวาห์และสีขาวโพลนของหิมะ ขับเน้นให้เขาดูสูงส่ง เย่อหยิ่ง และทรงอำนาจเสียจนผู้คนบนถนนหลวงพากันเงียบกริบ ตะลึงงันกับความงามและรังสีเย็นยะเยือกที่แผ่ออกมา

“คุณ... คุณชายเสิ่น!” แม่สื่อแซ่หวังชี้หน้าด้วยนิ้วที่สั่นเทา “เจ้าทำบ้าอะไร! เหตุใดจึงฉีกผ้าคลุมหน้าทิ้ง! ก้าวลงมาจากเกี้ยวเช่นนี้ผิดธรรมเนียมอย่างยิ่ง รีบกลับเข้าไปเดี๋ยวนี้ ประเดี๋ยวจวนเสนาบดีจะปฏิเสธไม่รับเจ้าเข้าตระกูล!”

เสิ่นอวี่เฉินตวัดสายตามองแม่สื่อเฒ่าและพ่อบ้านจวนเผย สายตานั้นคมกริบและเยียบเย็นเสียจนคนทั้งสองรู้สึกเหมือนมีคมมีดพาดอยู่ที่คอหอยจนต้องก้าวถอยหลังไปก้าวหนึ่ง

“ไม่รับข้างั้นหรือ?”

เสียงใสกังวานเอ่ยขึ้นอย่างแช่มช้า ทว่าก้องกังวานไปทั่วถนนหลวงหน้าจวนเสนาบดี น้ำเสียงราบเรียบ ไร้ระลอกคลื่นแห่งความหวั่นไหว มีเพียงความเหยียดหยันอย่างถึงที่สุด

“ตระกูลเผยอาศัยตำแหน่งเสนาบดีฝ่ายซ้าย แต่กลับมีพฤติกรรมดั่งโจรขโมยหน้าด้าน หวังอาศัยการแต่งงานเพื่อสูบกลืนทรัพย์สินตระกูลเสิ่น แต่กลับไร้มารยาทถึงขั้นปิดประตูใหญ่ สั่งให้ขบวนแต่งงานยืนตากหิมะเพื่อข่มขวัญ!”

เสิ่นอวี่เฉินกวาดสายตามองป้ายจวนเสนาบดีที่แขวนตระหง่าน ก่อนจะแค่นหัวเราะในลำคอ

“ข้า เสิ่นอวี่เฉิน ทายาทตระกูลเสิ่น วาณิชอันดับหนึ่งแห่งแคว้น เดินทางมาอย่างสมเกียรติ พร้อมสินสอดทองหมั้นร้อยหีบ ผ้าไหมพันพับ และตั๋วเงินอีกนับไม่ถ้วน ขบวนสินสอดของข้ายืดยาวสิบหลี่ตั้งแต่ประตูเมืองทิศใต้จรดทิศเหนือ... แต่พวกเจ้ากลับสั่งให้ข้ายืนรอเพื่อชำระกลิ่นสาบพ่อค้า?”