บทที่ 5: กล่องแพนโดราและสารพิษ

บทที่ 5: กล่องแพนโดราและสารพิษ

เสียงฝีเท้าของทีมรักษาความปลอดภัยและคณะทำงานด้านกฎหมายชุดใหม่ดังก้องไปทั่วโถงทางเดินชั้นสามสิบห้า บรรยากาศตึงเครียดภายในห้องประชุมใหญ่เริ่มคลี่คลายลงเมื่อธีรเดชกับนงนุชถูกพาตัวออกไปจากอาคารสำนักงานใหญ่ในสภาพหมดรูป เจ้าหน้าที่ไอทีทยอยเข้าควบคุมห้องเซิร์ฟเวอร์ส่วนกลางเพื่อป้องกันการทำลายหลักฐานทางการเงิน ขณะที่ทนายสมคิดแยกตัวไปประสานงานกับตัวแทนสถาบันการเงินเพื่อจัดการข้อกฎหมายให้เสร็จสิ้น

ภีมลุกขึ้นจากเก้าอี้ประธานตัวใหญ่ เดินไปหยุดยืนริมหน้าต่างกระจกบานเดิม

แสงสีส้มทองยามแดดร่มลมตกสาดส่องลงมากระทบแนวตึกระฟ้าเบื้องล่าง ความเงียบสงัดรอบตัวทำให้ภีมได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้นเป็นจังหวะช้าๆ ไหล่ทั้งสองข้างที่เคยเกร็งแน่นแบกรับความกดดันมาตลอดทั้งวันเริ่มล้าจนรู้สึกหนักอึ้ง ชัยชนะก้าวแรกเกิดขึ้นรวดเร็วจนเขายังไม่ทันได้ตั้งรับความรู้สึกว่างเปล่าที่แล่นเข้ามาแทนที่

“ตรงนี้ปล่อยให้ทีมงานจัดการต่อเถอะครับ”

เสียงทุ้มต่ำคุ้นหูดังขึ้นไม่ไกล อคินเดินเข้ามายืนเคียงข้าง สองมือล้วงกระเป๋ากางเกงสแล็ก ทอดสายตามองแสงอัสดงบนท้องฟ้าด้วยท่าทีผ่อนคลาย “ระบบการเงินถูกล็อกไว้หมดแล้ว ไม่มีใครโยกย้ายเงินออกไปได้แม้แต่บาทเดียว วันนี้คุณทำได้ดีมาก มากกว่าที่ผมคาดไว้เสียอีก”

ภีมหันมาสบตาคนที่ยืนข้างกัน ลมหายใจยาวถูกระบายออกมาแผ่วเบา “ถ้าไม่ได้เอกสารของแม่กับข้อมูลที่คุณหามา ผมคงไม่มีทางหยุดพ่อได้ทันเวลา”

“ผมบอกแล้วว่าผมไม่ชอบให้ใครมาชุบมือเปิบ” อคินหันมายิ้มให้ แววตาคมคายคู่นั้นพราวระยับขึ้นอย่างมีเลศนัย “แล้วตอนนี้ ก็ถึงเวลาที่คุณต้องจ่ายค่าตอบแทนให้ผมแล้ว”

ภีมเลิกคิ้วเล็กน้อย “ค่าตอบแทนอะไรครับ?”

“มื้อค่ำหนึ่งมื้อไงครับ ลืมข้อตกลงของเราแล้วหรือไง คุณประธาน”

ร้านอาหารสไตล์กลาสเฮาส์กึ่งส่วนตัวตั้งอยู่บนชั้นดาดฟ้าของโรงแรมหรูริมแม่น้ำเจ้าพระยา แสงไฟวอร์มไวท์สีนวลตาขับเน้นให้บรรยากาศโดยรอบดูสงบและเป็นส่วนตัว ผนังกระจกใสเผยให้เห็นผืนน้ำที่สะท้อนแสงไฟระยิบระยับของเรือสำราญที่แล่นผ่านไปมา ดนตรีแจ๊สจังหวะเนิบช้าคลอแผ่วเบา กลบเสียงจอแจของความวุ่นวายในเมืองหลวงจนหมดสิ้น

บริกรในชุดเครื่องแบบประณีตเดินเข้ามารับรายการอาหาร ภีมเอื้อมมือไปหยิบสมุดเมนูหนังสีเข้มขึ้นมาเปิดดู แต่อคินกลับปิดเมนูในมือของตนลงเสียก่อน

“สำหรับสองที่ ขอสเต๊กเนื้อวากิวเทนเดอร์ลอยน์ สลัดผักรวมน้ำสลัดบัลซามิก ซุปเห็ดทรัฟเฟิลดำ และรีซอตโตเห็ดป่าครับ” อคินสั่งรายการอย่างคล่องแคล่ว สายตาไม่ละไปจากบริกร น้ำเสียงเน้นย้ำชัดเจนในประโยคถัดมา “ย้ำกับทางหัวหน้าเชฟด้วยนะครับ ว่าโต๊ะนี้งดอาหารทะเลทุกชนิด ห้ามใช้น้ำสต๊อกปลา ห้ามมีส่วนผสมของกุ้ง ปู หอย หรือซอสที่มีสารสกัดจากสัตว์ทะเลเปลือกแข็งเด็ดขาด แม้แต่เศษผงชูรสที่มีกลิ่นอายซีฟู้ดก็ห้ามหลุดเข้ามา”

บริกรพยักหน้ารับอย่างนอบน้อม “รับทราบครับคุณอคิน ทางห้องอาหารจะแยกกระทะและอุปกรณ์ปรุงอาหารสำหรับโต๊ะนี้โดยเฉพาะเพื่อความปลอดภัยครับ”

เมื่อบริกรเดินคล้อยหลังไป ภีมยังคงนั่งนิ่ง ดวงตากลมโตจับจ้องใบหน้าคมคายของคนตรงข้ามด้วยความรู้สึกหลากหลายที่ตีตื้นขึ้นมาในอก

“คุณรู้ได้ยังไงว่าผมแพ้อาหารทะเล?”

อาการแพ้อาหารทะเลของภีมค่อนข้างรุนแรง หากเผลอกินเข้าไปแม้เพียงเล็กน้อย ผื่นลมพิษจะเห่อลามจนหลอดลมบวมและหายใจไม่ออก ทว่าคนในบ้านใหญ่อย่างธีรเดชและนงนุชกลับไม่เคยใส่ใจ เมนูอาหารบนโต๊ะอาหารของคฤหาสน์รัตนเดชามักจะมีกุ้งตัวโตและปูม้าเป็นจานหลักเสมอ เพื่อเอาใจภวัตและแม่ของเขา จนภีมต้องเลี่ยงไปขอข้าวไข่เจียวธรรมดากินกับป้านวลในห้องครัวอยู่บ่อยครั้ง

อคินยกแก้วน้ำขึ้นจิบช้าๆ ก่อนจะวางลงบนผ้ารองแก้วอย่างเงียบเชียบ

“ถ้าผมคิดจะร่วมมือกับใคร ผมต้องรู้จักคนคนนั้นให้ดีพอ” อคินสบตาคู่นั้นนิ่งลึก “บันทึกการรักษาพยาบาลตอนคุณอายุเจ็ดขวบระบุชัดเจนว่าคุณต้องเข้าห้องฉุกเฉินเพราะหายใจไม่ออกหลังกินน้ำซุปกุ้ง... เรื่องอันตรายถึงชีวิตแบบนี้ ไม่ใช่สิ่งที่ควรปล่อยให้เกิดขึ้นซ้ำสอง”

หัวใจของภีมกระตุกวูบ ความอบอุ่นสายหนึ่งแล่นผ่านช่องอกอย่างไม่ทันตั้งตัว

ตลอดสิบปีที่ผ่านมา เขาเคยชินกับการต้องระแวดระวังตัวเอง ต้องคอยก้มมองอาหารในจานอย่างหวาดระแวง และยอมทนหิวเพื่อเอาชีวิตรอด แต่ผู้ชายที่เพิ่งก้าวเข้ามาในชีวิตได้ไม่กี่วัน กลับจดจำรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ที่แม้แต่พ่อแท้ๆ ยังมองข้ามได้อย่างแม่นยำ

“ขอบคุณครับ” ภีมเอ่ยเสียงเบา ก้มหน้าลงมองผ้าเช็ดปากบนตักเพื่อซ่อนรอยแดงที่เริ่มลามขึ้นมาตามพวงแก้มและใบหู

“เปลี่ยนจากคำขอบคุณ เป็นการกินให้อิ่มเถอะครับ” อคินยิ้มบาง แววตาเอ็นดู “วันนี้คุณใช้แรงไปเยอะมากแล้ว”

อาหารรสเลิศถูกทยอยนำมาเสิร์ฟ กลิ่นหอมของทรัฟเฟิลและเนื้อย่างชั้นดีทำให้ความเหนื่อยล้าของภีมค่อยๆ บรรเทาลง บรรยากาศระหว่างคนทั้งสองดำเนินไปอย่างผ่อนคลาย ภีมเริ่มเปิดใจพูดคุยเรื่องทั่วไปในชีวิตประจำวัน การได้นั่งคุยกับอคินทำให้เขารู้สึกเหมือนได้กลับไปเป็นเด็กหนุ่มธรรมดาคนหนึ่ง ไม่ใช่ประธานบริหารที่ต้องแบกรับชะตากรรมของบริษัทนับพันล้าน

ความสงบสุขนั้นดำรงอยู่ได้เพียงชั่วครู่

ครืด... ครืด...

โทรศัพท์มือถือของภีมที่วางอยู่ข้างจานสลัดสั่นสะเทือนขึ้น หน้าจอแสดงข้อความสั้นจากหมายเลขโทรศัพท์ที่ไม่คุ้นเคย

ภีมเอื้อมมือไปหยิบขึ้นมาเปิดอ่านด้วยความสงสัย

ทันทีที่สายตาไล่ผ่านตัวอักษรบนหน้าจอ ร่างทั้งร่างของเขาก็แข็งทื่อ รอยยิ้มที่เพิ่งแต้มบนริมฝีปากเหือดหายไปในพริบตา

[อย่าคิดว่ายึดเก้าอี้ประธานได้แล้วจะชนะ... ลองไปถามธีรเดชกับนงนุชดูสิว่า คืนที่แม่แกหมดลมหายใจ ยาในสายน้ำเกลือขวดสุดท้าย มันคือยาอะไร]

มือของภีมเริ่มสั่นเทา ลมหายใจสะดุดลงกะทันหัน อุณหภูมิในร่างกายลดฮวบลงจนปลายนิ้วเย็นเฉียบ ข้อความปริศนานี้ไม่ได้ส่งมาเพื่อข่มขู่เรื่องเงินทอง แต่มันกำลังพุ่งเป้าไปยังบาดแผลลึกที่สุดในชีวิตของเขา

“ภีม มีอะไรหรือเปล่า?”

อคินสังเกตเห็นความผิดปกติได้ทันที ชายหนุ่มวางส้อมลง เอื้อมมือข้ามโต๊ะไปแตะหลังมือที่สั่นระริกของภีม สัมผัสอุ่นจัดช่วยดึงสติของภีมที่กำลังเตลิดให้กลับมา

ภีมไม่ได้ตอบเป็นคำพูด แต่เลื่อนหน้าจอโทรศัพท์ส่งให้อีกฝ่ายดู

อคินกวาดสายตาอ่านข้อความเพียงแวบเดียว ดวงตาคมกริบหรี่แคบลง ประกายความดุดันและเยือกเย็นวาบขึ้นในแววตาทันที ชายหนุ่มกดบันทึกภาพหน้าจอส่งต่อให้ทีมสืบสวนส่วนตัว ก่อนจะคว่ำหน้าจอโทรศัพท์ลงกับโต๊ะ

“เช็กบิลครับ” อคินยกมือส่งสัญญาณให้บริกรทันทีโดยไม่ลังเล

“พี่อคิน...” ภีมเรียกชื่ออีกฝ่ายด้วยเสียงที่สั่นพร่า “ข้อความนี้มันหมายความว่ายังไง แม่ผมไม่ได้เสียเพราะโรคไตวายงั้นเหรอ?”

“เราจะไม่คาดเดาอะไรลอยๆ จนกว่าจะได้เห็นหลักฐาน” อคินลุกขึ้นยืน เดินอ้อมมาช่วยประคองภีมให้ลุกขึ้น มือหนาวางทาบลงบนแผ่นหลังบางเบาๆ ถ่ายทอดความมั่นคงให้ “ไปที่ห้องของผม... แฟลชไดรฟ์ที่แม่คุณทิ้งไว้ มีคำตอบทุกอย่างอยู่ในนั้น”

เพนต์เฮาส์หรูสองชั้นบนยอดตึกสูงย่านสุขุมวิท

ระบบลิฟต์ส่วนตัวเปิดออกสู่ห้องโถงกว้างที่ถูกออกแบบด้วยระบบรักษาความปลอดภัยระดับสูงสุด ประตูด้านหน้าต้องใช้ทั้งคีย์การ์ดรหัสผ่านและระบบสแกนม่านตา ผนังห้องบุฉนวนกันเสียงหนาแน่นจนไม่ได้ยินสรรพเสียงใดจากภายนอก

อคินพาภีมเดินตรงเข้าไปยังห้องทำงานส่วนตัว ชายหนุ่มเปิดเครื่องคอมพิวเตอร์เทอร์มินัลที่ตัดการเชื่อมต่อจากสัญญาณอินเทอร์เน็ตภายนอกโดยสิ้นเชิง เพื่อป้องกันการดักจับข้อมูลหรือการเจาะระบบจากระยะไกล

ภีมหยิบแฟลชไดรฟ์โลหะสีเงินที่แม่ทิ้งไว้ในกล่องเหล็กออกมา มือของเขาสั่นเทาจนแทบจะเสียบอุปกรณ์เข้ากับช่องเชื่อมต่อไม่ตรง อคินยืนซ้อนอยู่ด้านหลัง วางมือลงบนไหล่บางแล้วบีบเบาๆ เป็นเชิงให้กำลังใจ

หน้าจอปรากฏกล่องข้อความสีดำสนิทพร้อมช่องให้กรอกรหัสผ่านแปดหลัก

ภีมนิ่งมองเคอร์เซอร์ที่กะพริบอยู่บนหน้าจอ หัวใจเต้นระรัว จดหมายของแม่บอกไว้ว่ามีเพียงเขาคนเดียวที่จะรู้รหัสผ่านนี้

‘ดวงใจของแม่... จงเติบโตขึ้นมาใต้แสงดาวนำทาง’

ภาพสร้อยคอเงินพร้อมจี้รูปดาวแปดแฉกที่เขาสวมติดตัวมาตลอดตั้งแต่จำความได้ผุดขึ้นมาในความคิด วันเกิดของเขาคือวันที่แปด เดือนสิงหาคม และแม่มักจะเรียกเขาว่าดาวเหนือนำทางของเธอเสมอ

นิ้วเรียวกดแป้นพิมพ์ลงไปอย่างแน่วแน่

N - O - R - T - H - S - T - A - R - 0 - 8

กริ๊ก

เสียงกลไกปลดล็อกของโปรแกรมดังขึ้น หน้าจอเปลี่ยนเป็นสีเขียวก่อนจะแตกแขนงออกเป็นโฟลเดอร์เอกสารลับจำนวนมาก ภีมคลิกเปิดไฟล์เอกสารชิ้นแรกที่มีชื่อว่า ‘Toxicology_Report_Confidential.p*f’

เอกสารทางการแพทย์ที่มีตราประทับลับเฉพาะของห้องปฏิบัติการพิษวิทยาปรากฏขึ้นสู่สายตา

ตัวหนังสือสีแดงและผลตรวจวิเคราะห์ทางเคมีระบุไว้อย่างชัดแจ้ง... ในตัวอย่างเลือดและปัสสาวะของคุณหญิงรัตนเดชา ตรวจพบสารพิษประเภท ทัลเลียม (Thallium) ในปริมาณสะสมสูงเกินกว่าระดับที่ร่างกายมนุษย์จะทนรับได้ถึงสิบเท่า

ด้านล่างของรายงาน มีบันทึกข้อความทางการแพทย์ที่ระบุอาการของผู้ป่วย... อาการปวดแสบปวดร้อนตามปลายประสาทอย่างรุนแรง กล้ามเนื้ออ่อนแรงจนลีบลง ผมร่วงเป็นหย่อม และภาวะหัวใจเต้นผิดจังหวะ ซึ่งเป็นผลกระทบโดยตรงจากการได้รับสารพิษโลหะหนักสะสมต่อเนื่องเป็นระยะเวลานานหลายเดือน ไม่ใช่เกิดจากโรคไตวายเฉียบพลันตามธรรมชาติอย่างที่ธีรเดชแถลงต่อสังคม

และในเอกสารแนบแผ่นถัดมา คือคำสั่งระงับการส่งตัวผู้ป่วยไปรักษาต่อยังโรงพยาบาลเฉพาะทางในประเทศสวิตเซอร์แลนด์ พร้อมใบรับรองแพทย์ฉบับดัดแปลงที่ลงความเห็นว่าผู้ป่วยมีอาการทรุดหนักจนไม่อาจเคลื่อนย้ายได้

ลายมือชื่อของแพทย์ผู้ออกใบรับรองและสั่งระงับการส่งตัว ปรากฏอยู่อย่างชัดเจนที่มุมล่างขวา

นพ.อดิศักดิ์ เมธาอนันต์

พร้อมบันทึกสลิปการโอนเงินค่า ‘ที่ปรึกษาพิเศษ’ จำนวนสิบห้าล้านบาท จากบัญชีส่วนตัวของ นงนุช ไปยังบัญชี A.D. Medical Consulting ของหมออดิศักดิ์ ในวันเดียวกับที่คุณหญิงรัตนเดชาเสียชีวิต

โลกทั้งใบของภีมพังทลายลงในเสี้ยววินาที

ภาพความทรงจำในวัยเด็กย้อนกลับมาฉายซ้ำในหัว ภาพแม่ที่นอนซูบผอมอยู่บนเตียงคนไข้ ร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวดทรมานจากอาการปวดกระดูก แม่ที่เคยเอื้อมมืออันสั่นเทามาลูบแก้มเขาแล้วบอกว่าไม่ต้องกลัว...

ทั้งหมดนั้นไม่ใช่ชะตากรรม ไม่ใช่โรคร้าย แต่เป็นความเหี้ยมโหดของคนสองคนที่วางแผนทรมานและลอบฆ่าแม่ของเขาอย่างเลือดเย็น เพื่อแย่งชิงทรัพย์สินและตำแหน่งในบ้านใหญ่ไปครอง

“พวกมัน... ฆ่าแม่”

เสียงของภีมแหบแห้งจนแทบไม่เป็นคำพูด ขอบตาร้อนผ่าว หยาดน้ำตาเม็ดโตเอ่อล้นทะลักอาบแก้มทั้งสองข้าง ร่างกายเริ่มสั่นสะท้านอย่างรุนแรง ลมหายใจขาดห้วงราวกับถูกกระชากอากาศออกไปจากปอด ความเจ็บปวด ความเคียดแค้น และความเสียใจอย่างมหาศาลถาโถมเข้าใส่จนทรงตัวไม่อยู่ ขาทั้งสองข้างอ่อนแรงจนร่างแทบจะทรุดลงไปกับพื้นห้อง

หมับ!

ก่อนที่ภีมจะร่วงลงสู่พื้น ท่อนแขนแข็งแรงของอคินก็โอบรัดร่างของเขาเอาไว้ ร่างสูงดึงภีมขึ้นมา กอดกระชับร่างโปร่งที่กำลังสั่นเทาเข้าแนบกับแผงอกกว้างของตนเองอย่างแน่นหนา

“ฮึก... พี่อคิน... พวกมันฆ่าแม่ผม...” ภีมปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อาจทนรับได้อีกต่อไป สองมือกำเสื้อเชิ้ตของอคินแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ใบหน้าหวานซุกลงกับซอกคอของชายหนุ่ม ปล่อยให้น้ำตาไหลเปียกชุ่มเนื้อผ้า “แม่ต้องเจ็บขนาดไหน... ตอนที่ผมนั่งมองแม่ แม่ต้องทรมานขนาดไหน...”

เสียงสะอื้นไห้ที่แหลกสลายของภีม บาดลึกเข้าไปในใจของอคินจนรู้สึกเจ็บแปลบ

อคินไม่เคยรู้สึกเคียดแค้นแทนใครขนาดนี้มาก่อน ฝ่ามือหนายกขึ้นลูบแผ่นหลังบางที่กำลังสะท้านไหวอย่างอ่อนโยน คางได้รูปเกยลงบนกลุ่มผมนุ่ม ถ่ายทอดไออุ่นและลมหายใจที่มั่นคงเพื่อโอบอุ้มหัวใจที่แตกสลายของคนในอ้อมกอด

“ผมอยู่นี่แล้วภีม... ผมอยู่ตรงนี้” อคินกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงทุ้มต่ำสะกดอารมณ์กร้าวไว้ภายใน “คุณไม่ได้อยู่คนเดียวอีกต่อไปแล้ว”

อคินกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นอีก ดึงศีรษะของภีมให้แนบสนิทกับอกเสื้อตรงตำแหน่งหัวใจของเขา เพื่อให้เสียงจังหวะการเต้นที่มั่นคงช่วยกล่อมเกลาความเจ็บปวด

“ผมสัญญา...” อคินเอ่ยคำสาบานด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบและเด็ดขาด แววตาคมกริบจ้องมองชื่อของฆาตกรบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ด้วยประกายสังหาร “ไม่ว่าจะเป็นนงนุช ไอ้ธีรเดช หรือไอ้หมออดิศักดิ์... ผมจะลากคอพวกมันทุกคนมาชดใช้กรรม จะไม่มีใครหน้าไหนได้เสวยสุขบนความตายของแม่คุณอีกต่อไป”

ภีมร้องไห้อยู่ในอ้อมอกของอคินเนิ่นนาน สัมผัสอุ่นและอ้อมกอดที่มั่นคงดุจปราการเหล็กนี้ คือสิ่งเดียวที่ยึดเหนี่ยวไม่ให้วิญญาณของเขาแหลกสลายไปกับความจริงอันโหดร้าย

ในค่ำคืนที่มืดมิดที่สุด กล่องแพนโดราถูกเปิดออกแล้ว... และเปลวเพลิงแห่งการพิพากษา กำลังจะเริ่มต้นขึ้นจริงนับจากวินาทีนี้