บทที่ 4: รุกฆาตกลางห้องประชุม

บทที่ 4: รุกฆาตกลางห้องประชุม

กระจกหน้ารถเก๋งสีดำสนิทสะท้อนภาพตึกสูงระฟ้าสี่สิบชั้นของอาคารสำนักงานใหญ่รัตนเดชากรุ๊ปที่ตั้งตระหง่านอยู่ริมถนนสายธุรกิจ

ภีมนั่งเงียบอยู่เบาะหลัง สายตามองข้ามกระจกไปยังตัวอักษรโลหะสีทองที่สลักชื่อตระกูลของแม่อยู่บนยอดตึก สิบปีแล้วที่เขาไม่ได้ก้าวขาเข้ามาที่นี่ นับตั้งแต่วันที่แม่ต้องเข้าโรงพยาบาลและไม่มีโอกาสได้กลับออกมาอีกเลย สถานที่ที่เคยเต็มไปด้วยความทรงจำอันอบอุ่น บัดนี้กลายเป็นรังของคนที่ทรยศและเหยียบย่ำครอบครัวของเขา

“เอกสารพร้อมทุกอย่างแล้วครับนาย”

เสียงของหัวหน้าทีมทนายความประจำตระกูลวรโชติเมธาที่นั่งอยู่เบาะหน้าหันมารายงาน “คำสั่งเพิกถอนอำนาจบริหารตามเงื่อนไขทรัสต์สากลถูกยื่นเข้าระบบนายทะเบียนกลางและส่งตรงถึงฝ่ายตรวจสอบของสถาบันการเงินแล้ว เหลือแค่การประกาศต่อหน้าคณะกรรมการอย่างเป็นทางการครับ”

“ดี” อคินที่นั่งอยู่ข้างภีมตอบสั้นๆ ชายหนุ่มไม่ได้ละสายตาไปจากแท็บเล็ตในมือ เขากำลังตรวจสอบคำสั่งระงับธุรกรรมทางการเงินของระบบธนาคารแบบเรียลไทม์

เมื่อรถเลี้ยวเข้าสู่ลานจอดรถชั้นผู้บริหาร อคินหันมามองคนข้างตัว

ภีมนั่งนิ่ง แผ่นหลังตรง สองมือประสานอยู่บนตัก ปลายนิ้วไม่ได้สั่นเทาเหมือนตอนอ่านจดหมายในห้องรับรองอีกต่อไป ดวงตากลมโตคู่นั้นทอดมองตรงไปข้างหน้าด้วยความแน่วแน่ที่แฝงความเยือกเย็นจนน่ากลัว

“พร้อมไหมครับ” อคินถาม น้ำเสียงทุ้มต่ำอ่อนโยนลงกว่าตอนสั่งงานลูกน้อง

ภีมหันมาสบตา พยักหน้าช้าๆ “พร้อมครับ ถึงเวลาที่พวกนั้นต้องคืนของทุกอย่างให้แม่ผมแล้ว”

อคินระบายยิ้มบางๆ ที่มุมปาก เอื้อมมือไปเปิดประตูรถให้ “งั้นก็ไปกันครับ... คุณประธาน”

เวลาบ่ายโมงห้าสิบห้านาที

ห้องประชุมใหญ่ชั้นสามสิบห้า

แสงแดดจัดจ้านส่องผ่านกระจกนิรภัยบานยักษ์ ทอดทับลงบนโต๊ะประชุมไม้สักทองตัวยาว แอร์ปรับอากาศเป่าลมเย็นเฉียบ ทว่าบรรยากาศภายในห้องกลับอบอวลไปด้วยความโลภและความทะเยอทะยานที่กำลังพองโต

ธีรเดชนั่งอยู่หัวโต๊ะในฐานะประธานกรรมการบริหาร ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มภาคภูมิใจ เขาสวมสูทคัตติ้งเนี้ยบ จัดเนกไทให้เข้าที่อย่างอารมณ์ดี ข้างกายคือ นงนุช ในชุดเดรสผ้าไหมสีงาช้างราคาแพง บนคอและข้อมือประดับด้วยเพชรเม็ดโตที่ตั้งใจใส่มาอวดศักดา ถัดไปคือ ภวัต ลูกชายคนเล็กที่นั่งยืดอก ยิ้มกริ่มอย่างคนที่กำลังจะได้ก้าวขึ้นมาเป็นใหญ่

“หลังจากเซ็นสัญญานี้เรียบร้อย โครงการพัฒนาพื้นที่ริมน้ำจะเริ่มเดินหน้าทันทีนะภวัต” ธีรเดชหันไปพูดกับลูกชายคนโปรด น้ำเสียงเจือความภาคภูมิใจ “ป๊าเตรียมตำแหน่งรองกรรมการผู้จัดการฝ่ายพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ไว้ให้ลูกแล้ว เรียนจบเมื่อไหร่ก็เข้ามานั่งคุมได้เต็มตัว บริษัทนี้จะต้องเติบโตด้วยมือของเรา”

“ขอบคุณครับป๊า” ภวัตยิ้มรับด้วยความมั่นใจ “ผมสัญญาว่าจะบริหารให้ดีกว่าใครบางคนที่ทำตัวเป็นภาระของบ้านครับ”

“คุณพี่ทำถูกต้องที่สุดแล้วค่ะ” นงนุชยกมือขึ้นลูบท่อนแขนสามีเบาๆ ท่าทางประจบประแจง “บริษัทนี้คุณพี่เหนื่อยสร้างมากับมือ จะปล่อยให้เด็กไม่เอาถ่านที่ไม่มีหัวคิดทางธุรกิจมาฮุบไปได้ยังไงกันคะ สู้ส่งมอบให้ลูกเราดูแลต่อ ยังไงก็เจริญรุ่งเรืองกว่าเห็นๆ”

ธีรเดชหัวเราะชอบใจกับคำยกยอนั้น

ตรงหน้าของเขามีแฟ้มหนังสี่แฟ้มวางเปิดอยู่ ด้านในคือร่างสัญญาสินเชื่อเพื่อการลงทุนวงเงินหนึ่งพันเก้าร้อยแปดสิบล้านบาท โดยมีโฉนดที่ดินริมแม่น้ำเจ้าพระยาแปลงงามของตระกูลรัตนเดชาระบุเป็นหลักทรัพย์ค้ำประกัน

ตัวแทนสถาบันการเงินสองคนในชุดสูทสากลนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ชายวัยกลางคนที่ทำหน้าที่หัวหน้าคณะตรวจสอบก้มมองนาฬิกาข้อมือ

13:58 น.

“ทางเราตรวจความเรียบร้อยของเอกสารครบถ้วนแล้วครับคุณธีรเดช” ตัวแทนสถาบันการเงินพูดด้วยน้ำเสียงสุภาพเป็นทางการ “ถ้าไม่มีข้อสงสัยเพิ่มเติม ขอเชิญลงลายมือชื่อในสัญญาทั้งสองชุดได้เลยครับ เงินกู้ก้อนแรกจะถูกโอนเข้าบัญชีโครงการภายในวันพรุ่งนี้”

“ยอดเยี่ยมครับ ผมพร้อมเซ็นทันที”

ธีรเดชหยิบปากกาหมึกซึมสีทองสลักชื่อตนเองออกมา ปลดปลอกปากกาออกด้วยความกระตือรือร้น

แต่ในจังหวะที่ปลายปากกากำลังจะแตะลงบนเส้นประของช่องลงนาม ตัวแทนสถาบันการเงินอีกคนกลับได้รับข้อความด่วนผ่านหน้าจอแท็บเล็ต ชายหนุ่มคนนั้นอ่านข้อความแล้วหน้าถอดสีทันที เขารีบเอื้อมมือไปแตะแขนหัวหน้าคณะตรวจสอบ

“หัวหน้าครับ หยุดก่อนครับ!”

ปลายปากกาของธีรเดชชะงักค้างอยู่เหนือกระดาษ เขาขมวดคิ้วแน่นด้วยความไม่สบอารมณ์ “มีอะไรอีกคุณ? ตรวจสอบกันมาเป็นสัปดาห์แล้วยังมีปัญหาอะไรตอนจะลงชื่ออีกล่ะ!”

“มีคำสั่งด่วนแจ้งเตือนเข้ามาจากระบบนายทะเบียนกลางครับ” ตัวแทนสถาบันการเงินพูดเสียงสั่น ละล่ำละลักอ่านข้อมูลบนหน้าจอ “หลักทรัพย์ค้ำประกันแปลงนี้... ถูกตั้งข้อสงสัยเรื่องความชอบธรรมในการครอบครองแทน และมีคำร้องขออายัดการทำนิติกรรมยื่นเข้ามาเมื่อสิบนาทีที่แล้วครับ”

“เหลวไหล!” ธีรเดชตวาดเสียงกร้าว ตบฝ่ามือลงบนโต๊ะไม้สักจนแฟ้มกระดาษสั่นสะเทือน “โฉนดผืนนี้อยู่ในความดูแลของรัตนเดชากรุ๊ปมาตั้งแต่เริ่มตั้งบริษัท! ฉันเป็นประธานกรรมการบริหาร มีอำนาจสิทธิ์ขาดตามกฎหมายในการจัดการทรัพย์สินเพื่อผลประโยชน์ของบริษัท ใครหน้าไหนมันกล้ามายื่นคัดค้าน!”

“ผมเองครับ”

เสียงตอบกลับดังขึ้นจากหน้าประตูห้องประชุม

น้ำเสียงนั้นราบเรียบ ทว่ากังวานและเยือกเย็นจนทำให้อุณหภูมิในห้องประชุมลดฮวบลงในพริบตา

กึก!

บานประตูไม้โอ๊กคู่บานใหญ่ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง

สายตาทุกคู่ในห้องหันขวับไปมองเป็นจุดเดียว

ภีมยืนอยู่ตรงนั้น เสื้อเชิ้ตนักศึกษาแขนยาวสีขาวสะอาดกับกางเกงสแล็กสีดำขับเน้นให้ร่างโปร่งดูสง่างาม ใบหน้าหวานนิ่งสนิท ดวงตากลมโตที่เคยหลุบต่ำและยอมจำนนมาตลอดสิบปี บัดนี้คมกริบและสบมองตรงมาข้างหน้าอย่างไม่หวั่นเกรง

และคนที่ก้าวตามเข้ามาเคียงข้างเขา คือ อคิน วรโชติเมธา ในชุดสูทสามชิ้นสีกรมท่าเข้ม แผ่รังสีแห่งอำนาจที่เหนือชั้นกว่าทุกคนในห้อง ด้านหลังของทั้งสองยังมีทีมทนายความระดับแนวหน้าและบอดี้การ์ดร่างยักษ์อีกสี่คนเดินคุมเชิงเข้ามาปิดทางออกอย่างรัดกุม

บรรยากาศในห้องประชุมเงียบงันจนแทบได้ยินเสียงลมหายใจ

ธีรเดชเบิกตากว้าง อ้าปากค้าง เช่นเดียวกับนงนุชที่รอยยิ้มบนใบหน้าเหือดหายไปจนเหลือเพียงความซีดเผือด

“ภีม?!” ธีรเดชผุดลุกขึ้นยืน ชี้หน้าลูกชายคนโตด้วยความเดือดดาล “แกเข้ามาทำบ้าอะไรที่นี่! ใครอนุญาตให้แกขึ้นมาบนชั้นนี้! รปภ. หายหัวไปไหนกันหมด!”

ภีมไม่สะทกสะท้านกับเสียงตวาดนั้น เขาก้าวเดินเข้ามาในห้องอย่างเชื่องช้า เสียงส้นรองเท้าหนังกระทบพื้นห้องประชุมดังก้องเป็นจังหวะที่บีบหัวใจคนฟัง ภีมหยุดยืนอยู่ข้างโต๊ะ ห่างจากธีรเดชเพียงไม่กี่ก้าว

“สวัสดีครับป๊า” ภีมเอ่ยทักทาย น้ำเสียงสุภาพทว่าเย็นเยียบ “ไม่ได้เจอกันแค่ครึ่งวัน ดูเหมือนป๊าจะรีบร้อนเอาสมบัติของแม่ผมไปขายทอดตลาดจังเลยนะครับ”

“หุบปากนะไอ้เด็กเวร!” ธีรเดชหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธจัด “นี่มันห้องประชุมผู้บริหาร แกไม่มีสิทธิ์เข้ามาเพ่นพ่าน! ไสหัวกลับไปคอนโดของแกเดี๋ยวนี้ อย่ามาทำตัวไร้มารยาทต่อหน้าแขกของฉัน!”

“คนที่จะต้องไสหัวออกไป ไม่ใช่ภีมเดชหรอกครับ คุณธีรเดช”

อคินก้าวขึ้นมายืนเคียงข้างภีม สองมือล้วงกระเป๋ากางเกง ทอดสายตาคมกริบมองธีรเดชด้วยความสมเพชอย่างไม่ปิดบัง

ตัวแทนสถาบันการเงินทั้งสองคนรีบลุกขึ้นยืนทันทีที่เห็นหน้าชายหนุ่มผู้มาใหม่

“คุณอคิน... วรโชติเมธา” หัวหน้าคณะตรวจสอบเอ่ยทักทายด้วยความนอบน้อม

“นั่งลงเถอะครับ” อคินปรายตามองตัวแทนธนาคารเล็กน้อย “ทางสถาบันการเงินของคุณทำงานรวดเร็วดี แต่ผมคิดว่าคุณคงไม่อยากเซ็นอนุมัติเงินกู้สองพันล้าน ให้กับคนที่กำลังจะถูกปลดออกจากตำแหน่ง และไม่มีอำนาจทางกฎหมายใดๆ ในบริษัทนี้อีกต่อไปแล้ว”

“แกพูดเรื่องบ้าอะไรของแก!” ธีรเดชแผดเสียงลั่น ชี้หน้าอคินอย่างไม่กลัวเกรง “ฉันคือประธานกรรมการบริหารของรัตนเดชากรุ๊ป! บริษัทนี้เป็นของฉัน! ฉันมีสิทธิ์ขาดทุกอย่าง!”

“ของป๊าเหรอครับ?”

ภีมถามกลับด้วยรอยยิ้มเย็นที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ทำให้ธีรเดชรู้สึกหนาวสะท้านไปถึงกระดูกสันหลัง

ภีมเปิดแฟ้มหนังแท้สีดำที่มีตราประทับนูนของสำนักงานกฎหมายระหว่างประเทศ วางกระแทกลงบนโต๊ะตรงหน้าธีรเดชและตัวแทนธนาคาร

“นี่คือสัญญาทรัสต์และพินัยกรรมฉบับสมบูรณ์ของคุณหญิงรัตนเดชา ที่มีผลบังคับใช้ตามกฎหมายสากลตั้งแต่วันที่แม่ผมเสียชีวิต” ภีมเอ่ยทีละคำอย่างชัดถ้อยชัดคำ “ในมาตราที่เจ็ด วรรคสาม ระบุไว้อย่างชัดเจนว่า หากผู้มีอำนาจบริหารชั่วคราว พยายามนำอสังหาริมทรัพย์ หุ้น หรือทรัพย์สินส่วนกลาง ไปจำหน่าย จ่ายโอน หรือใช้เป็นหลักทรัพย์ค้ำประกัน โดยปราศจากความยินยอมเป็นลายลักษณ์อักษรจากผู้รับผลประโยชน์ สิทธิ์ในการบริหารจัดการทั้งหมด จะสิ้นสุดลงในทันทีโดยไม่มีข้อยกเว้น”

สีหน้าของธีรเดชซีดเผือดลงทันตา ริมฝีปากสั่นระริกจนพูดไม่ออก

“และในฐานะผู้รับผลประโยชน์แต่เพียงผู้เดียว ที่บรรลุนิติภาวะแล้วในวันนี้...” ภีมสบตาพ่อแท้ๆ ของตัวเองด้วยแววตาเด็ดเดี่ยว ไร้ความอาลัยอาวรณ์หลงเหลืออยู่ “ผมขอประกาศเพิกถอนอำนาจบริหารทั้งหมดของคุณธีรเดช และสั่งระงับการทำนิติกรรมกู้ยืมเงินฉบับนี้โดยเด็ดขาด”

“ไม่จริง! แกโกหก! พินัยกรรมบ้าบอนี่มันของปลอม!” นงนุชกรีดร้องขึ้นมาอย่างลืมตัว เธอผุดลุกขึ้นชี้นิ้วใส่หน้าภีม “แกมันเด็กเลี้ยงแกะ! คุณพี่คะ อย่าไปยอมมันนะ มันอิจฉาน้อง มันต้องการจะฮุบบริษัทนี้ไปคนเดียว!”

“หุบปากของคุณซะ นงนุช” อคินตวัดสายตากลับไปมองหญิงวัยกลางคน น้ำเสียงทรงอำนาจและเยือกเย็นของเขาทำให้เธอสะดุ้งสุดตัวและรีบหดมือกลับแทบไม่ทัน “ก่อนที่คุณจะพูดเรื่องฮุบบริษัท... ช่วยอธิบายให้ตัวแทนธนาคารกับทนายฟังหน่อยสิครับ ว่าเงินสดสี่ร้อยยี่สิบล้านบาท ที่ไหลออกจากบัญชีกลางของรัตนเดชา เข้าไปอยู่ในบัญชีของ N.N. โฮลดิ้งส์ บริษัทที่คุณถือหุ้นใหญ่ มันคือเงินค่าอะไร?”

คำว่า ‘สี่ร้อยยี่สิบล้าน’ และชื่อบริษัท ‘N.N. โฮลดิ้งส์’ ทำให้นงนุชเข่าอ่อนจนทรุดลงไปนั่งพิงพนักเก้าอี้ ดวงตาเบิกโพลงด้วยความหวาดกลัวสุดขีด

ตัวแทนสถาบันการเงินรีบเก็บเอกสารสัญญาทั้งหมดกลับเข้ากระเป๋าทันที ชายทั้งสองคนโค้งให้อคินและภีมอย่างรวดเร็ว

“ทางเราเข้าใจสถานการณ์ทั้งหมดแล้วครับ ทางธนาคารขอระงับการพิจารณาสินเชื่อนี้ทันที และจะส่งเรื่องให้ฝ่ายกำกับดูแลตรวจสอบความถูกต้องต่อไป... ขอตัวก่อนครับ”

“เดี๋ยวสิคุณ! อย่าเพิ่งไป! มันไม่ใช่เรื่องจริงนะ!” ธีรเดชพยายามจะถลาตามตัวแทนธนาคารไป แต่บอดี้การ์ดของอคินก้าวเข้ามาขวางประตูไว้อย่างแน่นหนา

ประตูปิดลง พร้อมกับความหวังเงินสองพันล้านที่มลายหายไปในอากาศ

ธีรเดชหันขวับกลับมามองภีม ตาขาวแดงก่ำไปด้วยเส้นเลือดฝอย ความโลภ ความอับอาย และความแค้นที่แผนการพังทลายลงในชั่วพริบตาทำให้เขาขาดสติ ชายวัยกลางคนพุ่งปรี่เข้ามาหาลูกชายคนโตด้วยความคลั่ง

“ไอ้ลูกทรพี! มึงกล้าดียังไงมาทำลายกู! กูเป็นพ่อมึงนะ!”

ธีรเดชเงื้อฝ่ามือขึ้นสูง หมายจะฟาดลงบนใบหน้าของภีมอย่างรุนแรง

ภีมยืนนิ่ง ไม่แม้แต่จะหลบสายตา

ทว่า... ฝ่ามือนั้นไม่มีโอกาสได้สัมผัสแม้แต่ปลายเส้นผมของเขา

หมับ!

มือหนาของอคินพุ่งเข้าไปคว้าข้อมือของธีรเดชไว้กลางอากาศได้อย่างแม่นยำ แรงบีบมหาศาลทำให้กระดูกข้อมือของธีรเดชส่งเสียงลั่นเบาๆ ชายวัยกลางคนร้องโอดยิ้มด้วยความเจ็บปวด พยายามจะกระชากมือออกแต่กลับขยับไม่ได้แม้แต่น้อย

อคินก้าวเข้ามายืนขวางหน้าภีมไว้ ร่างสูงใหญ่บดบังภีมไว้ด้านหลังจนมิด เงาทะมึนของเขาครอบคลุมร่างของธีรเดชจนดูหดเล็กลงไปถนัดตา

“อย่าคิดจะแตะต้องคนของผม”

อคินกดเสียงต่ำ แววตาดุดันและอำมหิตราวกับสัตว์ร้ายที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อ กลิ่นอายคุกคามที่แผ่ออกมาทำให้ธีรเดชถึงกับตัวสั่นเทาด้วยความกลัวจากก้นบึ้งของหัวใจ

“ถ้าคุณกล้าแตะต้องภีมเดชแม้แต่ปลายเล็บ... ผมรับรองว่าคุณจะไม่ได้แค่ติดคุกในคดียักยอกทรัพย์ แต่ตระกูลวรโชติเมธาจะทำให้คุณไม่มีที่ยืนในสังคมนี้อีกต่อไป จำใส่หัวของคุณไว้!”

อคินสะบัดมือออกอย่างแรงจนธีรเดชเซถอยหลังไปหลายก้าว ล้มลงไปนั่งกองกับเก้าอี้ด้วยความหวาดผวา

ภวัตที่ยืนดูอยู่ด้านข้างตัวสั่นงันงก ไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัวเข้าไปช่วยพ่อของตน

ติ๊ง!

เสียงสัญญาณเตือนจากระบบส่วนกลางของบริษัทดังขึ้นพร้อมกันทั่วทั้งอาคาร

หน้าจอคอมพิวเตอร์ขนาดใหญ่ในห้องประชุมดับวูบลง ก่อนจะเปิดขึ้นมาใหม่พร้อมข้อความตัวหนังสือสีแดงแจ้งเตือนการรีเซ็ตรหัสผ่านและการเปลี่ยนถ่ายอำนาจบริหาร บัตรพนักงานระดับประธานที่คล้องคอของธีรเดชส่งเสียงร้องเตือนก่อนที่สัญญาณไฟจะเปลี่ยนเป็นสีแดง บ่งบอกว่ามันกลายเป็นเพียงขยะพลาสติกที่ไร้ค่าไปแล้ว

ภีมค่อยๆ ก้าวออกมาจากด้านหลังของอคิน

เขาทอดสายตามองคนสามคนที่กำลังนั่งตัวสั่นอยู่ตรงหน้า ด้วยสายตาที่ว่างเปล่าและสงบนิ่งอย่างถึงที่สุด

“ฝ่ายบัญชีและฝ่ายกฎหมายชุดใหม่ ได้เข้าควบคุมระบบการเงินและเซิร์ฟเวอร์ทั้งหมดของรัตนเดชากรุ๊ปเรียบร้อยแล้วครับ” ภีมเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย “ทรัพย์สินส่วนตัว บัญชีธนาคาร และรถประจำตำแหน่งที่ซื้อในนามบริษัท จะถูกตรวจสอบย้อนหลังทั้งหมด ถ้าพบว่านำเงินบริษัทไปใช้ในทางมิชอบ... เตรียมรอรับหมายศาลได้เลย”

“ภีม... ป๊าขอโทษ ภีมช่วยป๊าด้วยนะลูก เราเป็นพ่อลูกกันนะ...” ธีรเดชเริ่มเปลี่ยนท่าที เขาคุกเข่าลงกับพื้น พยายามจะคลานเข้ามาจับขากางเกงของลูกชาย

ภีมก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว หลบเลี่ยงสัมผัสนั้นอย่างไม่ไยดี

“ตอนที่แม่ผมต้องการความช่วยเหลือ... ป๊าเคยจำได้ไหมครับว่าป๊าทำอะไรไว้?” ภีมมองลงมาด้วยสายตาเย็นชา “ป๊าออกไปมีความสุขกับผู้หญิงคนอื่น ปล่อยให้แม่ผมนอนทนทุกข์อยู่คนเดียว... วันนี้ ทุกสิ่งทุกอย่างกำลังกลับไปอยู่ในที่ที่มันควรอยู่แล้วครับ”

ภีมไม่สนใจเสียงคร่ำครวญของธีรเดช หรือเสียงสะอื้นของนงนุชอีกต่อไป

เขาหันหลัง เดินตรงไปยังหัวโต๊ะประชุม

มือเรียวยื่นออกไป เลื่อนเก้าอี้หนังแท้ตัวใหญ่ประจำตำแหน่งประธานกรรมการบริหารออกช้าๆ ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ตัวนั้นอย่างสง่างาม แผ่นหลังเหยียดตรง สองมือวางประสานไว้บนโต๊ะทำงานตัวใหญ่ แววตาเปล่งประกายคมกริบดุจพญาอินทรีที่เพิ่งทวงคืนอาณาจักรของตนเองกลับมาได้สำเร็จ

อคินยืนกอดอกมองภาพนั้นอยู่ข้างๆ ริมฝีปากหยักยกยิ้มกว้างด้วยความพึงพอใจอย่างที่สุด แววตาคมคายคู่นั้นสะท้อนภาพของเด็กหนุ่มที่ไม่ได้เป็นเพียงลูกชังที่ถูกทอดทิ้งอีกต่อไป

“ทำได้ดีมากครับ... คุณประธาน” อคินเอ่ยขึ้นเบาๆ น้ำเสียงเจือความเอ็นดูปนยกย่อง

ภีมเงยหน้าขึ้นสบตากับอคิน รอยยิ้มแรกที่แท้จริงผุดขึ้นบนใบหน้าหวาน

กระดานหมากตานี้... เขาเป็นฝ่ายรุกฆาตได้อย่างสมบูรณ์แบบแล้ว