บทที่ 30 พันธะที่ไม่อาจซ่อนเร้น

เสียงระฆังเตือนภัยดังขึ้นในยามเช้า

โรสลินสะดุ้งตื่น ก่อนจะพบว่าที่นอนข้างกายว่างเปล่า อาเดรียนหายไปแล้ว เหลือเพียงรอยยับบนผ้าปูที่นอนและกลิ่นจาง ๆ ของเขาที่ติดอยู่บนหมอน

เธอขมวดคิ้ว

เมื่อคืนเขายังอยู่ข้างเธอ และก่อนหลับยังรับปากว่าจะไม่ปิดบังเรื่องคำสาปอีก

อย่าบอกนะว่าเขาหนีไปจัดการเรื่องยุ่งยากตามลำพังอีกแล้ว

โรสลินรีบลุกขึ้นแต่งตัว คว้าจี้หินสีขาวไว้ในมือ แล้วเดินออกจากห้องทันที

เมื่อถึงโถงกลาง เธอพบเซราฟีนกำลังสั่งการเหล่าราชองครักษ์

“เกิดอะไรขึ้นคะ”

เซราฟีนหันมาหาเธอ

“มีรายงานจากแนวป่าหินทางเหนือพ่ะย่ะค่ะ หน่วยลาดตระเวนพบวงเวทขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นเมื่อคืน และมีพลังมืดแผ่ออกมาจากจุดนั้น ฝ่าบาทเสด็จไปตรวจสอบแล้ว”

โรสลินหลับตาลงชั่วครู่

“เขาไปคนเดียวหรือคะ”

“มีราชองครักษ์ติดตามไปด้วยพ่ะย่ะค่ะ แต่ฝ่าบาททรงสั่งห้ามไม่ให้แจ้งท่านหญิงจนกว่าจะตรวจสอบสถานการณ์เรียบร้อย”

“แน่นอนค่ะ เพราะพระองค์ทรงคิดว่าการปิดบังจะทำให้ทุกคนปลอดภัยขึ้น”

น้ำเสียงของเธอไม่ได้ดัง แต่เซราฟีนกลับยืนนิ่ง ไม่กล้าพูดแทรก

โรสลินสูดลมหายใจลึก พยายามระงับความหงุดหงิด

เธอเข้าใจว่าอาเดรียนเป็นห่วงเธอ แต่หากเขายังตัดสินใจแทนเธอทุกครั้ง ความสัมพันธ์ที่ทั้งคู่พยายามสร้างขึ้นก็จะไม่มีวันก้าวไปข้างหน้า

“เตรียมม้าให้ฉันค่ะ”

“ท่านหญิง ฝ่าบาททรงมีรับสั่ง—”

“ฉันทราบค่ะ” โรสลินหันมาสบตาเซราฟีน “แต่ฉันไม่ได้จะไปขัดขวางเขา ฉันจะไปช่วยเขา และหากมีอันตราย ฉันก็มีสิทธิ์ตัดสินใจว่าจะรับมืออย่างไร”

เซราฟีนมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้า

“เช่นนั้นกระหม่อมจะไปกับท่านหญิง”

แนวป่าหินทางเหนือถูกปกคลุมด้วยหมอกสีเทา

เมื่อโรสลินเดินทางมาถึง เธอก็สัมผัสได้ถึงพลังเวทมนตร์ผิดปกติทันที วงเวทขนาดใหญ่ถูกสลักลงบนพื้นดินระหว่างโขดหิน เส้นสีดำหลายเส้นทอดยาวออกไปตามรากไม้ ก่อนจะหายเข้าไปในป่าลึก

อาเดรียนยืนอยู่กลางวงเวท เสื้อคลุมสีดำสะบัดตามแรงลม ดวงตาสีแดงเข้มกำลังจับจ้องสัญลักษณ์ตรงกลางอย่างเย็นชา

“ข้าสั่งห้ามเจ้าออกจากปราสาท”

เขาพูดทันทีที่เห็นเธอ

โรสลินลงจากม้า

“สวัสดีตอนเช้าค่ะ ฉันก็ดีใจที่ได้พบคุณเหมือนกัน”

เซราฟีนหันหน้าไปอีกทางอย่างรวดเร็ว

อาเดรียนหรี่ตา

“โรสลิน”

“อาเดรียน”

“ข้าไม่ได้ล้อเล่น”

“ฉันก็ไม่ได้ล้อเล่นค่ะ คุณบอกว่าจะไม่ปิดบังฉันอีก แต่กลับออกจากปราสาทโดยไม่บอกอะไรเลย”

เขาเงียบไป

โรสลินเดินเข้าไปใกล้ แต่หยุดอยู่ก่อนถึงขอบวงเวท

“ฉันไม่ได้ต้องการให้คุณพาฉันมาทุกครั้งที่มีอันตราย แต่ฉันต้องการให้คุณเชื่อว่าฉันมีสิทธิ์รับรู้เรื่องที่เกี่ยวข้องกับตัวเอง”

อาเดรียนมองเธอนิ่ง ดวงตาของเขามีทั้งความไม่พอใจและความรู้สึกผิดที่ไม่ค่อยปรากฏให้ใครเห็น

“ข้าไม่ต้องการให้เจ้าได้รับอันตราย”

“ฉันรู้ค่ะ แต่การปกป้องไม่ใช่การตัดสินใจแทนกันทั้งหมด”

ความเงียบปกคลุมพื้นที่โดยรอบ

ในที่สุด อาเดรียนก็ถอนหายใจ

“ข้าผิดเอง”

โรสลินชะงักเล็กน้อย

เธอเตรียมคำพูดไว้มากมาย แต่ไม่คิดว่าเขาจะยอมรับตรง ๆ เช่นนี้

“คุณพูดว่าอะไรนะคะ”

“อย่าทำให้ข้าต้องพูดซ้ำ”

เธอเกือบยิ้มออกมา

“ได้ค่ะ ฉันจะถือว่าคุณกำลังพัฒนาไปในทางที่ดี”

“เจ้ากำลังทดสอบความอดทนของข้า”

“ฉันคิดว่าคุณมีเหลือเฟือเสียอีก”

“กับศัตรู ข้ามีมากพอ แต่กับเจ้า...” เขาหยุดไปครู่หนึ่ง “ข้ากำลังเรียนรู้”

คำตอบนั้นทำให้โรสลินยิ้มอย่างอ่อนโยน

เธอไม่ได้ต้องการให้เขากลายเป็นคนใหม่ในชั่วข้ามคืน เพียงแค่เขายอมรับว่าความกลัวของตัวเองอาจทำให้เธออึดอัด นั่นก็เป็นจุดเริ่มต้นที่ดีแล้ว

“ถ้าอย่างนั้น เรามาดูวงเวทนี้กันเถอะค่ะ”

อาเดรียนพยักหน้า ก่อนชี้ไปยังสัญลักษณ์ตรงกลาง

“วงเวทนี้คล้ายกับรูปแบบที่วาเลเรียนใช้ แต่มีบางส่วนแตกต่างออกไป มันไม่ได้พยายามเปิดประตูรัตติกาลโดยตรง”

“มันกำลังทำอะไรคะ”

“ข้ายังไม่แน่ใจ”

โรสลินย่อตัวลง มองเส้นสีดำที่พาดผ่านพื้นดินโดยไม่สัมผัสมัน

“เส้นเหล่านี้ไม่ได้รวมตัวกันที่จุดเดียวค่ะ ดูเหมือนมันกำลังเชื่อมโยงตำแหน่งหลายแห่งเข้าด้วยกัน”

เอเวอเร็ตต์ซึ่งตามมาถึงภายหลังรีบเข้ามาตรวจสอบ

“ท่านหญิงทรงสังเกตได้ถูกต้องพ่ะย่ะค่ะ นี่อาจเป็นวงเวทติดตามที่ใช้ร่องรอยพลังมืดเป็นจุดเชื่อมต่อ”

โรสลินรู้สึกเย็นวาบ

“หมายความว่ามันไม่ได้ตามหาฉันเพียงคนเดียวหรือคะ”

“เป็นไปได้ว่ามันกำลังตรวจสอบตำแหน่งของสิ่งที่เกี่ยวข้องกับประตูรัตติกาลทั้งหมดพ่ะย่ะค่ะ”

อาเดรียนก้มมองสัญลักษณ์กลางวงเวท

“แล้วเหตุใดมันจึงปรากฏที่นี่”

เอเวอเร็ตต์ยังไม่ทันตอบ จี้บนลำคอของโรสลินก็เริ่มร้อนขึ้น

เธอรีบถอยหลังหนึ่งก้าว

เส้นสีดำภายในจี้ขยายตัวอย่างรวดเร็ว ขณะที่วงเวทบนพื้นส่องแสงขึ้นพร้อมกัน

เสียงกระซิบดังขึ้นในความคิดของเธอ

ทายาทแห่งจันทรา...

โรสลินกำจี้ไว้แน่น

“ฉันได้ยินมันอีกแล้วค่ะ”

อาเดรียนก้าวเข้ามาหาเธอ แต่ครั้งนี้เขาหยุดก่อนสัมผัสตัวเธอ

“เจ้าต้องการให้ข้าช่วยอย่างไร”

คำถามนั้นทำให้โรสลินเงยหน้าขึ้น

เขากำลังรอคำตอบจากเธอ แทนที่จะตัดสินใจแทนเหมือนที่ผ่านมา

“ช่วยรักษาวงเวทไม่ให้ขยายตัวค่ะ ส่วนฉันจะพยายามตัดการเชื่อมต่อ”

อาเดรียนพยักหน้าโดยไม่ลังเล

“เซราฟีน คุ้มกันพื้นที่ เอเวอเร็ตต์ ตรวจสอบจุดเชื่อมต่อทั้งหมด อย่าให้พลังมืดแพร่กระจายออกไป”

คำสั่งถูกส่งต่ออย่างรวดเร็ว

โรสลินหลับตา แล้วเรียกพลังจันทราออกมาเพียงเล็กน้อย เธอไม่ได้พยายามต่อสู้กับเสียงกระซิบ แต่ใช้สมาธิแยกแยะความรู้สึกของตัวเองออกจากพลังที่กำลังแทรกเข้ามา

ความว่างเปล่าไม่มีความอบอุ่น ไม่มีความโกรธ และไม่มีความปรารถนาแบบสิ่งมีชีวิต

มันเพียงพยายามเชื่อมต่อ

โรสลินจึงปฏิเสธการเชื่อมต่อนั้น

“ฉันไม่อนุญาตให้แกใช้พลังของฉัน!”

แสงสีเงินแผ่กระจายไปตามพื้นดิน เส้นสีดำในวงเวทสั่นสะเทือน ก่อนจะขาดออกทีละเส้น

อาเดรียนปล่อยพลังสีแดงเข้มปิดกั้นวงเวทชั้นนอก ช่วยไม่ให้พลังมืดไหลออกไปยังป่าโดยรอบ

เมื่อเส้นสุดท้ายขาดลง วงเวทก็สลายไป

โรสลินทรุดเข่าลงเล็กน้อย แต่ยังทรงตัวได้ เซราฟีนรีบเข้ามาประคอง ขณะที่อาเดรียนมองเธอด้วยแววตาเป็นห่วง

“เจ็บตรงไหนหรือไม่”

“ไม่ค่ะ แค่เหนื่อยนิดหน่อย”

เขาโน้มตัวลงมองหน้าเธอ

“แน่ใจหรือ”

“แน่ใจค่ะ แต่ถ้าคุณยังมองฉันเหมือนกำลังจะเรียกหมอหลวงมาทั้งปราสาท ฉันอาจเหนื่อยกว่าเดิมก็ได้”

อาเดรียนถอนหายใจ แต่ยอมถอยออกมาครึ่งก้าว

“เจ้าควรพัก”

“ฉันจะพักค่ะ หลังจากตรวจสอบว่ามีอะไรเหลืออยู่หรือเปล่า”

เขามองเธออย่างไม่เห็นด้วยนัก แต่ครั้งนี้ไม่ได้ห้าม

เพราะเขาเริ่มเข้าใจแล้วว่าการอยู่ข้างเธอ ไม่ได้หมายความว่าเขาต้องยืนอยู่ข้างหน้าเธอตลอดเวลา

บางครั้ง เขาเพียงต้องยืนอยู่ข้าง ๆ และเชื่อมั่นในการตัดสินใจของเธอ

หลังวงเวทสลายไป เอเวอเร็ตต์พบเศษหินสีดำชิ้นเล็กอยู่ตรงจุดศูนย์กลาง

มันไม่มีพลังเวทมนตร์หลงเหลือมากนัก แต่มีสัญลักษณ์พระจันทร์เสี้ยวกับเส้นเลือดดำสลักอยู่บนพื้นผิว

“นี่เป็นหลักฐานว่าวาเลเรียนยังคงทดลองสร้างจุดเชื่อมต่อพ่ะย่ะค่ะ” หมอหลวงกล่าว “แต่จากสภาพของวงเวท ดูเหมือนเขายังไม่สามารถสร้างช่องทางที่มั่นคงได้”

“เขากำลังหาวิธีเข้าถึงความว่างเปล่าโดยไม่ต้องเปิดประตู” โรสลินพึมพำ

อาเดรียนรับเศษหินไปตรวจดู

“และเขาจะไม่หยุดจนกว่าจะหาทางสำเร็จ”

“ถ้าอย่างนั้นเราต้องหาตัวเขาให้พบก่อนค่ะ”

“เราจะเริ่มจากหลักฐานชิ้นนี้” อาเดรียนกล่าว “ข้าจะให้เซราฟีนตรวจสอบเส้นทางที่วาเลเรียนใช้หลบหนี และส่งข่าวไปยังฝูงหมาป่าให้เฝ้าระวังสัญลักษณ์นี้”

โรสลินพยักหน้า ก่อนนึกถึงจดหมายจากคัลเลน

“เราควรส่งข้อมูลนี้ให้คัลเลนด้วยค่ะ เขาอาจพบร่องรอยที่เชื่อมโยงกับสิ่งที่เกิดขึ้นในมูนฟอลล์”

อาเดรียนมีสีหน้าไม่สบอารมณ์เล็กน้อย

“ข้าจะส่งรายงานให้เขา”

“ขอบคุณค่ะ”

“อย่าขอบคุณเร็วเกินไป ข้าจะระบุให้ชัดเจนว่าเขามีหน้าที่รายงานข้อมูลทั้งหมดที่พบ และห้ามทำอะไรโดยพลการ”

โรสลินยิ้ม

“นั่นฟังดูเป็นคำสั่งที่เหมาะสมมากค่ะ”

“ข้ารู้”

เธอส่ายหน้าอย่างเอือมระอา แต่ไม่ได้พูดอะไรต่อ

อย่างน้อยตอนนี้พวกเขาก็มีหลักฐานใหม่ และที่สำคัญกว่านั้น เธอกับอาเดรียนสามารถทำงานร่วมกันได้โดยไม่จำเป็นต้องทะเลาะกันทุกครั้งที่มีความเสี่ยง

ก่อนเดินทางกลับปราสาท อาเดรียนเรียกโรสลินให้หยุดอยู่ข้างรถม้า

“มีอะไรคะ”

เขายื่นมือออกมาให้เธอ

โรสลินมองมือของเขาอย่างสงสัย ก่อนวางมือตัวเองลงไป

“ข้าขอโทษเรื่องเมื่อคืน” เขากล่าว “ข้าคิดว่าหากเจ้าไม่รู้เรื่องนี้ เจ้าก็จะปลอดภัยกว่า แต่ข้าลืมไปว่าการปกปิดอาจทำให้เจ้าต้องรับมือกับความกลัวเพียงลำพัง”

โรสลินเงยหน้ามองเขา

เธอไม่เคยคาดหวังให้เขาขอโทษอย่างสมบูรณ์แบบ แต่การที่เขาพูดออกมาตรง ๆ ทำให้ความขุ่นเคืองที่เหลืออยู่ค่อย ๆ คลายลง

“ฉันรับคำขอโทษค่ะ แต่คุณต้องทำตามที่พูดด้วยนะคะ”

“ข้าจะพยายาม”

“ดีค่ะ”

เธอบีบมือเขาเบา ๆ

“และฉันก็จะพยายามไม่ฝืนตัวเองมากเกินไปเหมือนกัน”

อาเดรียนยกมือของเธอขึ้นแตะริมฝีปากอย่างแผ่วเบา เป็นสัมผัสสั้น ๆ ที่ทำให้โรสลินหน้าแดงขึ้นมาโดยไม่ทันตั้งตัว

“อาเดรียน!”

“อะไร”

“คุณทำแบบนี้โดยไม่เตือนเลยนะคะ”

“ข้าต้องขออนุญาตก่อนหรือ”

เธอเม้มปาก พยายามหาคำตอบที่เหมาะสม แต่สุดท้ายก็ทำได้เพียงหลบสายตา

อาเดรียนยิ้มบาง ๆ อย่างผู้ชนะ

“ดูเหมือนคราวนี้เจ้าจะเถียงไม่ออก”

“ฉันแค่กำลังคิดว่าจะเอาคืนคุณอย่างไรค่ะ”

“ข้าจะรอ”

โรสลินเงยหน้าขึ้นมองเขา ก่อนหัวเราะออกมา

เป็นครั้งแรกในรอบหลายวันที่เธอรู้สึกว่าตัวเองสามารถหายใจได้อย่างเต็มปอด แม้ภัยอันตรายยังไม่หมดไป แต่เธอก็ไม่ได้ยืนเผชิญหน้ากับมันเพียงลำพังอีกแล้ว

คืนนั้น หลังกลับถึงปราสาท โรสลินวางจี้หินสีขาวลงบนโต๊ะข้างเตียง

รอยสีดำภายในเนื้อหินยังคงอยู่ แต่ไม่มีการเคลื่อนไหวผิดปกติอีก

เธอถอนหายใจด้วยความโล่งอก ก่อนเตรียมตัวเข้านอน

ทว่าในจังหวะที่เธอกำลังจะดับตะเกียง แสงสีดำก็ปรากฏขึ้นบนผิวจี้เพียงชั่วพริบตา

เสียงกระซิบดังขึ้นในความคิด

พันธะ...

โรสลินชะงัก

คราวนี้เสียงนั้นไม่ได้เรียกชื่อเธอ และไม่ได้พยายามดึงพลังของเธอ

มันกำลังกล่าวถึงบางสิ่งที่เธอรู้จักดี

พันธะเลือดระหว่างเธอกับอาเดรียน

เธอรีบหยิบจี้ขึ้นมา แต่แสงสีดำหายไปแล้ว

โรสลินยืนนิ่งอยู่กลางห้อง หัวใจเต้นแรงขึ้นทีละน้อย

เธอไม่รู้ว่าความว่างเปล่ากำลังพยายามบอกอะไร แต่หากมันเริ่มสนใจพันธะเลือดของทั้งคู่ นั่นก็หมายความว่าภัยอันตรายครั้งต่อไปอาจไม่ได้มุ่งเป้ามาที่เธอเพียงคนเดียว

มันอาจกำลังหาทางใช้ความผูกพันระหว่างเธอกับอาเดรียนเป็นอาวุธ

และหากเป็นเช่นนั้นจริง โรสลินจะต้องหาวิธีปกป้องทั้งสองคนโดยไม่ยอมให้ความรักกลายเป็นจุดอ่อนที่ศัตรูใช้ทำลายพวกเขา

เธอวางจี้กลับลงบนโต๊ะ แล้วมองออกไปยังท้องฟ้ายามค่ำคืน

“ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ฉันจะไม่ยอมให้ใครเลือกชะตาชีวิตแทนเราอีกแล้ว”

ภายในห้องที่เงียบสงบ ไม่มีเสียงใดตอบกลับ

แต่ไกลออกไป ณ สถานที่ซึ่งแสงจันทร์ส่องไปไม่ถึง วาเลเรียนกำลังอ่านรายงานฉบับใหม่

เมื่อเห็นข้อความว่าพลังจันทราของโรสลินสามารถทำลายวงเวทติดตามได้ เขากลับไม่ได้แสดงความโกรธ

ตรงกันข้าม เขายิ้มออกมาอย่างพึงพอใจ

“ดีมาก...นางเริ่มเข้าใจพลังของตัวเองแล้ว”

เขาวางรายงานลง ก่อนหยิบขวดแก้วขนาดเล็กขึ้นมา

ภายในขวดมีเลือดสีแดงเข้มหนึ่งหยด

เลือดของอาเดรียน

วาเลเรียนมองมันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเก็บกลับลงในกล่องผนึก

“ถ้าเช่นนั้น ขั้นต่อไปก็ถึงเวลาทดสอบว่าพันธะที่เกิดจากการเลือกด้วยหัวใจ จะต้านทานความว่างเปล่าได้นานเพียงใด”

เงาดำเคลื่อนไหวอยู่ใต้พื้นห้อง

และเป็นครั้งแรกที่วาเลเรียนเริ่มสงสัยว่า บางทีสิ่งที่เขากำลังพยายามควบคุมมาตลอด อาจไม่ได้ต้องการรับใช้เขาเลยแม้แต่น้อย