บทที่ 25 กับดักที่ซ่อนอยู่ในบ้านหลังเก่า

รุ่งสางของวันใหม่มาถึงพร้อมหมอกสีขาวที่ปกคลุมป่าสนรอบปราสาทแบล็กธอร์น

รถม้าสีดำสนิทจอดรออยู่หน้าประตูใหญ่ ข้างตัวรถมีม้าศึกสามตัวและราชองครักษ์แวมไพร์ในชุดเกราะสีเข้มยืนเรียงแถวอย่างเป็นระเบียบ

โรสลินก้าวลงบันไดพร้อมกระเป๋าสมุนไพรใบเล็กที่เธอจัดเตรียมไว้เมื่อคืน

เธอสวมเสื้อคลุมสีเทาเงิน ทับชุดเดินทางสีดำเรียบง่าย ผมสีน้ำตาลถูกรวบไว้ด้านหลัง ส่วนจี้หินสีขาวของมารดาซ่อนอยู่ใต้คอเสื้อ

“พร้อมแล้วหรือ”

เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นจากด้านข้าง

อาเดรียนยืนอยู่ข้างรถม้าในชุดเดินทางสีดำสนิท เสื้อคลุมยาวปักลายสีเงินบาง ๆ ทำให้เขาดูสง่างามและน่าเกรงขามไม่ต่างจากราชาผู้ปกครองรัตติกาล

โรสลินพยักหน้า

“พร้อมค่ะ ฉันเตรียมยาสมุนไพรสำหรับปฐมพยาบาลมาแล้ว เผื่อมีใครได้รับบาดเจ็บ”

อาเดรียนเหลือบมองกระเป๋าของเธอ

“เจ้าบรรจุอะไรลงไปบ้าง”

“ยาห้ามเลือด ยาลดไข้ ยาแก้พิษเบื้องต้น แล้วก็สมุนไพรสำหรับบรรเทาอาการปวดค่ะ”

“แล้วของกินล่ะ”

โรสลินกะพริบตา

“คะ?”

“ข้าถามว่าเจ้ามีอาหารติดตัวหรือไม่”

“มีขนมปังสองชิ้นค่ะ”

อาเดรียนหันไปมองเซราฟีนทันที

“เตรียมอาหารเพิ่ม”

“ฝ่าบาท เรากำลังเดินทางไปตรวจสอบวงเวทอันตราย ไม่ใช่ไปปิกนิกนะคะ”

“ข้าทราบ”

“แล้วทำไมต้องเตรียมอาหารเยอะขนาดนั้นด้วยคะ”

“เพราะข้าไม่ต้องการให้เจ้าหิวจนเสียสมาธิ”

โรสลินอ้าปากจะเถียง แต่สุดท้ายกลับหัวเราะออกมา

“ท่านนี่ชอบหาเหตุผลมาปกป้องฉันจริง ๆ เลยนะคะ”

อาเดรียนมองเธอด้วยสายตานิ่งเฉย

“หากเจ้ายังมีแรงพูดมาก แสดงว่าเจ้าคงไม่หิว”

“ฉันเริ่มเข้าใจแล้วค่ะว่าทำไมคนในปราสาทถึงกลัวท่าน”

“เพราะพวกเขารู้จักเคารพอำนาจ”

“หรือเพราะท่านชอบเอาชนะทุกเรื่องกันแน่คะ”

เซราฟีนซึ่งยืนอยู่ไม่ไกลรีบหันหน้าไปอีกทางอย่างรวดเร็ว

หัวหน้าราชองครักษ์ไม่ต้องการให้ใครเห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของตน

อาเดรียนปรายตามองเขา

“มีอะไรน่าขันหรือ เซราฟีน”

“ไม่มีพ่ะย่ะค่ะ”

“เช่นนั้นก็ตรวจสอบเส้นทางให้เรียบร้อย”

“รับทราบพ่ะย่ะค่ะ”

โรสลินหัวเราะเบา ๆ ก่อนขึ้นรถม้า

เธอไม่เคยคิดว่าการเดินทางไปยังสถานที่อันตรายจะเริ่มต้นด้วยการถกเถียงเรื่องอาหารเช่นนี้

แต่ความรู้สึกอบอุ่นเล็ก ๆ ที่เกิดขึ้นในใจทำให้เธอมีแรงมากขึ้นอย่างประหลาด

อย่างน้อยในตอนนี้ เธอไม่ได้เดินทางเพียงลำพังอีกแล้ว

ทว่าเมื่อรถม้าเคลื่อนผ่านประตูปราสาท โรสลินกลับรู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนบางอย่างจากจี้ใต้คอเสื้อ

มันไม่ได้เปล่งแสง

ไม่ได้ส่งเสียงกระซิบเหมือนครั้งก่อน

แต่ความเย็นที่แผ่ซ่านออกมาทำให้เธอรู้สึกราวกับมีใครบางคนกำลังเฝ้ามองอยู่จากที่ไกลแสนไกล

เธอก้มมองจี้ผ่านเนื้อผ้า

แม่คะ… มีอะไรบางอย่างกำลังรอเราอยู่ใช่ไหม

ไม่มีคำตอบใดกลับมา

มีเพียงเสียงล้อรถม้าที่หมุนไปตามถนนหิน และสายลมหนาวที่พัดผ่านป่าสน

### 1\. ร่องรอยของผู้สูญหาย

การเดินทางไปยังชายแดนมูนฟอลล์ใช้เวลาหลายชั่วโมง

เมื่อรถม้าหยุดลง โรสลินก็เห็นแนวป่าสนที่คุ้นตาอยู่เบื้องหน้า

แม้เธอจะถูกขับไล่ออกจากฝูงมานานพอสมควร แต่สถานที่แห่งนี้ก็ยังทำให้หัวใจของเธอหนักอึ้ง

ต้นไม้สูงใหญ่เรียงรายไปตามทางลาด เนินเขาที่เคยใช้เก็บสมุนไพรยังคงอยู่ตรงตำแหน่งเดิม และลำธารเล็ก ๆ ที่ไหลผ่านชายป่าก็ยังส่งเสียงใสเหมือนในความทรงจำ

ทุกอย่างดูแทบไม่เปลี่ยนแปลง

ยกเว้นความรู้สึกของเธอที่ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป

“หากไม่พร้อม เราสามารถกลับได้”

อาเดรียนกล่าวขึ้นเมื่อสังเกตเห็นว่าเธอยืนนิ่ง

โรสลินส่ายหน้า

“ฉันพร้อมค่ะ”

เธอหันไปมองเขา

“ฉันแค่กำลังคิดว่าครั้งสุดท้ายที่เดินผ่านป่านี้ ฉันยังเชื่อว่าตัวเองต้องทำทุกอย่างเพื่อให้คนในฝูงยอมรับ”

“แล้วตอนนี้ล่ะ”

“ตอนนี้ฉันคิดว่า ถ้าพวกเขาไม่ยอมรับฉัน ฉันก็ยังมีสิทธิ์ใช้ชีวิตของตัวเองค่ะ”

อาเดรียนมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้าอย่างพึงพอใจ

“ดี”

เขาไม่ได้กล่าวชมต่อ

แต่โรสลินกลับรู้สึกว่าคำสั้น ๆ นั้นมีน้ำหนักมากกว่าคำปลอบใจยืดยาว

เซราฟีนเดินเข้ามารายงาน

“ฝ่าบาท หน่วยลาดตระเวนพบร่องรอยเวทมนตร์อยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือ ห่างจากแนวชายแดนประมาณหนึ่งไมล์ขอรับ”

“นำทางไป”

ราชองครักษ์แวมไพร์แยกตัวออกไปตรวจสอบเส้นทางก่อน ส่วนอาเดรียนกับโรสลินเดินตามหลังอย่างระมัดระวัง

ยิ่งเข้าไปลึกเท่าไร บรรยากาศรอบตัวก็ยิ่งผิดปกติมากขึ้นเท่านั้น

เสียงนกร้องค่อย ๆ หายไป

ลมที่เคยพัดผ่านยอดไม้กลับสงบนิ่ง

แม้แต่กลิ่นดินชื้นและใบไม้ผุพังก็ถูกแทนที่ด้วยกลิ่นคาวเลือดจาง ๆ

โรสลินหยุดเดิน

“ทางนี้ค่ะ”

อาเดรียนหันมามอง

“เจ้าพบอะไร”

“กลิ่นสมุนไพรไหม้ค่ะ มีบางอย่างถูกเผาอยู่แถวนี้”

เธอคุกเข่าลงข้างต้นไม้ใหญ่ ใช้นิ้วแตะเศษผงสีดำที่กระจายอยู่บนพื้น

เมื่อถูผงเหล่านั้นระหว่างปลายนิ้ว เธอก็ขมวดคิ้ว

“นี่ไม่ใช่สมุนไพรธรรมดา แต่เป็นพืชที่ใช้ยับยั้งการรับรู้กลิ่นของหมาป่า ถ้าเผาในปริมาณมากจะทำให้หมาป่าสับสนและติดตามร่องรอยของกันและกันไม่ได้”

เซราฟีนที่เดินกลับมาพอดีชะงัก

“หมายความว่าผู้บุกรุกใช้สิ่งนี้เพื่อหลบหนีหรือขอรับ”

“อาจใช่ค่ะ แต่ฉันคิดว่าพวกเขาใช้มันเพื่อปิดบังกลิ่นของใครบางคนมากกว่า”

โรสลินเดินต่อไปอีกไม่กี่ก้าว ก่อนพบรอยลากยาวบนพื้นดิน

มีเศษผ้าสีน้ำตาลติดอยู่กับกิ่งไม้เตี้ย ๆ

เธอหยิบมันขึ้นมาพิจารณา แล้วสีหน้าก็เปลี่ยนไป

“ฉันเคยเห็นผ้าแบบนี้มาก่อน”

“ที่ไหน” อาเดรียนถาม

“ที่หมู่บ้านของฝูงมูนฟอลล์ค่ะ เป็นผ้าคลุมที่ชาวบ้านใช้กัน”

เธอกำเศษผ้าไว้แน่น

ความคิดหนึ่งผุดขึ้นในใจ

ผู้ที่หายตัวไปอาจไม่ใช่ทหารลาดตระเวน

แต่อาจเป็นชาวบ้านธรรมดาที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลย

“เราต้องหาให้พบค่ะ”

อาเดรียนพยักหน้า

“เซราฟีน แบ่งคนออกเป็นสองกลุ่ม กลุ่มหนึ่งตรวจสอบพื้นที่โดยรอบ อีกกลุ่มค้นหาสัญญาณเวทมนตร์ที่อาจใช้เคลื่อนย้ายผู้คน”

“รับทราบพ่ะย่ะค่ะ”

เมื่อราชองครักษ์แยกย้ายไป อาเดรียนก็หันมาหาโรสลิน

“อย่าเดินห่างจากข้า”

เธอถอนหายใจ

“ฉันรู้ค่ะ แต่ถ้าพบคนบาดเจ็บ ฉันอาจต้องเข้าไปช่วยก่อนที่ท่านจะ—”

“โรสลิน”

เสียงเรียกของเขาทำให้เธอหยุดพูด

อาเดรียนมองเธออย่างจริงจัง

“ข้าไม่ได้ห้ามเจ้าเข้าไปช่วยใคร ข้าเพียงต้องการให้เจ้าบอกข้าก่อนที่จะเข้าไปในพื้นที่ที่อาจมีเวทมนตร์ซ่อนอยู่”

โรสลินนิ่งไป ก่อนพยักหน้า

“เข้าใจแล้วค่ะ”

คำตอบของเธอทำให้แววตาของเขาอ่อนลงเล็กน้อย

ทั้งคู่เดินต่อไปด้วยกัน จนกระทั่งพบรอยวงเวทสีดำอยู่ใต้รากไม้ใหญ่

วงเวทนั้นถูกปกคลุมด้วยใบไม้แห้งและดินบาง ๆ หากไม่สังเกตให้ดีแทบจะไม่มีทางมองเห็น

แต่สิ่งที่ทำให้โรสลินรู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัวคือสัญลักษณ์ตรงกลาง

พระจันทร์เสี้ยวที่มีเส้นเลือดดำพาดผ่าน

และข้างสัญลักษณ์นั้น มีรอยเลือดสดหยดหนึ่ง

อาเดรียนก้าวเข้ามาบังเธอโดยสัญชาตญาณ

“อย่าแตะต้องมัน”

โรสลินไม่ได้ขัดขืน

เธอเพียงจ้องวงเวทอย่างตั้งใจ ก่อนจะพบสิ่งผิดปกติอีกอย่างหนึ่ง

“อาเดรียนคะ วงเวทนี้ไม่ได้หันออกไปทางป่า”

“หมายความว่าอย่างไร”

“ทิศทางของมันหันกลับไปทางหมู่บ้านค่ะ”

เธอเงยหน้าขึ้นมองเขา

“คนที่สร้างวงเวทไม่ได้กำลังพยายามหนีออกจากฝูงมูนฟอลล์ แต่กำลังส่งบางอย่างเข้าไปในหมู่บ้าน”

ทันใดนั้น วงเวทสีดำก็สว่างวาบ

เสียงระเบิดดังขึ้นจากใต้พื้นดิน

อาเดรียนคว้าตัวโรสลินดึงเข้าหาตนเอง ขณะที่ม่านพลังสีแดงเข้มกางออกปกคลุมทั้งคู่

เศษดินและรากไม้กระเด็นขึ้นสู่อากาศ

เมื่อทุกอย่างสงบลง วงเวทบนพื้นก็แตกสลายไปแล้ว

แต่มีสิ่งหนึ่งเหลืออยู่ตรงกลาง

แผ่นโลหะสีดำขนาดเท่าฝ่ามือ สลักข้อความด้วยอักษรโบราณ

โรสลินมองมันด้วยหัวใจที่เต้นแรง

เพราะแม้เธอจะอ่านอักษรเหล่านั้นไม่ออก แต่จี้ของมารดากลับเริ่มร้อนขึ้นอย่างผิดปกติ

อาเดรียนสังเกตเห็นทันที

“โรสลิน ถอยออกมา”

เธอถอยหลังตามคำเตือน

แผ่นโลหะสีดำลอยขึ้นจากพื้น ก่อนมีเสียงกระซิบดังออกมาจากมัน

“ทายาทแห่งจันทรา…”

เสียงนั้นไม่ได้เป็นเสียงของวาเลเรียน

มันแหบพร่า ลึกต่ำ และฟังดูเก่าแก่เสียจนโรสลินรู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่หน้าประตูสุสานที่ถูกปิดตายมานับพันปี

“ในที่สุด… เจ้าก็กลับมา”

แผ่นโลหะแตกออกเป็นผงสีดำทันที

อาเดรียนยกมือขึ้นปล่อยพลังทำลายเศษเวทที่เหลืออยู่จนหมด

จากนั้นเขาก็หันมาหาโรสลิน

“เจ้ารู้จักเสียงนั้นหรือไม่”

เธอส่ายหน้าอย่างช้า ๆ

“ไม่ค่ะ”

แต่ลึกลงไปในความทรงจำที่ถูกผนึก เธอกลับรู้สึกว่าตัวเองเคยได้ยินเสียงนี้มาก่อน

นานมาแล้ว

ในช่วงเวลาที่เธอยังเป็นเพียงทารก

### 2\. หมู่บ้านที่ไม่มีเสียงร้อง

เมื่อไปถึงหมู่บ้านชายแดน ภาพที่ปรากฏตรงหน้าทำให้โรสลินหยุดเดิน

บ้านไม้หลายหลังเปิดประตูทิ้งไว้

ตะกร้าผักวางอยู่ข้างทาง

มีถังน้ำล้มคว่ำอยู่ใกล้บ่อน้ำกลางหมู่บ้าน

แต่กลับไม่มีผู้คนแม้แต่คนเดียว

“พวกเขาหายไปไหนกันหมด…”

โรสลินพึมพำ

อาเดรียนกวาดตามองพื้นที่โดยรอบอย่างรวดเร็ว

“เซราฟีน ตรวจสอบทุกหลัง ห้ามผู้ใดแยกตัวออกจากกลุ่ม”

“รับทราบพ่ะย่ะค่ะ!”

โรสลินเดินไปยังบ้านหลังเล็กทางด้านซ้าย เธอจำได้ว่าครั้งหนึ่งเคยมีหญิงชราพักอาศัยอยู่ที่นี่

หญิงชราคนนั้นเคยแอบนำขนมปังมาให้เธอในวันที่เธอถูกลงโทษให้อดอาหาร

ประตูบ้านเปิดแง้มอยู่

เธอผลักมันออกอย่างระมัดระวัง

“มีใครอยู่ไหมคะ”

ไม่มีเสียงตอบกลับ

ภายในบ้านมีโต๊ะอาหารที่จัดไว้เรียบร้อย ขนมปังครึ่งก้อนวางอยู่บนจาน และผ้าห่มผืนเล็กพาดอยู่บนเก้าอี้

ทุกอย่างดูเหมือนเจ้าของบ้านเพิ่งออกไปเพียงชั่วครู่

โรสลินเดินไปที่เตาผิง

ข้างเตามีถ้วยยาสมุนไพรที่ยังอุ่นอยู่

เธอยกถ้วยขึ้นดม ก่อนขมวดคิ้ว

“นี่เป็นยาที่ฉันเคยปรุง…”

อาเดรียนเดินเข้ามาด้านหลัง

“เจ้ารู้จักมันหรือ”

“ค่ะ เป็นยาช่วยให้นอนหลับสำหรับคนที่มีอาการปวดตามข้อ ฉันเคยสอนหญิงชราใช้สมุนไพรชนิดนี้”

โรสลินวางถ้วยลงอย่างระมัดระวัง

“ถ้าเธอกำลังดื่มยาอยู่ แสดงว่าเธออาจไม่ได้ตั้งใจออกจากบ้าน แต่มีใครบางคนพาตัวไป”

เธอเดินไปยังประตูหลัง แล้วพบรอยรองเท้าหลายคู่บนพื้นหิมะ

รอยเหล่านั้นมุ่งตรงไปยังป่าด้านเหนือ

“อาเดรียน ทางนี้ค่ะ!”

ทั้งคู่ตามรอยไปจนถึงกระท่อมร้างริมป่า

ที่นั่นพวกเขาพบชายชราสองคนและเด็กหญิงคนหนึ่งนอนหมดสติอยู่บนพื้น

โรสลินรีบเข้าไปตรวจชีพจรทันที

“พวกเขายังมีชีวิตค่ะ แต่ถูกทำให้หมดสติ”

เธอเปิดกระเป๋าสมุนไพร หยิบขวดน้ำยากลิ่นฉุนออกมา แล้วใช้ผ้าชุบยาวางไว้ใกล้จมูกของเด็กหญิง

ไม่กี่วินาทีต่อมา เด็กหญิงก็เริ่มขยับตัว

“คุณหนู…”

เสียงเล็ก ๆ แหบพร่าดังขึ้น

โรสลินก้มลงหาเธอ

“ไม่เป็นไรนะ เธอปลอดภัยแล้ว”

เด็กหญิงลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก ก่อนคว้าข้อมือของโรสลินไว้แน่น

“ผู้ชายคนนั้น… เขาบอกว่าให้พาพวกเราไปที่วิหาร…”

โรสลินรู้สึกเย็นวาบ

“ผู้ชายคนนั้นหน้าตาเป็นอย่างไร”

เด็กหญิงส่ายหน้า

“หนูไม่เห็นหน้าเขาค่ะ เขาสวมผ้าคลุมสีดำ… แต่เขาบอกว่าถ้าไม่ไป เขาจะทำให้ทุกคนเจ็บปวด”

เธอเริ่มร้องไห้

“หนูกลัว…”

โรสลินโอบเด็กหญิงไว้เบา ๆ

“ไม่เป็นไรแล้วนะ ฉันอยู่ตรงนี้”

อาเดรียนยืนมองภาพนั้นด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

เขาเคยเห็นโรสลินถูกทอดทิ้ง ถูกปฏิเสธ และถูกบีบให้ต้องเอาชีวิตรอดด้วยตัวเอง

แต่แม้ผ่านเรื่องเลวร้ายมาเพียงใด เธอก็ยังเลือกยื่นมือช่วยคนที่อ่อนแอกว่า

ความอ่อนโยนของเธอไม่ใช่จุดอ่อน

และเขาเริ่มเข้าใจแล้วว่า เหตุใดวาเลเรียนจึงพยายามทำลายสิ่งนี้

เพราะคนที่ยังเชื่อว่าชีวิตของผู้อื่นมีค่า ย่อมเป็นคนที่ถูกบีบให้ตัดสินใจอย่างเจ็บปวดได้ง่ายที่สุด

“เซราฟีน!”

อาเดรียนเรียกหัวหน้าราชองครักษ์

“ส่งคนพาผู้บาดเจ็บกลับไปยังหมู่บ้าน และตรวจสอบพื้นที่โดยรอบให้ละเอียด”

“พ่ะย่ะค่ะ”

“ส่วนเจ้าสองคน” เขาหันไปหาทหารที่เพิ่งมาถึง “ค้นหาว่ามีผู้สูญหายเหลืออยู่ที่ใดอีกหรือไม่”

จากนั้นอาเดรียนจึงหันกลับมาหาโรสลิน

“เราต้องหาตัวคนที่พาพวกเขามา”

เธอพยักหน้า

“ค่ะ และฉันคิดว่าเขาต้องการให้เราไปที่วิหาร”

“ซึ่งอาจเป็นกับดัก”

“ฉันรู้ค่ะ”

โรสลินลุกขึ้นยืน

“แต่ถ้าพวกเขาพาตัวชาวบ้านไปที่นั่น เราก็ต้องตรวจสอบให้แน่ใจว่าไม่มีใครตกอยู่ในอันตรายอีก”

อาเดรียนมองเธอ ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“เราจะไปด้วยกัน แต่จะไม่เข้าไปโดยไม่ตรวจสอบพื้นที่ก่อน”

“ตกลงค่ะ”

ทั้งคู่หันไปมองป่าด้านเหนือพร้อมกัน

ในระยะไกล ยอดหอคอยเก่าของวิหารร้างปรากฏขึ้นเหนือแนวต้นไม้

และตรงยอดหอคอยนั้น มีแสงสีดำสว่างวาบขึ้นเพียงชั่วครู่

ราวกับใครบางคนกำลังรอพวกเขาอยู่

### 3\. คำขอจากคนที่เคยทอดทิ้งเธอ

ก่อนออกเดินทางต่อ เซราฟีนได้รับสารด่วนจากคัลเลน

อาเดรียนอ่านเนื้อหาผ่านวงเวทสื่อสาร ก่อนส่งข้อความให้โรสลินดู

คัลเลนรายงานว่าเขาพบข้อมูลเกี่ยวกับพิธีกรรมโบราณในบันทึกของฝูงมูนฟอลล์ มีการกล่าวถึงวิหารร้างทางเหนือและการใช้เลือดของราชวงศ์จันทราเป็นส่วนหนึ่งของพิธี แต่รายละเอียดถูกฉีกทำลายไปเกือบทั้งหมด

นอกจากนี้ เขายังเตือนว่ามีคนแปลกหน้าติดต่อกับสมาชิกบางคนในฝูง โดยอ้างว่าจะช่วยรักษาผู้ที่ได้รับผลกระทบจากเวทมนตร์

โรสลินอ่านจบแล้วนิ่งไป

“เขารู้เรื่องนี้ได้อย่างไรคะ”

“อาจเพราะเขาเริ่มตรวจสอบเอกสารเก่าของฝูงอย่างจริงจัง” อาเดรียนตอบ “หรืออาจมีบางคนต้องการให้เขาพบข้อมูลนี้”

“ท่านคิดว่าเป็นกับดักหรือคะ”

“ข้าคิดว่าทุกสิ่งที่เกี่ยวข้องกับวาเลเรียนควรถูกตรวจสอบอย่างรอบคอบ”

โรสลินพยักหน้า

แม้เธอจะยังไม่ไว้วางใจคัลเลน แต่เธอก็ไม่อาจปฏิเสธได้ว่าเขากำลังพยายามช่วยเหลือผู้คน

อย่างไรก็ตาม การพยายามแก้ไขความผิดพลาดไม่ได้หมายความว่าเขาจะได้รับความไว้วางใจกลับคืนมาทันที

เธอเรียนรู้เรื่องนั้นจากบาดแผลของตัวเองแล้ว

อาเดรียนยื่นมือมารับข้อความกลับไป

“เจ้าต้องการตอบเขาหรือไม่”

โรสลินคิดอยู่ครู่หนึ่ง

“ฉันอยากให้เขาส่งข้อมูลทั้งหมดที่มีมาให้ค่ะ แต่ฉันไม่ต้องการให้เขาเดินทางมาที่นี่”

อาเดรียนเลิกคิ้วเล็กน้อย

“เหตุใด”

“เพราะฉันไม่อยากให้เรื่องนี้กลายเป็นการเผชิญหน้าระหว่างเราสองคนอีกค่ะ ตอนนี้เราต้องช่วยคนที่กำลังตกอยู่ในอันตรายก่อน”

เธอหยุดไปเล็กน้อย ก่อนพูดต่อ

“และฉันยังไม่พร้อมจะคุยกับเขาเรื่องอื่น”

อาเดรียนพยักหน้าอย่างเข้าใจ

“ข้าจะส่งข้อความตามนั้น”

โรสลินมองเขาอย่างแปลกใจ

“ท่านไม่คิดจะถามหรือคะว่าฉันยังรู้สึกอย่างไรกับคัลเลน”

“ไม่จำเป็น”

เขาตอบเรียบ ๆ

“ความรู้สึกของเจ้าต่อชายคนนั้นเป็นเรื่องของเจ้า ข้าไม่มีสิทธิ์เรียกร้องให้เจ้ารู้สึกอย่างใดอย่างหนึ่ง”

โรสลินเงียบไป

แม้อาเดรียนจะยังคงมีความหึงหวงซ่อนอยู่ในบางครั้ง แต่เขาก็ไม่เคยใช้ความรู้สึกนั้นเป็นเหตุผลในการบังคับให้เธอตัดสินใจ

เธอยิ้มบาง ๆ

“ขอบคุณนะคะ”

อาเดรียนมองเธอ

“สำหรับอะไร”

“สำหรับการไม่ตัดสินใจแทนฉันค่ะ”

เขานิ่งไปชั่วครู่ ก่อนยื่นมือมาจับมือเธออย่างแผ่วเบา

“ข้ายังต้องเรียนรู้อีกมาก”

“ฉันก็เหมือนกันค่ะ”

ทั้งคู่ยืนอยู่เช่นนั้นเพียงครู่เดียว ก่อนเสียงของเซราฟีนจะดังขึ้นจากด้านหลัง

“ขออภัยที่ขัดจังหวะพ่ะย่ะค่ะ แต่หน่วยลาดตระเวนพบร่องรอยใหม่แล้ว”

อาเดรียนปล่อยมือโรสลินอย่างไม่เต็มใจนัก

“รายงานมา”

“มีรอยเท้ามุ่งหน้าไปยังวิหารร้างจริงพ่ะย่ะค่ะ แต่สิ่งที่น่ากังวลกว่าคือพบร่องรอยการเคลื่อนย้ายผู้คนหลายจุด และทุกจุดมีสัญลักษณ์เดียวกัน”

เซราฟีนหยุดเล็กน้อย ก่อนกล่าวต่อ

“ดูเหมือนผู้สูญหายไม่ได้ถูกพาตัวไปเพื่อสังเวยทันที แต่ถูกใช้เป็นจุดยึดของวงเวทบางอย่าง”

โรสลินหน้าซีดลง

“จุดยึดวงเวท…”

เธอนึกถึงคำเตือนของวาเลเรียนในจดหมาย

เขาจะบังคับให้เธอเลือกระหว่างชีวิตของคนที่เธอรักกับชีวิตของผู้คนจำนวนมาก

บางทีการลักพาตัวชาวบ้านอาจเป็นเพียงจุดเริ่มต้น

และหากวาเลเรียนสามารถใช้ชีวิตของคนเหล่านี้เป็นเครื่องมือได้จริง เขาก็อาจกำลังสร้างวงเวทขนาดใหญ่ที่เชื่อมต่อกับประตูรัตติกาลนิรันดร์

“เราต้องหยุดเขาค่ะ”

โรสลินกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

อาเดรียนพยักหน้า

“เช่นนั้นก็ไปกัน”

### 4\. ผู้ที่เฝ้ารออยู่ในวิหาร

วิหารร้างตั้งอยู่บนเนินหินทางเหนือของชายแดน

มันเป็นสถานที่ที่แตกต่างจากแท่นจันทราซึ่งโรสลินกับอาเดรียนเคยไปก่อนหน้านี้อย่างสิ้นเชิง

แท่นจันทราเป็นสถานที่เก่าแก่ที่ยังคงมีพลังแห่งแสงเงินหลงเหลืออยู่

แต่วิหารแห่งนี้กลับถูกปกคลุมด้วยความมืดราวกับแสงทุกชนิดถูกดูดกลืนเข้าไปในกำแพง

เสาหินหักพังวางกระจัดกระจายตามทางเดิน

เถาวัลย์สีดำเลื้อยไปตามพื้น

และตรงกลางวิหาร มีวงเวทขนาดใหญ่ที่ส่องแสงสีแดงเข้ม

โรสลินหยุดอยู่หลังแนวต้นไม้

“ฉันสัมผัสได้ถึงพลังของจันทราค่ะ แต่มีบางอย่างปะปนอยู่ด้วย”

อาเดรียนมองวงเวท

“พลังจากประตูรัตติกาลนิรันดร์”

“มันต่างจากเวทมนตร์ทั่วไปมากค่ะ เหมือนกับว่า…”

เธอพยายามหาคำอธิบาย

“เหมือนกับว่ามันไม่ได้มีชีวิต แต่กำลังพยายามเรียนรู้วิธีมีชีวิต”

อาเดรียนหันมามองเธอทันที

“อย่าเข้าใกล้วงเวทนั้น”

“ค่ะ”

เธอรับคำโดยไม่เถียง เพราะความรู้สึกจากจี้ของมารดากำลังบอกว่า สิ่งที่อยู่ภายในวิหารอันตรายกว่าที่พวกเขาคาดคิด

เซราฟีนส่งสัญญาณให้ราชองครักษ์กระจายกำลังออกไปตรวจสอบพื้นที่

อาเดรียนกำลังจะก้าวเข้าไป เมื่อเสียงปรบมือช้า ๆ ดังขึ้นจากภายในวิหาร

แปะ…

แปะ…

แปะ…

ชายชราในชุดคลุมสีดำเดินออกมาจากเงามืด

ใบหน้าของเขาซีดเซียว ดวงตาเต็มไปด้วยความทะเยอทะยานที่ไม่เคยจางหาย แม้เวลาจะผ่านมานานกว่าหนึ่งพันปี

ลอร์ดวาเลเรียน

“ยินดีต้อนรับกลับมา อาเดรียน”

อาเดรียนยืนนิ่ง ดวงตาสีแดงเข้มเปลี่ยนเป็นสีเลือดสด

“เจ้ากล้าดีอย่างไรถึงแตะต้องผู้คนในอาณาเขตของข้า”

วาเลเรียนหัวเราะ

“ผู้คนในอาณาเขตของเจ้าอย่างนั้นหรือ ช่างน่าขันเหลือเกิน”

เขาเหลือบมองโรสลิน

“หรือเจ้าหมายถึงผู้คนในอาณาเขตของนาง”

โรสลินก้าวออกมาจากด้านหลังอาเดรียน

“ท่านต้องการอะไรจากพวกเขา”

“ข้าไม่ได้ต้องการอะไรจากพวกเขาเลย”

วาเลเรียนตอบอย่างใจเย็น

“พวกเขาเป็นเพียงส่วนประกอบเล็กน้อยของพิธีกรรมเท่านั้น”

คำพูดนั้นทำให้โรสลินกำมือแน่น

“พวกเขาเป็นคน ไม่ใช่ส่วนประกอบของพิธีกรรม!”

รอยยิ้มของวาเลเรียนจางลงเล็กน้อย

“เจ้าพูดเหมือนมารดาของเจ้าไม่มีผิด”

โรสลินชะงัก

“อย่าเอ่ยถึงแม่ของฉัน”

“เหตุใดเล่า นางเคยยืนอยู่ตรงนี้ เคยพูดกับข้าด้วยน้ำเสียงเช่นเดียวกัน และสุดท้ายนางก็เลือกปิดผนึกพลังที่ควรเป็นของข้า”

วาเลเรียนยกมือขึ้น

วงเวทสีแดงสว่างวาบ

ภาพของชาวบ้านที่ถูกขังอยู่ภายในกรงพลังเวทปรากฏขึ้นเหนือพื้น พวกเขายังมีชีวิต แต่มีเส้นแสงสีดำเชื่อมร่างกายกับวงเวทขนาดใหญ่

โรสลินรู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบรัด

เด็กหญิงที่เธอเพิ่งช่วยไว้ไม่ได้อยู่ในภาพนั้น แต่หญิงชราที่เคยแบ่งขนมปังให้เธอกลับอยู่ในกรงหนึ่ง

เธอกำมือแน่นจนเล็บจิกฝ่ามือ

“ปล่อยพวกเขาเดี๋ยวนี้”

“ด้วยความยินดี”

วาเลเรียนยิ้ม

“เพียงเจ้าก้าวเข้ามาในวงเวท และยอมมอบเลือดหยดสุดท้ายของเจ้าให้ข้า”

อาเดรียนก้าวมาข้างหน้า พลังสีแดงเข้มระเบิดออกจากร่างจนพื้นหินแตกร้าว

“เจ้าจะไม่มีวันได้เลือดของนาง”

วาเลเรียนหันมามองเขา

“ข้าไม่ได้ถามเจ้า อาเดรียน”

เขาสะบัดมือ

เส้นเวทสีดำพุ่งออกจากพื้น มุ่งตรงไปยังอาเดรียน

ราชาแวมไพร์ยกมือขึ้นสร้างม่านพลัง แต่ทันทีที่เส้นเวทสัมผัสกับม่านสีแดง มันกลับแตกกระจายเป็นเส้นเล็ก ๆ แล้วพุ่งอ้อมไปด้านหลัง

โรสลินสัมผัสได้ถึงความผิดปกติก่อนใคร

“อาเดรียน ระวัง!”

เธอปล่อยพลังจันทราออกไปทันที

แสงสีเงินตัดผ่านเส้นเวทสีดำจนขาดสะบั้น

แต่ในวินาทีเดียวกันนั้นเอง ความเจ็บปวดรุนแรงก็แล่นผ่านพันธะเลือดเข้าสู่ร่างของเธอ

โรสลินทรุดลงกับพื้น

“โรสลิน!”

อาเดรียนหันกลับมา สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปอย่างน่ากลัว

เส้นเลือดดำปรากฏขึ้นบนลำคอของเขาอีกครั้ง

วาเลเรียนหัวเราะอย่างพึงพอใจ

“ในที่สุดก็ทำงานเสียที”

โรสลินพยายามยันตัวลุกขึ้น แม้ความเจ็บปวดจะทำให้หายใจแทบไม่ออก

ตอนนี้เธอเข้าใจแล้ว

วงเวทนี้ไม่ได้เพียงใช้ชาวบ้านเป็นจุดยึด

มันกำลังเชื่อมต่อกับคำสาปของอาเดรียนผ่านพันธะเลือด และทุกครั้งที่เธอใช้พลังปกป้องเขา วงเวทก็จะดึงพลังจากทั้งคู่ไปพร้อมกัน

วาเลเรียนกำลังทำให้พวกเขาอ่อนแอลงทีละน้อย

และหากปล่อยให้พิธีกรรมดำเนินต่อไป พันธะเลือดอาจกลายเป็นเครื่องมือเปิดประตูรัตติกาลนิรันดร์โดยสมบูรณ์

“เจ้าเห็นแล้วใช่ไหม โรสลิน”

วาเลเรียนกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลจนน่าขนลุก

“ยิ่งเจ้าพยายามช่วยเขา เจ้าก็ยิ่งทำให้เขาเจ็บปวด”

โรสลินเงยหน้าขึ้น

“ไม่จริง…”

“เช่นนั้นก็ลองดูสิ”

เขาชี้ไปยังกรงพลังเวท

“ช่วยพวกเขา ช่วยราชาแวมไพร์ หรือช่วยตัวเจ้าเอง เจ้าคิดว่าพลังของเจ้าจะทำทุกอย่างได้พร้อมกันหรือ”

โรสลินหายใจหอบ

ความเจ็บปวดจากพันธะยังคงไหลผ่านร่างกาย

แต่ท่ามกลางความทรมาน เธอกลับได้ยินเสียงหนึ่งดังขึ้นในความทรงจำ

เสียงของมารดา

เจตจำนงอิสระแห่งจันทรา ไม่ได้มีไว้เพื่อให้เจ้าต้องแบกรับทุกสิ่ง

แต่มันมีไว้เพื่อให้เจ้าเลือกว่าจะยอมให้สิ่งใดมีอำนาจเหนือชีวิตของเจ้า

โรสลินค่อย ๆ กำจี้หินสีขาวไว้แน่น

เธอไม่จำเป็นต้องเลือกระหว่างการเชื่อฟังวาเลเรียนกับการปล่อยให้ทุกคนตาย

ยังมีทางเลือกอื่น

เธอเพียงต้องหามันให้พบ

โรสลินยันตัวลุกขึ้นอีกครั้ง แล้วมองตรงไปยังวงเวทสีแดง

“ฉันจะไม่มอบเลือดให้ท่าน”

วาเลเรียนหรี่ตา

“เจ้าคิดจะปล่อยให้คนเหล่านี้ตายหรือ”

“ไม่ค่ะ”

แสงสีเงินเริ่มส่องออกจากร่างของเธอ

“ฉันจะช่วยพวกเขา โดยไม่ยอมให้ท่านเป็นคนกำหนดว่าฉันต้องทำอย่างไร”

แสงจันทราพุ่งออกจากปลายนิ้วของโรสลิน

คราวนี้มันไม่ได้มุ่งตรงไปยังอาเดรียน

ไม่ได้พุ่งเข้าใส่วาเลเรียน

แต่มันแผ่กระจายไปตามพื้นหิน ค่อย ๆ แทรกตัวเข้าไปในเส้นเวทที่เชื่อมต่อกับกรงของชาวบ้าน

วงเวทสีแดงสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง

วาเลเรียนเบิกตากว้าง

“เป็นไปไม่ได้!”

โรสลินกัดฟัน พยายามควบคุมพลังที่กำลังไหลออกจากร่าง

เธอไม่สามารถทำลายวงเวททั้งหมดได้ในคราวเดียว

แต่เธอกำลังตัดเส้นเชื่อมต่อทีละเส้น

และเป็นครั้งแรกที่พลังจันทราของเธอไม่ได้ทำตามคำสั่งของความกลัว

มันกำลังตอบสนองต่อเจตจำนงของเธอเอง

อาเดรียนมองเธอด้วยสายตาตื่นตะลึง ก่อนยกมือขึ้นปลดปล่อยพลังของตนเข้าปะทะวงเวทจากอีกด้าน

แสงสีแดงเข้มของเขากับแสงสีเงินของเธอประสานกัน

แต่แทนที่จะหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว พลังทั้งสองกลับรักษาเส้นแบ่งของตัวเองไว้ชัดเจน

โรสลินเป็นผู้ตัดเส้นเวท

อาเดรียนเป็นผู้ทำลายโครงสร้างของวงเวท

ทั้งคู่กำลังต่อสู้เคียงข้างกัน โดยไม่มีใครต้องสละตัวเองให้อีกฝ่าย

เสียงแตกร้าวดังขึ้นทั่ววิหาร

กรงพลังเวทเริ่มสลาย

ชาวบ้านที่ถูกขังอยู่ภายในทยอยร่วงลงสู่พื้น แต่เซราฟีนกับราชองครักษ์สามารถเข้าไปช่วยเหลือได้ทัน

วาเลเรียนถอยหลังหนึ่งก้าว สีหน้าเต็มไปด้วยความโกรธ

“เจ้าคิดว่าชนะแล้วหรือ โรสลิน!”

เขายกมือขึ้นอย่างรวดเร็ว

เศษพลังสีดำทั้งหมดไหลกลับเข้าสู่วงเวทตรงกลางวิหาร ก่อนรวมตัวเป็นประตูหินสีดำขนาดใหญ่

พื้นดินสั่นสะเทือน

ความมืดที่อยู่หลังประตูเริ่มแผ่กระจายออกมา

โรสลินรู้สึกได้ทันทีว่าพลังนั้นไม่เหมือนเวทมนตร์ของวาเลเรียน

มันเย็นเยียบ ว่างเปล่า และไม่มีขอบเขต

ราวกับกำลังมีบางสิ่งลืมตาตื่นขึ้นจากการหลับใหลอันยาวนาน

อาเดรียนคว้าข้อมือของเธอไว้

“ถอยออกมา!”

แต่ก่อนที่ทั้งคู่จะเคลื่อนตัว ประตูหินก็เปิดออกเพียงเล็กน้อย

เสียงกระซิบจากอีกฟากหนึ่งดังขึ้นพร้อมกันทั่ววิหาร

“โลหิตจันทรา…”

“โลหิตรัตติกาล…”

“ในที่สุด…”

โรสลินรู้สึกว่าจี้ของมารดาร้อนจัดจนแทบแผดเผาผิวหนัง

เธอก้มลงมองมัน

แล้วภาพความทรงจำหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในหัวอย่างฉับพลัน

หญิงสาวผมสีเงินในชุดราชวงศ์ยืนอยู่หน้าประตูเดียวกัน

ใบหน้าของหญิงสาวคนนั้นคือใบหน้าของราชินีลูนาเรีย

มารดาของเธอ

ลูนาเรียหันมามองราวกับมองทะลุผ่านกาลเวลา ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด

โรสลิน… อย่าปล่อยให้มันเห็นหัวใจของเจ้า

ภาพความทรงจำดับลงทันที

โรสลินเงยหน้าขึ้น

ประตูหินสีดำกำลังเปิดกว้างขึ้นทีละน้อย

และวาเลเรียนกำลังยิ้ม

“ตอนนี้เจ้าเข้าใจแล้วหรือยัง”

เขากางแขนออก

“ข้าไม่จำเป็นต้องบังคับให้เจ้าเปิดประตูอีกต่อไป”

ดวงตาของเขาจับจ้องโรสลินอย่างบ้าคลั่ง

“เพราะประตูกำลังเปิดรับเจ้าอยู่แล้ว!”