จับผิด

หลายวันต่อมา

ร่างบางเงยหน้ามองนาฬิกาบนผนังที่เลยเที่ยงคืนไปแล้วแต่ก็ยังไร้วี่แววของนาวิน หลายวันมานี้เธอสังเกตได้ว่าเขาเริ่มกลับบ้านดึกมากขึ้นทุกวัน จากหนึ่งทุ่ม เป็นสองทุ่ม และลากยาวมาถึงวันนี้ที่กลายเป็นวันใหม่เข้าไปแล้ว

สิรชานั่งอยู่บนโซฟาด้วยความเป็นห่วง เธอมองอาหารบนโต๊ะที่ยังคงทำให้เขาทานทุกวัน และมันก็ถูกเททิ้งทุกวันเพราะเขาไม่กิน 

“หาวว”มือเล็กยกขึ้นปิดปาก เธอง่วงจนตาจะปิดหลายครั้งแล้ว แต่จะให้ไปนอนใจมันก็อยู่ไม่สุขเนื่องจากอีกฝ่ายยังไม่กลับบ้าน แต่หากมีข้อความจากเขาส่งมาบอกบ้างว่าติดนั่นนี่เธอคงจะวางใจได้กว่านี้ 

แต่มันไม่มีไง!

สักข้อความ 

สักสายโทรเข้า

ไม่มีเลย!

เพราะงั้นเธอทำได้แค่นั่งรอเขาด้วยความเป็นห่วงอยู่แบบนี้ต่อไป

“มาแล้ว!”ร่างบางตื่นเต็มตาเมื่อได้ยินเสียงรถมาจอดหน้าบ้าน เธอรีบพุ่งไปหานาวินทันที มองร่างสูงที่ลงจากรถมาด้วยสภาพอิดโรยสุดๆ

“กลับมาแล้วเหรอคะ”

“ทำไมยังไม่นอน?”นาวินไม่ได้ตอบคำถามของร่างบาง แต่กลับถามคำถามกลับแทน

“ก็พี่นาวินยังไม่กลับ รชาเป็นห่วง”เธอพูดออกไปตรงๆ แต่แทนที่เธอจะได้รับคำขอบคุณจากเขา เธอดันได้รับสีหน้าของความไม่พอใจจากเขากลับมาแทน

“ไม่จำเป็น ทีหลังง่วงก็ไปนอน ไม่ใช่มาฝืนร่างกายแบบนี้”ร่างสูงพูดพร้อมเดินผ่านหน้าเธอเข้าไปในบ้าน เจ้าตัวแกะเนกไทออก ใบหน้าแสดงถึงความเหนื่อยล้าได้อย่างชัดเจน

“รชาช่วยค่ะ”สิรชารีบเข้าไปช่วยเหลือ ก่อนจะชะงักให้กับกลิ่นน้ำหอมกลิ่นเดิมที่ลอยมาแตะจมูก 

เธอกำมือแน่น คราวนี้จะไม่ปล่อยให้มันกวนใจเธออีกต่อไปแล้ว

“พี่นาวิน”

“อะไร”

“เสื้อของพี่.. มันมีกลิ่นน้ำหอมผู้หญิงติดอยู่”คำพูดของร่างบางทำเอามาวินชะงักไม่น้อย เขามองคนตัวเล็กที่ทำหน้าจริงจังขึ้นมา

“ไม่มีอะไร”เขาตอบปัดๆ ถอดเสื้อและเดินเข้าห้องในทันที แต่สิรชาไม่ยอม เธอเดินมารั้งแขนเขาเอาไว้พร้อมพูดเสียงดัง

“มันจะไม่มีอะไรได้ยังไงคะ กลิ่นน้ำหอมติดเสื้อมาขนาดนี้?”

“ถ้าไม่ได้อยู่ใกล้เนื้อแนบเนื้อกัน มันก็ไม่มีทางที่กลิ่นมันจะติดมาได้หรอกนะคะ!”ร่างบางพูดด้วยความโกรธจัด แต่นาวินยังคงนิ่ง ทำราวกับว่าเรื่องแบบนี้ช่างไรสาระเหลือเกิน

“จะจับผิดพี่เพื่ออะไร?”

“เธอคิดว่าพี่นอกใจเมียตัวเองแล้วไปนอนกับคนอื่นว่างั้น?”เขาถามขึ้น

“ก็ถ้าไม่ใช่แบบนั้น พี่นาวินก็อธิบายมาสิคะ ทำไม? เพราะอะไร? เสื้อของพี่ถึงมีกลิ่นน้ำหอมผู้หญิงคนอื่นติดอยู่”ร่างบางพูดน้ำตาคลอเบ้า แต่อีกฝ่ายเพียงเสยผมขึ้นเงียบๆและหัวเราะเยาะออกมา ราวกับว่ามันเป็นเรื่องไร้สาระสุดๆ

“เหอะ เธอมองว่าพี่เป็นผู้ชายสวะขนาดนั้นเลยสินะ?”เขาถามอย่างหงุดหงิด จ้องใบหน้าสวยนิ่ง

เขาโกรธ

โกรธจริงๆที่เธอมาดูถูกเขาแบบนี้

ร่างบางได้แต่เงียบ ไม่ได้อยากจะกล่าวหา แต่แค่อยากให้เขาอธิบายก็เท่านั้น

“จะคิดอะไรก็คิดไปเถอะ ไร้สาระสิ้นดี”ว่าจบร่างสูงก็เดินเข้าห้องน้ำไปทันที ทิ้งให้สิรชาจมอยู่กับความรู้สึกผิดที่เป็นต้นเหตุของการไม่เชื่อใจกันครั้งนี้