มือที่3

กลับมาที่ปัจจุบัน สิรชากับนาวินได้แต่งงานกันมา3ปีแล้ว แน่นอนว่าพ่อกับแม่ของนาวินก็ไฟเขียวสุดๆ ถึงขนาดรีบจัดงานแต่งขึ้นมาเพื่อให้ร่างบางหายโศกเศร้าจากการสูญเสียพ่อแม่เร็วๆ

และมันก็ได้ผล

สิรชาดีขึ้นมาก เพราะเธอได้แต่งงานกับคนที่ตัวเองรัก และได้มีพ่อแม่ที่อบอุ่นอีกครั้ง แม้ว่าในภายหลังนาวินจะขอย้ายออกมาซื้อบ้านเล็กๆ อยู่ด้านนอกเพราะสะดวกต่อการเดินทางไปทำงานก็ตาม และแน่นอนว่าเธอในฐานะภรรยาของเขาก็ต้องมาอยู่ด้วยเหมือนกัน

(หนูรชา แม่ก็ไม่อยากจะเร่งอะไรหรอกนะ แต่ว่าหนูกับตาวินไม่คิดที่จะมีลูกกันเร็วๆ บ้างเหรอ)สิรชาได้แต่ยิ้มแห้งให้กับปลายสาย ที่วิดีโอคอลมาหาทีไรก็จะถามถึงเรื่องแนวๆ นี้ตลอด

แต่เธอก็เข้าใจ

ตอนนี้ศรันย์อายุ35ปีแล้ว ส่วนเธอก็อายุ30พอดี หากช้าไปกว่านี้กว่าลูกจะโต คงพาลูกไปเที่ยวลำบากแน่ๆ

“พี่นาวินค่อนข้างยุ่งน่ะค่ะ”

(แหม่ แม่ก็เข้าใจนะ แต่แม่ก็อยากเห็นหน้าหลานแล้วน่ะสิ)สิรชาถึงกับพูดไม่ออก เธอไม่รู้จะอ้างอะไรแล้วจริงๆ เพราะเธอเอาแต่หาข้ออ้างมาตลอด3ปีที่ผ่านมาจนหมดมุกแล้ว

จังหวะนั้นเองเสียงรถยนต์ก็ดังขึ้น

“สงสัยพี่นาวินจะกลับมาแล้ว รชาขอไปต้อนรับก่อนนะคะ”

(จ่ะๆ)ร่างบางกดวางสายก่อนจะรีบไปต้อนรับอีกฝ่ายกลับบ้าน ทันทีที่เห็นร่างสูงลงจากรถ เธอก็ยิ้มกว้างออกมาทันที

“วันนี้เหนื่อยไหมคะ^^”เสียงใสเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม รับกระเป๋าหนังใบใหญ่มาถือไว้ มองร่างสูงที่เดินไม่พูดอะไรเข้าไปในบ้าน

นาวินเป็นหมอจักษุแพทย์ หรือเรียกง่ายๆ ว่าหมอดวงตา ซึ่งเธอก็ไม่คิดเลยว่าหมอในด้านนี้จะงานหนักและงานยุ่งขนาดนี้เหมือนกัน

“พี่นาวิน วันนี้รชาทำแกงส้มไว้ พี่นาวินทาน..”

“พี่ไปอาบน้ำก่อนนะ”

ริมฝีปากบางเม้มกันแน่น มองนาวินที่เดินดุ่มๆเข้าไปในห้อง และไม่นานก็ได้ยินเสียงน้ำไหล เธอหันกลับมามองกับข้าวที่ทำเตรียมไว้ให้เขาทุกวัน แต่ก็น้อยมากที่เขาจะกิน เพราะส่วนใหญ่ก็เป็นแบบนี้ พอถึงบ้านก็พุ่งตรงไปอาบน้ำ อาบน้ำเสร็จก็เข้านอนทันที

สิรชาเพียงยิ้มออกมาด้วยความเข้าใจ เธอนั่งลงทานข้าวคนเดียว พอเข้าห้องก็เห็นอีกฝ่ายนอนอยู่ เธอไม่รบกวนใดๆ เข้าไปอาบน้ำและเตรียมเข้านอนเช่นเดียวกัน

ชีวิตหลังจากได้มาเป็นสามี ภรรยากัน ก็ไม่มีอะไรมาก ก็แค่อยู่ด้วยกันไปวันๆ ไม่เคยออกไปเดทกันที่ไหน แต่ก็มีไปกินข้าวข้างนอกบ้างตามโอกาสสำคัญ อย่างเช่นวันเกิดของเธอกับเขา หรือวันครบรอบแต่งงาน ซึ่งทุกอย่างเธอก็เป็นคนจัดแจงเองทั้งหมด เนื่องจากนาวินไม่ว่างมาทำอะไรแบบนี้

ส่วนเรื่องบนเตียงน่ะเหรอ..

“พี่นาวิน..”สิรชาเรียกชื่อนาวินเสียงอ่อน มือบางวางลงบนหน้าอกของเขาแผ่วเบา สายตามองอีกฝ่ายที่กำลังหลับตา แต่เธอรู้ว่าเขายังไม่ได้หลับจริงๆ

“พี่นาวินคะ”คนตัวเล็กขยับเข้าไปใกล้ ยืดตัวขึ้นหอมแก้มของเขา ใช้ปลายจมูกถูไถไปมาเพื่อสื่อถึงความต้องการบางอย่าง

จุ๊บ..

ริมฝีปากเล็กไล่จูบที่ต้นคอ ซึ่งเป็นจุดอ่อนไหวของนาวินหวังสร้างบรรยากาศ

แต่แล้ว..

“พี่เหนื่อย”ใบหน้าสวยได้แต่ยิ้มรับให้คำพูดนั้น เธอผละตัวออกมาอย่างช่วยไม่ได้

ถ้าเขาบอกว่าเหนื่อย เธอก็ต้องทำใจ

แม้ว่าเรื่องบนเตียงที่ทำกันล่าสุดจะผ่านมาเกือบ2เดือนแล้วก็ตาม และทุกครั้งก็เป็นเธอที่รุกใส่ตลอด ไม่เคยมีครั้งไหนเลยที่ผู้ชายคนนี้จะปรารถนาในตัวเธอ

เช้าวันต่อมา

“ขับรถดีๆ นะคะพี่นาวิน”วันนี้ก็เป็นอีกวันที่ร่างบางเดินออกมาส่งสามีไปทำงาน เธอมักจะออกมาส่งเขาตลอดไม่ว่าแดดจะออก ฝนจะตก ก็คอยมาส่งเสมอพร้อมกับรอยยิ้มที่เป็นกำลังใจให้ แม้ว่าในทุกๆ วัน สิ่งที่ได้รับกลับมาจะมีแค่ใบหน้าหล่อแสนจะเย็นชาของเขาก็ตาม

“ปวดหัวจัง”สิรชาพูดขึ้นก่อนจะเอามือกุมหัว เธอเป็นโรค PTSD หรืออธิบายสั้นๆ ว่าภาวะป่วยทางจิตใจหลังเผชิญเหตุการณ์กระทบกระเทือนรุนแรง อาการปวดหัวนี้มาจากฝันร้ายของเธอ เธอยังคงฝันถึงอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นอยู่บ้าง และจนถึงตอนนี้ก็ยังคงต้องกินยารักษาอยู่

ว่าแล้วคนตัวเล็กก็ลุกไปหยิบยามากิน นาวินมักจะกำชับเสมอว่าให้เธอกินยาทุกวัน ห้ามลืม วันไหนเธอบอกว่าลืมกินเขาจะโกรธมาก โกรธมากกว่าตอนที่เธอบอกว่าลืมกินยาคุมเสียอีก

แต่ไม่รู้เธอคิดไปเองรึเปล่า ว่ายาที่กินมันเริ่มไม่ได้ผลกับเธอแล้ว

ติ๊ง!

เสียงข้อความดัง สิรชาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ก็พบว่าเป็นเพื่อนสนิทของเธอนั่นเอง

มีนา : ยัยรชา เมื่อวานฉันไปรักษากับสามีแกมา

มีนา : ให้ทาย ว่าฉันเจออะไร!

สิรชา : จริงเหรอ? พี่นาวินไม่เห็นบอกฉันเลย

สิรชา : แล้วเจออะไรละ?

มีนา : ฉันว่า เขาคงจำฉันไม่ได้มั้ง

มีนา : ส่งรูปภาพ

สายตาของสิรชามองรูปที่เพื่อนสนิทส่งมาให้ มันเป็นรูปของนาวินที่กำลังยืนอยู่กับหมอผู้หญิงคนหนึ่ง ทุกอย่างเหมือนจะปกติ แต่ทว่าลองซูมดูดีๆ ก็จะเห็นได้ว่าใบหน้าหล่อที่แสนเย็นชานั้น..

กำลังยิ้มอยู่

ใช่

เขายิ้ม

มันเป็นรอยยิ้มที่เธอแทบไม่เคยได้รับจากเขาเลย แต่เขากลับยิ้มให้กับคนอื่นได้อย่างง่ายดาย

มีนา : ทั้งคู่ดูสนิทกันมากนะ ระวังเรื่องมือที่3เอาไว้ด้วย

“มือที่3” ร่างบางพึมพำออกมา คำๆ นี้ไม่เคยอยู่ในหัวของเธอเลย เพราะอีกฝ่ายสนใจแต่งานจริงๆ

แต่ใครจะรู้

ผู้หญิงที่อยู่ข้างกันก็สวยไม่น้อย ดูแล้วก็น่าจะอายุใกล้ๆ กัน อาจจะเป็นเพื่อนร่วมรุ่นกันก็ได้

แต่ก็น่าแปลก

เธอไปหานาวินที่โรงพยาบาลอยู่บ่อยครั้ง เจอหมอแผนกนี้ครบทุกคนแล้ว แต่เธอไม่เคยเจอผู้หญิงคนนี้เลย

มีนา : มือที่3! มือที่3! ระวัง!

สิรชารู้สึกใจมันโหวงแปลกๆ เธอไม่ควรหวั่นไหวกับคำนี้ แต่ทว่ารอยยิ้มของเขานี่สิ รอยยิ้มที่ไม่เคยยิ้มให้เธอ แต่เขากลับยิ้มให้กับผู้หญิงคนนี้

จู่ๆในอกมันก็เจ็บแปล๊บขึ้นมา ตลอด3ปีที่แต่งงานกันมันไม่มีอะไรคืบหน้าเลยจริงๆ นาวินสนใจแต่งาน ทุกๆวันของเขาทุ่มเทให้กับคนไข้

ของขวัญเหรอ? อย่าได้หวัง

คำพูดหวานๆเหรอ? ไม่เคยที่จะได้ยิน

คำบอกรักเหรอ? ชาตินี้ก็คงไม่คิดว่าจะได้ยินจากปากของเขาเหมือนกัน

สิ่งที่คืบหน้าก็มีเพียงการก้าวผ่านคำว่าพี่น้องกันเท่านั้น เพราะเธอกับนาวินมีเซ็กซ์กันแล้ว ซึ่งเธอยังจำคืนแรกได้เป็นอย่างดี มันไม่ใช่คืนแรกของการแต่งงานเข้าห้องหอแต่อย่างใด แต่มันคือวันที่เธอดันเมาแทบไม่ได้สติหลังจากกลับมาจากงานวันเกิดของมีนา ซึ่งนาวินเป็นคนไปรับเธอกลับบ้าน คืนนั้นเธอรุกเขาแบบสุดๆ คงเพราะอัดอั้นที่แต่งงานมาเกือบปีทำได้แค่กอด กับหอม เท่านั้น

และเหมือนจะโชคดีที่นาวินก็ดันยอมง่ายๆ สุดท้ายก็มีคืนแรกด้วยกัน ช่วงแรกๆก็ยังทำตัวกันไม่ถูก แต่หลังๆก็ชินไปเอง

แต่มันก็ไม่ได้บ่อย และคนที่มีความต้องการก็มีแค่เธอคนเดียว

สิรชาได้แต่นั่งเงียบพร้อมทบทวนตนเองกับ3ปีที่ผ่านมา เธอบอกว่าจะทำให้เขารักให้ได้นั้นคือเรื่องจริง เธอทำทุกอย่างจริงๆ พยายามทำความเข้าใจกับงานของเขา

ไม่วอแว ไม่จุกจิก ไม่วุ่นวาย ว่านอนสอนง่ายกับเขามาโดยตลอด

แต่มันก็เท่านั้น

เพราะดูเหมือนว่าความรู้สึกของนาวินจะแค่ขยับมามองเธอเป็นผู้หญิงคนหนึ่งเท่านั้น ไม่ใช่คนรักแต่อย่างใด

“อย่าคิดมากเลยยัยรชา”สิรชาพูดปลอบใจตัวเอง เธอพยายามทำงานบ้าน แม้ว่าบ้านมันจะสะอาดหมดจดอยู่แล้วก็ตาม ทำอาหารรอสามีกลับมาทาน แม้ว่าเธอจะต้องทานคนเดียวเกือบทุกวันก็ตาม แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังทำมันวนไปซ้ำๆ เพื่อไม่ให้ตัวเองคิดฟุ้งซ่านกับภาพที่เห็น