อย่าเรื่องเยอะ

สิรชาตัดสินใจออกจากบ้าน ไม่ใช่เพราะมีธุระสำคัญอะไร เพียงแต่การอยู่บ้านคนเดียวมันกำลังทำให้เธอฟุ้งซ่านเข้าไปใหญ่ ยิ่งไม่มีอะไรทำ ในหัวมันก็เอาแต่คิดถึงภาพของนาวินกับหญิงคนอื่น แล้วไหนจะกลิ่นน้ำหอมปริศนานั่นอีก 

“สวัสดีค่ะคุณพ่อ คุณแม่”ร่างบางกล่าวทักทายพ่อกับแม่สามีด้วยรอยยิ้ม ทั้งสองเองพอรู้ว่าใครมาก็ต้อนรับอย่างอบอุ่น

“จะมาทำไมไม่บอกก่อนลูก พ่อจะได้ขับรถไปรับ”

“นั่นสิ จะลำบากนั่งรถมาทำไม”ใบหน้าสวยได้แต่ยิ้มให้กับความห่วงใยของทั้งสอง ตั้งแต่แต่งงานเข้ามาไม่มีช่วงไหนเลยที่เธอจะขาดความอบอุ่น เพราะทั้งสองคนดูแลเธอดีมากจริงๆ

หลังจากได้กินข้าวกลางวันด้วยกันอย่างอบอุ่น ทั้งสามคนก็นั่งทานผลไม้และพูดคุยเรื่องราวต่างๆ

“ตาวินยังงานยุ่งอยู่ไหมลูก”

“ค่ะ กลับมาถึงบ้านก็นอนทันทีเลยค่ะ”

“ตายจริง เพราะแบบนี้สินะถึงไม่มีหลานให้อุ้มสักที”สิรชาได้แต่ยิ้มอ่อน ไม่นึกว่าอีกฝ่ายจะวกเข้ามาเรื่องนี้ได้ เอาจริงเธอก็รู้ลึกๆว่ามาวินเองก็ไม่ได้อยากมีลูกเท่าไหร่ นั่นก็เพราะว่าเขาไม่ได้รักเธอเลยมั้ง

ยิ่งคิดแบบนั้นก็ยิ่งปวดใจจริงๆ

“สงสัยพ่อคงต้องโทรไปบ่นหน่อยแล้วสิ” ร่างบางกำลังจะห้ามแต่ก็ไม่ทัน ปลายสายเองก็กดรับซะเร็ว ทั้งๆที่พอเธอโทรไปบ้างแทบไม่เคยจะรับ

“ครับ”

(วินลูก งานยุ่งอยู่เหรอ) 

“ก็ไม่ค่อยเท่าไหร่ครับ”คำตอบของนาวินทำเอาสิรชารู้สึกเหมือนโดนหักหน้า ทีกับเธอบอกว่างานยุ่งตลอด ทีแบบนี้มาบอกว่าไม่ค่อยเท่าไหร่

(งั้นแล้วทำไมถึงยังไม่มีหลานให้พ่ออุ้มสักที) คำถามนั้นทำปลายสายเงียบไป

(ถ้าไม่ยุ่งขนาดนั้นก็หัดทำการบ้านบ้างสิเจ้าลูกชายคนนี้นี่)

“พอเถอะค่ะคุณพ่อ”สิรชาเอ่ยห้ามเพราะไม่อยากให้มาวินรู้สึกกดดัน ร่างสูงที่พอได้ยินเสียงอันคุ้นหูก็ถอนหายใจทันที

(เธออยู่นั่นใช่ไหม สิรชา)เจ้าของชื่อถึงกับชะงักที่โดนอีกฝ่ายเรียกชื่อเต็ม แถมน้ำเสียงยังเย็นยะเยือกอีก

“ค่ะ”

 (พ่อ ผมขอคุยกับรชาหน่อย)ผู้เป็นพ่อส่งมือถือให้ทันที ร่างบางรับมาด้วยความรู้สึกเหมือนตัวเองทำอะไรผิดก็ไม่ปาน

“ค่ะพี่วิน”

(อยู่บ้านไม่เป็นรึไง)น้ำเสียงเรียบเอ่ยถาม ฟังแล้วก็รู้ได้เลยว่าเขากำลังไม่พอใจสุดๆ

(ทั้งๆที่รู้ว่าไปบ้านพ่อแม่แล้วจะทำให้พี่โดนบ่นเรื่องนี้ตลอด แต่ก็ยังไป?)สิรชาได้แต่เงียบ เธอเองรู้สึกผิดที่ทำให้เขาโดนบ่น

“รชาขอโทษค่ะ”เสียงถอนหายใจดังๆ ทำเอาคนตัวเล็กยิ่งรู้สึกผิดและรู้สึกแย่มากๆ เธอแค่ไม่อยากอยู่บ้านให้จิตตก เลยมาหาพ่อกับแม่ของเขา แต่ใครจะรู้ว่าการมาในครั้งนี้จะทำให้เขาโดนพ่อบ่นกัน

(รออยู่ที่นั่น เดี๋ยวเลิกงานพี่ไปรับ) 

“ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวรชากลับเอง”

(อย่าเรื่องเยอะรชา บอกอะไรก็หัดรู้จักทำตามบ้างเถอะ)ริมฝีปากบางเม้มกันแน่น น้ำตาคลอเบ้าขึ้นมาทันที เธอก็เชื่อฟังเขามาตลอด แต่พูดเหมือนกับว่าเธอต่อต้านเขาทุกอย่างงั้นแหละ

หลังจากตัดสายไป แม่ของนาวินก็เข้ามาปลอบลูกสะไภ้ทันที ขนาดไม่ได้ยินว่าคุยอะไรกันบ้าง แค่ได้เห็นสีหน้าของลูกสะไภ้ก็พอรู้แล้วว่าเจ้าลูกชายต้องพูดไม่ดีแน่ๆ

“อย่าคิดมากนะลูก ตาวินก็เป็นคนแบบนี้แหละ แก้ไม่หายจริงๆไอ้คำพูดที่ชอบพูดไม่รักษาความรู้สึกคนฟัง”

“ค่ะ”สิรชายิ้มบางๆ ในใจยังคงรู็สึกผิดที่ทำให้อีกฝ่ายโดนบ่น 

เธอผิดเอง

เธอไม่น่ามาที่บ้านของเขาเลย

แม่ของนาวินพูดก็ได้แต่พูดปลอบ แม้นาวินจะเป็นลูกชายแต่ก็ไม่ได้เข้าข้าง ไม่รู้เลยว่าไปได้นิสัยแย่ๆแบบนี้มาจากใคร กลัวเหลือเกินว่าเจ้าลูกชายจะถูกสิรชาทิ้งเข้าให้สักวัน

ถึงวันนั้นคนเป็นแม่นี่แหละ จะสมน้ำหน้าเอง

“มาแล้วเหรอลูก”

“สวัสดีครับ”ร่างสูงเอ่ยทักทายพ่อกับแม่ สายตาคมมองร่างบางที่นั่งอยู่ตรงโต๊ะอาหาร พอสบตากัน คนตัวเล็กก็รีบก้มหน้างุดทันที

“ทำงานเหนื่อยไหมลูก”

“นิดหน่อยครับ”

“ถ้าแค่นิดหน่อยก็ยังพอมีเวลาทำหลานไม่ใช่รึไง หรือน้ำยาบูดหมดแล้ว”

“คุณคะ..”แม่ของนาวินเอ่ยห้ามสามี ส่วนคนโดนบ่นก็ทำหน้านิ่งไม่ได้สนใจอะไร และเดินไปนั่งข้างๆสิรชาที่นั่งเงียบ

“ตายจริง ทำไมแขนลูกเป็นแบบนั้นละ”ผู้เป็นแม่เอ่ยถามเมื่อเห็นแขนลูกชายที่ถกเสื้อขึ้นกำลังเตรียมตัวทานอาหาร มันเต็มไปด้วยรอยขีดข่วนเล็กๆ

สายตาคมมองแขนตัวเองเล็กน้อย เขาเองก็เผลอลืมไปเสียสนิทว่าแขนตัวเองมีแผลอยู่ สิรชาเองก็มองด้วยความเป็นห่วง เมื่อวานก็ไม่ทันได้สังเกตว่านาวินมีแผลที่แขน

“แมวข่วนน่ะครับ”เขาตอบเสียงเรียบก่อนจะดึงแขนเสื้อกลับที่เดิมแม้ว่ามันจะทำให้การกินข้าวของเขายากลำบากก็ตาม 

ส่วนสิรชาก็งงๆนิดหน่อย เพราะเธอไม่รู้เลยว่ามาวินจะมีโมเม้นเล่นกับแมวด้วย ปกติเจอแมวก็เดินผ่านตลอด แต่จู่ๆก็ดันมีแผลเล่นกับแมวเกิดขึ้นมาเนี่ยนะ 

แปลกจริงๆ 

มื้อเย็นของวันเต็มไปด้วยการพูดคุยถามไถ่สารทุกข์สุกดิบกัน เนื่องจากลูกชายของบ้านนานๆมาที ไม่แปลกที่พ่อกับแม่จะมีเรื่องให้ถามเยอะ

ร่างบางได้แต่เขี่ยข้าวในจานเงียบๆ เธอรู้สึกผิดจนกินอะไรไม่ลง นาวินเองก็เพียงแค่มอง ไม่ได้พูดอะไรจนกระทั่งทั้งคู่ขอตัวกลับ

“จะไม่ค้างหน่อยเหรอลูก ห้องลูกแม่ทำความสะอาดให้ตลอดเลยนะ”

“คงไม่ละครับ”เจ้าตัวเอ่ยปฏิเสธ ทำเอาคนเป็นแม่หน้าหงอยสุดๆ

“เอาเถอะ ถ้างั้นก็ขับรถกลับดีๆแล้วกันนะลูก หนูรชา.. ว่างๆก็มาหาพ่อกับแม่ได้ตลอดเลยนะจ๊ะ”คนตัวเล็กเพียงยิ้มรับไม่พูดอะไร หลังจากขับรถออกมาก็มีแต่ความเงียบและความอึดอัดเต็มไปหมด

“พี่นาวิน”

“…”

“รชาขอโทษนะคะที่ทำให้พี่โดนบ่น รชาแค่อยู่บ้านแล้วเหงา เลยมาหาพ่อกับแม่”สิรชาพูดอธิบาย สายตาของเธอมองใบหน้าหล่อที่ยังคงเรียบนิ่ง ไม่รู้เลยว่าเขายังโกรธอยู่ หรือหายโกรธแล้วกันแน่

“พี่นาวินคะ..”

“อืม รู้แล้ว”พอเห็นเขาตอบกลับมาร่างบางก็ใจชื้นขึ้นมาหน่อย แม้เสียงที่ตอบกลับมาจะห้วนสุดๆก็ตาม

“แต่ทีหลังไม่ต้องออกไปไหนดีที่สุด”

“ทำไมละคะ?”

“แล้วมันจะต้องทำไม ก็แค่ทำตามที่พี่พูดมันยากนักรึไง”ร่างสูงพูดเชิงใส่อารมณ์ ทำเอาสิรชาน้ำตารื้นขึ้นมา 

การจะออกไปไหนมาไหนของเธอมันผิดมากขนาดนั้นเลยรึไงกัน

“ค่ะ”สุดท้ายร่างบางก็ตอบรับออกไป นาวินมองอีกฝ่ายที่ก้มหน้าเงียบ เขาถอนหายใจออกมาเบาๆ

ที่จริงเขาไม่จำเป็นต้องใส่อารมณ์ถึงขนาดนั้นเลยแท้ๆ แต่มันก็แค่เป็นห่วงเธอเฉยๆ ตัวเองยังมีอาการแพนิกเกี่ยวกับอุบัติเหตุอยู่เลย หากออกไปเจออุบัติเหตุข้างนอก หรือฝนตกหนักขณะนั่งรถคนอื่นแล้วเกิดอาการแพนิกขึ้นมาจะทำยังไง 

เพราะงั้นการอยู่บ้านนั่นแหละปลอดภัยสำหรับเธอสุดแล้ว