งั้นพวกเรามาแต่งงานกันไหม

“พี่นาวิน... พี่นาวินคะ”

“อ่า..”ดวงตาคมค่อยๆ เปิดขึ้นจากการถูกปลุก นาวิน หรือนายแพทย์นาวิน หมอจักษุแพทย์ผู้เย็นชาปรับโฟกัสสายตาชั่วครู่ ไม่คิดเลยว่าเขาจะเผลอหลับไปแบบนี้

สายตาคมมองสิรชา หรือรชา ผู้หญิงที่เขามองเธอเหมือนน้องสาวคนหนึ่งเพราะเมื่อก่อนอยู่บ้านข้างกัน และสนิทกันมากจนกระทั่งเขาย้ายบ้านไป ลำตัวของเธอยังคงมีบาดแผลอยู่เต็มตัว ใบหน้าสวยๆซีดและดูอ่อนแรงมาก อีกทั้งดวงตาที่แดงก่ำยังเป็นตัวบอกได้ดีว่าที่ผ่านมาเธอร้องไห้หนักแค่ไหน

“รชาขอโทษค่ะ...”เสียงอันแผ่วเบาพูดขึ้น

“เจ็บมากรึเปล่าคะ?”

“อืม”นาวินตอบตรงๆ มองสิรชาที่มองมาที่มือของเขาซึ่งถูกพันแผลเอาไว้ พอเธอเห็นเขาเจ็บแบบนั้นเพราะตัวเองเป็นสาเหตุก็ยิ่งร้องไห้ออกมา

“ฮึก.. รชาขอโทษ รชาไม่ได้ตั้งใจทำร้ายพี่เลย รชาฮึก!.. รชา..”นาวินมองอีกฝ่ายเงียบๆ สาเหตุที่เธอมาอยู่โรงพยาบาลคงต้องย้อนไปเมื่อสองอาทิตย์ก่อน เขาได้รู้ข่าวจากพ่อแม่ว่าพ่อแม่ของสิรชาและตัวเธอเกิดอุบัติเหตุร้ายแรงเกิดขึ้น

และอุบัติเหตุนั้น ก็ได้พรากสองชีวิตไปอย่างไม่มีวันหวนกลับ ซึ่งก็คือพ่อกับแม่ของสิรชา

ทางด้านสิรชาที่เป็นผู้รอดชีวิตเพียงคนเดียวก็นอนโคม่าเป็นอาทิตย์ งานศพของพ่อแม่ร่างบางก็มีทางครอบครัวเขาเป็นเจ้าภาพ และโชคดีที่หลังจากนั้นสิรชาก็ฟื้นขึ้นมาอย่างปลอดภัย แต่พอได้รู้ว่าพ่อกับแม่ของตัวเองเสียชีวิต สิรชาก็สติแตก 

เธอร้องไห้ และร้องกรีดร้องออกมาราวกับคนไร้สติ เอาแต่โทษตัวเองและบอกว่ามันคือความผิดของเธอ หากคืนนั้นเธอไม่อยากกินไอติม จนพ่อกับแม่ต้องพาเธอขับรถออกไปร้านสะดวกซื้อทั้งๆที่ฝนตกหนัก และทำให้เกิดอุบัติเหตุขึ้น 

เรื่องราวอันน่าเศร้านี้ก็คงไม่เกิด เธอก็จะไม่สูญเสียพ่อแม่ไปแบบนี้

“ทุกอย่างมันเป็นความผิดของรชาเอง รชาทำให้พ่อกับแม่ต้องตาย”

“อย่าพูดแบบนั้น มันคืออุบัติเหตุ”นาวินเน้นย้ำ อุบัติเหตุ มันเป็นสิ่งที่คาดเดาไม่ได้ว่าจะเกิดขึ้นตอนไหน เพราะงั้นจะมาโทษว่าตัวเองเป็นฝ่ายผิด มันก็ไม่ใช่

“แต่ถ้ารชาไม่ตื๊อพ่อกับแม่ออกไป ถ้ารชายอมรอจนถึงตอนเช้า เรื่องแบบนี้มันก็คงไม่เกิด”สิรชาโต้กลับทั้งน้ำตา นาวินถอนหายใจออกมา ตอนนี้สิรชาสภาพจิตใจย่ำแย่สุดๆ ถึงขั้นคิดทำร้ายตัวเองด้วยมีดปอกผลไม้ที่แม่ของเขาตั้งใจปอกให้เธอกิน หากตอนนั้นเขาไม่ได้เข้ามาหาแม่พอดี สิรชาก็คงใช้มีดนั้นปลิดชีวิตตัวเองสำเร็จไปแล้ว 

ซึ่งเรื่องราวนั้นก็เป็นที่มาของแผลบนฝ่ามือของเขานี่แหละ

ร่างสูงยืนขึ้นเต็มความสูง เขาไม่ได้จะเดินหนีเธอเพราะรำคาญที่เธอเอาแต่ร้องไห้และโทษตัวเองแต่อย่างใด แต่กลับเดินไปนั่งลงบนเตียง ดึงคนตัวเล็กเข้ามากอดนิ่งและลูบผมเธอแผ่วเบา เหมือนกับที่เคยปลอบเธอสมัยยังเด็ก

สิรชาที่ได้รับอ้อมกอดอันอบอุ่นจากนาวินเธอก็กอดอีกฝ่ายแน่น ก่อนจะร้องไห้ออกมาอย่างหนัก

รชาไม่เหลือใครแล้ว

“เธอยังมีพี่ รชา”

“แต่พี่ไม่ได้อยู่กับรชาตลอดไป พี่นาวินไม่ชอบรชา”สิรชาพูดออกไปตามความจริง เธอรู้ว่านาวินเย็นชากับเธอมาก หลังจากที่พูดปฏิเสธกับเธอเมื่อวันเกิดตอนเธออายุ18ปีอย่างจริงจัง สายตาของเขาที่มองเธอ คำพูดของเขาที่พูดกับเธอ เธอมองก็รู้เลยว่าเขาเกลียดเธอสุดๆ

“งั้นพวกเรามาแต่งงานกันไหม”สิรชาถึงกับชะงักการร้องไห้ เธอรีบผละตัวออกมา มองใบหน้าหล่อสุดนิ่งของนาวินที่กำลังมองเธออยู่

“เมื่อกี้.. พี่พูดว่าอะไรนะคะ?”ร่างบางถามอย่างไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน นาวินยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาให้สิรชาแผ่วเบา ก่อนจะพูดมันอีกครั้ง

“แต่งงานกับพี่ไหม รชา”

“คะ!? แต่งงาน?”สิรชามองใบหน้าหล่อด้วยความสับสน เช่นเดียวกับนาวินที่กำลังคิดเหมือนกันว่า เขาคิดถูกรึเปล่าที่พูดแบบนี้กับคนที่เขามองเป็นน้องสาวคนหนึ่งมาโดยตลอด แต่จะให้มาทนฟังคำบ่นของแม่ที่เอาแต่ถามเขาว่าเมื่อไหร่จะมีแฟน เมื่อไหร่จะแต่งงาน มีหลานให้อุ้ม ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เขาคิดว่าสิรชาก็เป็นตัวเลือกที่ไม่เลวจริงๆ และพ่อแม่ของเขาคงจะไฟเขียวให้เธออย่างแน่นอน 

อีกอย่าง สิรชาเองก็ยังไม่ได้ตัดใจจากเขา ซึ่งเขาเชื่อแบบนั้น เธอคงจะดีใจซะมากกว่า ที่เขาพูดคำนี้กับเธอ เพราะมันคือคำพูดที่เธอคงอยากได้ยินจากปากเขามาตลอดชีวิต

“อืม แต่งงาน”

“ทะ..ทำไม?”

“ตอนนี้พี่อายุ32แล้ว แม่พี่เอาแต่บ่นเรื่องแต่งงานทุกวัน แถมยังชอบนัดให้ไปเจอใครต่อใครก็ไม่รู้”

“พี่อยากจบปัญหานี้ พี่อยากโฟกัสที่งานอย่างเดียว”เขาพูดยาว สิรชาก็เข้าใจได้ในทันที แอบใจเต้นนึกว่าเขาขอแต่งงานเพราะชอบเธอเสียอีก ที่แท้ก็เอาเธอมาเป็นไม้กันหมาของแม่นี่เอง

“พี่จะไม่บังคับ ถ้าเธอไม่อยากแต่ง ก็ไม่ต้องแต่ง”สิรชานั่งเงียบอย่างใช้ความคิด แม้ว่าเขาจะขอแต่งงานแบบไม่ได้รักเธอก็จริง แต่หากเขาไปขอให้ผู้หญิงอื่นทำแบบนี้และได้แต่งงานกันขึ้นมา

เธอคงใจสลายน่าดู

ถ้ามองในแง่บวก มันก็เป็นโอกาสที่ดีเลยที่เธอจะได้ทำคะแนนมากขึ้น 

เธอจะทำทุกอย่างเพื่อให้ผู้ชายคนนี้รักเธอให้ได้

“ตกลงค่ะ”ร่างบางเอ่ยตกลง

“แน่ใจ?”นาวินถามย้ำอีกครั้ง ไม่ได้อยากบังคับหรือกดดันสิรชาเท่าไหร่ แค่ยื่นข้อเสนอให้เฉยๆ แต่ก็แอบโล่งใจที่เธอตอบตกลงซะงั้น

ทำไมความรู้สึกของเขามันช่างขัดแย้งไปมาแบบนี้กันนะ?

“ค่ะ รชาจะแต่งงานกับพี่นาวิน”ใบหน้าสวยพูดด้วยรอยยิ้ม เธอหวังว่าผู้ชายคนนี้จะทำให้เธอก้าวผ่านเรื่องราวร้ายๆได้ และได้มีครอบครัวที่สุขสันต์

แต่สิรชาคิดผิด..

เพราะคนที่ไม่ได้รัก ไม่เคยเห็นเธออยู่ในสายตา แม้เวลาจะผ่านไปถึง3ปี 

มันก็ยังคงเป็นแบบนั้นอยู่เหมือนเดิม