น้อยใจ

“จะกลับแล้วเหรอคะคุณรชา”

“ค่ะ”ร่างบางตอบกลับพยาบาลหน้าเค้าท์เตอร์ 

“คุณรชาเป็นอะไรรึเปล่า สีหน้าดูไม่ดีเลย”พยาบาลเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง เมื่อสังเกตเห็นสีหน้าของสิรชาดูไม่สู้ดีนัก 

“เปล่าค่ะ ขอบคุณที่เป็นห่วงนะคะ”ใบหน้าสวยพูดด้วยรอยยิ้ม ก็คงมีแต่คนนอกแหละมั้งที่รู้ว่าเธอไม่โอเค แต่คนเป็นสามีกลับไม่เคยรู้อะไรเลยนี่สิ

“คุณหมอนาวินเองก็จะกลับแล้วใช่ไหมคะ”

“ยังครับ”

“ทำไมละคะ!”พยาบาลคนหนึ่งถึงกับพูดเสียงดังขึ้นมา ใบหน้าหล่อขมวดคิ้ว มองพยาบาลคนนั้นอย่างไม่เข้าใจ 

“คือว่า..คุณหมอเองก็ไม่ได้มีเคสคนไข้แล้ว วันนี้จะกลับเลยก็ได้นะคะ^^”

“ถึงไม่มีคนไข้?แต่ผมก็มีงานอื่นต้องทำ”นาวินเอ่ยเสียงเรียบ

“ถ้าหมายถึงนั่งอ่านแฟ้มประวัติคนไข้ล่ะก็ กลับไปอ่านที่บ้านก็ได้นิคะ”

“กลับบ้านเร็วสักวันเถอะค่ะคุณหมอ ไหนๆภรรยาของคุณหมอก็จะกลับด้วยแล้ว กลับไปทั้งคู่เลยค่ะ!”

“ไล่?”ใบหน้าหล่อเอียงคอถาม พยาบาลคนนั้นก็รีบแก้ตัวขึ้นมาทันที

“ไล่อะไรกันคะ ไม่ได้ไล่นะคะ พวกเราก็แค่อยากให้คุณหมอได้ใช้เวลากับภรรยาบ้าง ช่วงนี้คุณหมออยู่ดึกตลอดเลยนี่หน่า ไม่กลัวภรรยาน้อยใจบ้างรึไงคะ”ร่างสูงเพียงถอนหายใจยาว เพราะตัวเขารู้สึกว่าเหตุนี้มันไร้สาระมากๆ 

อีกอย่าง สริชาก็รู้ตัวเองดีว่าแต่งงานกับเขาเพื่ออะไร

สายตาคมมองคนตัวเล็กที่ยืนอยู่นิ่ง เธอไม่พูดอะไรเลย และดูนิ่งผิดปกติตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว

“รออยู่นี่ก่อน”

“คะ?”

“เดี๋ยวมา ไปเอาแฟ้มคนไข้”เขาพูดห้วนๆก่อนจะเดินจากไป สิรชายังคงมึนงง ในขณะที่เหล่าพยาบาลต่างพากันดีใจที่มาวินยอมรับฟังคำขอของพวกเธอ

สริชาเดินตามร่างสูงมาอย่างไม่คิดอะไร พอถึงรถของเขาก็พึ่งจะรู้ตัวว่าอีกฝ่ายจะกลับด้วยเหมือนกัน

ในระหว่างเดินทางกลับบ้าน นาวินรู้สึกแปลกนิดหน่อยที่ขับรถท่ามกลางแสงแดดจ้าแบบนี้ ปกติจะขับรถกลับพร้อมกับความมืดมิดเสียมากกว่า พอมานั่งคิดดูอีกทีก็ถึงรู้ตัวว่าตัวเองกลับบ้านดึกมาโดยตลอด

สายตาคมหันมองคนข้างๆเป็นระยะ ภายในรถนั้นเงียบยิ่งกว่าอะไร เขาเป็นคนไม่ชอบเปิดอะไรบนรถเท่าไหร่เพราะมันเสียสมาธิ และปกติจะมีเสียงเจื้อยแจ้วของสิรชาที่ชอบเล่านั่นนี่ตลอด แต่ครั้งนี้กลับแปลก เธอเอาแต่เงียบ เงียบจนดูผิดปกติ พอรถติดไฟแดง มือหนาก็เอื้อมไปแตะหน้าผากเล็กทันที

“อ๊ะ.. ทำอะไรคะ?”ร่างบางเอ่ยถาม ตกใจที่จู่ๆนาวินก็เอามือมาอังหน้าผากของเธอดื้อๆ

“ไม่สบายรึไง”เขาถามเสียงเรียบ ไข้ก็ไม่มี แต่น่าแปลกที่เธอดูซึมอย่างเห็นได้ชัด

“เปล่าค่ะ”

“แล้วเป็นอะไร เงียบอย่างกับป่าช้า ปกติเห็นพูดไม่หยุด”สิรชาเพียงยิ้มอ่อน เธอเป็นแบบนั้นจริงๆ เพราะนานๆทีจะได้นั่งรถออกจากบ้านก็เลยมักจะตื่นเต้นจนเผลอพูดนั่นนี่ตลอด แม้รู้ว่าเขาจะฟังหรือไม่ฟังก็ตาม แต่เธอก็ยังพูดเพื่อให้เขารู้ว่าตัวเองมีความสุขจริงๆที่ได้ออกมาข้างนอกกับเขา

“ไม่ได้เป็นอะไรค่ะ”

“เฮ้ออ”นาวินถอนหายใจอย่างหงุดหงิด เขารู้ว่าเธอเป็นอะไรสักอย่างแต่ไม่พูด แล้วถ้าไม่พูดเขาจะรู้ไหมว่าเธอไม่พอใจอะไร นิสัยดื้อเงียบแบบนี้ บางทีมันก็น่าหงุดหงิดนะ

“พูดมา”

“พี่นาวิน รชาไม่ได้เป็นอะไรจริงๆค่ะ”

“พูด ออก มา”ร่างสูงพูดกดดัน เขาเองก็กลัวว่าจู่ๆร่างบางจะเกิดอาการแปลกอะไรอีกรึเปล่า ถ้าเธอไม่รีบพูด แล้วเขาจะหาวิธีช่วยเหลือเธอยังไง

สิรชามองใบหน้าหล่อนิ่ง มือของเธอกำแน่นสกัดกั้นอารมณ์ภายในใจ ถ้าเธอพูดออกไปแล้วเขาจะหาว่ามันไร้สาระรึเปล่าล่ะ

“รชา พี่บอกให้พูด”นาวินยังคงจ้องเธออย่างกดดัน ต้องขอบคุณไอ้แยกไฟแดงนี้จริงๆที่มันติดนานจนมีเวลาให้เขากดดันเธอได้แบบนี้

สุดท้ายร่างบางก็ยอมแพ้ และพูดออกไป

“รชาน้อยใจค่ะ”

“น้อยใจ? เรื่อง?”

“รชาน้อยใจที่พี่วินเอากับข้าวของรชาให้หมอสิตาทาน”หลังจากได้ยินประโยคนั้น ใบหน้าหล่อก็ส่ายหน้าเอือมทันที ที่เธอเงียบแปลกๆ เขาก็เป็นห่วงกลัวว่าจะเป็นอะไรไป ที่แท้ก็แค่น้อยใจกับอีแค่เขาเอาอาหารของเธอให้คนอื่นกินเนี่ยนะ

“ไร้สาระ”

“มันก็แค่เรื่องแค่นี้เอง ทำเป็นใจแคบไปได้”ร่างบางพอเจอคำพูดนั้นเธอก็ไม่ค่อยแปลกใจเท่าไหร่ เพราะก็ทำใจไว้อยู่แล้วว่าผู้ชายคนนี้คงไม่เข้าใจความรู้สึกของเธอจริงๆ แต่มันก็อดไม่ได้เลยที่จะรู้สึกแย่ขนาดนี้

“สำหรับพี่นาวิน พี่อาจจะมองว่ามันเป็นเรื่องแค่นี้ แต่สำหรับรชา อาหารกล่องนั้นมันมีค่าและมีความหมายมากนะคะ”ร่างบางพูดด้วยน้ำเสียงน้อยใจสุดๆ ใบหน้าสวยน้ำตาคลอเบ้าด้วยความเสียใจ

“รชาตั้งใจทำแต่อาหารที่พี่ชอบทั้งนั้น เพราะรชาตั้งใจง้อพี่ ที่วันนั้นรชาพูดจาไม่ดีกับพี่”

“รชาตั้งใจทำให้พี่กิน ไม่ใช่ให้คนอื่นกินค่ะ”

“พี่วินเข้าใจรชาไหม!”นาวินมองอีกฝ่ายที่ระเบิดอารมณ์ออกมา น้ำตาของเธอไหลอาบแก้ม แต่เขาเพียงถอนหายใจใส่ ไม่คิดว่าเรื่องเล็กๆแบบนี้จะทำให้สิรชาร้องไห้ขนาดนี้ได้

“พี่..”นาวินยังไม่ทันพูดอะไรก็ไฟเขียว ร่างสูงต้องละจากตรงนั้นมาโฟกัสที่การขับรถ ขับไปก็ได้ยินเสียงร้องไห้สะอื้นไป ซึ่งเขาก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่าการที่เขาทำแบบนั้นมันผิดมากขนาดนั้นเลยรึไง 

ในขณะที่สิรชายังคงร้องไห้สะอื้น เธอคิดว่านาวินคงมองว่าเหตุผลของเธอมันเหมือนเด็กน้อยเอาแต่ใจมากแน่ๆ เขาถึงไม่พูดอะไรเลยแบบนี้

ใช่สิ

เธอเคยสำคัญอะไรสำหรับเขาบ้างกัน แม้แต่วันเกิดของเธอเขาก็จำไม่ได้ นับประสาอะไรกับเรื่องแบบนี้

พอถึงบ้าน ต่างคนก็ต่างไม่พูดจากัน สิรชาเดินเข้าห้องพร้อมปิดประตู นาวินเห็นท่าทีที่เธอเป็นแบบนั้นก็ไม่ชอบใจเลยสักนิด มันเหมือนเด็กที่กำลังเอาแต่ใจอยู่ 

ร่างสูงเดินเข้าไปในห้อง มองร่างบางที่นอนขดตัวอยู่บนเตียง 

“อย่าออกไปไหนอีก อยู่แต่บ้านก็พอ”

“...”ความเงียบของเธอยิ่งทำเอานาวินถอนหายใจเสียงดังอย่างไม่สบอารมณ์ ไม่รู้เลยว่าเธอจะงอนอะไรนักหนากับอิแค่เรื่องกับข้าวแค่นี้ 

สุดท้ายนาวินก็ปล่อยเธอไป ส่วนตัวเองก็มานั่งอ่านแฟ้มคนไข้จนถึงเวลาเข้านอน เขาคิดว่าไม่นานร่างบางก็น่าจะออกมาเพราะมันถึงเวลาที่เธอต้องทำอาหารเย็น และวันนี้เขาก็อยู่ว่างที่จะกินด้วยกันกับเธอ แต่ทว่าประตูห้องนอนกลับปิดสนิทตลอดทั้งคืน

“เหอะ”นาวินถึงกับเค้นหัวเราะเมื่อเข้ามาในห้องนอนแล้วเจอกับหมอนข้างที่เขาไม่ได้เห็นมานานแสนนาน กั้นอยู่ตรงกลางเตียง

“เอาเถอะ อยากจะตัวเป็นเด็กน้อยก็ทำไป”เขาพูดขึ้นลอยๆ ก่อนจะเดินไปอาบน้ำและเข้านอนปกติ แต่ทว่าวันนี้การนอนของเขามันน่าหงุดหงิดก็เพราะไอ้หมอนข้างตัวดีนี่แหละ ทั้งๆที่เมื่อก่อนสิรชาเป็นคนเอามันออกเพราะอยากนอนใกล้ชิดกับเขาแท้ๆ แต่วันนี้เธอกลับไปเอาหมอนข้างมากั้นเพราะงอนเขาเรื่องกับข้าวบ้าบอ

จะทำอะไรก็ทำ นาวินคิดแบบนั้น เขาพยายามไม่สนใจการงอนของร่างบางและข่มตาหลับ แต่มันก็หลับไม่ลงเลย เพราะตัวเขาเองมันก็ดันเคยชินกับการนอนกอดเธอ และดมกลิ่นหอมๆจากตัวเธออยู่ทุกวัน แต่ในวันนี้กลับหันไปเจอแต่หมอนข้างเท่านั้น 

ไม่สบอารมณ์จริงๆ