ไม่มีความคิดที่จะหย่า

“กลับมาแล้วเหรอคะ”

“อืม”นาวินตอบกลับสั้นๆ มองคนตัวเล็กที่มักจะส่งยิ้มให้เขาเสมอเวลาที่เขากลับจากที่ทำงานมา 3ปีแล้วที่เขาแต่งงานกับสิรชา ผู้หญิงที่เขามองเหมือนน้องสาวมาโดยตลอด และไม่คิดเลยว่าจะมีวันที่เขาได้มาแต่งงานและได้ข้ามสถานะพี่น้องกัน

ยอมรับว่ามันก็แปลกๆในช่วงแรกที่จะต้องมากอด มาหอม มาจูบกัน หรือแม้กระทั่งมีเซ็กซ์กัน แต่ถามว่าทำไมเรื่องแบบนี้เขาไม่ปฏิเสธ 

เพราะเขารู้ว่าสิรชาชอบตัวเอง และเขาเองก็ขอบคุณเธอที่ยอมแต่งงานกันเพื่อกำจัดสิ่งน่ากวนใจของเขาออกไปได้ และอีกอย่าง ถ้าจะให้สมจริง การที่เขาเอาแต่เมินเฉย ทำตัวเหมือนเดิมกับเธอก็กลัวว่าความลับจะแตก กลัวพ่อแม่จะสงสัย

เพราะงั้นเขาถึงยอมใจอ่อนลงบ้าง แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะรู้สึกรักสิรชาไปมากกว่าเดิม เขาเพียงแต่มองเธอใหม่ ไม่ใช่แบบน้องสาว แต่เป็นผู้หญิงคนหนึ่งเท่านั้น

แต่มันก็อดยอมรับไม่ได้เลยว่าการอยู่ด้วยกันกับสิรชามันก็ไม่ได้แย่อะไร และเขาก็บอกเธอเสมอว่า หากอยากหย่าก็ขอแค่บอก เขาจะทำให้ทันที เพราะคิดว่าตอนนี้พ่อกับแม่เขาก็คงไม่คิดจะหาผู้หญิงคนอื่นให้แล้วเหมือนกัน

“วันนี้รชาทำต้มจืดสาหร่ายของโปรดพี่นาวินด้วยนะ”ทันทีที่เดินเข้าบ้านมา สิรชาก็แนะนำเมนูเย็นวันนี้ทันทีด้วยความคาดหวังว่าเขาจะร่วมกินข้าวด้วยกันกับเธอ

“งั้นเหรอ”คำตอบอย่างไม่ใส่ใจทำเอาร่างบางชะงักไม่น้อย เธอมองใบหน้าหล่อที่แสดงความเหนื่อยล้าออกมาอย่างชัดเจน

วันนี้เขาคงเหนื่อยมากเลยสินะ

นาวินมองสิรชาที่ยืนกุมมือ ก้มหน้างุด 

“ไหนมานี่หน่อย”ร่างสูงพูดขึ้น จากใบหน้าที่ก้มอยู่ก็รีบเงยหน้ามามองเขาด้วยรอยยิ้มสดใส และรีบเดินมานั่งข้างๆเขาทันที

“วันนี้ทำอะไรบ้าง”เขาเอ่ยถามพรางใช้มือเช็ดรอยดำๆ บนใบหน้าของเธอ ซึ่งก็ไม่รู้ไปเล่นซนอะไรมา

“ก็ทำความสะอาดบ้าน แล้วก็ออกไปตลาดซื้อของมาทำกับข้าวค่ะ^^”ร่างบางตอบกลับด้วยน้ำเสียงสดใส รู้สึกดีที่นาวินสัมผัสร่างกายเธอแบบนี้

“พี่บอกให้สั่งมาไง จะเสียแรงออกไปทำไม”เขาเอ่ยเสียงดุ บอกเธอตลอดว่าไม่จำเป็นต้องเสียแรงทำอะไรเลย เขาสามารถจ้างคนมาจัดการได้ แต่ร่างบางก็ไม่ยอมเลยสักอย่าง พูดแต่ว่าเธอจะทำเอง เธออยากทำเองตลอด

“แต่ไปเลือกเองมันถูกใจกว่านิคะ”

“เดี๋ยวนี้หัดเถียงนะ”มือหนาบีบจมูกเล็กอย่างมันเขี้ยว สิรชาหัวเราะร่า ดีใจที่เขาหยอกล้อกับเธอ 

“แล้วกินยารึยัง”

“กินแล้วค่ะ”

“ถ้ายาใกล้หมดก็บอกนะ พี่จะได้เปลี่ยนให้”

“ค่ะ”เธอตอบรับด้วยรอยยิ้ม เอนหัวจะพิงอีกฝ่าย แต่ร่างสูงดันขยับตัวลุกขึ้นก่อน

“เดี๋ยวรชาไปตักข้าวให้นะคะ”

“ไม่ต้อง ไม่อยากกิน”รอยยิ้มของเธอหุบลงในทันที เธออุตส่าห์ตั้งใจทำของโปรดเขาไว้แท้ๆ กินสักหน่อยก็ไม่ได้งั้นเหรอ

“ไม่หิวเหรอคะ?”

“อืม พี่กินมาแล้ว”เขาตอบอย่างไม่ใส่ใจ แต่ไม่รู้เลยว่าคำตอบนั้นสร้างบาดแผลให้กับสิรชาเป็นอย่างมาก

กินมาแล้ว

ทั้งๆที่ก็รู้ว่าเธอรอกินข้าวอยู่ที่บ้านทุกวันเนี่ยนะ

บอกกันสักคำก็ไม่มี

“งะ..งั้นสินะคะ”

“พี่ไปอาบน้ำก่อนนะ”

“ค่ะ”ร่างบางตอบรับเสียงเบา เธอยืนอยู่ตรงนั้นจนได้ยินเสียงน้ำอย่างเคย ตอนนี้มันจุกอกจนพูดไม่ออก ได้แต่ยืนก้มหน้าปล่อยให้น้ำตามันไหลหยดลงพื้นอยู่แบบนั้น และปลอบใจตัวเองว่า 

นี่มันก็ไม่ใช่ครั้งแรกซะหน่อย

วันต่อมา

“วันนี้ก็ขับรถดีๆนะคะ”สิรชาออกมาส่งนาวินด้วยรอยยิ้มเหมือนอย่างเคย เรื่องเมื่อคืนก็พยายามปล่อยวางเพราะมันก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่อีกฝ่ายปฏิเสธการทานอาหารร่วมกัน

หลังจากนาวินไปทำงาน สิรชาก็เอาเสื้อผ้ามาซัก เจ้าตัวหยิบเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดของมาวินขึ้นมา เธอมีนิสัยแปลกๆอย่างหนึ่งคือชอบดมเสื้อของเขา 

“ทั้งๆที่ใช้กลิ่นน้ำยาปรับผ้านุ่มเดียวกันแท้ๆ”ใบหน้าสวยพูดด้วยรอยยิ้ม น่าแปลกที่เสื้อทุกตัวจะมีกลิ่นเฉพาะที่ดมก็รู้เลยว่าเป็นเขา เพราะงั้นเธอถึงชอบดมเสื้อเขามากๆ มันทำให้รู้สึกเหมือนเขาอยู่ใกล้เธอตลอดเวลา

แต่ทว่ากลิ่นเสื้อในวันนี้นั้นดันต่างออกไป

“อ๊ะ..”ใบหน้าสวยถึงกับชะงักให้กับความฉุนที่ได้กลิ่น

“ทำไมกลิ่น..”สิรชาได้แต่ขมวดคิ้ว และดมกลิ่นแปลกๆนั้นอีกรอบ กลิ่นที่เธอดมเมื่อครู่มันมีกลิ่นของนาวินอ่อนๆ อ่อนมากเพราะโดนกลิ่นแปลกๆกลบเสียหมด

กลิ่นมันหวานๆ คล้ายกลิ่นดอกไม้

กลิ่นแบบนี้คงมีแต่ผู้หญิงเท่านั้นที่ใช้

จู่ๆภาพของเพื่อนที่เคยส่งมาก็แวบเข้ามาในหัว มือและเท้าของสิรชา ชาไปหมด อดคิดไม่ได้เลยว่าหรือมันจะเป็นกลิ่นน้ำหอมของผู้หญิงคนนั้น 

“ไม่หรอก”ร่างบางพึมพำขึ้น จะให้คิดว่านาวินเป็นผู้ชายที่นอกใจภรรยาตัวเองงั้นเหรอ 

ไม่มีทาง

แต่มันก็ไม่แน่อีก เพราะนาวินไม่เคยรักเธอเลย และแค่แต่งงานกับเธอเพื่อผลประโยชน์ของตัวเองก็เท่านั้น

วันนั้นทั้งวันสิรชาเอาแต่คิดมาจนปวดหัวไปหมด ทันทีที่นาวินกลับมาถึงบ้าน เธอก็อยากจะพุ่งไปถามถึงกลิ่นน้ำหอมนั้นใจจะขาด แต่สุดท้ายก็ได้แต่เงียบเอาไว้ก่อน เพราะไม่อยากทะเลาะกันหน้าบ้านให้คนอื่นเห็น

“มีอะไร?”นาวินเอ่ยถามเมื่อเห็นท่าทีแปลกๆของร่างบางที่ไม่ยิ้มแย้มเหมือนทุกวัน แถมยังมองเขาด้วยสายตาแปลกๆอีก

“ปะ..เปล่าค่ะ วันนี้รชาไม่ได้ทำกับข้าวไว้ให้นะคะ”

“อืม ไม่เป็นไร พี่กินมาแล้ว”เขาเอ่ยตอบ 

“ค่ะ”ร่างบางตอบรับสั้นๆ 

กินมาแล้ว กินกับใครมาละ เธอก็อยากจะถามออกไปอยู่หรอก แต่ทว่าก็กลัวเหลือเกิน กลัวว่าคำตอบที่อยู่ในใจของเธอมันจะกลายเป็นเรื่องจริง

แล้วถ้าเป็นแบบนั้นจริงๆขึ้นมา

เธอจะทำยังไงดี

จะต้องหย่ากับเขางั้นเหรอ?

ไม่อยากทำแบบนั้นเลยสักนิด

“รชา”

“คะ?”ร่างบางสะดุ้งไม่น้อยเมื่ออีกฝ่ายเรียกเธอตอนเหม่อ

“เป็นอะไร วันนี้ดูแปลกๆ หรือไม่สบาย?”มือหนาแตะเข้าที่หน้าผากเล็กเพื่อวัดไข้ แต่อุณหภูมิของเธอก็ปกติดี

“รชาไม่ได้เป็นอะไรค่ะ”

“แน่ใจ?”เขาถามย้ำ รู้ว่าอีกฝ่ายมีนิสัยดื้อเงียบ เป็นอะไรชอบไม่บอกมาตั้งแต่สมัยเด็กๆแล้ว

“ค่ะ”

“งั้นก็นอนได้แล้ว กินยารึยัง”

“กินแล้วค่ะ”

“อืม”บทสนทนาจบลงแค่นั้น สิรชามองมาวินที่ล้มตัวลงนอน เธอเองก็นอนบ้าง นอนหันข้างให้อีกฝ่าย แต่ทว่าความเครียดและความกังวลใจก็พาเธอนอนไม่หลับ

หากนาวินจากเธอไปอีกคน

เธอจะเหลือใครบ้างนะ

ก็คงจะมีพ่อกับแม่ของเขาที่ต่อให้หย่ากันไปพ่อกับแม่ของมาวินก็ยังคงดีต่อเธอแน่ๆ มีนาเพื่อนสนิท กับเจมส์เพื่อนสนิทอีกคนที่ไม่ได้อยู่ไทยแล้ว แค่4คนเองสินะ

หมับ

“อ๊ะ พี่นาวิน?”คนตัวเล็กถึงกับเบิกตากว้างเมื่อจู่ๆมาวินก็ขยับเข้ามากอดเธอ

“นอนได้แล้ว”

“กะ..นอนอยู่นี่ไงคะ”

“งั้นก็นอนให้มันดีๆสิ”สิรชาได้แต่ทำหน้างง แล้วเธอนอนแปลกยังไงล่ะ ก็แค่นอนหันข้างให้เขาแค่นั้นเอง แต่กอดนี้ก็ทำเธอจิตใจสงบขึ้นมาทันที สิรชาพลิกตัวไปกอดอีกฝ่าย นอนอยู่ในอ้อมกอดของมาวิน

“พี่นาวินคะ”

“อืม”

“พวกเราจะหย่ากันไหมคะ”นาวินเงียบให้กับคำถามนั้น เขาก้มมองสิรชาที่เงยหน้ามองเขาด้วยแววตาเป็นกังวล 

วันนี้คนตัวเล็กของเขาแปลกไปจริงๆสินะ

“พี่ไม่มีความคิดที่จะหย่า”เขาพูดขึ้น และนั่นคือเรื่องจริง การอยู่แบบนี้มันก็ไม่ได้แย่ เพราะงั้นเขาสามารถอยู่ได้ตลอดชีวิตเลยด้วยซ้ำ เว้นแต่ว่าสิรชาต้องการที่จะหย่าเอง 

“จะ..จริงเหรอคะ”

“เลิกถามได้แล้ว นอนซะ”นาวินเอ่ยตัดประโยค กระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น สูดดมกลิ่นหอมๆของเธอ

มันหอม

รู้สึกอบอุ่น

และปลอดภัยสำหรับเขา

จนตอนนี้มันกลายเป็นกลิ่นหนึ่งที่เขาเคยชินที่จะดมไปแล้ว และไม่รู้เลยว่าหากวันหนึ่งกลิ่นของเธอหายจางหายไป ตัวเขาจะรู้สึกยังไงกันนะ