ระวังไว้

สิรชายังคงนั่งรออยู่ด้านนอก สายตาของเธอเอาแต่มองไปที่ประตูอยู่เป็นระยะ 

10นาที 20นาที 

แต่ประตูห้องก็ยังไม่เปิดออก ยิ่งคิดมากก็ยิ่งปวดหัว และคิดเพียงว่าสาเหตุที่นาวินไล่เธอออกมา ก็เพราะมันเป็นบทสนทนาเกี่ยวกับคนไข้ซึ่งเป็นความลับ

มันคงไม่มีอะไรไปมากกว่านี้หรอก เขาเองก็คงไม่มาทำเรื่องไม่ดีในแบบที่เธอกำลังคิดอยู่แน่ๆ 

สุดท้ายร่างบางก็ตัดสินใจลุกขึ้น เธอต้องไปสูดอากาศให้สมองโปร่งเสียหน่อย จะได้เอาความคิดลบๆนี้ออกไปด้วย

ร่างบางลงมาซื้อน้ำด้านล่าง เธอซื้อกาแฟที่เขาชอบ รวมถึงซื้อน้ำมาแจกพยาบาลอีกหลายแก้ว เมื่อกลับขึ้นมาสิรชาก็รีบแจกจ่ายน้ำให้ทุกคนทันที

“ขอบคุณมากนะคะคุณรชา นางฟ้า นางสวรรค์ ของพวกเรา”

“แค่นี้เองค่ะ”ใบหน้าสวยยิ้มเขินกับคำชม 

“คุณรชาใจดีจังเลยนะคะ ใจดีจนงงเลย ว่ามาแต่งงานกับคุณหมอนาวินสุดเย็นชาได้ยังไง”สิรชาได้แต่ยิ้มแห้ง ตอนที่ได้แนะนำตัวกับเหล่าพยาบาลและเพื่อนร่วมงานของสามีครั้งแรก ทุกคนก็พากันอ้าปากค้างกันหมด ก็ใครจะไปคิดว่าหมอสุดเย็นชาอย่างเขาจะแต่งงานมีคนรักแบบนี้กัน

“พี่วินเขาเป็นคนน่ารักค่ะ”เธอพูดขึ้น หากมองลึกถึงข้างในอีกนิด ก็จะรู้ว่าผู้ชายคนนี้มีความอ่อนโยน และมีมุมน่าเอ็นดูอยู่บ้าง แม้จะเพียงเล็กน้อยก็ตาม

“โหย น่ารักกี่โมงคะ! พวกเราไม่เคยได้สัมผัสถึงเลย แต่ก็อย่างว่า เรื่องแบบนี้คุณหมอนาวินคงทำให้กับภรรยาของเขาเห็นคนเดียวแหละค่ะ”

“น่าอิจฉาจังเลยนะคะ ที่ได้เห็นหมอนาวินในมุมที่คนอื่นไม่เคยได้เห็นแบบนี้”ร่างบางได้แต่ยิ้มออกมา มองเหล่าพยาบาลที่แสดงอาการเขินแทนเธอไปหมดแล้ว

ความตึงเครียดที่เคยเกิดขึ้นค่อยๆผ่อนคลายลงเมื่อได้มาคุยกับเหล่าพยาบาลที่พากันนินทาถึงนาวิน สายตาของเธอยังมองไปยังประตูห้องของเขาที่ยังปิดสนิท ความสงสัยก็เกิดขึ้นมา 

“เอ่อ..ขอโทษนะคะ รชาขอถามอะไรอย่างหนึ่งได้รึเปล่าคะ”เธอพูดขึ้นอย่างเกรงใจ

“ถามมาได้เลยค่ะคุณรชา”พยาบาลต่างตอบกลับด้วยรอยยิ้มยินดี

“หมอผู้หญิงที่เข้าไปหาพี่นาวินเมื่อกี้..”

“อ๋อ หมอสิตาเหรอคะ”ยังไม่ทันที่เธอจะถามคำถามจบ พยาบาลคหนึ่งก็โพล่งขึ้นมาทันที

“ค่ะ”

“หมอสิตาเป็นหมอจิตเวชค่ะ พึ่งย้ายมาประจำได้ไม่นานนี้เอง”

“จิตเวช?”สิรชาทวนคำตอบด้วยความแปลกใจ เธอนึกว่าอีกฝ่ายเป็นหมอร่วมแผนกเสียอีก แล้วถ้างั้นทั้งสองคนมีความเกี่ยวข้องอะไรกันถึงได้มาคุยกันสองต่อสองอยู่ในห้องแบบนั้น

“ระวังไว้หน่อยก็ดีนะคะคุณรชา”

“คะ?”ใบหน้าสวยมองพยาบาลคนหนึ่งที่พูดด้วยสีหน้าจริงจังขึ้นมา

“ทำไมเหรอคะ?”เธอถามออกไป

“ก็หมอสิตามาหาคุณหมอนาวินแทบทุกวันเลยไงคะ ไม่รู้ว่ามาอ่อยรึเปล่า”

“อ่อย?”สิรชาถึงกับชะงัก ส่วนคนที่พูดแบบนั้นก็ถูกพยาบาลอีกคนเอ่ยดุทันที พร้อมเอ่ยปกป้องหมอมาวินเต็มที่

“อย่างหมอนาวินเนี่ยนะ จะนอกใจคุณรชา ไม่มีทาง! ฉันเอาหัวเป็นประกันได้เลย!”

“งั้นหัวก็คงจะต้องหลุดออกจากบ่าแล้วจ่ะ พวกเธอพึ่งมาใหม่ไม่รู้อะไรซะแล้ว ความจริงแล้วสองคนนั้นเคยเป็นแฟนกันมาก่อน”คำพูดนั้นทำเอาสิรชาได้แต่ยืนนิ่ง ส่วนพยาบาลคนนั้นก็ไม่อาจห้ามปากตัวเองได้อีกต่อไป และเริ่มพูดถึงทั้งสองคนเรื่อยๆ

“เมื่อก่อนนะ ไม่มีใครในโรงพยาบาลนี้ไม่รู้หรอกว่าหมอนาวินกับหมอสิตาคบกัน”

“เพราะทั้งคู่หวานกันจนคนทั้งโรงพยาบาลอิจฉา! ขนาดฉันยังเคยอิจฉาเลย!”หลังจากโดนเพื่อนร่วมอาชีพสะกิดไม่พัก พยาบาลคนนั้นก็เหมือนพึ่งจะรู้ตัวว่าตัวเองกำลังพูดอะไรต่อหน้าคนเป็นภรรยาของหมอนาวิน ใบหน้าของพยาบาลคนนั้นสลดลงทันที มองร่างบางที่ยืนแน่นิ่งกับคำพูดของเธอเมื่อครู่

“คุณรชา ดิฉันขอโทษนะคะ ปากดิฉันมัน..”ว่าแล้วก็ตบปากตัวเองรัวๆ แต่ก็ยังไม่ลืมทิ้งท้ายเอาไว้

“แต่ระวังไว้หน่อยก็ดีนะคะ ถึงทั้งสองคนจะเลิกกันไปแล้ว แต่ดิฉันรู้สึกว่าเหมือนหมอสิตาพยายามเข้าหาหมอนาวินยังไงก็ไม่รู้”

“ทั้งๆที่ตัวเองเป็นฝ่ายทิ้งหมอนาวินไปแท้ๆ”

“ยัยบ้า! หยุดพูดได้แล้ว!”เพื่อนร่วมงานเอ่ยเตือน

“หยุดแล้วจ้า!”สิรชาได้แต่ยืนนิ่ง ความนิ่งของเธอทำเอาเหล่าพยาบาลต่างพากันเป็นห่วง

“คุณรชา.. คุณรชาคะ? คุณรชา!”

“อ่า.. ”เจ้าของชื่อตอบกลับอย่างเหม่อลอย 

“ขอบคุณที่เล่าให้ฟังนะคะ^^”ใบหน้าสวยยิ้มอ่อนก่อนจะเดินกลับมานั่งที่เดิม พอรู้ว่าทั้งคู่เคยเป็นแฟนกันมาก่อน หัวใจมันก็ปวดหนึบไปหมด ก็ไม่ใช่ว่าเธอไม่คิดหรอกนะว่าเขาเคยมีแฟนมาก่อน ถึงอีกฝ่ายจะดูเป็นคนนิ่งๆ ดูไม่สนใจอะไร แต่เขาก็เป็นผู้ชายที่หน้าตาดีมาก ไม่แปลกใจเลยที่จะมีสาวสวยๆเข้าหา แต่ก็ไม่คิดเลยว่าแฟนเก่าของเขาจะเป็นหมอสิตาคนนี้

ถึงว่า..

ทั้งยิ้มให้กันตามในรูป แถมยังไม่ดุตอนที่อีกฝ่ายทำตัวเสียมารยาทอีก

ที่แท้ก็เคยเป็นคนที่เขารักมาก มาก่อนนี่เอง 

ซึ่งไม่แน่ว่าตอนนี้.. ก็อาจจะยังรักอยู่ก็เป็นได้

ยิ่งคิด สิรชาก็ยิ่งปวดใจและกังวลไปหมด เธอได้แต่มองประตู นานเกือบชั่วโมงแล้วที่ทั้งสองอยู่ด้วยกันในนั้น ห้องสี่เหลี่ยมที่ไม่มีใครรู้ได้ว่าทั้งสองคนจะทำอะไรกัน

“ไม่เป็นไร.. ไม่เป็นไร”ร่างบางพยายามพูดปลอบใจตัวเองไม่ให้คิดมาก และไม่นานหลังจากนั้น ประตูที่เธอหวังให้มันเปิดออก มันก็เปิดออกสักที

“ฮ่าๆ สิตาก็ว่างั้น”

“หึ”สายตาของเธอมองทั้งคู่ที่เดินหยอกล้อกันออกมา โดยเฉพาะหมอสิตาที่ทำหน้าลั้ลลาสุดๆ นึกว่าขอความเป็นส่วนตัวเพราะจะคุยเรื่องเครียดๆกัน แต่ดูเหมือนว่าจะไม่ใช่แบบนั้นเลยสินะ

“พี่นาวิน”สิรชาเอ่ยเรียกอีกฝ่าย เธอพยายามยิ้มและหยิบเครื่องดื่มให้กับเขา รวมถึงหมอสิตาด้วยเช่นกัน

“ฉันซื้อน้ำมาให้ค่ะ”

“ขอบคุณนะคะ”หมอสิตาพูดด้วยรอยยิ้ม สิรชาก็ยิ้มตอบ

“อยู่เฉยไม่เป็นไรเลยรึไง”นาวินพูดเชิงตำหนิ ทำเอาคนตัวเล็กหน้าเสียสุดๆ

“แหม่นาวิน พูดแบบนี้กับคนที่ซื้อของอร่อยมาให้ได้ยังไงห๊ะ! เป็นสามีภาษาอะไรเนี่ย แค่พูดขอบคุณภรรยาที่ซื้อน้ำมาให้ มันจะตายรึไง!”

“ก็ไม่ได้บอกให้ไปซื้อ ให้รออยู่ข้างนอกเฉยๆ”

“ถ้าไม่อยากกินก็เอามาให้สิตามา คิกๆ”ร่างบางมองดูทั้งคู่ที่แย่งเครื่องดื่มกันไปมา แต่สุดท้ายร่างสูงก็ไม่ได้ยกเครื่องดื่มของตัวเองให้แต่อย่างใด สายตาของเธอมองนาวินที่ร่วมหยอกล้อ แม้เขาจะไม่ได้ยิ้มโต้งๆ แต่สีหน้าที่ผ่อนคลายของเขา ดูก็รู้ว่ากำลังมีความสุขอยู่

“จริงสิ คุณรชา กับข้าวอร่อยมากเลยนะคะ^^”

“คะ?” ใบหน้าสวยถึงกับทำหน้างง 

กับข้าว?

กับข้าวของเธอน่ะเหรอ?

สิรชาหันไปมองหน้านาวินอย่างต้องการคำตอบ ซึ่งเขาก็ยอมตอบกลับมาจริงๆ

“พอดีหมอสิตาเธอหิว พี่ก็เลยเอากับข้าวของเราให้หมอสิตาทาน”ร่างบางได้แต่ชะงักนิ่ง อาหารที่เธอตั้งใจทำมาให้เขาทาน อาหารที่เธอคัดมาแต่ของโปรดของเขา 

แต่สุดท้ายเขากลับยกอาหารเหล่านั้นให้กับแฟนเก่ากิน เพียงเพราะอีกฝ่ายหิวอย่างงั้นน่ะเหรอ

ใจร้าย!

ใจร้ายมากๆ!

“ค่ะ”สิรชาตอบกลับสั้นๆ มองใบหน้าหล่อที่ยังคงทำเหมือนว่าเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องร้ายแรงอะไร หรือบางทีเขาอาจจะรู้อยู่แล้วก็ได้ว่าการทำแบบนี้มันทำให้เธอรู้สึกไม่ดี

แต่เขาไม่แคร์ไง

เขาไม่เคยแคร์เธอเลย และอิแค่อาหารธรรมดาๆแบบนั้น มันจะไปสำคัญอะไรต่อเขากัน

แต่สำหรับเธอ มันคือความตั้งใจทั้งหมดที่เธออยากทำให้เขาทาน 

อยากง้อเขา 

อยากคืนดีกับเขา

“ถ้างั้นสิตาไปก่อนนะคะ”

“อืม”หลังหมอสิตาออกไป รอบข้างก็เงียบสงัดขึ้นทันที

“จะกลับเลยไหม เดี๋ยวพี่ไปส่งขึ้นรถ”นาวินถามขึ้นอย่างไม่คิดอะไร เขาไม่ได้สังเกตสิรชาด้วยซ้ำว่าตอนนี้ใบหน้าสวยของเธอกำลังเจ็บปวดกับสิ่งที่เกิดขึ้นมากแค่ไหน

“ค่ะ”ร่างบางตอบกลับสั้นๆ และส่งยิ้มให้กับร่างสูง แต่เขาไม่มีทางรู้เลยว่าภายใต้รอยยิ้มของเธอนั้น ตอนนี้หัวใจของเธอกำลังร้องไห้หนักมากแค่ไหน กับการกระทำที่มองข้ามความรู้สึกของเธอมากขนาดนี้

เขาไม่รู้

ไม่รู้เลยจริงๆ