ตอนที่ 5 : เด็กฝึกงาน (1)

บทที่ 2

: เอพริล

ฉันเดินเข้าไปหาไทเกอร์พร้อมกับเมนูที่อยู่ในมือ

“รับอะไรดีคะ?” ฉันพูดขึ้น พร้อมกับยื่นเมนูให้

“อ้าว! เอพริล นี่แกฝึกงานอยู่ที่นี่เองหรอ?” ไอ้เกอร์ถามฉันพร้อมกับเบิตากว้างด้วยสีหน้าตกใจเล็กน้อย นี่อย่าบอกนะว่าตั้งแต่เดินเข้าร้านมา แกไม่ได้สังเกตเห็นฉันเลย

“ใช่ ว่าแต่แกจะรับอะไรดี?” ฉันยังคงถามต่อ

“คาปูชิโน่เย็น 1 แก้ว พร้อมเค้กช็อคโกแลตด้วยนะ”

“นี่แกสั่งเผื่อสาวหรอ?” ฉันถามขึ้น พร้อมกับความรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย

“ใช่! ฉันสั่งเผื่อแกไง นี่ของโปรดแกนะ แกจำไม่ได้หรอ!”

“จริงด้วย แต่ฉันกำลังฝึกงานอยู่ ฉันกินกับแกไม่ได้หรอก” ฉันพูดขึ้น

“งั้นก็ ฝากห่อเค้กช็อคโกแลตใส่กล่องไว้ให้แกกินตอนเที่ยงแล้วกันนะ” เขาพูดขึ้นด้วยสีหน้าที่ยิ้มแย้ม

“ว่าแต่ แกแต่งตัวซะเท่ขนาดนี้ แกจะไปไหน?”

“วันนี้ฉันจะลงฝึกสนามแข่งรถมอเตอร์ไซค์ดูนะ เพราะอีกไม่กี่สัปดาห์ก็จะมีการแข่งนักบิดแห่งประเทศ ฉันว่าจะไปลงสมัคร”

“อ่อ สู้ ๆ นะแก” ฉันส่งยิ้มเป็นกำลังใจไปให้

“ถ้าฉันคว้าเหรียญทองมาได้ แกต้องยอมเป็นแฟนฉันนะ”

“แหม่ ๆ ยังไม่ทันจะลงแข่งรอบแรกเลย แกจะมาขอก่อนล่วงหน้าซะล่ะ” ฉันพูดตอบกลับ

“ก็ตกลงไหมล่ะ ถ้าแกตกลง ฉันจะได้มีกำลังใจแข่งไง?” สายตาคู่นั้นช่างยียวนกวนโมโหเหลือเกิน

“อ่า อ่า ตกลง พอใจยังค่ะ คุณเพื่อนเกอร์” ฉันพูดเชิงกวน ๆ เล็กน้อย

“วันนี้แกเรียกฉันว่าเพื่อน วันหน้าแกเตรียมตัวเรียกฉันว่าที่รักได้เลย”

“อ่าจ๊ะ แต่ตอนนี้ขอฉันไปส่งออเดอร์แกก่อนนะ” พูดจบฉันก็เดินถือออเดอร์ไปส่งให้พี่แอมป์

“นี่ค่ะ พี่แอมป์” ฉันพูดขึ้นพร้อมกับยื่นออเดอร์ให้  พี่แอมป์

“นั้นแฟนน้องเอพริลหรอครับ น่าตาดีเชียว” พี่แอมป์ถามขึ้น

“อุ้ย!!! ไม่ใช่เลยค่ะพี่แอมป์ นั้นไทเกอร์ เพื่อนสนิทของเอพริลเฉย ๆ ค่ะ อีตานี่มันกวนประสาทไปเรื่อยจนคนเข้าใจผิดประจำเลยค่ะ” ฉันพูดขึ้น พร้อมกับอดนึกถึงสมัยมหาลัยไม่ได้ ใครที่เข้ามาจีบฉันจะโดนไอ้เกอร์แกล้งว่าเราเป็นแฟนกัน จนเหล่าหนุ่ม ๆ พวกนั้นวิ่งหนีฉันไปกันหมด นั้นคือเหตุผลที่ฉันไม่เคยได้มีแฟนจริงจังกับเขาสักที

ฉันรับแก้วคาปูชิโน่ร้อนจากพี่แอมป์มา แล้วนำไปเสิร์ฟให้ไอ้เกอร์

“ขอบคุณนะครับ พนักงานคนสวย ว่าที่แฟนสาวของผม” ไทเกอร์รับไป พร้อมกับชำระเงินทันที

“วันแรกยังไม่ทันจะเริ่มฝึกเลย มั่นใจได้ยังไงว่า   จะชนะ?” ฉันพูดในเชิงหยอกล้อเล็กน้อย

“ก็เพราะว่าเป้าหมายของฉันคือแกไง ยังไงฉันก็ต้องชนะให้ได้อยู่แล้ว อิอิ”

“อ่าจ๊ะ พ่อคุณ ฉันไปทำงานก่อนล่ะ” ฉันพูดพร้อมกับกำลังจะเดินกลับไปรอลูกค้าคนใหม่

“เย็นนี้ฉันขอมารับแกนะ แกไม่ได้เอารถมาเองนี่” ไอ้เกอร์เสนอขึ้น

“อ่า อ่า ได้ ๆ” ฉันตอบรับอย่างง่ายดาย ไม่ว่าไอ้เกอร์จะพยายามจีบฉันขนาดไหน แต่ในใจลึก ๆ พวกเราสองคนก็ยังเป็นเพื่อนรักกันอยู่ ฉันเลยไว้ใจไอ้เกอร์มากกว่าใครทั้งหมด

ไทเกอร์ :

หลังจากชำระเงินเสร็จ ผมก็คว้าแก้วคาปูชิโน่ออกมาที่มอเตอร์ไซค์ของผม เอพริลจะรู้ทันไหมนะ ว่าผมต้องตามไปติดสินบนยัยน้องตัวแสบของเธอถึงโรงเรียน เพื่อให้รู้ว่าเธอกำลังฝึกงานอยู่ที่นี่

เอพริลไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่า ผมแอบชอบเธอมาตั้งแต่ครั้งแรกที่ผมเจอเธอที่โรงเรียนมัธยมแถวบ้าน เธอถักเปียสองข้างจนสะดุดสายตาของผม ตั้งแต่นั้นมาผมก็ตีตัวเข้าไปสนิทกับเธอ ยิ่งช่วงมัธยมปลาย เป็นช่วงที่เธอกำลังโตและน่ารักขึ้นมากกว่าเดิม มีผู้ชายมากมายเข้ามาจีบเธอ แต่ผมก็จัดการผู้ชายพวกนั้นให้เผ่นหนีไปเสียก่อน และพอเข้าสู่มหาวิทยาลัยผมก็คอยกั้นหนุ่ม ๆ ทั้งหลายออกจากเธอ ผมพยายามทำตัวเจ้าชู้เพื่อให้เธอรู้สึกหึงหวงผมบ้าง แต่เธอก็ไม่รู้เลยว่าผมคิดกับเธอมากกว่าเพื่อน จนถึงวันนั้น วันที่ผมขอเธอแต่งงานกลางงานรับปริญญา แต่เธอก็ยังไม่รู้อีกเช่นเคย ผมเลยบ่ายเบี่ยงไปว่า ผมแค่กลัวว่าจะอยู่ไม่ได้หากไม่มีเธอ

“เฮ้ออออ ยัยเพื่อนซี้จอมซื่อบื้อเอ้ย เมื่อไรแกจะรู้ว่าฉันแอบชอบแก จนมันกลายเป็นความรักไปแล้ว”

เอพริล :

ฉันมองตามหลังของไทเกอร์ที่กำลังบิดมอเตอร์ไซค์ออกไป เขาจะรู้ไหมนะ ว่าการแข่งขันของเขาทำให้ฉันเป็นห่วงเขาเหลือเกิน

“แกจะรู้ไหมนะ? ว่าฉันเป็นห่วงแกขนาดไหน แต่ถ้าฉันห้ามแก แกก็คงไม่ฟังฉันอยู่ดี ไอ้เกอร์จอมดื้อด้าน เฮ้อ” ฉันถอนหายใจออกมาด้วยความเป็นห่วง

“มองตามไม่วางตาเลยนะจ๊ะ น้องเอพริล” พี่น้ำส้มทักขึ้น เมื่อเห็นฉันเหม่อมองไอ้เกอร์ไม่วางตา

“อ่อ นั้นไทเกอร์เพื่อนสนิทของเอพริลเองค่ะ” ฉันตอบกลับ

“แค่เพื่อนหรอจ๊ะ อิอิ ถ้าพี่มีเพื่อนสนิทหล่อขนาดนี้ พี่จับทำแฟนไปแล้ว คนอะไรทั้งหล่อ ทั้งเท่ แค่เดินเข้ามาในร้าน สาว ๆ ในร้านก็แทบจะใจละลายกันหมดแล้ว”

“รวมถึงพี่น้ำส้มด้วยใช่ไหมคะ? ฮ่า ๆ ๆ” ฉันแซวพี่น้ำส้มกลับ

“อุ้ย! น้องเอพริลอย่าเอาความจริงมาพูดสิค่ะ อิอิ” พี่น้ำส้มตอบกลับด้วยอารมณ์ขัน

___________________________________________________________________________

ฝากกดติดตามเพื่อเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ ^^