ตอนที่ 10 : นักบิดขวัญใจสาว (2)

ไทเกอร์ :

“แค่แกมาเชียร์ติดขอบสนามขนาดนี้ ฉันก็ดีใจแล้ว”

เอพริล :

ฉันรีบวิ่งไปตามแสตนเชียร์เพื่อตามหาพี่เอดีนทันที แต่หาเท่าไหร่ก็หาไม่พบ เพราะผู้คนที่มาเชียร์มีจำนวนเยอะมาก ฉันจึงยกหูโทรศัพท์โทรหาพี่เอดีนแทน

“ฮัลโลค่ะ พี่เอดีน พี่เอดีนได้ยินเอพริลไหมคะ?” ฉันรีบพูดขึ้นทันที เมื่อพี่เอดีนรับสายอย่างไว

“ฮัลโลครับ น้องเอพริล” เสียงปลายสายตอบกลับมา

“พี่เอดีนอยู่ตรงไหนหรอคะ? พอดีเอพริลหาตามแสตนเชียร์แล้ว ก็หาไม่พบเลยค่ะ” ฉันพูดผ่านเสียงโทรศัพท์ด้วยความกังวล

“อ่อ พี่มายืนรอน้องเอพริลที่รถแล้วครับ พอดีเห็นว่าคนเยอะมาก ก็เลยรีบออกมารอน้องเอพริลที่นี่แทน”

“อ่อ โอเคค่ะ งั้นเดี๋ยวเอพริลเดินไปหาที่รถนะคะ” พูดจบฉันก็กำลังจะเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋า

แต่ ...

“โอ้ยย!” จู่ ๆ ผู้หญิงที่ไหนก็ไม่รู้เดินเข้ามาชนฉันอย่างจัง จนทำให้โทรศัพท์ของฉันร่วงลงสู่พื้นก่อนที่มันจะเข้าสู่กระเป๋าของฉันแทน

เนื่องจากการแข่งขันจบลงแล้ว ทำให้ผู้คนค่อย ๆ ทยอยเดินลงจากแสตนเชียร์ โทรศัพท์ของฉันที่ตกกับพื้น ทำให้ยากที่จะมองเห็น ฉันจึงต้องก้มตัวลงเพื่อมองหาโทรศัพท์ที่พื้น ในขณะที่ผู้คนกำลังเดินกันเยอะแยะไปหมด

“นั้นไง เจอแล้ว” เมื่อสายตาของฉันปะทะเข้ากับโทรศัพท์คู่ใจ ฉันจึงรีบคลานหมอบท่ามกลาง ฝ่าเท้าของผู้คนมากมายที่กำลังเดินควักไขว้ไปมา เพื่อไปหยิบโทรศัพท์นั้นก่อนที่จะมีคนมาเหยียบมันเข้า

และแล้ว ...

เท้าหนึ่งที่กำลังเดินมาอย่างว่องไว ก็กำลังจะเหยียบลงที่โทรศัพท์ของฉัน ฉันจึงรีบเอามือไปกั้นโทรศัพท์ไว้ เพื่อให้เขาเหยียบลงมาที่มือของฉันแทน

ฉันหลับตาลงเพราะกลัวความเจ็บปวดที่เท้านั้นจะเหยียบลงที่มือของฉัน

แต่ เอ๊ะ ทำไม เขายังไม่เหยียบลงมาสักทีเลยนะ

ฉันจึงลืมตาขึ้น และสิ่งที่ฉันเห็นคือ มือขนาดใหญ่ของชายคนหนึ่งถูกวางเหนือมือของฉัน และถูกเท้านั้นเหยียบลงที่มือของเขาแทนมือของฉัน

“ไอ้เกอร์” ตาของฉันลุกวาวทันที เมื่อคนที่กำลังรับความเจ็บปวดแทนฉัน ก็คือไทเกอร์นั้นเอง

ฉันมองเข้าไปในดวงตาของไอ้เกอร์ ดวงตาของเขาซ่อนความเจ็บปวดนั้นเอาไว้ ฉันจึงรีบดึงโทรศัพท์ออก และดึงมือของไอ้เกอร์ออกจากเท้าของคนที่กำลังเหยียบอยู่

ฉันดึงตัวของไอ้เกอร์ให้ลุกขึ้น เขายังคงมองมาที่ฉันโดยไม่พูดอะไร ฉันเดินลากมือของไอ้เกอร์ออกมาตรงแสตนเชียร์ และเดินไปด้านหลังแสตนเชียร์ ตรงที่ที่ไม่มีผู้คนพลุกพล่านมากนัก

“เจ็บไหมแก?” ฉันจับมือไอ้เกอร์ขึ้นดู พร้อมกับน้ำตาที่คลอเบ้าอยู่ในดวงตาของฉัน

ฉันค่อย ๆ หยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาจากกระเป๋ากางเกง และเช็ดรอยเท้าที่ถูกเหยียบออกจากมือของ         ไอ้เกอร์

“ฉันเจ็บแค่นี้สบายมาก ขอแค่แกอย่าเจ็บก็พอ” ไอ้เกอร์พูดออกมาด้วยรอยยิ้ม

 “นี่แกยังจะยิ้มได้อีกนะ ดูสิ มีเลือดไหลออกมาซิบ ๆ ด้วย” ฉันค่อย ๆ เอาผ้าเช็ดหน้า เช็ดเลือดที่ไหลออกมาจากมือของไอ้เกอร์

“โอ๋ เอ๋ อย่ามาทำตาเศร้าแบบนี้สิ ถ้าแกอ่อนแอ แล้วฉันจะเข้มแข็งได้อย่างไงกัน แกเป็นความเข้มแข็งของฉันนะ ยิ้มให้ฉันหน่อยสิ” ไอ้เกอร์พูดขึ้น พร้อมกับนำนิ้วของมันมาจิ้มที่แก้มของฉัน จนฉันเผลอยิ้มตามออกมา

“แล้วแบบนี้ แกจะบิดมอเตอร์ไซค์ลงแข่งในรอบหน้าได้อย่างไงกัน?” ฉันถามขึ้น พร้อมกับยังคงจับมือของมันไว้

  “แค่นี้เอง ไม่ได้เจ็บอะไรขนาดนั้นหรอก” ไอ้เกอร์ยังคงตอบกลับด้วยรอยยิ้ม

“งั้นเดี๋ยวฉันพาแกไปทำแผลก่อน แล้วฉันค่อยกลับไปทำงานต่อก็ได้นะ” ฉันเสนอขึ้น

 “ไม่เป็นไรแก แหม่ ๆ เป็นห่วงฉันล่ะสิ” 

“เออ ก็ใช่นะสิ ฉันเป็นห่วงแกแทบแย่ แต่แกยังจะกวนประสาทฉันอีก” หน้าของฉันงอลงเล็กน้อย

“โอ๋ อ่า ๆ ขอบใจแกมาก แกอ่ากลับไปกับคุณเอดีนได้ล่ะ เขารอแกนานแล้ว เดี๋ยวฉันขับไปรับแกตอนเลิกงานนะ ส่วนผ้าเช็ดหน้าอันนี้ ขอฉันเก็บไว้ก่อนแล้วกัน” พูดจบไอ้เกอร์ก็ดึงผ้าเช็ดหน้าไปจากมือของฉันทันที

“อ่า โอเค งั้นฉันไปก่อนนะ” ฉันพูดขึ้นพร้อมกับเดินจากไป

ไทเกอร์ :

ผมมองตามหลังเธอด้วยสายตาที่อ่อนโยน ผมเจ็บได้ แต่ผมจะยอมให้เธอเจ็บไม่ได้

เอพริล :

ณ ร้านคาเฟ่ ตอนเย็น

“วันนี้น้องเอพริลกลับอย่างไงหรอครับ ให้พี่ไปส่งไหม” พี่เอดีนถามขึ้น ระหว่างที่ฉันยืนชะเง้อคอรอไอ้เกอร์อยู่ที่ด้านหน้าของร้าน

“อ่อ เดี๋ยวไทเกอร์มารับเอพริลไปฉลองแชมป์นะคะ” ฉันตอบกลับไปด้วยรอยยิ้ม

“อ่อ ครับ” 

“นั้นไงค่ะ มาพอดีเลย” ฉันตาลุกวาวมองไปที่ไอ้เกอร์ทันที

“สวัสดีครับคุณเอดีน” ไอ้เกอร์พูดขึ้น พร้อมกับจอดมอเตอร์ไซค์ตรงหน้าของพี่เอดีนพอดี “พรุ่งนี้ผมขออนุญาตพาเอพริลหยุดงานไปเที่ยวฉลองหนึ่งวันนะครับ”

“เฮ้ย! ไปไหน ฉันไม่เห็นรู้มาก่อนเลย” ฉันถามออกมาด้วยความตกใจ เพราะฉันยังไม่รู้เลยว่าพรุ่งนี้       ไอ้เกอร์จะพาไปเที่ยว

“ไว้บอกพรุ่งนี้นะ” ไอ้เกอร์หันมาพูดกับฉัน และก็หันไปพูดกับพี่เอดีนต่อ “ได้ไหมครับ?”

“อ่อ ได้สิครับ เที่ยวกันให้สนุกนะครับ ขอแสดงความยินดีด้วยนะครับสำหรับการแข่งขันวันนี้” พี่เอดีนตอบกลับมาด้วยรอยยิ้ม

“ขอบคุณครับ” ไอ้เกอร์พูดจบ ก็จับมือของฉันให้ขึ้นนั่งบนมอเตอร์ไซค์ทันที

สายลมพัดผ่านกระทบร่างของเราทั้งสองคน บนมอเตอร์ไซค์สีน้ำเงินคันใหญ่ ท่ามกลางถนนที่มีแสงไฟส่องเล็กน้อย หัวใจดวงน้อย ๆ ของฉันรู้สึกเริ่มเต้นไม่เป็นจังหวะ 

“นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับหัวใจของฉันล่ะเนี่ย”

_____________________________________________________________

ฝากกดติดตามเพื่อเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ ^^