ตอนที่ 6 : เด็กฝึกงาน (2)

ไทเกอร์ :

ผมขับรถมอเตอร์ไซค์คู่ใจจนมาถึงสนามฝึกหัดแข่งรถ ผมได้เอพริลเป็นเป้าหมายแล้ว ผมก็มีกำลังใจเพิ่มขึ้น และผมจะคว้าเหรียญทองเพื่อมาคว้าใจเพื่อนซี้ของผมให้ได้ และอีกเหตุผลสำคัญก็คือ เพื่อพี่ชายของผม

พี่ผู้ชายตัวใหญ่ ในชุดนักแข่งเดินเข้ามาหาผมทันที เมื่อเห็นผมจอดมอเตอร์ไซค์ด้านข้างสนาม

“ไทเกอร์ น้องชายของไลออล ใช่ไหม?” พี่ผู้ชายคนเดิมถามขึ้น

“ใช่ครับ” ผมตอบกลับ

“พี่ชื่อ ไมค์ เป็นพี่เลี้ยงของเรานะ และเป็นเพื่อนสนิทของไลออล พี่ชายเราด้วย” พี่ไมค์พูดขึ้น

“อ่อครับ พี่ไลออลบอกผมไว้แล้วครับ”

“แล้วช่วงนี้ไลออลเป็นไงบ้าง ตั้งแต่เจออุบัติเหตุ พี่ก็ไม่ได้ข่าวคราวอีกเลย” พี่ไมค์ถามขึ้นต่อ

“อ่อ ช่วงนี้พี่ไลออลกำลังอยู่ในช่วงพักฟื้นครับ อีกสักพักก็คงหายและกลับมาลงแข่งได้ครับ” ผมตอบกลับ

ไลออล คือ พี่ชายเพียงคนเดียวของผม ไลออลเป็นนักแข่งรถที่มีชื่อเสียงมาก เราอายุห่างกันแค่  3 ปี หลังจากเรียนจบไลออลก็วิ่งตามความฝันของการเป็นนักแข่งรถมืออาชีพจนมีชื่อเสียง ระหว่างทางที่ ไลออลแข่งขัน ผมก็อาศัยตามติดไปหัดฝึกด้วยเป็นบางครั้งบางคราว แต่เมื่อ 5 เดือนก่อน ในการเข้าแข่งขันรอบสุดท้าย ขณะที่ไลออลกำลังแข่งอยู่กลางสนาม มอเตอร์ไซค์ที่ไลออลกำลังขับอยู่เกิดขัดข้องกลางคัน ทำให้มอเตอร์ไซค์เสียหลัก และร่างของไลออลกระเด็นออกห่างจากมอเตอร์ไซค์คันนั้นไปไกลมาก กระดูกของไลออลหักหลายส่วน จึงทำให้ต้องพักฟื้นเป็นเวลานาน อีกหนึ่งเหตุผลที่ผมลงแข่งครั้งนี้ก็เพื่อกลับมา  กู้ชื่อเสียงให้ไลออล และตามหาความจริงที่ว่า วันนั้นเป็นเพียงแค่อุบัติเหตุ หรือว่ามีอะไรบ้างอย่างซ่อนอยู่เบื้องหลังกันแน่

เอพริล :

18:00 น. ณ คาเฟ่

ท้องฟ้าเริ่มมืดแล้ว วันนี้ไทเกอร์บอกจะมารับฉัน แต่มันดันไม่ได้บอกเวลาไว้ซะด้วยว่าจะมารับฉัน  กี่โมงกี่ยาม แล้วแบบี้ฉันต้องรอไอ้เพื่อนบ้าไปจนถึงตอนไหนล่ะเนี่ย ฮึ่ม

“น้องเอพริลครับ เดี๋ยวพี่ไปส่งนะครับ” พี่เอดีนกลับเข้ามาในร้านตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ เพราะฉันเอาแต่ยืนชะเง้อคอรอไอ้เกอร์มารับจนไม่ทันได้สังเกตุ

“คือ ว่า...” ฉันตอบอ่ำอึ้ง เพราะกลัวว่าถ้าไทเกอร์มาถึงคาเฟ่ แล้วฉันดันกลับบ้านไปก่อน มีหวังมันโกรธฉันแน่ ๆ

“พอดีวันนี้เพื่อนของเอพริลจะมารับค่ะ เดี๋ยวขอเอพริลโทรหาเพื่อนก่อนนะคะ ถ้าเขาไม่รับ เดี๋ยวเอพริล  รบกวนให้พี่เอดีนไปส่งนะคะ” ฉันพูดขึ้นพร้อมกับคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาไอ้เกอร์ทันที

“ได้ครับ” พี่เอดีน ตอบรับ พร้อมกับยืนรอฉันอยู่ข้าง ๆ

ตู้ดดด ตู้ดดดด ตู้ดดดดด

มีแต่เสียงโทรออก แต่ไม่มีเสียงตอบรับจากปลายสาย เฮ้อ นี่แกจะเบี้ยวนัดฉัน แล้วแกคิดจะมาจีบฉันเนี่ยนะ ไอเกอร์บ้า ฮึ่ม

“เขาไม่รับ สงสัยเขามาไม่ได้แล้วมั้งค่ะพี่เอดีน งั้นเอพริลต้องขอรบกวนพี่เอดีนให้ช่วยไปส่งแล้วกันนะคะ” ฉันพูดขึ้นด้วยสีหน้าที่งอนไอ้เกอร์

“ได้สิครับ” พี่เอดีนตอบรับด้วยความสุภาพ

พี่เอดีนและฉันเดินมาที่รถ ระหว่างที่ฉันกำลังจะก้าวขาขึ้นรถของพี่เอดีน จู่ ๆ รถมอเตอร์ไซค์ของ  ไอ้เกอร์ก็จอดเทียบข้างฉันทันที

“วันนี้แกบอกแล้ว ว่าจะกลับกับฉัน แกต้องกับกลับฉันเท่านั้น” ไอ้เกอร์พูดขึ้นด้วยสีหน้าโมโห

“แกไม่ต้องมาทำเป็นโมโหเลยนะ ฉันรอแกตั้งนาน โทรหาแก แกก็ไม่รับ แกต่างหากที่เบี้ยวนัดฉัน ฉันไม่ไปกับแกแล้ว ฉันจะไปกับพี่เอดีน” ฉันเถียงกลับด้วยสีหน้าที่โมโหไม่แพ้กัน

“ก็เพราะฉันกำลังรีบบิดมอเตอร์ไซค์มาหาแก ฉันถึงรับโทรศัพท์ไม่ได้ไง” ไอ้เกอร์ตอบกลับ

“ไม่รู้แหละ วันนี้ฉันไม่กลับกับแกแล้ว ฉันจะกลับกับพี่เอดีน”

“ฉันไม่ยอมหรอก ถ้าแกไม่ไป ฉันก็จะฉุดแกไป การแต่งงานเองก็เช่นกัน ถ้าถึงวันนั้นวันที่ฉันขอแกแต่งงานอีกครั้ง ถ้าแกไม่ตอบตกลง ฉันก็จะฉุดแกไปเหมือนวันนี้” พูดจบไอ้เกอร์ก็ดึงฉันลงจากรถ ทั้ง ๆ ที่ตัวของมันเองก็ยังอยู่บนมอเตอร์ไซค์

“ขอโทษนะครับ คุณจะมาทำแบบนี้กับผู้หญิงไม่ได้นะครับ มันดูไม่เป็นสุภาพบุรุษเอาซะเลย” พี่เอดีนพูดขึ้น พร้อมกับดึงแขนฉันออกจากไทเกอร์

“นี่เพื่อนสนิทของผม ผมรู้ลิมิตในความสัมพันธ์ของพวกเราดี คุณอ่าเป็นใคร มายุ่งเรื่องของพวกเราทำไม” ไทเกอร์ตะคอกกลับใส่พี่เอดีน

“หยุดเลยนะ ไอ้เกอร์ พี่เขาเป็นผู้ใหญ่กว่า แกจะไปพูดจาแบบนั้นใส่พี่เขาไม่ได้นะ” ฉันพูดดักขึ้นทันทีเมื่อรู้ว่าสถานการณ์ตรงหน้าไม่ค่อยจะโอเคแล้ว

“ก็..!!”

“หยุด ฉันบอกให้หยุด” ไอ้เกอร์กำลังจะเถียงต่อ ฉันจึงต้องพูดดักอีกรอบ

“พี่เอดีนค่ะ เอพริลต้องขอโทษด้วยนะคะที่ทำให้เกิดสถานการณ์แบบนี้ขึ้น เอพริลขอตัวกลับไปเคลียร์กับเพื่อนก่อนนะคะ” พูดจบฉันก็ขึ้นซ้อนท้ายไอ้เกอร์ทันที

“ออกรถได้ล่ะ ฉันอยากกลับบ้าน” ฉันสั่งทันที

“อ่า ใส่นี่ไว้” ไทเกอร์ถอนหมวกกันน็อคออกจากศรีษะของมัน และยื่นมาให้ฉันแทน

“แกเป็นคนขับ แกก็ใส่ไว้สิ” ฉันพูดพร้อมกับยื่นหมวกกันน็อคกลับไปให้

“ไม่เอา แกอ่าแหละใส่ไว้ เพื่อความปลอดภัยของแก ถ้าแกเถียงอีก ฉันจะลงไปใส่ให้แกเองนะ” พูดจบไอ้เกอร์ก็ทำท่าจะลงจากมอเตอร์ไซค์ ฉันจึงรีบใส่หมวกกันน็อคอย่างว่องไวทันที และมันก็บิดออกมาจากร้านเลย

ท้องฟ้าค่อย ๆ มืดลง ไฟสองข้างทางค่อย ๆ ถูกเปิดขึ้นทีละดวง ไอ้เกอร์ขับรถในระดับปลอดภัย ทำให้ฉันไม่กลัวเท่าไหร่หนัก

“จับดี ๆ นะน้อง พี่จะยกล้อโชว์แล้วนะ” จู่ ๆ ไทเกอร์ก็พูดความคิดแผง ๆ ของมันออกมา

“หยุดเลยนะไอ้เกอร์ ไม่อย่างงั้นฉันเคาะหัวแกจริง ๆ ด้วย” ฉันพูดขึ้นพร้อมกับง้างมือเตรียมจะเคาะกะโหลกหนา ๆ ของมัน

“ขอโทษครับแม่”

ไทเกอร์ขับมาจอดที่หน้าร้านข้าวต้มข้างทาง ซึ่งเป็นร้านเล็ก ๆ ที่มีโต๊ะและเก้าอี้ไม่กี่ตัวถูกวางยู่ข้างถนน และนี่ก็เป็นร้านโปรดของพวกเราสองคนนั้นเอง

“แวะกินข้าวต้มก่อนนะแก วันนี้ฉันยังไม่ได้กินอะไรมาทั้งวันเลย” ไอ้เกอร์พูดขึ้น

“แกจอดหน้าร้านขนาดนี้แล้ว ฉันปฏิเสธได้ไหมอ่า!”

“อิอิ น่ารักที่ฉุด” ไทเกอร์พูดด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มแห่งความไร้เดียงสา

เราสองคนนั่งกินข้าวต้มเสร็จ ไอ้เกอร์ก็ขับมาส่งฉันต่อที่บ้าน

“พรุ่งนี้ฉันจะมารับนะแก เพราะยังไงฉันก็ต้องไปสนามฝึกอยู่ดี”

“ไม่เป็นไรหรอกเกอร์ เดี๋ยวฉันไปเองได้” ฉันตอบกลับด้วยความเกรงใจ

“ไม่เป็นไรนร้า ฉันก็คอยรับส่งแกตั้งแต่สมัยเรียนแล้ว ตอนนี้จะมารับส่งตอนทำงานด้วย”

“งั้นแกก็ต้องสัญญากับฉันก่อนนะ ว่าแกจะไม่ไปทำตัววุ่นวายใส่พี่เอดีนเขาอีก” ฉันเสนอขึ้น

“ก็ไอ้หมอนั้น มัน...” ไอ้เกอร์พูดยังไม่ทันจบ ฉันจึงต้องรีบขัดขึ้นก่อน

“อ่า อ่า อย่าไปเรียกพี่เอดีนแบบนั้นเชียว ถ้าแกยังจะทำตัวแบบนั้นกับพี่เขา ฉันก็ไม่ไปกับแกนะ” ฉันพูดด้วยเสียงจริงจังขึ้น ไม่อย่างงั้น ไอ้เกอร์ไม่ยอมหยุดป่วนพี่เอดีนทุกครั้งที่เจอแน่ ไอ้เพื่อนบ้านี่ ถ้าได้กัดใครแล้ว มันกัดไม่ปล่อยเชียวล่ะ

“เค เค ฉันจะไม่ไปหาเรื่องเขาก็ได้ แต่ถ้าไอ้หน้าหวานนั้นมาหาเรื่องฉันก่อน ฉันก็ไม่ยอมนะ” ไทเกอร์พูดด้วยสีหน้ายียวนกวนประสาท แล้วก็ขับมอเตอร์ไซค์ออกไปทันที

______________________________________________________________________

ฝากกดติดตามเพื่อเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ ^^