ตอนที่ 7 : เด็กฝึกงาน (3)

ฉันอาบน้ำเสร็จ ก็ทิ้งตัวลงที่นอนด้วยความเหนื่อยล้า

ติ้ง (เสียงไลน์จากโทรศัพท์)

พี่เอดีน : นอนหรือยังครับ?

เอพริล : ยังค่ะ

พี่เอดีน : พรุ่งนี้หลังเลิกงานพี่ขอพาน้องเอพริลไปทานอาหารค่ำกับพี่นะครับ

เอพริล : พรุ่งนี้เดี๋ยวเพื่อนเอพริลมารับอ่าค่ะ

พี่เอดีน : เดี๋ยวพรุ่งนี้พี่ขอไปส่งเองนะครับ พี่มีธุระสำคัญจะคุยกับน้องเอพริลด้วยพอดีครับ

เอพริล : อ่อ ได้ค่ะ

เฮ้ออออออออออออ ฉันตอบรับพี่เอดีนไปแบบนี้ ไอ้เกอร์จะบ่นฉันไหมล่ะเนี่ย คิดแล้วเดี๋ยวปวดหัว นอนก่อนดีกว่า

เช้าวันใหม่มาถึง ฉันแต่งตัวเสร็จก็รีบลงมาที่ห้องครัวของบ้านทันที ไอ้เกอร์ที่อยู่ในชุดหนังสีดำตัวใหม่ก็กำลังกินข้าวอยู่กับครอบครัวฉัน ไอ้เกอร์สนิทกับครอบครัวของฉันมาตั้งแต่สมัยที่ฉันยังอยู่มัธยมแล้ว และครอบครับของฉันไว้ใจมันมากด้วย

“นี่แกมากินข้าวฟรีที่บ้านฉันอีกแล้วนะ” ฉันพูดพร้อมกับตบที่ไหล่ของไอ้เกอร์หนึ่งที

“ฉันมาซ้อม ๆ เป็นลูกเขยบ้านนี่ไง” ไทเกอร์พูดขึ้นพร้อมกับหันไปมองหน้าแม่ของฉัน “ได้ไหมครับแม่”

“ได้เสมอจ๊ะลูก ไทเกอร์ อิอิ” แม่ตอบกลับ

แงงงง แม่ก็ไปเล่นกับมันด้วย

“แหวะ เข้าทางแม่” ฉันพูดขึ้นพร้อมกับเบะปากใส่ไอ้เกอร์ด้วยความหมั่นใส้

“ฮ่า ๆ ๆ” ไทเกอร์หัวเราะออกมาด้วยความสะใจ

“ชิ” ฉันพูดขึ้นพร้อมกับนั่งลง

“อ่า ให้” ไอ้เกอร์ยื่นดอกกุหลาบจำนวน 9 ดอกมาให้ฉันต่อหน้า พ่อ แม่ และยัยน้องสาวตัวแสบของฉัน ทำเอาฉันเขินหน้าแดงไปหมด

“แหม่ ๆ เดี๋ยวนี้เพื่อนสนิทเขาหันมาจีบกันเองแล้วหรอ?” พ่อแซวขึ้น

“ลูกสาวพ่อจีบยากสุด ๆ เลยครับ ผมจะท้อก่อนแล้วนะครับ” ไอ้เกอร์หันไปตอบพ่อด้วยใบหน้าที่งอเล็กน้อย

“เล่นตัวเข้าไว้นะลูก ฮ่า ๆ ๆ” พ่อหันมาหัวเราะกับฉัน

“แงงงงงง พ่อก้อ”

“อุ้ย! ดอกกุหลาบ 9 ดอก นี้หมายถึง จะอยู่ด้วยกันไปชั่วนิรันดร์ ใช่ไหมพี่เกอร์” ยัยน้องสาวตัวแสบของฉันก็ช่วยเขาด้วย

“ฉลาดมากเลย ยัยตัวแสบ” ไอ้เกอร์พูดกับยัยแจน พร้อมกับเอามือลูบหัวยัยแจนหนึ่งที

“พอ ๆ กันทั้งหมดเลยค่ะ หนูจะไปทำงานแล้ว ไป ๆ ได้แล้วไอ้เกอร์” พูดจบฉันก็คว้าคอเสื้อของ ไอ้เกอร์ให้ลุกขึ้นจากโต๊ะอาหารทันที

“ฉันยังกินไม่อิ่มเลย” ไอ้เกอร์เถียงขึ้นพร้อมกับข้าวที่ยังอยู่ในปาก ส่วนตัวของมันก็โดนฉันลากออกมาจากโต๊ะแล้ว

“แม่ค่ะ หนูฝากดอกกุหลาบไปเก็บไว้บนห้องนอนให้ด้วยนะคะ” ฉันหันไปพูดกับแม่ แล้วก็ลาก ไอ้เกอร์มาถึงมอเตอร์ไซค์

“ไปได้แล้ว ฉันสายแล้ว”

“ได้ครับคุณผู้หญิง” ไทเกอร์สตาร์ทเครื่อง ฉันก็ขึ้นซ้อนท้ายมันทันที

เอี้ยดดดดดดดดดดดดดดด

ไทเกอร์เบรกอย่างแรงที่หน้าคาเฟ่ ทำให้เสียงล้อมอเตอร์ไซค์เกิดเสียดสีเข้ากับพื้นจนเกิดเสียงดัง และเป็นรอยล้อรถยาวบริเวณหน้าร้าน

“นี่แกตั้งใจกวนประสาทพี่เขาใช่ไหม?” ฉันถามไอ้เกอร์ขึ้น เพราะตอนนี้พนักงานทุกคนในร้านเริ่มมุ่งสายตามาที่เราสองคน

“แกก็คิดไปเอง ฮ่า ๆ ๆ” ไอ้เกอร์ตอบกลับมาด้วยเสียงหัวเราะ

“เย็นนี้แกไม่ต้องมารับฉันนะ เดี๋ยวพี่เอดีนเขาจะพาฉันไปทานอาหารเย็น แล้วพี่เอดีนจะไปส่งฉันที่บ้านเอง” เมื่อฉันพูดขึ้น ไอ้เกอร์ก็หน้างอนทันที

“ไม่เอา เดี๋ยวฉันจะมารับแกเอง จะกินเสร็จกี่โมงก็โทรมา เดี๋ยวยังไงฉันก็จะมารับ” ไอ้เกอร์ยังคงดื้อดึง

“ไม่เป็นไรแก” ฉันก็ยังคงดื้อกลับ

“ไม่รู้แหละ เดี๋ยว 6 โมงเย็นฉันจะมารอแกที่นี่ถ้าแกไม่กลับกับฉัน ฉันก็จะนั่งรอแกอยู่ที่นี่ยันเช้าเลย” พูดจบไทเกอร์ก็ขับรถออกไปเลย 

“เอ้า ไอ้เกอร์ฉันยังไม่ได้ตกลงเลยนะ” ฉันตะโกนตามหลังไอ้เกอร์ไป แต่ดูเหมือนมันจะไม่ได้ยินซะแล้ว

ไทเกอร์ :

ผมขับรถมาจอดที่กลางสนามฝึก พี่ไมค์ที่รอเป็นครูฝึกของผมอยู่แล้วก็เดินเข้ามาหาผมทันที

“วันนี้พร้อมซ้อมไหมไทเกอร์?” พี่ไมค์ถามขึ้น

“พร้อมครับพี่” ผมตอบกลับ

เอพริล :

ยามเย็น ณ คาเฟ่

“น้องเอพริลครับ เดี๋ยวเราไปทานอาหารค่ำกันเลยไหมครับ?” พี่เอดีนเดินเข้ามาถามในขณะที่ฉันกำลังยืนเก็บอุปกรณ์บนเคาน์เตอร์อยู่

“ได้ค่ะพี่เอดีน เอพริลเก็บของเสร็จพอดีเลยค่ะ” พูดจบฉันก็เดินไปเปลี่ยนเสื้อผ้า และเดินไปที่รถกับพี่เอดีน

เอี้ยดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

ระหว่างที่ฉันกำลังจะก้าวขึ้นรถของพี่เอดีน จู่ ๆ ไทเกอร์ก็ขับรถมอเตอร์ไซค์คู่ใจมาจอดขว้างหน้าฉันไว้ทันที 

“เกอร์ แกจะขับมาขว้างฉันแบบนี้ทุกครั้งไม่ได้นะ มันเสียมารยาท” ฉันตวาดใส่ไอ้เกอร์ เพราะกลัวว่าพี่เอดีนจะไม่พอใจ

“แกจะไปกินข้าวเย็นหรอ ขอฉันไปด้วยได้ป่ะ” เกอร์ถามขึ้น

แกนี่มันร้ายนัก จะคอยกั้นผู้ชายออกจากฉันจนหมดโลกเลยหรือไงฮ่ะ 

“พี่เอดีนมีธุระส่วนตัวจะคุยกับฉัน แกไว้ไปวันหลังนะ” ฉันพูดขึ้น

“โฮ้ ใจร้ายจังเลยอ่าแก” ไอ้เกอร์ทำหน้างอทันที

“คุณเอดีนครับ ผมขอไปด้วยได้ไหมครับ เดี๋ยวมื้อนี้ผมเลี้ยงเอง ถือว่าเป็นการไถ่โทษที่เมื่อวานผมเสียมารยาทกับคุณแล้วกันนะครับ” ไอ้เกอร์หันไปพูดกับพี่เอดีน

_______________________________________________________________

ฝากกดติดตามเพื่อเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ ^^