บทที่3.ชายหนุ่มรูปงามปวิศนา?

ตลอดทั้งคืนนั้น หร่วนหลิงซวงและไป๋จื่ออันอยู่กันเพียงในห้องโอสถของนาง จนกระทั่งเกือบรุ่งสาง

ตลอดกระบวนการช่วยชีวิตเยี่ยนจิ่งเฉิน หลิงซวงต้องระดมสมาธิอย่างหนัก เพราะบาดแผลตามร่างกายเขาสาหัสเกือบทุกจุด

ทว่าเบื้องหลังแววตาที่นิ่งสงบไร้ร่องรอยความตื่นตระหนกนั้น ในใจนางกลับว้าวุ่นด้วยความคิดวกวนสับสน

กังวลว่าสิ่งที่ตนใจอ่อนยอมทำลงไปครั้งนี้ จะหวนนำหายนะเช่นในชาติก่อนกลับมาสู่นางและคนในหุบเขาหมอเทวะอีกหรือไม่

มือของหลิงซวงเพิ่งวางเข็มที่ใช้เย็บแผลตรงตำแหน่งใกล้หัวใจของเยี่ยนจิ่งเฉินลง

ใบหน้างามล้ำของนางชุ่มไปด้วยหยาดเหงื่อ ไป๋จื่ออันคอยใช้ผ้าสะอาดซับให้ตลอดอย่างเอาใจใส่

ทั้งช่วยเป็นมือขวาและรับหน้าที่ทำแผลตามร่างกายส่วนอื่นให้เยี่ยนจิ่งเฉิน เพราะภาระหนักที่สุดตกอยู่ที่บาดแผลฉกรรจ์ซึ่งหลิงซวงต้องรับมือด้วยตัวเอง

นางผ่อนลมหายใจออกช้า ๆ เมื่อบาดแผลสุดท้ายบนศีรษะของเยี่ยนจิ่งเฉินถูกเย็บปิดเรียบร้อยปลอดภัยดี

นางจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาของเขาด้วยสายตาเรียบนิ่งที่แฝงความเจ็บปวดอยู่ลึก ๆ ก่อนความรู้สึกนั้นจะพลันแปรเปลี่ยนเป็นความคับแค้นปนหมั่นไส้อย่างรวดเร็ว

‘หึ้ย! ข้าไม่น่าใจอ่อนช่วยเจ้าเลยจริง ๆ เหนื่อยแทบตายมาทั้งคืน รู้อย่างนี้ปล่อยให้เจ้าตายไปเสียตั้งแต่แรกยังจะดีกว่า’

ยิ่งมองใบหน้านั้นที่ทำเอานางทั้งแค้นทั้งใจสั่นไปพร้อมกัน หลิงซวงกลับยิ่งจับจ้องไม่ยอมกระพริบตา ในหัวเริ่มจินตนาการเลยเถิดไปไกล ว่าบางทีนางอาจต้องลงมือฆ่าเขาเสียเอง ก่อนที่เขาจะฆ่านางและคนที่นางรักจนหมดสิ้น

ด้วยความคิดอยากจัดการเขาให้หายแค้นคาใจ มือของนางเอื้อมเข้าใกล้ลำคอของเยี่ยนจิ่งเฉินโดยไม่ทันรู้ตัว ก่อนจะลงมือบีบรัดคอเขาอย่างแรง ราวกับกำลังระบายโทสะที่คั่งค้างอยู่เต็มอก

‘นี่แหน่ะ! ตาย ๆ ไปซะเถอะ ในเมื่อข้าช่วยชีวิตเจ้าได้ ข้าก็ฆ่าเจ้าได้เหมือนกัน’

สองมือบางของนางออกแรงบีบคอเยี่ยนจิ่งเฉินแน่นขึ้นเรื่อย ๆ สีหน้าเต็มไปด้วยความคับแค้นใจ แรงบีบนั้นทำให้ใบหน้าของเยี่ยนจิ่งเฉินที่หมดสติเริ่มเขียวคล้ำจากการขาดอากาศหายใจ

“หลิงซวง… กว่าจะช่วยชีวิตเจ้าคนนี้ไว้ได้ เล่นสูบพลังข้าไปเกือบหมดตัว”

ทว่า… เมื่อไป๋จื่ออันหันกลับมาจากการเก็บอุปกรณ์ทำแผล เขากลับต้องตกตะลึงเมื่อเห็นนางกำลังบีบคอชายผู้นั้นอยู่ตรงหน้า จนถึงกับเผลอทำถาดในมือหล่นกระแทกพื้นดัง เพล้ง!

หลิงซวงสะดุ้งตัวโหยงราวกับเพิ่งถูกสาดน้ำเย็นใส่หน้า เมื่อสติกลับคืนมา นางจึงเพิ่งตระหนักได้ว่าตนเองเกือบลงมือฆ่าเยี่ยนจิ่งเฉินไปแล้ว

นางรีบปล่อยมือจากลำคอของเขาทันที ใบหน้าของชายหนุ่มจึงค่อย ๆ กลับมามีสีเลือดอีกครั้ง

“หลิงซวง! เมื่อครู่เจ้าจะทำอันใดกับเขากันแน่”

ไป๋จื่ออันมองนางด้วยสีหน้าสับสน ดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ

“ปะ…เปล่า! ข้าแค่จะช่วยไล่เลือดลมที่คลั่งอยู่ภายในกายให้เขาเท่านั้นเอง”

นางรีบแก้ตัวเสียงตะกุกตะกัก มือไม้ที่เพิ่งใช้บีบคอคนเกือบตายเมื่อครู่ไม่รู้จะเอาไปวางไว้ที่ใด จึงได้แต่ยิ้มแห้ง ๆ ให้เขา

“ข้าเพิ่งรู้เหมือนกัน… ว่าวิธีนี้ก็ใช้ได้ด้วย”

ไป๋จื่ออันหรี่ตามองนางอย่างจับผิด

ไม่รู้ว่าเขาคิดไปเองหรือไม่ แต่เขากลับรู้สึกว่าหร่วนหลิงซวงมีอคติกับชายปริศนาผู้นี้อย่างประหลาด ราวกับทั้งสองเป็นศัตรูกันมาตั้งแต่ชาติปางไหนก็ไม่รู้

“เอาน่า… อย่ามัวจับผิดข้าเลย ไว้วันหน้าข้าจะสอนเจ้าเอง”

หลิงซวงรีบเอ่ยปัดไปมั่ว ๆ เพื่อไม่ให้เขาซักไซ้ต่อ

‘หึ… จะไม่ให้ข้าแค้นเขาได้อย่างไร สังหารบิดามารดาข้า แล้วยังฆ่าข้าอีก เจ้าก็ด้วย จื่ออัน… ในชาติก่อนเจ้าก็ตายเพราะเขา!’

“ในเมื่อช่วยชีวิตชายผู้นี้จนปลอดภัยแล้ว ข้าขอตัวไปนอนเอาแรงก่อนก็แล้วกัน ฮ้าว… จะเช้าอยู่แล้วเนี่ย ข้าแทบหมดแรงตายอยู่แล้ว!”

ไป๋จื่ออันยกมือปิดปากหาว ก่อนปล่อยไหล่ตกอย่างคนที่เรี่ยวแรงถูกสูบออกไปจนแทบไม่เหลือ

“ไปเถอะ… เดี๋ยวข้าป้อนยาให้เขาเสร็จก่อน แล้วค่อยกลับไปนอนเช่นกัน”

ไป๋จื่ออันสบตานางอย่างอ่อนโยน ก่อนคลี่ยิ้มบาง ๆ แล้วพยักหน้ารับ

“ได้ เช่นนั้นเจ้าก็รีบพักผ่อนด้วยเล่า ข้าเป็นห่วง”

ทันทีที่เอ่ยประโยคนั้นออกมา ใบหน้าที่เมื่อครู่ยังอ่อนล้ากลับแดงระเรื่อขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ราวกับเด็กหนุ่มที่เพิ่งสารภาพความในใจเป็นครั้งแรก

“ขอบใจนะ จื่ออัน ที่เป็นห่วงข้า”

“เจ้าเองก็พักผ่อนให้ดีล่ะ ข้าก็เป็นห่วงเจ้าเช่นกัน”

หลิงซวงยิ้มอ่อนโยนให้อีกฝ่าย ในแววตาของนางพลันมีความรู้สึกบางอย่างผุดขึ้นมา

ตอนที่นางเอาแต่ไล่ตามร้องขอความรักจากเยี่ยนจิ่งเฉินอย่างโง่งม กลับมีบุรุษอีกคนยืนอยู่ที่เดิมเสมอ ไม่เคยเรียกร้องสิ่งใดจากนาง และไม่เคยทอดทิ้งนางไปไหน

นางมองท่าทีซื่อ ๆ ของไป๋จื่ออันด้วยความเอ็นดู กระทั่งร่างสูงเดินลับสายตาไปแล้ว จึงค่อยหันกลับมาสนใจร่างไร้สติของเยี่ยนจิ่งเฉินอีกครั้ง

เพียงชั่วพริบตา รอยยิ้มบนใบหน้าก็ค่อย ๆ จางหาย ความเจ็บปวดจากอดีตย้อนกลับมาทิ่มแทงหัวใจอีกครั้ง

นางยื่นมือออกไปแตะใบหน้าของเขาอย่างแผ่วเบา ท่าทางคล้ายลังเลว่าจะสัมผัสบุรุษตรงหน้าดีหรือไม่

“ข้าทุ่มเทแรงกายรักษาเจ้าจนหายดี…”

เสียงของนางแผ่วลงเรื่อย ๆ

“ทั้งยังทุ่มทั้งหัวใจเพื่อจะเอาชนะใจเจ้า แต่สุดท้าย… สิ่งที่ข้าได้รับกลับมีเพียงความไร้เยื่อใยจากเจ้า และความตายที่เจ้ามอบให้ข้า”

หยาดน้ำตาหยดหนึ่งร่วงลงกระทบข้างแก้มของเยี่ยนจิ่งเฉิน

หนังตาของชายหนุ่มที่นอนหมดสติอยู่พลันกระตุกขึ้นเล็กน้อย ทว่าเขายังคงไม่ฟื้นคืนสติ

หลิงซวงเห็นเช่นนั้นก็รีบยกมือปาดน้ำตาบนใบหน้าตัวเองออกทันที ราวกับไม่ต้องการให้อีกฝ่ายได้เห็นความอ่อนแอของนาง

“จะโทษเจ้าฝ่ายเดียวก็คงไม่ถูก… เป็นข้าเองที่ดื้อดึงจะรักเจ้า”

“ทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่าในสายตาของเจ้ามีเพียงเย่วหนิง”

“หากจะมีใครผิด ก็คงเป็นข้าเองที่ใช้บุญคุณรั้งเจ้าเอาไว้ข้างกาย”

แววตาของนางไหวระริก พยายามข่มกลั้นหยาดน้ำตาไม่ให้ไหลลงมาอีก

“แต่เจ้าจงวางใจเถอะ ข้าจะส่งเจ้าคืนให้แก่รักแรกที่ฝังอยู่ในใจเจ้าด้วยมือของข้าเอง”

“ในชาตินี้… ข้าต้องตัดใจจากเจ้าให้ได้”

นางละสายตาจากเยี่ยนจิ่งเฉินที่นอนอยู่บนเตียง ร่างกายเต็มไปด้วยผ้าพันแผล ก่อนเดินไปตักยาที่เคี่ยวทิ้งไว้ในหม้อใส่ชาม แล้วจึงย้อนกลับมาหาเขาอีกครั้ง

หลิงซวงค่อย ๆ ป้อนยาให้เขาทีละคำอย่างใจเย็น กระทั่งยาหมดถ้วย

ภาพของนางที่กำลังดูแลเขาในยามนี้ ช่างละม้ายคล้ายกับภาพในชาติก่อนเหลือเกิน ราวกับฉากรักแรกพบกำลังฉายซ้ำอยู่ตรงหน้า เพื่อตอกย้ำให้นางต้องเจ็บปวดกับสิ่งที่เคยเกิดขึ้นอีกครั้ง

“ในชาตินี้ จะไม่มีหร่วนหลิงซวงผู้ช่วยชีวิตเจ้าอีกแล้ว”

“ในเมื่อสายตาของเจ้ามีเพียงเย่วหนิง ผู้เป็นดั่งผู้มีพระคุณของเจ้า…”

นางหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงประชดประชัน

“เช่นนั้นก็อยู่กับนางไปเถอะ ข้าจะหาชายหนุ่มรูปงามสักสามสี่คนมาเป็นสามี แล้วจะลืมเจ้าให้ได้!”

ปัง! ชามยาถูกวางกระแทกลงบนโต๊ะอย่างแรง

ทว่าความคับแค้นในอกกลับยังไม่จางหาย หลิงซวงจึงหันกลับมามองใบหน้าหล่อเหลาที่กำลังไม่ได้สติอยู่บนเตียงด้วยความหงุดหงิด

ยิ่งมองก็ยิ่งหมั่นไส้!

สุดท้ายมือเรียวก็ยกขึ้น—เพี๊ยะ! ฝ่ามือฟาดลงบนแก้มของเยี่ยนจิ่งเฉินเต็มแรง

“หึ… สมน้ำหน้า ไอ้คนใจดำ!”

ร่างของเยี่ยนจิ่งเฉินที่ถูกตบถึงกับหันไปตามแรงนั้น ใบหน้าหล่อเหลาซีดเซียวปรากฏรอยนิ้วมือแดงจาง ๆ ขึ้นมาทันที

นิ้วมือที่วางแนบลำตัวกระตุกเล็กน้อยตามปฏิกิริยาของร่างกายต่อความเจ็บปวด ทว่าเจ้าตัวกลับยังคงแน่นิ่งไม่ได้สติ

หลิงซวงเห็นเช่นนั้นก็รีบสะบัดหน้าหนี ราวกับกลัวว่าหากยังมองต่ออีกเพียงครู่เดียว นางจะใจอ่อนจนต้องกลับไปดูแลเขาอีก

การได้พบเขาอีกครั้งในชาตินี้… นางเองก็บอกไม่ถูกว่าควรดีใจหรือเสียใจกันแน่

หรือบางทีควรจะเรียกว่าโชคร้ายเสียมากกว่า!

ท่านทวยเทพทั้งหลายรับฟังคำขอของนางจริง ๆ ถึงได้มอบโอกาสให้นางย้อนกลับมาเกิดใหม่ เพื่อแก้ไขความผิดพลาดในอดีต

แต่เมื่อได้พบเยี่ยนจิ่งเฉินอีกครั้ง และรู้ว่าทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในความฝันล้วนเป็นเรื่องจริง ความหวาดกลัวกลับยิ่งเกาะกุมหัวใจนาง

นางกลัว…

กลัวว่าหากตัดสินใจผิดพลาดอีกครั้ง ทุกคนในหุบเขาหมอเทวะจะต้องตายเพราะนางเหมือนเดิม

หลิงซวงสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนหยิบจี้หยกของเยี่ยนจิ่งเฉินขึ้นมาพิจารณา หากในตอนนั้นนางสังเกตให้มากกว่านี้อีกสักนิด…

บางทีคงรู้ไปแล้วว่า ลายพยัคฆ์บนจี้หยกชิ้นนี้ คือสัญลักษณ์ขององค์รัชทายาทแห่งแคว้นต้าเหยียน

หากรู้ตั้งแต่แรก นางคงไม่คิดบีบบังคับจับตัวเขามาเป็นสามีของตนเป็นแน่

เพราะต่อให้นางจะปากร้าย เอาแต่ใจ และหน้าด้านเพียงใด…

นางก็คงไม่โง่ถึงขั้นไปจับองค์รัชทายาทของแคว้นอื่นมาเป็นสามีโดยไม่รู้ตัวหรอกกระมัง!

นางหลับตาลงช้า ๆ ก่อนวางจี้หยกกลับลงข้างกายเจ้าของมัน

เพราะจี้หยกชิ้นนี้ นางจึงรู้เพียงว่าบุรุษผู้นี้มีนามว่า เยี่ยนจิ่งเฉิน ตามชื่อที่สลักอยู่บนหยก ส่วนตัวตนที่แท้จริงของเขานั้น นางไม่อาจล่วงรู้ได้เลย

“พรุ่งนี้เมื่อตื่นขึ้นมา เจ้าจะพบว่าความทรงจำของเจ้าหายไป”

“แม้แต่ตัวตนของตนเองก็ยังจำไม่ได้… แต่วางใจเถอะ ข้าจะไม่ใช้เรื่องนี้เป็นข้ออ้างเพื่อรั้งเจ้าไว้ข้างกายอีกแล้ว”

“เจ้าจะรักใคร ชอบใคร นั่นก็เป็นสิทธิ์ของเจ้า”

นางเอ่ยกับเยี่ยนจิ่งเฉินที่ยังคงหมดสติอยู่บนเตียง ก่อนจะหมุนกายเดินออกจากห้อง แล้วปิดประตูทิ้งไว้ให้เขาได้พักผ่อนอย่างเต็มที่

เพราะนางรู้ดีว่าอีกไม่นาน เย่วหนิงจะต้องเข้ามาดูแลเขา

และคนแรกที่เยี่ยนจิ่งเฉินจะลืมตาขึ้นมาเห็น… ก็คือนาง

ต่อจากนี้ ความรักของพวกเขาคงผลิบานได้อย่างราบรื่น ไร้ขวากหนามมาขวางกั้นอีกต่อไป เพราะนางจะไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับความรักของพวกเขาอีกแล้ว

‘รักกันให้หวานชื่นไปเลย! หรือไม่ก็พากันไปตายไกล ๆ ข้าเสีย ชิ!’

แม้ปากจะเอ่ยประชดประชัน ทว่าหลิงซวงกลับรู้ดีว่าการตัดใจครั้งนี้ไม่ง่ายเลย

นางตัดสินใจแล้วว่าจะไม่เปิดเผยตัวตนว่าเป็นคนช่วยเยี่ยนจิ่งเฉินจากความตาย การรักษาที่กินเวลานางไปตลอดทั้งคืน จะถูกเก็บเป็นความลับตลอดไป

นางให้เย่วหนิงรับปากเอาไว้แล้วว่าจะไม่บอกเยี่ยนจิ่งเฉินว่าเป็นนางที่ช่วยชีวิตเขา

ความดีความชอบเหล่านั้น… ก็ยกให้เย่วหนิง สตรีในดวงใจของเขาไปเถอะ

ในเมื่อชาตินี้นางได้รับโอกาสกลับมาเริ่มต้นใหม่ หร่วนหลิงซวงก็ไม่คิดจะแย่งวาสนารักของผู้ใดอีกต่อไป