4 ธิดาเทพ

4

ธิดาเทพ

ฟ้าเย็นย่ำ ลมฤดูร้อนพัดพากลิ่นดินแห้งแตกระแหงเข้าสู่ตำหนักอำพัล แสงโคมสว่างไหวพลิ้วอยู่บนผนังไม้ ไป๋หลิงฮวา ประทับนั่งอยู่ตรงกลางโถงเล็ก สีหน้านิ่งสงบเกินกว่าวัยสิบสองปี

นางกวาดตามองทุกผู้คนที่นั่งรายรอบ องครักษ์จ้าว ผู้ยืนเฝ้าอย่างภักดี, แม่นมเหริน ผู้เลี้ยงดูมาด้วยความรัก และ ไป๋ซูหราน เด็กสาวที่เพิ่งพ้นชีวิตทุกข์ทนมาไม่นาน

“ข้ามีสิ่งหนึ่งอยากบอกพวกท่าน… ข้าไม่อยากอยู่ในวังหลังนี้ไปชั่วชีวิต ไม่อยากแก่งแย่งตำแหน่งพระสนมกับผู้ใดอีก” เสียงของหลิงฮวาดังขึ้นชัด ทว่าอ่อนโยน

ห้องเงียบสงัดจนได้ยินเสียงลมพัดลอดหน้าต่าง ทุกคนเบิกตากว้าง ไม่อยากเชื่อหูตนเอง

“สิ่งที่ข้าต้องการ…คือโรงเตี๊ยม โรงเตี๊ยมที่เป็นของเราเอง”

แววตาของนางเจิดจ้าไม่ต่างจากเปลวเพลิง “ข้าอยากพึ่งพาตนเอง หาเลี้ยงชีวิตอย่างอิสระ มิใช่ถูกพันธนาการด้วยวังหลัง”

“คุณหนู…ท่านคิดอันใดกัน โรงเตี๊ยมไม่ใช่เรื่องเล็ก เรื่องเช่นนี้พระสนมอย่างท่านจะออกไปทำได้หรือ?”แม่นมเหรินรีบโพล่งถามด้วยความกังวล

หลิงฮวาเพียงแย้มยิ้มบาง พลางเอ่ยประโยคที่ทำให้ทั้งห้องแทบหยุดหายใจ

“หากข้าบอกท่านว่า ข้าเคยตายมาแล้วครั้งหนึ่ง และได้ฟื้นกลับมา…ท่านจะเชื่อหรือไม่?”องครักษ์จ้าวขมวดคิ้ว แม่นมเหรินถึงกับหน้าซีด ส่วนซูหรานก็อ้าปากค้าง มองนางอย่างหวาดหวั่นและสับสน

แต่แล้วนางหัวเราะเบา ๆ คลี่รอยยิ้มเยาว์

“ล้อเล่นหรอกน่า อย่าได้ตกใจไป สิ่งที่ข้าอยากได้จากพวกท่าน มีเพียงอย่างเดียว จงเชื่อใจข้า และร่วมมือกัน หากแผนนี้สำเร็จ…เราทุกคนจะมีชีวิตที่ดีกว่าเดิม ค่าตอบแทนย่อมคุ้มค่าแน่นอน”

คำพูดนั้น แม้ห่อหุ้มด้วยรอยยิ้มเยาว์วัย แต่ประกายแววตากลับเด็ดเดี่ยวเฉียบขาด ราวกับนางมิใช่เด็กสาวสิบสองปีธรรมดาอีกต่อไป…

….

คืนนั้น แสงโคมส่องรำไรในตำหนักอำพัล ไป๋หลิงฮวา ประทับนั่งหลังตรงบนเก้าอี้ไม้เล็ก ๆ แววตาจริงจังเกินวัย นางเงยหน้าขึ้นถามผู้ที่นางไว้ใจที่สุด

“แม่นมเหริน…องครักษ์จ้าว…พอจะมีเงินเก็บอยู่บ้างหรือไม่ ข้าขอยืมเถิด หากงานนี้สำเร็จ ข้าจะคืนให้พวกท่านทั้งเงินต้นและดอกเบี้ยอีก…ครึ่งเท่า” เสียงของนางเรียบง่าย แต่หนักแน่นจนทั้งคู่ต้องสบตากันอย่างฉงน

“คุณหนู…ท่านคิดจะเอาเงินไปทำสิ่งใดกันแน่?”องครักษ์จ้าวเป็นผู้เอ่ยถามก่อน น้ำเสียงเต็มไปด้วยความกังขา

“ซื้อเรือพายเล็ก ๆ ขนาดที่พายไปตามลำคลองได้…ให้ได้มากที่สุด” หลิงฮวาหันกลับมาตอบโดยไม่ลังเล

“เรือพาย? คุณหนูคิดการใหญ่อะไรอยู่กันแน่”คำตอบทำเอาทั้งสองถึงกับอึ้ง แม่นมเหรินเบิกตากว้าง

เด็กสาวเพียงยิ้มบาง แววตาแน่วแน่ลึกล้ำจนผู้ใหญ่ทั้งสองรู้สึกสั่นสะท้านในใจ

“พวกท่านยังไม่ต้องถามว่าทำไม เพียงเชื่อข้าเถิด วันหนึ่งไม่นาน…เรือเหล่านี้จะกลายเป็นทองคำในมือเรา”

ห้องทั้งห้องเงียบงัน ก่อนแม่นมเหรินจะค่อย ๆ ล้วงถุงผ้าจากอกเสื้อออกมา มือสั่นเครือ น้ำตาคลอหน่วย

“นี่…เป็นเงินเก็บทั้งชีวิตของข้า เดิมคิดจะเก็บไว้ใช้ยามแก่ แต่หากคุณหนูต้องการ ข้าย่อมมอบให้” คำพูดสั่นเครือ แต่กลับเต็มไปด้วยความศรัทธา

“นี่คือเงินเก็บจากเบี้ยทหารที่เหลืออยู่บ้าง ข้าไม่รู้ว่าท่านคิดอันใด แต่ตราบใดที่เป็นคุณหนู ข้าย่อมพร้อมเสี่ยงด้วย” องครักษ์จ้าวก็ก้าวออกมาหน้าตึงขึง ดึงห่อผ้าเล็ก ๆ จากเอวออกวางต่อหน้า

“ขอบคุณ…จากนี้ชีวิตของเราทุกคน จะไม่จมอยู่ในเงามืดอีกต่อไป” ไป๋หลิงฮวามองเงินสองกองนั้น แววตาของนางคลายลงเป็นรอยยิ้มอบอุ่น

ในความมืดของตำหนักคืนนั้น รอยยิ้มของเด็กหญิงวัยสิบสองปี ช่างดูแก่กล้าราวกับโชคชะตาทั้งหมดอยู่ในกำมือของนาง…

…

ฝนหลั่งราวฟ้าประทาน เมื่อครบเจ็ดวันตามคำทำนายของนาง ฝนก็ตกกระหน่ำลงมาห่าใหญ่ ลมกระโชกแรงจนต้นไม้โอนเอน เสียงฟ้าร้องคำรามสะเทือนวังหลวง น้ำฝนไหลหลากเข้าท่วมตรอกซอกซอยทั้งในเมืองและชนบท

ผู้คนสัญจรลำบาก บ้างต้องขนย้ายข้าวของหนี บ้างไร้ที่ซุกหัวนอนจนต้องอาศัยเรือพายเป็นทั้งพาหนะและที่หลับนอนชั่วคราว

ที่ตำหนักอำพัล ไป๋หลิงฮวานั่งหลังตรงอยู่ที่โต๊ะ มือเรียวขยับเม็ดลูกคิดนับรายรับรายจ่ายไม่หยุด สีหน้าสงบแต่สายตาเปล่งประกายมั่นใจ

องครักษ์จ้าวก้าวเข้ามา ใบหน้าฉายชัดด้วยความกังวล

“คุณหนู…พวกเราตั้งราคาขายเรือไว้แพงกว่าเดิมหนึ่งเท่า ใครจะยอมซื้อกันเล่า?”

“จ้าวอู๋…ทำตามที่ข้าบอกเถิด ผู้คนยามยากเขาย่อมยอมจ่าย…เพราะนี่ไม่ใช่เรื่องราคาที่แพงหรือถูก แต่คือการแลกชีวิตกับความปลอดภัย” เด็กสาวเพียงเงยหน้าขึ้น สบตากับเขาอย่างแน่วแน่

สามวันถัดมา ทุกอย่างก็เป็นดังคาด เรือพายที่กองเรียงรายในลานบ้านขององครักษ์จ้าว ขายหมดเกลี้ยง ชาวบ้านยอมจ่ายเงินในราคาสูงเพื่อได้เรือไปสัญจรและเอาตัวรอด โชคดีที่เขาปลูกบ้านอยู่บ้านที่สูงน้ำจึงท่วมไม่ถึง

“คุณหนู…นี่มัน…มหาศาลเกินกว่าที่ตำหนักเล็ก ๆ อย่างเราจะเคยได้” แม่นมเหรินยืนมองกองเงินที่ได้มาเป็นถุง ๆ ตาแทบไม่เชื่อ

“หมดหรือไม่หมด ขึ้นอยู่ที่ผู้ใดรู้จักมองการณ์ไกลก่อนใคร” ไป๋หลิงฮวาเพียงยกยิ้มบาง เสียงหัวเราะเบา ๆ หลุดจากริมฝีปาก

…

วันนั้น ท้องพระโรงหลวงต้าเฉิงคึกคักนัก เหล่าขุนนางทั้งใหญ่เล็กเบียดเสียดรอตัดสินผลการทำนายประหลาดของพระสนมทิศตะวันออก

เสนาบดีผู้พนันไว้ถึงพันตำลึงยกถุงเหรียญทองหนักอึ้งมาวางตรงหน้าด้วยสีหน้าขุ่นเคือง นัยน์ตาเหลือบหลบเลี่ยงไม่อยากสบกับสายตาเยาะเย้ยของใคร ๆ

“หลิงฮวา…เจ้าบอกเรามาเถิด เหตุใดเจ้าจึงล่วงรู้ว่าฝนจะตก” ฮ่องเต้หลงเจิ้งทอดพระเนตรเด็กหญิงวัยสิบสองผู้ยืนสงบอยู่เบื้องล่าง พระพักตร์เปื้อนรอยยิ้มคล้ายขันแต่เต็มไปด้วยความครุ่นคิด

“ฝ่าบาท…ความจริงบิดาของหม่อมฉันหาได้บอกทุกสิ่งแก่พระองค์ไม่ หม่อมฉันหาใช่เพียงบุตรีแม่ทัพไป๋ หากแต่เป็น…ธิดาเทพผู้จุติลงมาเกิด นิมิตแห่งสวรรค์ปรากฏแก่หม่อมฉันเสมอ ล่วงรู้เหตุการณ์เจ็ดวันภายหน้า” ไป๋หลิงฮวาก้มศีรษะเรียบสงบ น้ำเสียงชัดถ้อย

เสียงฮือฮาดังก้อง ขุนนางหลายคนสีหน้าขาวซีด บางคนหัวเราะหยันราวเห็นเป็นเรื่องเพ้อฝัน ฮ่องเต้หลงเจิ้งหัวเราะร่วน เสียงดังก้องสะเทือนบัลลังก์

“ฮ่า ๆ ๆ …เจ้าหนูนี่ช่างปากคมสมเป็นลูกเพื่อนเราเสียจริง! ธิดาเทพหรือ…นิมิตสวรรค์หรือ…ดี! เช่นนั้นเราจะขอทดสอบ”

“อีกเจ็ดวันข้างหน้า…จะเกิดสิ่งใด เจ้าจงบอกมา” สายพระเนตรเป็นประกายราวประกาศท้าทาย

“เจ็ดวันจากนี้ น้ำหลากจะค่อย ๆ ลดลง ทว่ามิใช่เรื่องน่ายินดี ผู้คนจะเริ่มล้มป่วยด้วย โรคประหลาด มีแผลพุพองและหนองขึ้นที่เท้า เป็นโรคระบาดที่แพร่ไปตามครัวเรือน” ไป๋หลิงฮวาเงยหน้าขึ้น แววตาแน่วนิ่งไม่ไหวหวั่น

เสียงฮือฮาอีกระลอกดังสะท้านท้องพระโรง บางขุนนางส่ายหน้า บ้างซุบซิบเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง

ฮ่องเต้ทอดพระเนตรเด็กสาวตรงหน้า นัยน์ตาฉายประกายทั้งขบขันและชั่งใจ

“เจ้าหนูน้อย…เจ้ามิได้เพียงมีลิ้นกล้า หากยังรู้จักอาศัยโอกาส เห็นเราเองคิดไว้แล้วว่าหลังน้ำลดโรคย่อมมากับโคลนตม เจ้าว่าตามตรงหรือมีผู้บอกสอน” ไป๋หลิงฮวาเพียงยกยิ้มบาง ก้มศีรษะน้อมรับ

“หม่อมฉันเพียงกล่าวตามนิมิต…ฝ่าบาทจะเชื่อหรือไม่ หม่อมฉันย่อมไม่อาจบังคับ” เสียงฮ่องเต้หัวเราะก้องอีกครั้ง

“เจ้าช่างบังอาจและฉลาดเป็นกรดจริง ๆ เจ้าหนูนี่!” และแล้วท้องพระโรงวันนั้นก็เต็มไปด้วยเสียงซุบซิบถึงพระสนมตัวน้อย ผู้กล้ากล่าวคำทำนายท่ามกลางราชสำนักใหญ่โต…