5 ระเห็ดออกจากวัง

5

ระเห็ดออกจากวัง

เมื่อการค้าขายเรือสำเร็จลุล่วง ไป๋หลิงฮวานำเงินมาแบ่งคืนให้แม่นมเหรินและองครักษ์จ้าว ไม่เพียงคืนต้น แต่ยังบวกดอกเบี้ยอีกครึ่งเท่า ตามคำสัตย์

“คุณหนูน้อย…ท่านช่างไม่ลืมคุณคนชราเช่นข้า” แม่นมเหรินน้ำตาคลอ ยกชายแขนเสื้อขึ้นปาดเสียงสะอื้นพลางพึมพำ องครักษ์จ้าวก็กำหมัดแน่น ดวงตากร้าวซึ้ง

“ใต้หล้าอาจมองท่านเป็นเพียงเด็กหญิง แต่ในสายตาข้า ท่านคือธิดาเทพจริงๆ”

ไป๋หลิงฮวาเพียงยกยิ้มบาง ในใจนึกขันที่มีคนเชื่อเรื่องนี้ พลันหันไปเรียก ไป๋ซูหราน มอบถุงเงินเล็ก ๆ ให้

“นี่…รางวัลตอบแทนเจ้า” ซูหรานรับถุงเงินไว้แล้วเบิกตากว้าง ร่างเล็กกระโดดโลดเต้นด้วยความยินดี รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความไร้เดียงสาสะท้อนชัดว่านี่คือครั้งแรกที่นางได้สัมผัส “ความมั่งคั่ง” ด้วยมือของตนเอง

หลิงฮวาหันกาย กลับหยิบถุงเงินอีกส่วนหนึ่งส่งมอบให้องครักษ์จ้าว

“เงินก้อนนี้…เจ้าจงนำไปส่งมอบแก่บุรุษผู้หนึ่ง อาศัยอยู่ทางทิศเหนือ ติดชายแดนหิมะ บอกเขาว่าพบนกเขาไฟยามรุ่งอรุณ” จากนั้นนางคลี่แผนที่วาดด้วยฝีมือตนเองส่งให้

“เจ้าจงใช้เส้นทางนี้ เขากำลังต้องการเงินก้อนนี้มากนัก” องครักษ์จ้าวรับแผนที่ไว้ สีหน้าคร่ำเคร่ง

“หนทางไกลนัก ต้องใช้เวลาหลายวัน หม่อมฉันจักรีบไปรีบกลับ โปรดคุณหนูดูแลพระองค์ให้ดี อย่าไว้ใจผู้ใดง่ายๆ”

ไป๋หลิงฮวาเพียงพยักหน้า นัยน์ตาฉายประกายลึกล้ำคล้ายวางหมากอีกหลายก้าวข้างหน้า

…

หลายวันมานี้ ข่าวลือแผ่วเบาเล็ดลอดจากตำหนักฝ่ายในสู่หูคนทั้งวัง องค์ชายสิบสามถูกส่งออกไปเรียน ณ สำนักนอกวังหลวง

เสียงซุบซิบกล่าวกันว่าเพราะพระองค์บังอาจตอบโต้ด้วยกำลัง ต่อเหล่าองค์ชายต่างพระมารดา จึงทำให้ฮ่องเต้ลงโทษหนัก ส่งให้ไปอยู่แดนไกลเพื่อ “กลั่นเกลาจิตใจ”

ไป๋หลิงฮวาเมื่อได้ยิน เรื่องราวภายในอกพลันคลอนแคลน นางรู้สึกทั้ง ห่วงหา และ โล่งอก ในเวลาเดียวกัน ห่วงในฐานะที่เคยรู้จัก “เขา” ในชาติก่อนอย่างลึกซึ้ง แต่ก็โล่งใจ…เพราะหากจอมมารยังประทับอยู่ในวังหลวง ชีวิตของนางย่อมยุ่งยากกว่านี้นัก

---

คืนนั้น พระราชวังหย่งอันถูกประดับด้วยโคมกระดาษนับพัน ดนตรีฉินฉับระรัวอยู่เบื้องล่าง พลุไฟเบ่งบานบนฟากฟ้า

ท่ามกลางแสงสีและเสียงเฮฮา ไป๋หลิงฮวาได้พบพระสวามีในชาติก่อน องค์ชายสี่ หรงโย่ว

นตอนนี้เขายังคงเป็นบุรุษหนุ่มน้อย ผู้สง่างาม นัยน์ตาคมเข้มเปี่ยมด้วยความห้าวหาญ ยามเอ่ยวาจาก็หนักแน่นมั่นคง ชาติก่อน เขาคือผู้ที่อาสายกทัพไปปราบศึกชายแดน นำชัยชนะกลับคืนมาแก่แคว้นต้าเฉิง จนได้รับการยกย่องและถูกผลักดันสู่ตำแหน่ง “รัชทายาท”

ผู้คนในงานต่างรุมล้อมสรรเสริญองค์ชายสี่ด้วยแววตาเคารพยำเกรง ความรู้สึกที่แตกต่าง หากแต่ในสายตาของไป๋หลิงฮวา… นางกลับไม่รู้สึกสะทกสะท้านแม้แต่น้อย

ชาติก่อน นางเคยทุ่มเทเข้าใกล้เขาอย่างบ้าคลั่ง ไม่ใช่เพราะรัก แต่เพราะ กระหายอำนาจ เพราะหวังจะได้เป็น ฮองเฮา ข้างกายรัชทายาทผู้ทรงชัย

ทว่าบัดนี้ เมื่อสบตากับเขาอีกครั้ง กลับมีเพียง ความว่างเปล่า

ราวกับมองคนแปลกหน้า ริมฝีปากของนางแย้มยิ้มบาง คล้ายหัวเราะเยาะอดีตของตัวเอง

“ในวันนั้น ข้ามิได้รักเจ้าเลย เพียงแต่…ปรารถนาอำนาจที่อยู่เบื้องหลังเจ้าเท่านั้น”

…

วันหนึ่งไป๋หลิงฮวาเข้าเฝ้าฮ่องเต้หลงเจิ้งในท้องพระโรงเล็ก ขณะพระองค์กำลังว่าราชกิจ นางถวายพระพรด้วยเสียงเรียบ ก่อนเอ่ยขึ้นว่า

“ช่วงนี้ฝ่าบาททรงตรากตรำราชกิจหนักหน่วงเกินไป หากหักโหมมากนัก สุขภาพเกรงว่าจะมิอาจทานทนได้” คำพูดนั้นสุภาพอ่อนโยน แต่กลับสะกิดใจผู้ฟังหลายฝ่าย

พระสนมฮุ่ยหรง ผู้ครองตำแหน่งโปรดในยามนี้ แววตาแข็งกร้าวทันที แอบเคืองที่เด็กน้อยอายุเพียงสิบสองกล้ากล่าวเตือนเหนือหน้าตน

คืนถัดมา พระสนมฮุ่ยหรงยิ้มหวานจัดงานรื่นเริงเล็ก ๆ ในตำหนัก กลางดึกนางแอบใส่ ยาปลุกกำหนัด ลงในสุราที่จะถวายฮ่องเต้ เพื่อหวังใช้ความโปรดปรานตรึงพระทัยไว้

ทว่า… สิ่งที่ตามมาคือการหักโหมจนเกินกำลัง

ไม่กี่วันต่อมา ฮ่องเต้หลงเจิ้งล้มป่วยลงจริง ๆ พระวรกายซูบซีด แพทย์หลวงเข้าออกไม่เว้นแต่ละวัน

รอยยิ้มของไป๋หลิงฮวา เมื่อข่าวลือแพร่สะพัดทั่ววังหลัง บรรดาพระสนมต่างหวาดกลัวจนหน้าถอดสี มีเพียงไป๋หลิงฮวาที่นั่งทอดกายสงบในตำหนักอำพัน แววตานางนิ่งเฉย ริมฝีปากคลี่ยิ้มบาง

“ข้าเตือนแล้ว…เพียงแต่ไม่มีใครฟังเท่านั้น”

…

ฮ่องเต้หลงเจิ้งเอนพระวรกายพิงบัลลังก์ เสียงไอแผ่วลอดจากพระโอษฐ์ ใบหน้าซูบซีดลงอย่างเห็นได้ชัด แพทย์หลวงถวายรายงานว่าสาเหตุคือ พระวรกายอ่อนเพลียเพราะหักโหม ขณะนั้นฮ่องเต้หวนรำลึกได้ว่า ไป๋หลิงฮวาเคยเอ่ยคำเตือนเช่นนี้ไว้ก่อนหน้าไม่กี่วัน

“นางพูดถูก…หรือว่า…นางรู้ล่วงหน้าได้จริง?”

พระเนตรที่เคยมองนางเป็นเพียงเด็กน้อยไร้เดียงสา บัดนี้กลับฉายแววสงสัยลึกซึ้ง พระองค์ลอบสั่งขันทีใกล้ชิดให้ เฝ้าจับตามองพระสนมทิศตะวันออกอย่างลับ ๆ

ในเวลาเดียวกัน พระสนมฮุ่ยหรงที่อยู่เบื้องหลังเหตุการณ์ แสร้งทำเป็นร้องไห้โฮเข้าเฝ้า

“ฝ่าบาทเพคะ ตั้งแต่พระสนมไป๋หลิงฮวาเข้ามา วังหลังก็ไม่สงบเลยเพคะ ครั้งนี้หม่อมฉันเกรงว่านางจะลอบกระทำการมิดีมิร้าย พระองค์โปรดระวัง!”

เสียงซุบซิบแพร่ไปทั่วตำหนัก บางคนเริ่มเชื่อว่าพระสนมเด็กอาจเกี่ยวข้องกับโรคาพิกลของฮ่องเต้จริง

ด้านไป๋หลิงฮวา เมื่อได้ยินข่าวนินทา นางกลับหัวเราะในลำคอเบา ๆ

“ใส่ร้ายหรือ? ดีแล้ว…ยิ่งพวกเขาไม่ไว้ใจ ข้ายิ่งง่ายที่จะก้าวออกไปจากวังหลังนี้”

แม่นมเหรินใจหายใจคว่ำ รีบเตือนให้นางระวังคำพูด แต่นางเพียงยกถ้วยชาขึ้นจิบ ดวงตาสีหมอกหม่นทอประกายเหมือนรู้ทุกสิ่งล่วงหน้า

….

ไป๋หลิงฮวาคุกเข่ากลางท้องพระโรง ท่ามกลางเหล่าขุนนางและพระสนมทั้งหลาย น้ำเสียงอ่อนโยนแต่แฝงความแน่วแน่

“หม่อมฉันเป็นเพียงร่างจุติของธิดาเทพ หากมิได้เพียรภาวนาถือศีล วิญญาณย่อมเศร้าหมอง อีกทั้งขณะนี้ฝ่าบาทประชวร หม่อมฉันใคร่ขอออกไปบำเพ็ญเพียรที่วัดหลวง จนกว่าพระอาการจะคลี่คลาย เพื่ออุทิศบุญกุศลถวายแด่พระองค์”

เหล่าขุนนางพากันซุบซิบ บ้างกล่าวว่านางคิดหนีเล่ห์เพทุบาย บ้างก็เห็นว่าเป็นเรื่องดีที่มีผู้ถวายบุญเพื่อองค์เหนือหัว

ฮ่องเต้หลงเจิ้งทอดพระเนตรเด็กหญิงวัยสิบสองปีตรงหน้า แววพระเนตรประหนึ่งอ่านใจนางออก แต่กลับแย้มสรวลบางเบา

“ในเมื่อเจ้าอ้างว่าเป็นธิดาเทพ เช่นนั้นก็จงไปตามที่ใจปรารถนา หากเป็นบุญจริง ย่อมนำพาโชคลาภคืนแก่แคว้นต้าเฉิง”

เพียงเท่านั้น ไป๋หลิงฮวาก็ได้รับพระบรมราชานุญาตโดยไม่มีผู้ใดกล้าขัดขวาง

พระสนมเอกฮุ่ยหรงนึกแปลกใจแต่ก็ไม่เอ่ยขัด ดีเสียอีกที่นางจู่ๆ ก็อยากระเห็ดออกจากวังหลังเสียเอง นางเด็กคนนี้คิดอะไรอยู่กัน

เมื่อก้าวพ้นประตูวังหลัง แสงอาทิตย์ยามเช้าส่องต้องแก้มเนียน นางเงยหน้ามองฟ้า สูดอากาศอิสระเข้าปอดอย่างเต็มที่ แม่นมเหรินกับซูหรานกลั้นน้ำตาไม่อยู่ ส่วนองครักษ์จ้าวเดินเคียงข้างเอ่ยเสียงต่ำ

“ในที่สุด…คุณหนูก็ทำสำเร็จ” ไป๋หลิงฮวายกยิ้ม รอยยิ้มที่ไม่ใช่ของเด็กสาว แต่คือรอยยิ้มของผู้มีชีวิตใหม่

“ใช่…จากนี้ไป เป็นชีวิตของข้าเอง”