Todos los capítulos de Winz ลุ่มหลงรัก: Capítulo 1 - Capítulo 10

ดวงตาแดงก่ำของฉันมองไปยังรถที่อยู่ห่างราวร้อยเมตร ปากพึมพำพูดเสียงแข็งกร้าว "ทุเรศๆๆ"ซ้ำๆ นับไม่ถ้วน รถคันนั้นโยกขยับราวกับว่าตำแหน่งนั้นเกิดแผ่นดินไหวอย่างรุนแรง ไม่มีใครโง่คิดแบบนั้น รวมถึงฉันก็เช่นกันเพราะฟิล์มติดกระจกไม่มืดดำเพียงพอบดบังสองร่างที่นั่งทับกันอยู่ในตำแหน่งคนขับ พวกเขากำลังทำอะไรบางอย่างที่สร้างบรรยากาศภายในรถให้ร้อนระอุและสร้างความหัวร้อนให้ฉันแบบสิบเต็มสิบ"ไอ้บาส ไอ้สารเลว!"ริมฝีปากก่นด่า 'คนคุย' ที่เพิ่งเลื่อนสถานะมาเป็น 'แฟน' กันวันนี้วันแรก หลังจากที่ฉันกับผู้ชายคนนั้นแชทคุยบ้างก็โทร. คุยกันอยู่สองเดือน ฉัน 'กี่วี่' ก็ตอบตกลงคบหากับ 'บาส' เขาเรียนอยู่มหาวิทยาลัย Z คณะนิเทศศาสตร์ เรารู้จักกันผ่านอินสตาแกรมโดยการที่เขารีพลายสตอรี่เพลงโปรดของฉันวันนี้คือวันที่เรามาฉลองการคบหากันวันแรกที่ผับแห่งหนึ่ง ฉันฉายเดี่ยว ส่วนเขามีเพื่อนมาร่วมโต๊ะอีกสองคน แต่จู่ๆ บาสก็ขอตัวออกมาสูบบุหรี่ ทิ้งฉันเอาไว้กับเพื่อนของเขาที่โต๊ะ เห็นว่าครึ่งชั่วโมงแล้วบาสยังไม่กลับมา ประกอบกับอึดอัดที่ต้องนั่งให้ผู้ชายที่ไม่รู้จักจ้องมองด้วยสายตาแปลกๆ เลยออกมาตามหาเขาด้านนอก จากนั้นฉันก็มาเจอฉ

ฉันแยกกับป่านที่หน้าตึกคณะเพราะป่านจะเดินไปขึ้นรถกะป้อที่หลังมหาวิทยาลัย ส่วนฉันจะไปด้านหน้าเพื่อขึ้นรถโดยสารประจำทางคันใหญ่ ในขณะที่เดินเลียบบึงซึ่งเป็นจุดใจกลางของสถานที่นี้ จู่ๆ ก็มีผู้ชายคนหนึ่งเดินมาดักหน้า ฉันสะดุ้งโหยงทันทีตามสัญชาตญาณ ออกอาการร้อนตัวอยากวิ่งหนีเพราะเขาดันคือพี่วินซ์“เดี๋ยวก่อน”พี่วินซ์ไม่เพียงแต่เอ่ยเรียก เขาดึงรั้งแขนของฉันเอาไว้ให้กลับมายืนที่เดิม แบบนี้เท่ากับว่าจำฉันได้ใช่ไหม.. ไม่สิ! น่าจะมีแค่ฉันคนเดียวที่จำอะไรไม่ได้เลยมากกว่า“เอ่อ พี่มีอะไรกับเราเหรอ” น้ำเสียงเอ่ยถามสั่นเครือ ฉันประหม่า ไม่กล้ามองหน้าเขาด้วย“ใช่! พี่มีอะไรกับน้อง”“ห๊ะ!”ฉันอ้าปากหวอเบิกตาค้าง ทวนคำถามของตัวเองอีกหน ‘พี่มีอะไรกับเราเหรอ’ คำถามตรงตัว และเขาก็ตอบถูกแล้วอื้อ... ฉันถามผิดเองพี่วินซ์ยิ้ม ไม่ใช่แค่ริมฝีปาก ดวงตาของเขาก็ยิ้มเหมือนกับว่าขบขันท่าทางตลกๆ ของฉัน“แล้วเมื่อเช้าทำไมออกมาก่อน ทำไมไม่รอ”“ก็..”“นี่.. ที่ตกลงกันเอาไว้”ยังไม่ทันได้ฟังเหตุผลของฉัน พี่วินซ์ก็ยื่นเงินจำนวนหนึ่งมาให้"เงินอะไรคะ เราตกลงอะไรกันเหรอ"เมื่อมีคำถามฉันจึงต้องเงยหน้าขึ้นสบตาเขา พี่วินซ์ห

พี่วินซ์ยืนสั่งเครื่องดื่มอยู่ที่เคาน์เตอร์ จังหวะนี้ฉันเลยขยับเก้าอี้ให้อยู่ในมุมหันหลังให้กับทุกสิ่ง ก้มหน้าก้มตาวาดดอกเดซี่ พยายามตั้งสมาธิให้แน่วแน่เพราะไม่อยากให้งานออกมาแย่จนถูกติ"วินซ์นัดสาวที่นี่ชัวร์เลยถึงได้มา" พี่ออมสินพูดขึ้นเสียงไม่ดังนัก "นั่นไง.."ว่าจะไม่สนใจ แต่ก็อดไม่ได้ที่จะหันมองตามที่พี่ออมสินบู้ยปาก ฉันเอี้ยวคอกลับไปมองตรงเคาน์เตอร์เครื่องดื่ม ข้างๆ พี่วินซ์มีผู้หญิงตัวเล็กผมลอนสีบลอนด์เทายืนอยู่ พวกเขากำลังคุยกันด้วยใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มฉายาวินซ์นักรักคงไม่เกินจริงฉันเลิกสนใจหันมาทำงานต่ออย่างจริงจัง มันเหลืออีกเพียงสองขั้นตอนเท่านั้น"เอาแค่นิ้วโป้งใส่เข้าไปนะคะ" เอ่ยบอกพี่ออมสินแล้วก้มลงไปเก็บขวดน้ำยาทาเล็บที่เผลอปัดตกลงบนพื้นทว่ากลับมีคนยื่นมือมาเก็บให้ซะก่อน ฉันรับมันมา เงยหน้าขึ้นส่งยิ้มให้เจ้าของมือ จังหวะนี้ฉันเหมือนเจอผี สะดุ้ง ตาแข็งค้าง หัวใจเต้นเร็วระรัว แต่เพียงคนตรงหน้ายิ้มแล้วยืนขึ้นเต็มความสูง ฉันก็ได้สติเอ่ยออกไปเบาๆ"ขอบคุณค่ะ""เธอทำอะไรอยู่"คำถามของพี่วินซ์ลอยผ่านศีรษะของฉันไปหาพี่ออมสิน ถ้าพวกเขาคุยกันธรรมดาฉันคงจะไม่ได้คิดอะไร แต่พี่วินซ์

เข้ามาในห้องพี่วินซ์พาฉันเข้ามาในห้องครัว เขายกตัวฉันขึ้นนั่งบนโต๊ะแล้วสำรวจยกใหญ่ว่าบาดเจ็บหรือไม่ ฉันนั่งนิ่งไม่คิดปัดป้อง แม้มือใหญ่จะพยายามแหวกคอเสื้อดูให้ลึกกว่าตรงที่มองเห็น"ไปหาหมอตรวจร่างกายหน่อยไหม""ไม่" ฉันตอบเสียงแข็ง ดวงตาเลื่อนลอยน้ำตาปริ่ม"ทำไม รักมันมากเลยเหรอ""ไม่!" ครั้งนี้ฉันพูดเสียงดังขึ้นและตวัดสายตามาสบตาเขา"แล้วจะร้องไห้ให้ทำไม""ไม่ได้ร้องไห้ให้มัน ไม่ได้รักมัน เราเจ็บใจ เราอยากตบมันอีก เราเกลียดมันที่มันโยนให้เราเป็นคนผิด""ช่างแม่งเหอะ! เดี๋ยวมันจะได้รับผลของการกระทำแน่นอน ไปอาบน้ำไป.. มอมแมม""เราจะกลับห้อง"ฉันยกสองมือปัดป่ายน้ำตา จับทรงผมให้เข้าที่แล้วกระโดดลงจากโต๊ะมายืน ทว่าไม่ทันได้ก้าวขา สองมือของพี่วินซ์ก็เท้าลงบนโต๊ะกักขังตัวฉันเอาไว้ตรงกลาง"ทำไมน้องถึงดื้อจัง แม่เลี้ยงด้วยอะไรเนี่ย""ขี้เผือก" ฉันว่าหน้างอ คนยิ่งอารมณ์ไม่ดีอยู่ยังจะมากวนแต่เขากลับยิ้มเหมือนเจอเรื่องสนุก มือล็อกปลายคางมนจับให้ฉันเงยหน้าขึ้น"ก็คนมันอยากเผือก ช่วยเอาไหม.. ""ช่วยอะไร""ถอนรากถอนโคนไง มันจะไม่มากวนใจอีก ของตอบแทนพี่ขอเป็นครั้งที่สองของเรา""พี่มันก็หวังแต่เรื่องเ

"บอกแล้วว่าสนุก" พี่วินซ์เอ่ยยิ้มๆ ผละลงนอนตะแคงข้าง ทว่ายังคงทิ้งผิวเนื้อแนบชิดกันไม่ห่าง มือยังซุกซนลูบไล้ตรงสะโพกตำแหน่งรอยสักฉันหอบหายใจจนตัวโยน ยกสองมือเสยผมขึ้นก่อนจะเอี้ยวตัวไปคว้าผ้าห่มมาคลุมร่างกาย"แต่พี่ก็สนุกเกินไปนะ"เขาเปลี่ยนถุงยางอนามัยไปถึงสองหน หื่นกามและบ้าระห่ำสุดๆ"พอแล้วนะ เราเหนื่อย ง่วงนอนด้วย""อาบน้ำกินข้าวก่อน""ไม่อ่า ง่วงจริงๆ"ฉันส่งเสียงงอแงแล้วพลิกตัวตะแคงข้างหนีคนหื่น เมื่อคืนฉันนอนน้อยเพราะฝึกเพ้นท์เล็บลายใหม่ๆ ตอนนี้ยังมาถูกสูบพลังงานอีกจึงหลับใหลอย่างง่ายดาย ก่อนหลับรับรู้ได้ว่ามือของพี่วินซ์ลูบศีรษะของฉันสองสามครั้ง ได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศดังติ๊ดๆ จากนั้นก็ไม่รู้สึกตัวอีกเลยตื่นขึ้นมาอีกทีก็ตอนเช้า บนเตียงใหญ่มีพี่วินซ์นอนอยู่ข้างๆ และฉันสวมใส่เสื้อยืดตัวใหญ่อยู่"นอนยาวเหมือนตายเลยแหะ"ฉันบ่นแล้วลุกจากเตียงนอนไปนอกห้องนอน หยิบกระเป๋าเป้ที่วางอยู่บนโซฟามาเข้าห้องน้ำ ฉันมีเรียนตอนสิบเอ็ดโมง ห้ามขาดลามาสายเด็ดขาดด้วย"รีบไปไหน" ออกมาจากห้องน้ำก็เจอพี่วินซ์ยืนหน้าง่วงรออยู่"เรามีเรียน ทำไมพี่ไม่รีบล่ะ ไม่มีเรียนหรือไง""วันนี้ฟรี เดี๋ยวพี่ไปส่ง