เรื่องวิ่งมาหา

อุปกรณ์ทำเล็บถูกนำออกจากกระเป๋าเป้มาวางบนโต๊ะ พี่วินซ์ไม่ได้ส่งลายที่อยากได้ไปให้ดู ฉันก็เลยคาดการณ์มาด้วยตัวเองว่าผู้ชายคงจะเน้นไปทางสีดำ ก่อนมาที่นี่ฉันเข้าไปค้นหาข้อมูลในอินเทอร์เน็ตดูเลยว่าผู้ชายนิยมทำเล็บกันหรือไม่ ปรากฏว่ามีมากมายโดยเฉพาะชาวร็อกทรงอย่างแบด

"พี่จะทาสีอะไรคะหรืออยากได้เป็นลายอะไรก็บอกมา"

"ทำได้ทุกลายเลยเหรอ"

พี่วินซ์นั่งอยู่บนโซฟาตัวยาว เท้าข้อศอกกับหน้าขามองสิ่งของบนโต๊ะอย่างสนใจ

"ทำได้หมดค่ะ ขอแค่มีต้นแบบ พี่เปิดลายมาเลยก็ได้ เดี๋ยวเราจะได้ดูก่อน"

เขาเงียบไปสักพักเพราะหยิบมือถือขึ้นมากดขยุกขยิก คงจะเลือกลายนั่นแหละ ไม่นานเขาก็วางมือถือยี่ห้อผลไม้รุ่นใหม่ล่าสุดลงตรงหน้าฉัน บนหน้าจอมันไม่ได้ปรากฏลายเพ้นท์เล็บอย่างที่ควรจะเป็น แต่กลับเป็นช่องให้ใส่ไอดีไลน์ต่างหาก

"เปิดอะไรของพี่เนี่ย"

"ก็บอกให้เปิดไลน์ไง เปิดแล้วก็.. ใส่ไอดีของตัวเองลงมา"

ฉันทำปากยื่นแก้มป่องไม่พอใจ ลาย กับ ไลน์ มันก็แค่ออกเสียงเหมือนกัน ใครจะไปคาดคิดว่าคนเจ้าเล่ห์จะเก่งหลักภาษาไทยจนเอามาใช้หลีหญิง

"ถึงได้ฉายาว่าวินซ์นักรักสินะ"

"ฉายาจากใคร" พี่วินซ์ขมวดคิ้วสงสัย

นั่นสิ ฉันไปได้ยินจากใครมานะ "ลอยมาตามลมให้เข้าหูนั่นแหละ ตกลงจะเอาลายอะไรคะ"

"ไลน์น้อง"

"ถ้ายังกวน เราจะกลับนะ"

ฉันทำท่าจะรวบเก็บของ พี่วินซ์ก็เลยรีบหยิบมือถือกลับคืนเช่นกัน ไม่นานก็วางลงมาใหม่ ครั้งนี้เป็นลวดลายเพ้นท์เล็บจริงๆ

"ดำตัดขาว เอาแค่นี้เหรอคะ"

"ทาทำไมเยอะแยะ"

เขาพึมพำแล้วลุกขึ้นยืน เดินหายเข้าไปในห้องหนึ่ง ระหว่างรอฉันก็เลยมองสำรวจห้องที่เข้ามาเยือนเป็นครั้งที่สอง ห้องของเขาเน้นโทนสีเทา สะอาดและข้าวของน้อยมาก เน้นไปที่เฟอร์นิเจอร์เสียส่วนใหญ่ หากพูดว่าเป็นห้องตัวอย่างก็ยังน่าเชื่อ

ห้านาทีพี่วินซ์ก็เดินออกมา ครั้งนี้เสื้อนักศึกษาหายไปอวดท่อนบนเปลือยเปล่า ใบหน้าของฉันร้อนผ่าวราวกับมีไดร์เป่าผมมาพัดผ่าน รีบก้มหน้ามองมือที่จับกันอยู่บนหน้าตัก หุ่นดีมีมัดกล้ามสุดแสนจะมีเสน่ห์ มันทำให้เกิดจินตนาการล้ำเลิศว่าค่ำคืนนั้นร่างกายกำยำนี้อย่างนั้นเหรอที่แนบชิดฉันอย่างเร่าร้อน

"หิวหรือเปล่า กินอะไรก่อนไหม"

พี่วินซ์กลับมานั่งลงที่เดิม ฉันส่ายหน้าเป็นคำตอบแล้วยื่นมือไปคว้ามือเขามาจับเพื่อเริ่มทำงาน "น่าจะไม่เกินสองชั่วโมง เราจะรีบทำให้เสร็จ"

"รีบกลับไปไหน เห็นก็โสด"

"รีบกลับมันเกี่ยวอะไรกับโสดล่ะคะ"

จะอยากกลับเพราะเขาเป็นแบบนี้นั่นแหละ ฉันเงยหน้าขึ้นแยกเขี้ยวใส่เขาไปหนึ่งครั้งแล้วตะไบเล็บต่อ ขั้นตอนในการเพ้นท์เล็บมีมากมาย เพิ่งจะถึงขั้นตอนแรกเอง แต่ฉันอยากเอามือเขายัดเข้าไปในเครื่องอบเล็บในขั้นตอนสุดท้ายแล้ว

"ก็ไม่เกี่ยว.. พี่เห็นคลิปนั่นที่น้องลงในทวิตเตอร์ จี๊ดดีว่ะ"

"มันหรือเราล่ะที่จี๊ดน่ะ"

"น้องดิ.. เจ๋งดี"

"ก็สมควรแล้วไหมล่ะคะ พี่อย่ารื้อฟื้นได้ไหม โมโหขึ้นมาเล็บจะหลุดเอาได้"

"ขอโทษที่คืนนั้นเข้าใจผิด"

"ก็บอกว่าเราผิดเองที่เมาและเราก็ไปยืนให้พี่เข้าใจผิด"

ฉันเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ดวงตาของพี่วินซ์ยังซุกซนเหมือนเดิมตั้งแต่เจอครั้งแรกจนตอนนี้ มันทำให้ฉันร้อนๆ หนาวๆ ขึ้นมาอีกหน

"แต่นั่นมันครั้งแรกของน้องไม่ใช่เหรอ"

เจอความจริงกระแทกหน้าเข้าไปฉันก็อ้าปากพะงาบๆ แต่แล้วมันยังไงล่ะ "พี่มั่ว.."

"ให้รับผิดชอบไหม"

"พี่ถามคำถามนี้กับผู้หญิงทุกคนที่นอนด้วยเลยเหรอ ผู้ชายอย่างพี่มันโคตรน่ากลัว"

"ขอแค่คำตอบ"

"พี่จะรับผิดชอบยังไงคะ"

"มีครั้งแรกแล้ว อยากมีครั้งที่สองไหม รับฺผิดชอบด้วยการทำให้ไง"

"โคตรสนองนี้ดตัวเองเลย"

ยืนยันอีกครั้งว่าเขาเป็นผู้ชายที่น่ากลัวคนหนึ่ง จบงานนี้ฉันจะอยู่ห่างจากเขา อย่าได้มาใกล้ฉันเลยนะผู้ชายที่เป็นนักรักเนี่ย

"เขาเรียกว่าวินวิน สนุกกันทั้งสองฝ่ายต่างหาก สนองแค่ตัวเองตรงไหน"

"พี่หยุดพูดเรื่องนี้ได้ไหม" ฉันจ้องหน้าพี่วินซ์จริงจัง "เราไม่อยากทำอะไรแบบนั้นกับพี่อีกแล้ว เห็นหน้าแบบนี้เราก็เลือกนะ"

พี่วินซ์ดูจะอึ้งไปเลยเพราะเขามองฉันนิ่งค้างแทบไม่กระพริบตา คนเรามีสิทธิ์เลือกทุกอย่างนั่นแหละ ถึงเขาจะหล่อและรวยมาก เซ็กซ์ดีด้วย.. ล่ะมั้ง แต่ฉันก็ไม่อยากมามีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับเขาอีก ฉันไม่อยากกลายเป็นของเล่นคนรวยอย่างบาสพูด

"เปิดเพลงที เราอยากฟังเพลง"

นั่นเท่ากับว่าจากนี้เขาจะต้องไม่พูดแม้แต่คำเดียว

ไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงงานของฉันก็เสร็จสิ้น ทำลายสถิติที่เคยผ่านมาเพราะปกติแล้วฉันจะค่อนข้างปราณีตเป็นพิเศษ โชคดีที่ลายขาวตัดดำมันง่ายเลยเสร็จโดยไว

"พี่วางมือนิ่งๆ นะ ขอเราถ่ายรูปไปรีวิวหน่อย"

"ห้ามแท็ก"

"ชิ! ใครจะอยากแท็กล่ะ"

ฉันแยกเขี้ยวอีกหน ได้รูปจนพอใจก็แบมือออกไปตรงหน้า "ขอสร้อยข้อเท้าของเราคืนด้วยค่ะ"

"อยู่ในห้อง ไปหยิบเอาเอง"

เขาเอียงศีรษะบอกทิศทางก่อนจะลุกจากโซฟาเดินเข้าห้องไปก่อน ดูไม่ออกเลยว่าเขาชื่นชอบฝีมือการเพ้นท์ของฉันหรือไม่ ดูไม่ออกด้วยว่ามันเข้ากันกับเขาตรงไหน

ฉันเก็บของใส่กระเป๋าเรียบร้อยทั้งหมดจึงเดินเข้ามาในห้องที่เคยถูกเชือด พี่วินซ์ยืนหันหลังสวมใส่เสื้อยืดอยู่หน้าตู้เสื้อผ้า ฉันเลยรีบวิ่งปรู๊ดไปหยิบของที่เห็นว่าวางอยู่บนโต๊ะเล็กข้างหัวเตียง

"ทั้งหมดห้าร้อยบาทค่ะ เราคิดค่าเดินทางห้าสิบ"

"เอาเงินสดหรือโอน" เขาหันมาถาม

"ได้หมดค่ะ"

"ได้หมดก็นอนลง"

พอได้จังหวะก็เอาอีกจนได้ ฉันกัดริมฝีปาก มองไปยังอดีตสมรภูมิรบก่อนจะส่ายหน้า

"ทำให้ฟรีก็ได้ ขี้เกียจจะเสียเวลากับพี่แล้ว"

ฉันเดินกลับมาออกมาสะพายกระเป๋าเป้ ถือว่าลองวิชาไปแล้วกันเพราะไม่อยากอยู่ที่นี่นานๆ อีกต่อไป ฉันรีบเร่งเดินออกมาจากห้อง ไม่รอเจ้าของห้องเชื้อเชิญ ทว่าเพียงเดินออกมาถึงหน้าลิฟต์ก็พบเจอคู่กรณีถึงสองคน

"แกใช่ไหมที่ชื่อกีวี่"

ผู้หญิงที่ฉันจดจำได้ว่าอยู่ในวาร์ปที่ผู้คนเปิดใต้คลิปฉาวนั่นยืนอยู่ตรงหน้า ฉันตกใจชะงักสองขา เคลื่อนสายตาไปมองบาสที่ยืนอยู่ข้างเธอคนนี้ ที่บาสโทรมาเพราะเขาอยู่ที่นี่อย่างนั้นสิ

ไม่ใช่หรอก.. บาสบอกว่าเขาอาศัยอยู่แถวมหาวิทยาลัยตัวเองซึ่งไม่ใช่ย่านนี้เลย คงเป็นห้องของผู้หญิงนั่นแหละ

"แกเป็นคนโพสต์คลิปนั่นใช่ไหม"

"ฉันเอง อย่าถามหาเหตุผลเพราะพวกเธอน่าจะรู้ดี"

"รู้ดีเลยล่ะ รู้ว่าแกมาแย่งผัวฉันไง แม่หมั่นไส้มานานแล้ว ขอตบหน่อยเถอะ"

เธอปรี่เข้ามาหาฉันอย่างรวดเร็วแล้วฟาดมือลงบนแก้มของฉัน มีหรือที่ฉันจะยอม กำปั้นเล็กๆ จึงง้างขึ้นชกเข้าจมูกของยัยบ้าคนนี้ทันที

"กรี๊ด! แกตายแน่"

แทนที่จะสลด เมียของบาสก็พุ่งเข้ามาตะลุมบอนกับฉัน สองมือของฉันทั้งเอาคืนทั้งปัดป้องไม่สนว่าจะโดนตรงไหนของนังบ้าคนนี้หรือไม่ ความเจ็บและชาคืบคลานเข้ามาทุกครั้งที่มือพลาดมาถูกศีรษะ

หมับ! พลันลำตัวของฉันก็ถูกดึงถลาให้ถอยหลังแล้วถูกกอดกระชับแนบแน่นด้วยท่อนแขนของพี่วินซ์ ฉันจำกลิ่นน้ำหอมของเขาได้

"ทำเหี้ยอะไรกันวะ"

เสียงของพี่วินซ์ตะโกนกร้าว ชี้นิ้วใส่บาสที่ทำเพียงยืนสองมือล้วงกระเป๋ากางเกง เขามองฉันด้วยแววตาเฉยชาและไม่คิดจะเข้าไปปลอบประโลมคนที่มาร้องว่าเขาคือผัว เห็นธาตุแท้ก็วันนี้ สารเลวจริงๆ

"แล้วมึงเสือกอะไร" บาสย้อน

"ที่นี่ถิ่นกู มึงอย่าเก๋า"

"อ่อ ผัวใหม่กีวี่เหรอ เลือกได้ดีนี่เธอ..."

"หุบปากแล้วออกไปทั้งคู่ ถ้ายังเห็นว่าเสนอหน้าอยู่ที่นี่กูจะแจ้งตำรวจ"

ฉันรับรู้ได้ว่าพี่วินซ์กำลังโกรธ มือที่กอบกุมหัวไหล่ของฉันบีบแน่นมาก

"ถ้าแจ้ง ฉันก็จะแจ้งพรบ.คอมอีนี้เหมือนกัน"

"ถ้าไม่คิดจบ ก็คงต้องมาวัดกันสักตั้ง.. กูได้ข่าวว่ามึงเพิ่งโดนใบแดงเรื่องปาร์ตี้ยา.."

ยังพูดไม่ทันจบบาสก็มีสีหน้าเปลี่ยนไป เขากระชากแขนผู้หญิงให้เดินกลับไปทางห้องพักซึ่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกับที่ฉันเดินมา เมื่อพวกเขาเข้าห้องกันไปพี่วินซ์ก็บังคับพาฉันกลับมาที่ห้องเช่นกัน