อยากได้มาก

พี่วินซ์ยืนสั่งเครื่องดื่มอยู่ที่เคาน์เตอร์ จังหวะนี้ฉันเลยขยับเก้าอี้ให้อยู่ในมุมหันหลังให้กับทุกสิ่ง ก้มหน้าก้มตาวาดดอกเดซี่ พยายามตั้งสมาธิให้แน่วแน่เพราะไม่อยากให้งานออกมาแย่จนถูกติ

"วินซ์นัดสาวที่นี่ชัวร์เลยถึงได้มา" พี่ออมสินพูดขึ้นเสียงไม่ดังนัก "นั่นไง.."

ว่าจะไม่สนใจ แต่ก็อดไม่ได้ที่จะหันมองตามที่พี่ออมสินบู้ยปาก ฉันเอี้ยวคอกลับไปมองตรงเคาน์เตอร์เครื่องดื่ม ข้างๆ พี่วินซ์มีผู้หญิงตัวเล็กผมลอนสีบลอนด์เทายืนอยู่ พวกเขากำลังคุยกันด้วยใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม

ฉายาวินซ์นักรักคงไม่เกินจริง

ฉันเลิกสนใจหันมาทำงานต่ออย่างจริงจัง มันเหลืออีกเพียงสองขั้นตอนเท่านั้น

"เอาแค่นิ้วโป้งใส่เข้าไปนะคะ" เอ่ยบอกพี่ออมสินแล้วก้มลงไปเก็บขวดน้ำยาทาเล็บที่เผลอปัดตกลงบนพื้น

ทว่ากลับมีคนยื่นมือมาเก็บให้ซะก่อน ฉันรับมันมา เงยหน้าขึ้นส่งยิ้มให้เจ้าของมือ จังหวะนี้ฉันเหมือนเจอผี สะดุ้ง ตาแข็งค้าง หัวใจเต้นเร็วระรัว แต่เพียงคนตรงหน้ายิ้มแล้วยืนขึ้นเต็มความสูง ฉันก็ได้สติเอ่ยออกไปเบาๆ

"ขอบคุณค่ะ"

"เธอทำอะไรอยู่"

คำถามของพี่วินซ์ลอยผ่านศีรษะของฉันไปหาพี่ออมสิน ถ้าพวกเขาคุยกันธรรมดาฉันคงจะไม่ได้คิดอะไร แต่พี่วินซ์เหมือนแกล้งกัน เขาวางมือข้างซ้ายลงบนโต๊ะพาดท่อนแขนผ่านบ่าของฉันไป โน้มตัวลงมามองดูกิจกรรมของเราโดยเอาหน้าอกมาแนบชิดศีรษะด้านหลัง

พลันกลิ่นน้ำหอมที่ยังคงติดปลายจมูกก็ย้อนกลับมาทวนความทรงจำ ฉันปิดเปลือกตาลง พยายามผ่อนลมหายใจเข้าออกช้าๆ เพื่อให้ตัวเองนิ่งมากที่สุด

"เพ้นท์เล็บไง นี่น้องกีวี่ ฝีมือดีมาก นายแนะนำสาวๆ ของนายมาใช้บริการน้องได้นะ"

"อื้อ.. ฝีมือดีจริงด้วยแหะ"

เขาเอ่ยชมพร้อมกับใช้นิ้วชี้จิ้มลงมาบนเล็บของฉันที่ถูกทาสีชมพูพาสเทลเอาไว้ ฉันตวัดสายตามองเขา แอบแต๊ะอั๋งหรือไง

พี่วินซ์คงไม่เข้าใจคำถามที่ผ่านทางสายตาเพราะตอนนี้เขาจับมือฉันขึ้นไปดูใกล้ๆ

"นัดคิวให้หน่อยได้ไหมครับ"

"นัดให้สาวที่ไหนเหรอวินซ์" พี่ออมสินถามเสียงเหย้า

"นัดมาเถอะ ถึงวันเดี๋ยวก็รู้"

"คิวเต็มค่ะ"

ฉันดึงมือกลับและปฏิเสธทันควัน คิวน่ะมีเยอะแยะ แต่ฉันไม่อยากให้เขา พูดง่ายๆ ฉันไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับเขาอีก

"ช่างคิวทองซะด้วย เดี๋ยวรีวิวให้แล้วกัน คนจะได้ไม่หลงมาถามให้เสียเวลา"

อีพี่วินซ์!!

ตวัดสายตาขึงขังมองเขาอีกครั้ง ทำแบบนั้นก็เอาอุปกรณ์ทำเล็บของฉันไปทิ้งให้หมดเลยเถอะ ไม่ต้องรับจ็อบมันแล้ว

"นายก็จิ้มวันเวลามาก่อนสิ เผื่อน้องจะดูคิวให้"

ไม่รู้ว่าพี่ออมสินรับรู้สถานการณ์มาคุระหว่างฉันกับพี่วินซ์หรือไงถึงได้รีบเข้าประนีประนอม

"เย็นนี้"

"ไม่ว่างค่ะ"

"พรุ่งนี้"

"ก็ไม่ว่าง"

"ถ้างั้นคืนนี้สามทุ่มที่คอนโด... "

เงินจำนวนหนึ่งถูกวางลงบนโต๊ะก่อนพี่วินซ์จะผละออกไป

"เดี๋ยววี่มานะพี่"

ฉันรีบหยิบเงินแล้ววิ่งตามเขาออกมาด้านอกร้าน

"เดี๋ยวก่อนพี่" พี่วินซ์หมุนตัวกลับมา ฉันก็ยื่นเงินสามพันบาทคืนเขา "เราบอกพี่แล้วไงว่าไม่ได้ทำงานนั้น"

จำนวนเงินที่เขาให้มันตรงกับคืนนั้น นั่นเท่ากับว่าการขอคิวมีนัยยะบางอย่างแอบแฝงที่มีเพียงฉันกับเขาที่รู้

"เอาเงินพี่คืนไปค่ะ"

"ก็โยนคิวมาให้ดีๆ ก็จบ"

"พี่จะบอกว่าอยากทำเล็บจริงๆ น่ะเหรอคะ"

เขาครางรับเบาๆ "อื้อ"

"เอาใจสาวๆ ควรพาไปร้านหรูๆ ไม่ใช่มาจ้างเรา แบบนั้นพี่คงไม่ได้ใจผู้หญิง"

พี่วินซ์ยกมือข้างขวาขึ้นมามองดูเล็บของตัวเอง ก่อนจะเอามันยื่นมาให้ฉัน "อยากทำเอง ไม่ได้นัดให้ใคร"

"บ้าหน่าพี่"

"หรือว่าจำกัดทำให้แค่ผู้หญิง ผู้ชายทำเล็บไม่ได้? ถ้าผู้ชายก็ทำได้ นัดคิวให้พี่หน่อย ด่วนที่สุด"

ว่าจบเขาก็เปิดประตูรถ ขับรถออกไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งปัญหาเอาไว้ให้ฉันว่าจะรับหรือไม่รับงานของเขาดี

ฉันเดินคอตกกลับเข้ามาในคาเฟ่ พี่เก้าที่นั่งอยู่กับพี่ออมสินจึงปลีกตัวเดินออกไปคืนเก้าอี้ให้ฉัน

"วินซ์ว่าไงบ้าง"

"อยากได้คิวสุดๆ ค่ะ"

"สงสัยอยากเอาใจสาวๆ ล่ะมั้ง"

เป็นแบบนั้นก็ดีน่ะสิ แต่มันดันไม่ใช่และฉันก็ไม่กล้าพูดอะไรไปมากกว่านี้ เดาไม่ถูกแล้วว่าผู้ชายคนนั้นต้องการอะไร หรือแค่ต้องการแกล้งปั่นประสาทฉัน

คนเรามีสิทธิ์ปฏิเสธหากไม่พอใจหรือมั่นใจในสิ่งๆ นั้น ฉันจึงเลือกที่จะเมินพี่วินซ์ ผ่านไปเพียงหนึ่งวันกลับมีแชทจากอินสตาแกรมที่มีชื่อว่า 'WinzSW' ส่งรูปมาให้ มันคือรูปสร้อยข้อเท้าเส้นเล็กซึ่งมันคือของฉันเองที่หายไปในคืนนั้น สิ่งยืนยันว่าเป็นของฉันคือตัวจี้รูปดอกทานตะวันสีเหลืองที่ฉันชอบ ไม่แค่นั้นยังมีข้อความตามมาด้วยว่า 'มาเอาคืนไป ไม่งั้นจะประกาศตามหาเจ้าของ'

คนบ้า! แบบนั้นคนที่เคยเห็นฉันสวมใส่มันต้องรู้แน่ๆ ว่าเราเคยนอนด้วยกัน ไม่.. ไม่มีทางให้มันเกิด

เวลาบ่ายสามฉันแบกอุปกรณ์ทำเล็บมาที่ SWorld คอนโดมิเนียม เพียงเสิร์ชชื่อนี้เข้าไปในกูเกิ้ลก็เด้งใบหน้าของพี่วินซ์กับครอบครัวขึ้นมาทันที ข้อมูลนอกจากเขาจะเป็นนักรักแล้วยังเป็นลูกนักการเมืองและรวยมาก

ยืนรอพี่วินซ์อยู่ด้านหน้าตัวอาคารแค่สามนาที เขาก็โผล่หน้าออกมาโดยยังคงสวมใส่ชุดนักศึกษา

ไม่พูดพร่ำทำเพลง ไม่เอ่ยทักทายเขาก็คว้ามือฉันไปจับ และฉันก็ดึงมือกลับคืนทันที

"จับมือทำไมคะ"

"คืนนั้นก็จับแบบนี้ ไม่เห็นมีปัญหา" เขายิ้มซุกซน

"มันไม่เหมือนกันค่ะ ตกลงกันก่อนว่าเราจะไม่พูดถึงเรื่องนั้นและพี่จะต้องคืนสร้อยข้อเท้าให้เราด้วย"

"ไม่รับปากได้ไหมล่ะ"

เขาถือวิสาสะจับมือฉันอีกครั้งแล้วพาเดินเข้ามาในตัวอาคาร ในระหว่างที่อยู่ในลิฟต์ฉันพยายามดึงมือออกจากมือใหญ่ ฟาดมือลงบนต้นแขนหนาทั้งตีมือใหญ่ของเขา พี่วินซ์ก็ยังคงตีหน้าตายจับมือฉันจนสามารถพาเข้ามาในห้องได้สำเร็จ

แต่พอประตูห้องปิดลง มือถือของฉันก็ส่งเสียงร้อง ครั้งนี้เขายอมปล่อยมืออย่างง่ายดายให้ฉันค้นหามือถือในกระเป๋าสะพายข้างออกมารับสาย มันเป็นเบอร์ที่ไม่ได้ถูกบันทึกชื่อ ฉันไม่ได้คิดอะไรมากหรือกลัวว่าจะเป็นมิจฉาชีพรับทุกสายที่โทร. เข้ามาอยู่แล้วจึงกดรับสายทันที

"ฮัลโหล"

[กีวี่ทำไมเธอถึงเดินจับมืออยู่กับไอ้วินซ์ได้วะ]

"บาสเหรอ"

[ตอบเราดิวะ คบกับมันเหรอ เธอไม่รู้หรือไงว่ามันเปลี่ยนหญิงไม่ซ้ำหน้า เธอจะเป็นแค่ของเล่นของมัน]

"นายยุ่งอะไรด้วย.."

"กีวี่ ทำเลยไหม" พี่วินซ์เดินออกมาจากห้องหนึ่งพร้อมน้ำเปล่าในมือ เขากำลังกระดกมันรอคำตอบ

แต่คนที่ฉันควรจะตอบคือในสายต่างหาก "ขอบคุณที่หวังดีมาบอกกัน แต่อย่าลืมว่านายก็โคตรเลว"