ดีลลงตัว

เข้ามาในห้องพี่วินซ์พาฉันเข้ามาในห้องครัว เขายกตัวฉันขึ้นนั่งบนโต๊ะแล้วสำรวจยกใหญ่ว่าบาดเจ็บหรือไม่ ฉันนั่งนิ่งไม่คิดปัดป้อง แม้มือใหญ่จะพยายามแหวกคอเสื้อดูให้ลึกกว่าตรงที่มองเห็น

"ไปหาหมอตรวจร่างกายหน่อยไหม"

"ไม่" ฉันตอบเสียงแข็ง ดวงตาเลื่อนลอยน้ำตาปริ่ม

"ทำไม รักมันมากเลยเหรอ"

"ไม่!" ครั้งนี้ฉันพูดเสียงดังขึ้นและตวัดสายตามาสบตาเขา

"แล้วจะร้องไห้ให้ทำไม"

"ไม่ได้ร้องไห้ให้มัน ไม่ได้รักมัน เราเจ็บใจ เราอยากตบมันอีก เราเกลียดมันที่มันโยนให้เราเป็นคนผิด"

"ช่างแม่งเหอะ! เดี๋ยวมันจะได้รับผลของการกระทำแน่นอน ไปอาบน้ำไป.. มอมแมม"

"เราจะกลับห้อง"

ฉันยกสองมือปัดป่ายน้ำตา จับทรงผมให้เข้าที่แล้วกระโดดลงจากโต๊ะมายืน ทว่าไม่ทันได้ก้าวขา สองมือของพี่วินซ์ก็เท้าลงบนโต๊ะกักขังตัวฉันเอาไว้ตรงกลาง

"ทำไมน้องถึงดื้อจัง แม่เลี้ยงด้วยอะไรเนี่ย"

"ขี้เผือก" ฉันว่าหน้างอ คนยิ่งอารมณ์ไม่ดีอยู่ยังจะมากวน

แต่เขากลับยิ้มเหมือนเจอเรื่องสนุก มือล็อกปลายคางมนจับให้ฉันเงยหน้าขึ้น

"ก็คนมันอยากเผือก ช่วยเอาไหม.. "

"ช่วยอะไร"

"ถอนรากถอนโคนไง มันจะไม่มากวนใจอีก ของตอบแทนพี่ขอเป็นครั้งที่สองของเรา"

"พี่มันก็หวังแต่เรื่องเซ็กซ์"

สองมือบางผลักดันหน้าอกแกร่ง แน่นอนว่าเขาไม่ขยับเพราะตัวใหญ่อย่างกับยักษ์

"ก็ยอมรับว่าหวัง ตอบตกลง พี่จะจัดการให้น้องทันทีเลย"

ปลายคางของฉันถูกจับส่ายไปมาหยอกเย้า ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมถึงอยากซ้ำสองกับฉันนัก ทั้งที่จะเปลี่ยนไปเอาคนอื่นเลยก็ได้ ฉันจ้องตาพี่วินซ์ พยายามเค้นหาคำตอบ แต่กลับมองเห็นเพียงความซุกซนและเสน่ห์ที่คอยจะล่อลวงฉันตลอดเวลา

ติ๊ง! มีเสียงข้อความแชทดังขึ้น ฉันสะบัดใบหน้าออกจากการเกาะกุมก้มลงหยิบมันจากในกระเป๋าออกมาดู

เป็นข้อความ SMS จากเบอร์ที่บาสใช้โทรมา

'ไม่จบง่ายๆ แน่ อย่าเผลอนะนังกีวี่'

ดูจากรูปประโยคน่าจะเป็นผู้หญิงที่เป็นคนส่งมา ฉันกำมือถือแน่น ขบกัดฟันข่มอารมณ์โมโห ไม่เข้าใจว่าทำไมจะต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วย

ความเงียบกินระยะเวลาไม่นาน ก็มีมือใหญ่วางแนบเอวคอดทั้งสองข้างเรียกสติ ฉันจึงเงยหน้าสบตาพี่วินซ์อีกครั้ง เดาว่าเขาคงเห็นข้อความแล้วถึงได้เลิกคิ้วรอ

"ยังไง"

"ไม่ยังไง"

"หืม?" มือใหญ่บีบกระชับให้ฉันสะดุ้งห่อไหล่ทำตัวเล็กลีบ "ไม่อยากให้ช่วยเหรอ"

"อยาก.. แต่วันนี้คงไม่ได้"

เอาล่ะ! ฉันตัดสินใจแบบคนไม่มีสติสตังมันเลย ก็แค่เซ็กซ์ครั้งที่สองแลกกับพวกมันจะออกไปจากชีวิตของฉัน คุ้มนั่นแหละ...คุ้ม

"ทำไม"

"เป็นเมนส์อยู่ อีกหนึ่งอาทิตย์ ถ้าพี่รอไหว.. ก็จัดการพวกมันได้เลย"

ฉันจับมือใหญ่ออกจากเอวแล้วเดินออกมาจากห้องครัว แต่เหมือนว่าจะลืมกำชับบางอย่างกับเขา ฉันหมุนตัวกลับไปอีกครั้ง

"ความลับ พี่ห้ามบอกใครเด็ดขาดนะ"

[Winz Part]

ผมมองตามแผ่นหลังบางที่เดินออกไปจากห้องด้วยความห่วงใยนิดๆ สภาพเละเทะขนาดนั้นยังจะดื้อด้านใส่ผม

เอาเถอะ! น้องตอบตกลงแล้ว ผมได้สิ่งที่ต้องการแล้ว หน้าที่ผมคือจัดการไอ้เวรนั่นกับเมียมันแล้วก็รอให้ครบหนึ่งอาทิตย์ตามเวลาที่กีวี่บอก

อีกวันผมมามหาวิทยาลัยโดยทิ้งเรื่องให้พอลจัดการเรื่องเชิญลูกบ้านห้องหนึ่งออกไปจากคอนโดมิเนียม เนื่องด้วยเหตุผลทะเลาะวิวาทระรานผู้อื่น ในกฏที่ผมเป็นคนร่างในกรณีผู้เช่าคือห้ามก่อกวนและทะเลาะวิวาทตบตี พิสูจน์ตามหลักฐานว่าเป็นเรื่องจริงและเห็นสมควรว่าไม่สามารถอยู่ร่วมกันกับผู้อื่นได้ เป็นเหตุที่ทำให้เมียไอ้นั่นจำต้องย้ายออกอย่างคัดค้านไม่ได้

จบไปหนึ่งเรื่อง แต่เรื่องต่อไปน่าจะหนักเพราะผมดันเจอตอเต็มๆ ไอ้บาสดันเป็นหลานชายรองนายกรัฐมนตรี ผมเพิ่งมารู้จากปากไอ้ไฟหมาดๆ

"ไอ้เหี้ยวินซ์ แนวไหน"

ไอ้มังกรเดินมาถึงโต๊ะด้านหลังตึกคณะก็กระชากมือผมไปดู มันหัวเราะ เพ่งแล้วเพ่งอีกมองดูเล็บของผม

"ยังไงวะทาเล็บ ว่าง?"

ผมพยักหน้าตอบไอ้เก้าไปส่งๆ แต่เหมือนว่ามันจะนึกบางอย่างออกถึงได้นั่งลงด้านข้างจับหมับบ่ายิ้มล้อเลียน

"อ๋อ ที่พยายามดีลน้องคนนั้นไปทำเล็บ.."

"เงียบปาก!" ผมกระซิบบอกไอ้เก้า "ถ้าข่าวรั่วมึงโดนกูแน่"

จะมาเสียงานเพราะเพื่อนไม่ได้เด็ดขาด กว่าผมจะกล่อมเด็กดื้อได้สำเร็จก็แทบลากเลือด ผมชอบมีเซ็กซ์ แต่ผมไม่เคยวิ่งตามใคร ส่วนใหญ่ครั้งเดียวจบไม่ซ้ำสองด้วยซ้ำ กับกีวี่มันบอกไม่ถูก รู้แค่ว่าอยากเห็นรอยสักมินิมอลรูปผลกีวี่ตรงสะโพกมนอีกครั้งหนึ่ง

"อย่างมึงหัดเป็นสายซุ่มไม่น่ารอด นู้น.. มีคนมา"

ผมมองตามที่ไอ้เก้าบู้ยปาก ตรงทางเดินเชื่อมตัวตึกแอมดาวคณะนิเทศศาสตร์กำลังเดินตรงมาทางนี้ ผมจับหมับบ่าไอ้เดย์กับไอ้เก้าที่นั่งอยู่ข้างๆ ตบบ่าพวกมันเบาๆ ฝากฝังงานอย่างรู้กัน

"เดี๋ยวเลี้ยงเหล้าเว้ยพวก ฝากด้วย"

ใบหูได้ยินเสียงเพื่อนด่าตามหลัง แต่ผมไม่คิดสนใจเพราะผมเองก็เบื่อคนที่ชอบแหกกฏข้อตกลง ยามต่างคนต่างพึงพอใจผมจะย้ำชัดเจนเสมอว่าไม่สานต่อ น้อยคนที่จะกลับมายุ่มย่ามกับผม คนที่อยู่เป็นผมก็ต้องขอบคุณจากใจ ส่วนคนที่ไม่เคลียร์ก็ต้องขออภัยที่ผมต้องกากบาทหัวเอาไว้

"อีกเดือนสองเดือนก็เรียนจบแล้ว ทนหน่อยมึง"

พร่ำพูดบอกตัวเองแล้วขับรถออกจากที่จอด เลี้ยวออกมาจากหน้ามหาวิทยาลัยสายตาก็มองไปเห็นกีวี่กำลังเดินอยู่บนริมฟุตบาทกับเพื่อน ผมตบไฟเลี้ยวเข้าจอดข้างทางไม่ห่างจากพวกเธอนัก แต่ไม่คิดลงไปแสดงตัว ทำเพียงมองสำรวจว่าใบหน้าฟกช้ำที่เห็นเมื่อวานเป็นยังไงบ้าง

เพื่อนของเธอกำลังช่วยแปะพลาสเตอร์ยาที่หน้าผากให้ จัดทรงผมให้เข้าที่เข้าทรง เสร็จเรียบร้อยกีวี่ก็ยิ้มจนตาหยียกนิ้วโป้งให้เพื่อนบ่งบอกว่าเธอโอเค

ผมยิ้มให้กับท่าทางสดใสทั้งที่เจ็บตัวทั้งภายนอกและภายใน เออ.. น้องแม่งดื้อ แต่น้องแม่งก็เก่ง เข้มแข็งกล้าเผชิญหน้าและยอมรับความจริง ผมนับถือเลย

มองดูจนพวกเธอควงแขนกันข้ามถนนไปอีกฝั่ง ผมก็เคลื่อนตัวรถไปต่อเพื่อเดินทางไปยังสำนักงานของท่านสส.ผดุงวันย์ ธาราภิรมณ์ บิดาผู้บังเกิดเกล้าที่ยามลูกชายมีปัญหาไม่เคยหันหลังหนี ส่วนลูกทรพีอย่างผมก็บริหารดูแลทรัพย์สินของครอบครัวให้ดีจวบจนรุ่นลูกและหลานตอบแทนท่าน

[Winz End]