อีกครั้งและอีกครั้ง

ผ่านไปหนึ่งสัปดาห์แผลบนใบหน้าก็หายสนิท ฉันยืนมองเรือนร่างเปลือยเปล่าของตัวเองผ่านกระจก ถึงแม้ฉันจะสวย แต่ก็ไม่เคยมั่นใจว่ารูปร่างจะดี การที่พี่วินซ์อยากมีเซ็กซ์กับฉันอีกครั้งจึงมองหาเหตุผลของเขาไม่เจอ

ติ๊ง! เสียงแชทร้องเรียกให้ฉันรีบเร่งแต่งตัว ไม่ต้องหยิบมันมาดูเลยว่าเป็นแชทของใครเพราะมีคนจอดรถรอฉันอยู่ด้านหน้าอะพาร์ตเม้นต์แล้ว และเขาคงจะส่งแชทมาเร่ง

ฉันเลือกสวมใส่เสื้อยืดสีขาวกับกางเกงยีนส์ขากระบอกธรรมดา เดินลงมาที่รถซูเปอร์คาร์คันสีน้ำเงินพร้อมกระเป๋าเป้ที่บรรจุชุดนักศึกษากับหนังสือเรียน

พี่วินซ์ยืนรออยู่ก่อนแล้ว ฉันหันมองซ้ายขวาดูว่ามีใครเห็นเราหรือไม่ แม้ที่นี่จะไม่มีนักศึกษามหาวิทยาลัยเดียวกันพักอาศัยอยู่ แต่เพราะเขาแต่งตัวมาเป็นจุดสนใจเกินไป สวมใส่เสื้อเชิ้ตสีดำกับกางเกงยีนส์สีเข้ม มีพร็อพเป็นแว่นตากันแดด ความหล่อเหลาของเขาเสียดแทงสายตาแม้แต่ฉันเองยังมองอย่างสนใจเลย คนอื่นก็คงไม่ต้องสืบ

"พี่น่าจะบอกเราก่อนจะมา"

"รอได้" เขายิ้มแล้วยื้อแย่งกระเป๋าเป้ของฉันไปถือให้ก่อนจะเปิดประตูรถเชื้อเชิญ

"ชิ! คล่องเชียวนะ" แอบพูดประชด เอาใจสาวดีทุกกระเบียดนิ้วถึงว่าทำไมถูกเรียกว่านักรัก

"กินข้าวก่อนไหม"

รถเคลื่อนตัวออกมาไม่นานพี่วินซ์ก็โยนคำถาม ภายในรถบรรยากาศฟุ้งไปด้วยเพลงรัก ฟังสบายและฉันก็รู้สึกผ่อนคลายเอ่ยตอบด้วยความไม่กลัดเกร็ง

"เรากินมาแล้ว แต่ถ้าพี่จะกินก็แวะได้ค่ะ"

"ถ้างั้นไม่แวะเพราะอยากกินผลไม้"

ฉันชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง "กีวี่?"

"อือหึ"

"พี่เป็นคนตรงดีเนอะ"

"อ้อมค้อมเพื่ออะไร เสียเวลา"

"ถ้าไม่อยากเสียเวลาพี่ก็ควรบอกผลงานที่ไปทำให้เรารู้ก่อน"

"ก็ไม่มีใครไปกวนไม่ใช่เหรอ"

"พี่จัดการได้จริงๆ เหรอคะ จัดการยังไง"

"เอาเป็นว่าจัดการได้แล้วกัน"

มือใหญ่ยื่นมาจับปลายคางมนล็อกให้หยุดนิ่ง ในช่วงจังหวะที่รถติดสัญญาณไฟจราจร พี่วินซ์ก้มหน้าลงมากดจูบริมฝีปากอวบอิ่มของฉัน กดย้ำหนักแล้วทิ้งเอาไว้เฉยๆ ไม่ได้รุกล้ำและไม่ได้ดูดดึงให้ฉันตื่นกลัว เพียงไม่นานเขาก็ผละออกแล้วยิ้มซุกซน

"เตรียมตัวลอกเปลือกกีวี่แล้วป้อนใส่ปากพี่ได้เลย"

"พี่มันน่ากลัวจริงๆ"

พอเห็นว่าฉันแอบสั่นก็มีเสียงหัวเราะขบขันเล็ดลอดออกจากริมฝีปากหนา พี่วินซ์ขับรถต่อ ส่วนฉันเบือนหน้าหนีมองนอกกระจกพยายามข่มความกลัว ความตื่นเต้น กดมันให้ลึกสุดเท่าที่จะทำได้เพราะฉันไม่มีทางคืนคำให้เขาสบประมาทเด็ดขาด

เราเดินจับมือกันขึ้นมาบนชั้นที่สี่สิบสอง ออกจากลิฟต์ฉันก็หยุดเดิน มองเลขชั้นที่ติดอยู่เหนือประตูลิฟต์ด้วยความแปลกใจ

"ทำไมครั้งก่อนถึงไม่ใช่ชั้นนี้คะ"

"เพิ่งนึกได้ว่าเป็นเจ้าของ ทำไมจะต้องไปอยู่แออัดกับลูกบ้านคนอื่น"

เจ้าของจะทำอะไรก็ได้ จะย้ายไปนอนชั้นไหนก็ทำได้ง่ายๆ ฉันพยักหน้ารับรู้ เดินตามหลังเขาต้อยๆ ยิ่งใกล้ถึงห้องหัวใจก็เต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ ประหนึ่งวัวที่ถูกพาตัวไปโรงฆ่าสัตว์ จะหนีก็ทำไม่ได้ ทำได้เพียงทำใจเท่านั้น

ปึง! เมื่อเข้ามาภายในห้องความรู้สึกและบรรยากาศที่เคยสัมผัสก็แปลกไป ห้องนี้ดูกว้างกว่าห้องเดิมของเขาหลายเท่า เขาเรียกว่าอะไรนะ.. ฉันยืนนิ่งครุ่นคิด

อ่อ เรียกว่าเพ้นเฮ้าส์ แต่กว่าจะคิดออกก็มีคนนั่งยองลงก้มถอดรองเท้าผ้าใบสีขาวให้

"ไม่ต้อง เราถอดเอง"

ห้ามไม่ทันแล้ว รองเท้าหลุดออกจากเท้าของฉันเรียบร้อย และแทบจะทันทีที่ลำตัวของฉันลอยหวือจากการโอบอุ้ม พี่วินซ์อุ้มฉันมานอนลงบนโซฟา แนบริมฝีปากเข้าด้วยกันแนบชิด ไม่เหมือนกับตอนอยู่ในรถ ครั้งนี้เขาดูดดึงและสอดเรียวลิ้นเข้ามาเล่นในโพรงปากของฉัน

"อื้อ" ฉันไม่เป็นตัวของตัวเองครางอื้ออึง จูบของเขาทำหัวสมองของฉันขาวโพลน ร่างกายอ่อนแรงและร้อนรุ่ม

อยากมากนักหรือไง ทำราวกับว่าไม่ได้ปลดปล่อยมานาน

จูบดั่งไฟหลอมละลายสติเกิดขึ้นเนิ่นนาน ฉันเคลิบเคลิ้มยากเกินจะต้านทานโอนอ่อนให้พี่วินซ์ทุกอย่าง ไม่ว่าเขาจะจับตรงไหนหรือรั้งเสื้อผ้าของฉันออกจากร่างกายทีละชิ้น ทุกอย่างเกิดจากความเต็มใจทั้งสิ้น กระทั่งเปลือยเปล่าเผยต่อหน้าเขา ฉันเม้มริมฝีปากเบือนหน้าหนีซ่อนความเขินอาย

ครั้งก่อนฉันมึนเมาไร้สติ ครั้งนี้มีครบถ้วนทุกอย่างกระทั่งความรู้สึกแปลกประหลาดที่เกิดขึ้นทั่วร่างกาย ฉันยกสองมือปิดบังเรือนร่างของตัวเอง ทว่าพี่วินซ์กลับจับมือของฉันไปวางแนบหน้าท้องลอนคลื่นของเขาที่แหวกกระดุมเสื้อเผยให้เห็น

รอยยิ้มร้ายที่ผุดพรายบนริมฝีปากหนาบอกให้รู้ว่าเขาพึงพอใจ แต่ฉันกลับรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง มือสั่น หัวใจสั่น ครั้งแรกเลยที่เคยได้สัมผัสเนื้อตัวของผู้ชายจังๆ

"อย่าข่วน"

"โอ๊ะ! ขอโทษค่ะ"

ฉันคงตื่นเต้นไปหน่อยเลยรีบผละมือออก พี่วินซ์ลูบแก้มนวลบอกให้รู้ว่าเขาไม่โกรธ ก่อนจะก้มลงมาจูบเนินอกให้ฉันสั่นสะท้าน วินาทีที่เราสบตากันในระยะใกล้ พลันภาพจำบางอย่างก็แทรกทับ ฉันเคยจดจ้องดวงตาคู่นี้ในอารมณ์ไม่ต่างกันและรู้สึกได้ว่าริมฝีปากของเขาแตะต้องผิวเนื้อของฉันจนร้อนฉ่า ฉันผงกศีรษะมองไปยังจุดที่เขากำลังเล่น พี่วินซ์กำลังจูบรอยสักตรงสะโพกที่บ่งบอกตัวตนของฉัน จูบย้ำมันอยู่หลายครั้งก่อนจะเคลื่อนตัวขึ้นมาจูบริมฝีปากกันอีกครั้ง

"รอยสักน่ารักดี" เขายิ้ม "พี่ชอบว่ะ"

"ไม่ได้สักมาให้พี่ชอบ" ย้อนด้วยความขัดเขิน มันก็แค่รอยสักมินิมอลธรรมดามาสวยอะไรกัน

"แต่สักมาให้พี่เห็นคนเดียว"

ก็ใช่.. มีแค่เขาที่เห็น สองมือของฉันผลักดันบ่าแกร่ง ดีดดิ้นเริ่มเล่นตัว

"พี่ช้า.. เริ่มหมดอารมณ์"

"โทษที สวยไปหน่อยเลยเพลิน"

คนบ้า! ชมสวยมันดื้อๆ เนี่ยนะ

พี่วินซ์รีบร้อนขึ้นมาทันที เขาอุ้มฉันเข้ามาในห้องวางลงบนเตียง ส่วนเขาผละไปถอดเสื้อผ้า สวมใส่เครื่องป้องกันก่อนจะกลับมากดสองขาเรียวแยกกว้าง เขามองตรงนั้น แตะปลายนิ้วลงตรงช่องทางนุ่มนิ่มแผ่วเบาแล้วดึงนิ้วนั้นออกมาใช้ลิ้นปาดเลีย

ยังไปไม่ถึงไหนหัวใจก็จะวาย พี่วินซ์เซ็กซี่และร้อนแรงเกินไปเพียงแค่ขยับตัว

"ทำหน้าดีๆ ไม่เจ็บหรอก"

เชื่อได้เหรอ.. ดูท่าทางหื่นกามของเขาสิ ฉันหลับตาปี๋กัดริมฝีปากตัวเกร็งยามพี่วินซ์จัดการฉันดั่งฆาตกรคนเลือดเย็น แต่เพียงไม่นานบรรยากาศก็วาบหวาบ ร้อนสลับหนาวอยู่แบบนั้น ฉันสำลักอากาศที่หายใจเข้าออกไม่ทัน คอเจ็บเพราะครวญครางเยอะเกินไปและช่วงล่างจะพังเพราะมีคนสะบัดเอวใส่ฉันดั่งคนบ้า