อยากจบแต่ไม่จบ

"บอกแล้วว่าสนุก" พี่วินซ์เอ่ยยิ้มๆ ผละลงนอนตะแคงข้าง ทว่ายังคงทิ้งผิวเนื้อแนบชิดกันไม่ห่าง มือยังซุกซนลูบไล้ตรงสะโพกตำแหน่งรอยสัก

ฉันหอบหายใจจนตัวโยน ยกสองมือเสยผมขึ้นก่อนจะเอี้ยวตัวไปคว้าผ้าห่มมาคลุมร่างกาย

"แต่พี่ก็สนุกเกินไปนะ"

เขาเปลี่ยนถุงยางอนามัยไปถึงสองหน หื่นกามและบ้าระห่ำสุดๆ

"พอแล้วนะ เราเหนื่อย ง่วงนอนด้วย"

"อาบน้ำกินข้าวก่อน"

"ไม่อ่า ง่วงจริงๆ"

ฉันส่งเสียงงอแงแล้วพลิกตัวตะแคงข้างหนีคนหื่น เมื่อคืนฉันนอนน้อยเพราะฝึกเพ้นท์เล็บลายใหม่ๆ ตอนนี้ยังมาถูกสูบพลังงานอีกจึงหลับใหลอย่างง่ายดาย ก่อนหลับรับรู้ได้ว่ามือของพี่วินซ์ลูบศีรษะของฉันสองสามครั้ง ได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศดังติ๊ดๆ จากนั้นก็ไม่รู้สึกตัวอีกเลย

ตื่นขึ้นมาอีกทีก็ตอนเช้า บนเตียงใหญ่มีพี่วินซ์นอนอยู่ข้างๆ และฉันสวมใส่เสื้อยืดตัวใหญ่อยู่

"นอนยาวเหมือนตายเลยแหะ"

ฉันบ่นแล้วลุกจากเตียงนอนไปนอกห้องนอน หยิบกระเป๋าเป้ที่วางอยู่บนโซฟามาเข้าห้องน้ำ ฉันมีเรียนตอนสิบเอ็ดโมง ห้ามขาดลามาสายเด็ดขาดด้วย

"รีบไปไหน" ออกมาจากห้องน้ำก็เจอพี่วินซ์ยืนหน้าง่วงรออยู่

"เรามีเรียน ทำไมพี่ไม่รีบล่ะ ไม่มีเรียนหรือไง"

"วันนี้ฟรี เดี๋ยวพี่ไปส่ง"

"ส่งไม่ได้สิ เราบอกแล้วไงว่าความลับ" ฉันก้มเก็บเสื้อผ้าที่หล่นกระจายพื้นมายัดใส่ในกระเป๋าเป้ ปากพูดเรื่องต่อไปที่คิดมาตั้งแต่ในห้องน้ำว่าต้องคุยให้รู้เรื่อง "ถึงจะแลกกับเซ็กซ์แต่ก็ขอบคุณนะคะที่พี่ช่วยเรื่องสองคนนั้น หวังว่ามันจะไม่หวนมากวนใจเราอีก"

"จะหยุดเหรอ"

"หยุดอะไรคะ" ฉันเงยหน้าขึ้นมองเขา

"พี่หมายถึงจะจบกันแค่ครั้งนี้เหรอ"

"อื้อ ผลประโยชน์ต่างตอบแทน ก็จบแล้วไงคะ"

พี่วินซ์ยืนเท้าสะเอวยกมือยีผมคล้ายกับว่าหงุดหงิด มันควรเป็นแบบนั้นอยู่แล้วนี่จะมาหงุดหงิดทำไม ยังไม่ทันได้คุยอะไรต่อเสียงกริ๊งหน้าห้องก็ดังขึ้น เขาเดินดุ่มๆ ออกไปทันที ฉันเลยต้องรีบซ่อนตัวอยู่ภายในห้องนอนเงียบๆ เพราะไม่รู้เลยว่าใครมา

ผ่านไปราวห้านาทีฉันก็แง้มประตูออกดู ตรงห้องครัวมีพี่วินซ์ยืนอยู่กับพี่มังกรเพื่อนของเขา คนทั้งคู่กำลังสนทนาบางอย่างอยู่และไม่มีใครสนใจจะมองมาทางนี้ ฉันเลยใช้โอกาสนี้วิ่งปรู๊ดออกมาจากห้องนอนสวมใส่รองเท้าลวกๆ แล้วออกมาจากห้องของเขาอย่างรวดเร็ว

ฟู่! ฉันเป่าลมออกจากปากโล่งใจ หวังว่าพี่มังกรจะไม่ทันมองว่าใครที่วิ่งออกมา

วันนี้ฉันโดยสารรถแท็กซี่มาที่มหาวิทยาลัย รีบวิ่งเข้าไปในห้องเรียนที่มีป่านนั่งรออยู่

"แกกดลิปสติกแบรนด์นี้หรือยัง ลดราคาตั้งยี่สิบเปอร์เซ็นต์"

นั้งปุ๊บป่านก็ยื่นมือถือมาให้ดู เพื่อนของฉันเป็นพวกคลั่งของเซลล์ อะไรลดราคาล้วนดึงดูดใจรวมถึงดึงดูดเงิน

"ฉันไม่ชอบลิปแมสน่ะ ปากแตกระแหงไม่ไหว"

ป่านพยักหน้าแต่แล้วก็นิ่งอึ้งไป สายตาของป่านจ้องมองตรงหลังใบหูของฉันที่วันนี้เห็นเด่นชัดเพราะรวบผมมา

"จ้องอะไร อย่าบอกนะว่าหิวจนจะกินหูฉันน่ะ"

ฉันรีบตะครุบหูตัวเอง แต่ป่านก็ดึงมือออกแล้วใช้นิ้วชี้จิ้มก่อนจะเขี่ยไปมา

"รอยอะไร แดงๆ ช้ำๆ"

เฮือก! รอยแดงช้ำเหรอ

กรี๊ด! ไอ้พี่วินซ์มันเล่นฉันแล้วไง ตอนเข้าห้องน้ำเห็นว่ารอยส่วนใหญ่อยู่ตามหน้าอกกับสะโพก นี่แอบมาฝากเอาไว้หลังใบหูเนี่ยนะ

"ฉันเกาน่ะสิ ตัวอะไรกัดก็ไม่รู้"

"เหรอ.. นี่ถ้าแกมีผัว ฉันจะคิดว่าถูกผู้ชายดูดมาน่ะ"

"ถ้ามีฉันจะไม่ให้ดูดแค่นี้หรอก ดูดยันนิ้วโป้งเท้านู้นแหละ"

"ถ้างั้นก็บุญไอ้บาสมันแล้วล่ะ"

"แกอย่าพูดถึงมันสิ หงุดหงิดเลยเนี่ย"

ฉันแกล้งทำฟึดฟัดแล้วดึงรั้งยางมัดผมออก เกลี่ยเส้นผมให้ปกปิดใบหูและลำคอ เดี๋ยวจะส่งข้อความไปด่าสักหน่อย เกือบทำฉันซวยจนได้

@ผับแห่งหนึ่ง

ตั้งใจว่าจะงดแอลกอฮอล์ยาวๆ แต่ดันถูกเพื่อนร่วมสาขาลากมาฉลองวันเกิด ปฏิเสธไม่มาก็ถูกเพื่อนสาปให้ตกนรกอเวจี ฉันเลยตั้งใจว่าจะมานั่งสวยๆ สักสองชั่วโมงแล้วจะกลับ

แต่นั่งไปนั่งมาก็ดันลุกขึ้นเต้น แน่นอนว่าฉันเมา ทว่าเพียงนิดเดียวเท่านั้น ยังมีสติรับรู้ได้ว่าในมือที่ถืออยู่คือแก้วเหล้าผสมน้ำอัดลม

"กีวี่" แขนของฉันถูกพิทเพื่อนในสาขาดึงรั้งให้หยุดเต้น เขาชี้ไปที่โต๊ะหนึ่งซึ่งมีผู้ชายยืนอยู่สามคน "ไอ้เสื้อดำชื่อดิม ขอเบอร์แก"

"ยังไม่เข็ดเหรอ" ฉันถามเสียงยานคาง

"หมายถึงมันหรือแก"

"ฉันไง ยังไม่เข็ดเหรอ ให้ไอจีไปแล้วกัน เบอร์โทรสงวนให้แค่ลูกค้าทำเล็บ"

"โอเค"

พิทรับเรื่องแล้วเดินไปที่โต๊ะนั้น ผู้ชายเสื้อดำคนนั้นยกแก้วเหล้าขึ้นยิ้มทักทาย ฉันก็เลยยกกลับบ้างก่อนจะกระดกดื่ม ไม่นานมือถือในกระเป๋ากระโปรงยีนส์ก็สั่นสะเทือน ฉันคิดว่าเป็นดิมที่ส่งแชทมา แต่กลับเป็นคนที่ไม่เจอะเจอหน้ามาหนึ่งอาทิตย์แล้วเห็นจะได้

WinSW : เต้นเบาๆ นมจะหก

ฉันเงยหน้าขึ้นมองซ้ายมองขวามองหาพี่วินซ์ เขาอยู่ที่นี่เหรอ ยังไม่ทันเจอก็มีอีกข้อความเข้ามา

WinSW : ซื้อกระโปรงช่วงเซลล์หรือไงเขาถึงให้มาครึ่งเดียว

กวนตีน!! นิ้วมือฉันพิมพ์ขยุกขยิกตอบกลับทันที

KeeWeeja : มีของดีก็ต้องโชว์สิคะ ดีลได้หนึ่งคนล่ะนะ สวยก็งี้

กดส่งไปให้พี่วินซ์ปุ๊บ..

พรึบ! จู่ๆ เสียงเพลงก็หยุดลงและไฟก็ดับมืดสนิท เสียงฮือฮาผสมเสียงกรีดร้องของผู้คนที่ตกใจดังระงม ฉันเองก็ตกใจ ใช้ไฟฉายสาดส่องหาป่าน แต่ก็ต้องตกใจยิ่งกว่าเมื่อลำตัวลอยหวือขึ้นจากการโอบอุ้มของใครสักคน กลิ่นน้ำหอมแสนคุ้นเคยไม่ต้องให้ฉันสงสัยหรือตกใจว่าเป็นใคร เมื่อพบแสงสว่างของลานจอดรถก็ได้เห็นใบหน้าของเขาเต็มตา พี่วินซ์จับฉันยัดใส่ในรถแล้ววิ่งมาประจำที่คนขับอย่างรวดเร็ว

"ทำอะไรของพี่"

"ตำรวจจะมา รีบไปก่อนเถอะ"

"จะ จริงเหรอแล้วเราจะโดนอะไรด้วยเหรอพี่ อายุยี่สิบเอ็ดแล้วนะ"

ฉันยกมือทาบอกตกใจ นานครั้งจะเข้าผับบาร์ไม่รู้ด้วยว่าตำรวจจะเข้ามาค้นหาอะไรแล้วจับใครบ้าง

"จับหมดไม่สนลูกใคร"

เขาหันมาตอบก่อนจะพารถเคลื่อนตัวออกจากที่นี่อย่างรวดเร็ว

"ไม่ได้สิพี่วินซ์.. จับมั่วๆ ไม่ได้นะ ไม่ได้ทำอะไรผิดกฏหมายสักหน่อย"

"พี่ไม่ได้บอกว่าตำรวจจะเป็นคนจับหนิ"

พี่วินซ์จับปลายคางของฉันอย่างที่ชอบทำ เขายิ้มซุกซนที่ฉันรู้สึกว่ามันแปลกๆ ครั้นเขาเฉลย..

"พี่ต่างหากที่จะจับ.. จับถอดกระโปรงเนี่ย ใส่มาได้ไงวะ อย่างกับกระโปรงหมา"

มือฉันตะปบข่วนหน้าอกคนนิสัยไม่ดีทันทีที่ฟังจบ

"แล้วพี่ยุ่งอะไรด้วย เราจะโชว์ก้นพี่ก็ไม่มีสิทธิ์มาอุ้มเราออกมาแบบนี้ ไม่มีสิทธิ์อะไรเลย" แถมยังเล่นใหญ่ปิดไฟปิดเพลง เขาทำได้ยังไง

ความเร็วของตัวรถเพิ่มมากขึ้น ฉันกอดเข็มขัดนิรภัยแน่นหายใจเข้าออกแรงๆ อย่างตื่นกลัว ไม่รู้เลยว่าทำไมจู่ๆ เขาถึงได้เหยียบคันเร่งเพิ่มความเร็ว แต่ฉันกลัว ฉันไม่ชอบเลย

"จอดให้เราลง.. ถ้าพี่อยากตายก็ตายไปคนเดียว"

เฟี้ยว! เอี๊ยด! รถจอดนิ่งสนิทเข้าข้างทางในจุดที่มีไฟเพียงน้อยนิด มือใหญ่ของพี่วินซ์วางลงบนหน้าขาของฉันบีบเบาๆ

"ขอโทษ"

"พี่มันนิสัยไม่ดี"

ฉันเปิดประตูรถ แต่พี่วินซ์ยื่นมือมาดึงประตูปิดลง จับปลายคางของฉันให้หันหน้าไปหาอีกครั้ง

"ไปค้างด้วยกันไหม"

"ไม่!"

"ถ้างั้นเดี๋ยวไปส่ง"

"พี่ต้องการอะไรจากเรา ที่เราตกลงกันมันจบแล้วนะ"

เขาชูมือข้างขวาขึ้นมา หันเล็บให้ดู "อยากทำเล็บ มาเปลี่ยนลายให้หน่อย"

"เดี๋ยวเราส่งพิกัดร้านอื่นให้ พี่ไปทำร้านนั้นเถอะ"

"ไม่เอา จะเอาช่างคนนี้"

น้ำเสียงและแววตาจริงจังทำให้ฉันไม่กล้าขยับปากพูดต่อ งานบริการที่ดีไม่ควรปฏิเสธ แต่ฉันไม่อยากเอาตัวเองเข้าใกล้เขาอีกแล้วเพราะฉันพูดได้ไม่เต็มปากว่า..ไม่รู้สึกอะไรที่เรามีเซ็กซ์กัน

"ได้.. โปรโมชั่นสำหรับพี่คนเดียว ราคาคูณสิบ"

"ให้ยี่สิบเลย เลิกเรียนก็มาที่ห้องหรือจะให้ไปรับ"

"ไม่ต้อง" ฉันจับมือของเขาออกจากปลายคาง ทำหน้าบึ้งไม่พอใจ "ถึงเป็นเรื่องทำเล็บก็ห้ามให้ใครรู้"

"ทำไมจะต้องขนาดนั้น"

"เพราะเราไม่อยากให้คนอื่นมาคิดว่าเราเป็นของเล่นของพี่ไง"

"ไม่ใช่ซะอย่าง ใครคิดก็ช่างแม่งดิ"

"ถ้าพี่ไม่โอเค เราก็ไม่ไป"

"โอเค!" พี่วินซ์ผละออกหันไปทุบพวงมาลัยรถแรงๆ หนึ่งครึ่งระบายอารมณ์ที่จู่ๆ ก็กรุ่นขึ้นมา เป็นอะไรของเขา ทำตัวแปลกๆ

"พรุ่งนี้เจอกันให้คูณสามสิบเลย แต่ต้องหอบเสื้อผ้ามานอนค้างด้วย"

สิ้นประโยครถก็เคลื่อนตัวไปต่อ ครั้งนี้ไร้เสียงโต้ตอบของฉันเพราะกำลังคำนวณว่าคูณสามสิบมันกี่บาท ถ้าพลั้งเผลอเสียท่าคนหื่นจะคุ้มค่าไหม ฉันหันไปมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของพี่วินซ์ รวยนักใช่ไหม ถ้างั้นคูณห้าสิบก็อาจจะคุ้มค่ากว่าก็ได้