น้องคนสวย

[Win Part]

สถานที่ที่ผมมักชอบมาเยือนคือสนามแข่งรถของไอ้ไฟ ผมรักความเร็วรักการแต่งรถพอๆ กับการชอบมีเซ็กซ์

หลังจากที่ขับรถวนอยู่ในรันเวย์ถึงสามรอบก็พารถมาจอดนิ่งสนิทอยู่หน้าสำนักงาน ไม่ต้องเอาตัวเองเดินเข้าไปด้านใน ไอ้ไฟก็เป็นคนเสนอหน้าออกมาต้อนรับเอง

"มีลูกบ้านขายห้องอีกไหมวะ กูจะจิ้มสักสองห้อง"

ไอ้ไฟยื่นไฟแช็กให้ผมใช้จุดบุหรี่ ผมรับมันมาใช้งาน สูดควันเข้าปอดผ่อนคลายหัวสมองที่วันนี้ใช้ไปกับการแก้ไขปัญหาผู้เช่าห้องพักในคอนโดมิเนียมของผมทะเลาะกัน

"รวยเอาๆ เดี๋ยวพ่อมึงจะโดนสอบ"

ผมแกล้งว่าลูกชายนักการเมืองเบอร์โตที่ทำอะไรก็รุ่งจนมีเงินมาเหมาซื้อห้องว่างรวดเดียวห้าห้อง ไม่รวยคงทำไม่ได้

"ทีพ่อมึงยังไม่โดนสอบเลยนี่หว่า พ่อกูก็ฉลุย"

เสียงหัวเราะของผมลอยไปตามลม พ่อของผมเองก็เป็นนักการเมืองเหมือนกัน เป็นแบบขาวสะอาดทุกอย่างตรวจสอบได้ คอนโดมิเนียมโครงการหนึ่งที่ถูกโอนย้ายมาเป็นชื่อของผมและปัจจุบันเป็นผมที่ควบคุมดูแลก็ขาวสะอาดตรวจสอบได้เช่นกัน

“เดี๋ยวพรุ่งนี้ช่วงบ่ายกูส่งไลน์มาบอก ขอไปเช็คก่อนว่ะ มีคนมารีวิวคอนโดกู คนเลยแห่มาจองกันเพียบ”

“จบนี่กลับเลยไหมหรือต้องไปเมาให้เสี้ยนก่อน”

“ไม่ว่ะ จะกลับไปนอนแล้วไอ้เหี้ย วันนี้ยุ่งทั้งวัน”

บุหรี่ถูกโยนลงพื้นก่อนผมจะใช้รองเท้าหนังหัวแหลมบดบี้ให้ไฟมอดดับ แต่ยังไม่ทันยกเท้าออกจากจุดนี้ ก็อยากจะยกมันถีบหน้าไอ้ไฟเมื่อมันเอ่ยประโยคถัดมา

“อดเสี้ยนเลยงั้น ไม่เมาไม่เสี้ยน ที่ต้องหาเรื่องเมาเพราะอยากเสี้ยน”

“ไม่เมาก็เสี้ยนได้เว้ย ไม่เหมือนมึงที่กว่าจะหาสาวเสี้ยนได้ก็แทบจะไข่ฟ่อ”

“แรงไอ้สัส”

ผมหัวเราะร่าอย่างผู้ชนะเมื่อไอ้ไฟเสียงอ่อนยอมแพ้ ที่บอกว่ามันหาสาวไม่ได้เพราะวันๆ เอาแต่ทำงาน เลิกเรียนก็มาขลุกตัวอยู่ที่นี่ วันหยุดก็อยู่ที่นี่อีกเช่นกัน ในหัวสมองมันมีแต่เงินกับธุรกิจ มีผู้หญิงมาหว่านเสน่ห์ก็ชอบไปทำหน้าโหดใส่เขา ใครนอนกับมันก็คงกลัวว่าจะถูกฆ่าปาดคอหลังเสร็จภารกิจ แต่เห็นว่าช่วงนี้มีคนร้องอยากมาเป็นเด็กมันอยู่ น่ารักน่าหยิกซะด้วย ไม่รู้ว่ามันจะเอาหรือไม่เอา ส่วนผม..

ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนแชทไลน์ดังขึ้น ผมไม่รีรอจะหยิบมือถือขึ้นมาเปิดดูแชทไลน์ของพอลลูกน้องที่ผมไหว้วานให้มันหาข้อมูลของผู้หญิงคนหนึ่ง ผมไล่สายตาอ่านคร่าวๆ แล้วเก็บมือถือยัดใส่กระเป๋า ร่ำลาไอ้ไฟแล้วขับรถกลับมายังคอนโดมิเนียม

ข้อมูลสำคัญก็ต้องเอาไว้นอนอ่านสบายๆ อาบน้ำเสร็จเรียบร้อยมาทิ้งตัวลงนอนบนเตียงนอน หยิบมือถือขึ้นมาดูแชทของพอลอีกครั้ง

"กีวี่?" เพียงแค่ชื่อของบุคคลในข้อมูลก็ทำให้ผมสนใจขึ้นมา สายตาไล่อ่านต่อ "เรียนบริหารปีสาม เจ้าของแอคเคาน์ทวิตเตอร์ @Keeveeja ที่เพิ่งโพสต์คลิปสยิวไปหมาดๆ เฮ้ย! คลิปกูไหมวะ"

ผมกดออกจากไลน์แล้วเข้าไปดูในทวิตเตอร์ค้นหาชื่อของเธอ สิ่งแรกที่เด้งขึ้นมาคลิปสยิวตามข้อมูล ซูมขยายดูจนมั่นใจว่าไม่ใช่ตัวเองก็โล่งใจ อีกอย่างในคลิปคือในรถซึ่งผมไม่ชอบพื้นที่คับแคบแบบนั้น ที่น่าสนใจคงจะเป็นแคปชั่น

'แฟนบอกออกมาสูบบุหรี่ แต่ดันมาควบม้ากับใครก็ไม่รู้ น่ารักจัง'

ยอดไลค์ ยอดรีทวีตเยอะมากจนผมขนลุก แต่ที่ทำให้ขำออกมาได้คือแคปชั่่น

น่ารักเหรอ.. ถ้าหมายถึงเธอก็ใช่อยู่

ผมกลับเข้าไปอ่านข้อมูลของกีวี่ต่อ เธอมีแฟนมาสามคนรวมถึงไอ้คนเลวระยำที่นอกใจคนล่าสุด

"ก็เคยมีแฟนมานี่หว่า ทำไมถึง..ซี้ด!"

นึกถึงค่ำคืนนั้นที่ผมจอดรถรับผู้หญิงคนสุดท้ายที่ยืนอยู่บนริมฟุตบาทขึ้นรถพามาที่นี่ร่างกายก็ร้อนรุ่มขึ้นมา เธอมึนเมา แต่ยังคุยรู้เรื่อง สาบานเลยว่าผมไม่ได้บังคับขืนใจเธอแต่อย่างใด เราตกลงกันเรื่องเงินค่าบริการจบที่สามพันบาท น้องคนนั้นหรือกีวี่ตอบสนองความต้องการของผมได้ดี.. ดีซะจนผมแทบไม่อยากหยุดตัวเอง ทิปที่ให้เกินไปสองพันคือความพึงพอใจแบบสิบเต็มสิบ และผมยังรับรู้ได้ด้วยว่าเธอสดสะอาดแค่ไหน คงเป็นเพราะสัญชาตญาณหรือตัวตนที่ซุกซ่อนอยู่ลึกๆ ทำให้กีวี่แสดงออกด้วยภาษากายว่าเธอนั้นก็ชื่นชอบเซ็กซ์อยู่ไม่น้อยหมือนกัน

ผมไล่สายตาอ่านจนถึงข้อมูลสุดท้าย เธอมีงานอดิเรกเป็นการหารายได้จากการเพ้นท์เล็บเพราะเป็นคนรักสวยรักงาม ผมยกนิ้วมือของตัวเองขึ้นมาดู จู่ๆ ก็อยากรู้ขึ้นมาว่าหากมีสีสันลวดลายจะเป็นยังไง

[Winz End]

ปกติแล้วฉันเปิดจองคิวทำเล็บแค่วันเสาร์อาทิตย์ แต่หากวันธรรมดาเลิกเรียนเร็วฉันก็ไม่เกี่ยงที่จะรับงาน วันอังคารเลิกเรียนตอนบ่ายโมงจึงเดินทางมาที่คาเฟ่แมวแห่งหนึ่งพร้อมกับอุปกรณ์ในกระเป๋าเป้

"พี่ออมสิน วี่มาแว้ว"

ฉันเอ่ยทักลูกค้าด้วยความเป็นกันเอง ก่อนจะนั่งลงฝั่งตรงข้ามพี่ออมสินรุ่นพี่ปีสี่ เธอเรียนคณะศิลปศาสตร์ แต่ที่มารู้จักกันเพราะพี่ออมสินเป็นลูกค้าประจำของฉันมาหนึ่งปีแล้ว

"พี่ไม่รีบ ไม่ต้องวิ่งหรอก"

"เผื่อพี่ออมสินรีบไง รับงานหรือเปล่าคะ" งานที่ว่าคืองานแฟนเดย์ รายละเอียดฉันไม่รู้อะไรมาก รู้แค่ว่ามันช่วยทำเงินให้พี่ออมสินมีใช้จ่ายในชีวิตประจำวันได้

"ฟรีจ้ะ ถึงมีเวลามาทำสวย"

"ว่าแต่ทำที่นี่ได้ใช่ไหมคะ ไม่มีปัญหาแน่นะ"

ฉันมองไปรอบๆ คาเฟ่ เคยได้ยินข่าวที่ว่าลูกค้าให้ช่างเพ้นท์เล็บมาทำเล็บที่คาเฟ่แล้วถูกเจ้าของร้านโวยอย่างหนักถึงความไม่เหมาะสม ฉันไม่อยากถูกสังคมดราม่าใส่จึงต้องถามเอาไว้ก่อน

"เจ้าของเขาอนุญาตแล้วล่ะ"

"แหนะ! สนิทกับเจ้าของน่าดู"

พี่ออมสินยักไหล่ ยิ้มแป้น แต่เพราะแก้มแดงๆ ที่จู่ๆ ก็ขึ้นสีระเรื่อบอกให้รู้ว่าสนิทที่ว่าคงเป็นเรื่องจริง

ลวดลายที่พี่ออมสินเลือกมาเป็นแบบไม่ยากนัก เธอเป็นสายหวานสดใส จึงเน้นโทนสีเหลืองกับสีขาวและดอกเดซี่

"เรียนจบเปิดร้านได้เลยนะเนี่ย ฝีมือดีขึ้นทุกครั้งเลย"

"ยังไม่มีในหัวเลยค่ะ วี่กลัวมันไปไม่รอดเลยไม่อยากคิดเพราะมันไม่ใช่แค่เปิดร้าน ค่าโน้นค่านี้อีกเยอะแยะ"

"นี่ขนาดไม่คิดนะ"

ฉันยิ้ม "คิดนิดหนึ่งก็ได้ค่ะ ถ้าจะเปิดคงกลับไปเปิดที่เพชรบูรณ์ค่ะ ไม่ต้องเช่าที่"

"ก็ดี.."

กรุ๊งกริ๊ง! เสียงกระดิ่งหน้าประตูร้านดึงสายตาของพี่ออมสินให้หันมอง เธอยิ้มให้คนที่ก้าวขาเข้ามาทันที ฉันเลยหันไปมองบ้าง แต่แล้วก็ต้องฉงนเพราะผู้ชายคนนั้นคือพี่เก้าวิศวะไอที หรือพวกเขาจะมีซัมธิงกัน รอยยิ้มที่มีให้กันถึงได้หวานหยดขนาดนี้

"ไม่คิดว่าพี่เก้าจะสายคาเฟ่แมว" เป็นฉันที่เอ่ยถาม

"เขาชอบแมวและเขาก็เป็นเจ้าของที่นี่"

ฉันร้องอ๋อทันที ที่ว่าขออนุญาตเจ้าของแล้วที่แท้ก็คนนี้นี่เอง

กรุ๊งกริ๊ง! กระดิ่งหน้าประตูดังขึ้นอีกครั้ง ฉันหันมองอย่างช่วยไม่ได้ ทว่าหัวใจก็กระตุกและรีบดึงสายตากลับคืนมาหยุดที่เล็บมือของพี่ออมสิน

ทำไมต้องมาเจอพี่วินซ์ตอนนี้ด้วยนะ!

ใช่สิ! ก็นี่มันคาเฟ่เพื่อนของเขา เขาจะมาก็ไม่แปลก แต่มันแปลกที่เขาดันมองมาที่ฉันเป็นอันดับแรกตั้งแต่ก้าวขาเข้ามา