นักรักตัวยง

[Winz Part]

ไอ้เก้าบ่นเหงาผมเลยชักชวนมันมานั่งดื่มด้วยกันที่ผับเพราะผมเองก็ชักจะเหงาๆ อยู่เหมือนกัน ผมมองไปยังผู้หญิงกลุ่มหนึ่งในขณะที่ยกแก้วเหล้าขึ้นจิบ มีหนึ่งคนยิ้มให้ผม ผมก็เลยยิ้มตอบพร้อมกับที่เท้าถูกปลายเท้าของไอ้เก้าสะกิด

"จะดีลเหรอวะ"

"ไม่ว่ะ" ผมเบือนหน้ากลับมามองผู้คนที่เต้นกันอยู่ตรงหน้า

"แปลก ปกติมึงเก็บเรียบตลอด เครียดเคลียร์งาน?"

"งานเคลียร์จบแล้ว เฉียดเกียรตินิยมขนาดนั้นเอาไรมาเครียดวะ กูก็แค่เบื่อๆ"

"มึงเล่นงานคนซะยับยังมีอะไรให้น่าเบื่ออีกเพื่อน"

ท่อนแขนของไอ้เก้าพาดผ่านบ่าของผม ก่อนจะหยิบแก้วเหล้ามาชนกัน ช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมาผมยุ่งๆ เกี่ยวกับการจัดการคนให้มังกร รวมถึงจัดการคนในฝั่งของผม

เริ่มจากผู้หญิงที่อดีตเคยเป็นลูกบ้านในคอนโดมิเนียม เธอถูกลูกน้องของผมนำหลักฐานเมื่อครั้งเข้าไปเที่ยวสถานบันเทิงแห่งหนึ่งแล้วสูบบุหรี่ ข่มขู่เธอไปว่าถ้าไม่อยากให้ภาพหลุดไปถึงพ่อกับแม่ก็เลิกวุ่นวายกับกีวี่ ตั้งแต่วันนั้นเธอก็หายไปทันที

ส่วนไอ้บาสหลานชายนายกรัฐมนตรี ถ้าจะเล่นงานมันคงต้องทำอะไรให้รัดกุมและหลักฐานชัดเจน ผมจึงใช้ความรู้ที่ร่ำเรียนมาเจาะและเสาะหาจนพบว่ามันเกี่ยวข้องกับเว็บพนันออนไลน์ที่ช่วงนี้ทางตำรวจกำลังปราบปรามอย่างหนักหน่วง

อย่าถามหาอำนาจของพ่อผมตอนนี้ บังเอิญมากที่พรรคของพ่อหนุนนำฝั่งรองนายกรัฐมนตรีคนนั้นอยู่ ท่านจึงทำอะไรไม่ได้มากนอกจากหนุนหลังผมเพียงเงียบๆ พอได้ข้อมูลผมก็ส่งไปให้ทางตำรวจโดยซุกซ่อนตัวตนทั้งหมดเอาไว้ เห็นว่าช่วงนี้มันวิ่งวุ่นเพราะถูกตำรวจเรียกตัว

สมน้ำหน้าแม่ง! ปล่อยให้เมียมาตบยัยเด็กดื้อของผม ก็ต้องสนองคืนอย่างหนักแบบนี้นั่นแหละ

"นั่นน้องช่างทำเล็บนี่หว่า สงสัยจะเมา"

ประโยคของไอ้เก้าดึงความสนใจของผมให้มันไปทางฝั่งขวามือ มีกลุ่มแก๊งหนึ่งกำลังเต้นกันอยู่

พลันคิ้วก็กระตุก มือกำแก้วเหล้าแน่นโดยไม่รู้ตัว ก็ตั้งใจว่ากลับถึงคอนโดมิเนียมจะส่งแชทไปหยอดกีวี่เล่นก่อนนอนอยู่เหมือนกันเพราะตั้งแต่วันที่เธอหนีกลับไป ผมก็ยุ่งๆ จัดการเรื่องนั้นเรื่องนี้เลยยังไม่ได้คุยกัน

แต่นี่.. เสื้ออะไรวะนั่นตัวโคตรเล็ก นมจะทะลักออกมาอยู่แล้ว กระโปรงอีก.. เสื้อหมาของแม่ผมยังใหญ่กว่านั้นเลย

"กูว่ามึงดูสนใจคนนี้เป็นพิเศษนะ"

"ก็สนใจอยู่.. มึงรู้จักเจ้าของผับใช่ไหม"

"พี่เขยกู จะป่วนอะไร"

"ตัดน้ำตัดไฟสักห้านาที ค่าเสียหายเท่าไหร่ลงบิลมาเก็บ"

ไอ้เก้าถอนหายใจ ก่อนจะเดินไปจัดการตามที่ผมสั่ง ส่วนผมก็หยิบมือถือขึ้นมาส่งข้อความแชทไปหยอดแม่เด็กดื้อเสียหน่อย...

แต่หยอดไม่พอ ผมยังพากีวี่ออกมาจากผับได้ในเวลาไม่นาน ระหว่างทางเรียกว่าเราทะเลาะกันไหมผมก็ไม่แน่ใจ แต่ผมรู้สึกหงุดหงิดตลอดยามเธอเอ่ยปากว่า 'ความลับ' ทำเหมือนกับว่าได้กับผมแล้วมันผิดนักหนา แล้วใครกันที่มันจะเอาไปพูดว่าเธอเป็นของเล่นของผม อย่าให้รู้เพราะผมจะเอากรรไกรไปตัดปากให้ขาดย่อยยับ

อีกวันผมลุ้นอย่างใจจดจ่อว่ากีวี่จะมาตามที่คุยกันไว้หรือไม่ สาบานเลยว่าผมไม่เคยเป็นแบบนี้ คิดเสมอว่าทิ้งความสนใจเอาไว้ที่คนๆ เดียวมันน่าเบื่อ แต่ตั้งแต่คืนนั้นที่ได้ชิมกีวี่รสหวาน ผมถึงเพิ่งรู้ว่าผลไม้ชนิดนี้มันก็อร่อยดีนี่หว่า แม้ตอนที่ผลไม้มีสติจะดื้อเอามากๆ ก็ตาม แต่ผมก็ชอบที่บางครั้งก็ขม บางครั้งก็หวาน บางครั้งก็เปรี้ยวเข็ดฟัน อย่างหลังน่าจะชอบมากเป็นพิเศษถึงขั้นยอมเป็นพริกเกลือให้กีวี่จิ้มคนเดียว

ติ๊ง! นั่งรอนอนรออยู่ในห้องทำงานชั้นหนึ่งของตัวอาคารนานสามชั่วโมง ในที่สุดก็มีข้อความแชทจากกีวี่ส่งมา ผมรีบเอาตัวเองโผล่หน้าออกมาจากห้อง พอเห็นว่าคนตัวเล็กสะพายเป้ใบคุ้นตายืนอยู่ด้านหน้าลิฟต์ จากที่หนักอึ้งในอกก็เบาบางลงทันที

[Winz End]

ก็ไม่ได้มีปัญหาทางการเงิน แต่ฉันดันเสียดายเงินคูณสามสิบของพี่วินซ์ นั่งคิดนอนคิดตีลังกาคิดว่าจะเอายังไง รู้ตัวอีกทีก็สะพายกระเป๋าเป้มาหาเขาจนได้

ส่งข้อความไปไม่นานพี่วินซ์ก็ออกมาจากห้องที่อยู่หลังเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ ช่วงนี้เขาคงชิลเพราะใกล้เรียนจบเข้าไปทุกที ถึงได้อยู่ที่นี่มากกว่ามหาวิทยาลัย

"กินข้าวก่อนไหม"

"ไม่ค่ะ"

"สั่งขึ้นไปกินข้างบนแล้วกัน"

เอ้า! ก็พูดว่าอยู่ไม่กิน คัดค้านอะไรเขาไม่ได้เพราะเพียงขึ้นมาถึงบนห้อง อาหารก็ขึ้นมาส่งตามหลังติดๆ

พี่วินซ์เอาอาหารมาวางลงบนโต๊ะในห้องครัว กลิ่นของมันดึงขาของฉันให้เดินตามเข้าไปเลียบๆ เคียงๆ มอง

"สเต็กเนื้อกับหมู หมูของน้อง.."

"เราบอกว่าไม่กินไง พี่กินเถอะ เดี๋ยวเราไปนั่งรอตรงโซฟา"

มาทำเล็บให้เขา ใครจะมีหน้าไปกินอาหารของลูกค้า ฉันส่งยิ้มจางๆ ให้เขาที่ทำหน้าดุ ก่อนจะเดินมานั่งลงบนพื้นพรมตำแหน่งเดิม เอาอุปกรณ์ออกมาวางเรียงทีละชิ้นอย่างใจเย็น ไม่นานพี่วินซ์ก็เดินออกมาจากห้องครัว เข้าไปในห้องนอนแล้วออกมาในสภาพไม่เหมือนเดิม

"แต่งตัวให้เรียบร้อย" ฉันตะโกนออกไปหวังหยุดขาของเขา ใส่แค่กางเกงบ็อกเซอร์มาตัวเดียว เดี๋ยวก็ไม่ได้ทำเล็บ

"แบบนี้เรียบร้อย ถ้าไม่เรียบร้อยต้องไม่ใส่อะไรเลย"

เขานั่งลงบนโซฟา ยิ้มซุกซนก่อนจะโน้มลงมาฉวยโอกาสจุ๊บหน้าผากของฉัน

"พี่.."

"ไม่เจอตั้งหลายวัน คิดถึงว่ะ"

"อะ อะไรของพี่"

แก้มร้อนเหมือนเอาไฟมาจี๋ในทันที คิดถึงอะไรของเขา เป็นอะไรกันถึงต้องมาคิดถึง

"ก็คิดถึงไง น้องคิดถึงพี่ป่ะ"

"ไม่.."

"ไม่โกหกนะครับคนสวย"

"ใครจะไปคิดถึงนักรักอย่างพี่ ผู้ชายนิสัยแบบพี่เราเกลียดที่สุดเลย"

"นิสัยยังไง"

พี่วินซ์ขยับลงมานั่งบนพื้นพรม พิงโซฟาชิดติดกับตัวฉัน อยากรู้นักจะบอกให้ก็ได้ จะได้ไม่ต้องมาชีกอใส่กัน

"เจ้าชู้ประตูดินไงคะ เราเกลียดผู้ชายเจ้าชู้ มันบั่นทอนชีวิตและจิตใจ เราเกลียดมาก เกลียดที่สุด อยากฆ่าให้ตาย อยาก..."

"พอ!" มือใหญ่ยกขึ้นปรามแล้วดึงมือนั้นกลับไปเกาศีรษะ เขาถอนหายใจเสียงดัง

"อย่าเอาผู้ชายคนเดียวมาตัดสินคนทั้งโลก เคยได้ยินบ้างไหม"

"เคยค่ะ แล้วเราก็ไม่ได้เอาผู้ชายคนอื่นมาวัดพี่นะ พี่เป็นแบบนั้นใครๆ ก็รู้ เปลี่ยนสาวบ่อยจะตาย ยอมรับมาเหอะ"

"ก็คนมันโสด ทำแบบนั้นผิดตรงไหน"

"ใช่ ไม่ผิด"

ผิดที่ฉันเจอแต่ผู้ชายประเภทนี้มาตั้งแต่เด็ก ฉันเบือนหน้าหนีมามองอุปกรณ์ทำเล็บ พยายามปรับอารมณ์ที่เผลอปล่อยให้ลอยขึ้นมากลบเหตุผลลง

"แต่ถ้ามีแฟน พี่รักเดียวใจเดียวนะ"

"เรื่องของพี่สิ อ๊ะ!"

ท่อนแขนใหญ่ตวัดรัดรอบคอของฉันดึงเข้าไปแนบชิดเขา ฉันขึงตาดุหน้าบึ้งใส่เพราะความตกใจ

"พี่.."

"ไม่เถียงเรื่องที่เป็นนักรักนะเพราะถ้ารักใครขึ้นมา ก็จะรัก.. โคตรรัก พิสูจน์ไหม"

"พิสูจน์อะไร พิสูจน์ทำไม"

ไม่รู้เลยว่าเสียงของฉันสั่นแค่ไหน แต่หัวใจสั่นมากจนเจ็บหน้าอก พี่วินซ์พูดแบบนี้ทำไม พิสูจน์นี่ไม่ใช่ว่า..

"ก็มาให้รักสิแล้วจะรู้ว่านักรักของจริงเป็นยังไงแล้วผู้ชายไม่เจ้าชู้พี่ก็เป็นได้"

เขาฉวยโอกาสตอนที่ฉันตกใจแนบริมฝีปากลงมา ฉันไม่ได้ปัดป้องผลักไสเพราะหัวสมองมันเอาแต่ทวนประโยคที่เขาพูดเมื่อครู่ซ้ำๆ พูดแบบนั้นหมายความว่ายังไงกัน