เข้าใจผิด

ฉันแยกกับป่านที่หน้าตึกคณะเพราะป่านจะเดินไปขึ้นรถกะป้อที่หลังมหาวิทยาลัย ส่วนฉันจะไปด้านหน้าเพื่อขึ้นรถโดยสารประจำทางคันใหญ่ ในขณะที่เดินเลียบบึงซึ่งเป็นจุดใจกลางของสถานที่นี้ จู่ๆ ก็มีผู้ชายคนหนึ่งเดินมาดักหน้า ฉันสะดุ้งโหยงทันทีตามสัญชาตญาณ ออกอาการร้อนตัวอยากวิ่งหนีเพราะเขาดันคือพี่วินซ์

“เดี๋ยวก่อน”

พี่วินซ์ไม่เพียงแต่เอ่ยเรียก เขาดึงรั้งแขนของฉันเอาไว้ให้กลับมายืนที่เดิม แบบนี้เท่ากับว่าจำฉันได้ใช่ไหม.. ไม่สิ! น่าจะมีแค่ฉันคนเดียวที่จำอะไรไม่ได้เลยมากกว่า

“เอ่อ พี่มีอะไรกับเราเหรอ” น้ำเสียงเอ่ยถามสั่นเครือ ฉันประหม่า ไม่กล้ามองหน้าเขาด้วย

“ใช่! พี่มีอะไรกับน้อง”

“ห๊ะ!”

ฉันอ้าปากหวอเบิกตาค้าง ทวนคำถามของตัวเองอีกหน ‘พี่มีอะไรกับเราเหรอ’ คำถามตรงตัว และเขาก็ตอบถูกแล้ว

อื้อ... ฉันถามผิดเอง

พี่วินซ์ยิ้ม ไม่ใช่แค่ริมฝีปาก ดวงตาของเขาก็ยิ้มเหมือนกับว่าขบขันท่าทางตลกๆ ของฉัน

“แล้วเมื่อเช้าทำไมออกมาก่อน ทำไมไม่รอ”

“ก็..”

“นี่.. ที่ตกลงกันเอาไว้”

ยังไม่ทันได้ฟังเหตุผลของฉัน พี่วินซ์ก็ยื่นเงินจำนวนหนึ่งมาให้

"เงินอะไรคะ เราตกลงอะไรกันเหรอ"

เมื่อมีคำถามฉันจึงต้องเงยหน้าขึ้นสบตาเขา พี่วินซ์หล่อจัง ดวงตาซุกซนบ่งบอกได้ดีเลยว่าเขาเป็นนักรักอย่างที่เคยได้ยินมาจริงๆ

"ก็เงินค่าทำงานไง ตอนอยู่ในรถเราบอกพี่ว่าสามพัน พี่ให้ทิปด้วย"

ค่าทำงานสามพัน ว๊อท!

ฉันรับเงินมานับดู แบงค์พันทั้งหมดห้าใบ ใจป๋าให้ทิปตั้งสองพันเชียวเหรอ แต่ตรงนี้ไม่ใช่ประเด็น ฉันยัดเงินคืนใส่มือเขา ก่อนจะยกมือคลึงขมับเรียกสติ ยังไงก็ต้องเคลียร์เพราะฟังดูทะแม่งๆ แล้ว

"เมื่อคืนเรายืนอยู่ตรงนั้น แล้วพี่.."

"พี่ก็เลือกน้องไง เลือกมาเรื่อยๆ เป็นกิโลเลยนะ ขนาดตรงที่น้องยืนมันมืดยังออร่าจับกว่าคนอื่น"

ใช่! ฉันจำได้แล้ว ตรงนั้นมีผู้หญิงแต่งตัวสวยๆ ยืนอยู่หลายคน ฉันเอียงคอครุ่นคิด ไม่ใช่ว่ารอรถเมล์กลับบ้านกันหรอกเหรอ

"รับงานอีกไหม" พี่วินซ์ถามขึ้นดึงความสนใจให้กลับมาอยู่ที่เขาอีกครั้ง

"อะไรนะคะ"

"คืนนี้พี่ซื้อน้องหมื่นหนึ่ง ดีลไหม"

"ซื้อ? เฮ้ย! พี่วินซ์ เราไม่ได้ขาย"

คุยมาตั้งนานก็เพิ่งฉลาดคิดได้ตอนนี้ ทุกอย่างที่เขาพูดบทสรุปออกมาว่าเมื่อคืนนี้พี่วินซ์รับฉันขึ้นรถไปด้วยเพราะคิดว่าเป็นสาวขายบริการ เธอเหล่านั้นใช่ แต่ฉันแค่คนเมาที่รอเรียกรถกลับบ้าน

พี่วินซ์ดูจะตกใจไม่น้อย ยิ่งเห็นว่าฉันหัวเสียยกมือขึ้นเสยผมครั้งแล้วครั้งเล่าด้วยแล้ว จากยิ้มเขากลับเลิกคิ้วขึ้นเป็นเชิงสงสัยและงุนงง

"พี่ฟังเรานะ.. "

เขาพยักหน้า

"ก่อนอื่นเราไม่รับเงินนั่นเพราะเราไม่ได้ทำงานอะไรอย่างที่พี่ว่า เราไปยืนตรงนั้นเพราะจะเรียกรถแท็กซี่กลับห้อง แต่รถพี่มาจอดแล้วเรียกเราขึ้นรถ เราเมามากหลังจากขึ้นรถก็จำอะไรไม่ได้เลยจนกระทั้งตื่นตอนเช้า ไม่ได้มีอาชีพแบบนั้น.. "

ฉันถอนหายใจ ปิดเปลือกตาลงพยายามข่มอารมณ์กรุ่นๆ และหน่วงหนึบในอก เรื่องนี้โทษเขาไม่ได้หรอก

"ผิดที่เราเอง เราเมาแล้วไปยืนตรงนั้นให้พี่เข้าใจผิด"

คิดว่าหมดธุระแล้วฉันจึงเดินผ่านตัวเขาไป แต่พี่วินซ์ยังไม่หมดธุระกับฉัน เขาเอ่ยประโยคเรียกรั้งขาของฉันให้หันกลับมอง

"แล้วที่เรา.. เมื่อคืน"

"ช่างมันเถอะ พี่วินซ์ก็วันไนต์บ่อยๆ อยู่แล้วนี่ มันก็เหมือนกันนั่นแหละ เราไปนะ"

เอ่ยร่ำลาก็รีบสาวเท้าเดินออกมาให้ห่างเขาโดยเร็ว น่าอับอายจนไม่อาจสู้หน้าเขาได้เลย หวังว่าเขาจะลืมและฉันก็จะของดแอลกอฮอล์ตัวพรากสติสัมปชัญญะยาวๆ

ไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงฉันก็เดินทางมาถึงอะพาร์ตเม้นต์ เวรกรรมอีกหนที่เจอผู้ชายอีกคน แต่คนนี้น่าจะเรียกว่าคู่กรณีมากกว่า

บาสในชุดนักศึกษาสวมใส่หมวกแก็ปสีดำยืนอยู่หน้าอะพาร์ตเม้นต์ และตอนนี้เขาก็เห็นฉันแล้วถึงได้เดินตรงเข้ามาหาท่าทางเอาเรื่อง

"กีวี่! ทำไมเธอทำแบบนั้นวะ"

"ฉันต้องถามนายมากกว่าว่าทำไมถึงทำแบบนั้น นายคบกับฉัน แต่ไปเอากับผู้หญิงอีกคน คนที่สารเลวที่สุดคือนาย"

"แต่.."

ฉันยกมือปราม "หยุด! เราเลิกกันแล้ว และคลิปนั่นถือว่านายชดใช้ให้ฉันแล้วกัน"

"กีวี่" บาสจับมือฉัน สีหน้าและน้ำเสียงของเขาอ่อนลง "เราขอโทษ ให้โอกาสเรานะ สัญญาว่าจะไม่ทำอีก"

"เสียใจด้วย ฉันไม่มีโอกาสให้ใครทั้งนั้น" ฉันสะบัดมือออก เร่งรีบฝีเท้าเดินไปหาพี่รปภ. หาคนคุ้มครองเผื่อบาสคิดทำอะไรฉัน แต่ผิดคาดที่เขาทำเพียงยืนมองเฉยๆ

ชิ! คงไม่ได้คิดจริงใจกับฉันนั่นแหละ ฉันเกลียด.. เกลียดผู้ชายเจ้าชู้มักมากที่สุด

วันเสาร์ฉันเดินทางกลับบ้านที่จังหวัดเพชรบูรณ์ ไม่บ่อยที่ฉันจะกลับ แต่เพราะวันนี้พี่แอปเปิ้ลพี่สาวของฉันร้องว่าอยากทำเล็บเจล น้องสาวคนสวยที่เอาเวลาว่างยามไม่กลับบ้านในวันหยุดไปร่ำเรียนเลยต้องหอบอุปกรณ์กลับมาทำให้

บ้านของฉันเป็นร้านขายอุปกรณ์กีฬาอยู่ในตัวตลาด โดยมีแม่กับพี่แอปเปิ้ลช่วยกันบริหาร ลูกสาวคนเล็กอย่างฉันไม่ได้มีความคิดกลับมาอยู่ที่บ้านหรอกนะ เรียนจบตะลอนๆ ทำงานในกรุงเทพฯ ดีกว่า เบื่อเมื่อไหร่ค่อยกลับมา

"แกมันแจ๋ว ดีนะที่แม่ไม่เล่นทวิตเตอร์ ถึงไม่เห็นวีรกรรมลูกสาว" พี่แอปเปิ้ลกึ่งบ่นกึ่งชม

เราสองคนใช้พื้นที่โต๊ะม้าหินอ่อนที่ตั้งอยู่หน้าร้านเป็นจุดทำสวย ตรงนี้วิวดี มองรถราขับผ่านได้ชัดเจน

"ทีมันยังแจ๋วใส่วี่เลย หนามยอกต้องเอาหนามบ่ง"

"แล้วเขามาขอโอกาสไหม"

"มาสิ แต่จะให้ทำไมให้โง่ แฟนที่ดีคือแฟนใหม่ คบมันเดี๋ยวก็วนลูปเดิม"

"แกคงได้เชื้อแม่มาเต็มๆ"

พี่แอปเปิ้ลหัวเราะ แต่ฉันกลับหน้าบูดและไม่คิดค้าน พ่อของฉันหรือสามีของแม่เป็นผู้ชายเจ้าชู้คนหนึ่งที่ไม่ว่าจะนานแค่ไหนก็ไม่คิดเปลี่ยนแปลงนิสัย นอกใจและนอกกาย แม่จับได้อยู่แค่สามครั้ง ครั้งที่สามแม่เลือกหย่า ยอมให้ครอบครัวแตกสลายดีกว่าทนทุกข์ทรมานกับผู้ชายไม่รู้จักพอ ในตอนนั้นฉันอายุแปดขวบ แม้จะเด็กมากๆ แต่ก็เป็นเด็กที่เข้าใจและฝังใจเกลียดผู้ชายแบบพ่อที่สุด เรื่องที่บาสทำฉันถึงให้อภัยเขาไม่ได้

"ตรงนี้เอาไข่ดาว.. ไข่ดาวเหมือนนมแกน่ะ"

ฉันชะงัก มองค้อนพี่แอปเปิ้ล แต่ก็ยังไม่วายบูลลี่นมน้องอีกหน

"อุ๊ย! หรือเป็นลูกส้มแมนดารินแล้ว"

"ส้มโอไหมล่ะ.."

"ถึงจะส้มโอแต่ไม่มีใครมารู้มาเห็น น่าเสียดายของ คิกคิก"

ดูพี่สาวของฉันสิ มีที่ไหนพูดจากระเซ้าเหย้าแหย่ให้น้องหาคนมาดูนม พลันใบหน้าหล่อเหลาของพี่วินซ์ก็ลอยเข้ามา ตามมาด้วยภาพจำในห้วงคล้ายความฝันว่าเขาฟัดน้องนมของฉันอย่างเมาส์มัน

กรี๊ด! จู่ๆ ก็ดันรู้สึกเสียววาบไปทั้งตัว