Chapter 4

Napahilot ako sa aking sentido bago napabuga ng malalim na buntong hininga. “May problema ba? O may sakit ka?”

Bago pa ako makasagot ay idinikit na ni Alex ang kamay niya sa noo ko maybe to check if I do have a fever. Pero wala akong sakit.

Salubong ang kilay niyang nakatingin sa akin na medyo nakataas pa ang kilay. “What?” asik kong tanong sa kaniya dahil hindi na siya nagsalita pa.

Nang hindi ko pa rin mahintay ang sagot niya ay napakunot na ang noo ko. “What? Why are you looking at me like that?” ako naman ang nagtaas ng kilay.

Ipinilig niya ang kanyang ulo bago umiling. “Nothing. It’s just that…”

“What?”

“Nevermind.” sagot niya sa akin na mas lalo lang nagpalalim ng pagkakakunot ko ng noo.

Umupo siya sa harapan ko at inabot ang ilang documents. “I thought you’re pursuing Denise Montereal?” tanong niya sa akin pagkalipas ng ilang sandali.

Natigilan ako. Nang lingunin ko siya ay hindi siya nakatingin sa akin dahil nakatutok ang mga mata nito sa cellphone.

The first time I ever saw her was at a party. I was captivated by her charming face and elegant way of talking. Of course I fell in love.

Hindi ko iyon itinago kahit na sa isang miyembro ng pamilya ko at bukod pa doon, I confess to her too. But everything changed because of one dream.

There is a woman in my dream. She was beautiful too, at halos gabi-gabi ay siya na lang ang laman ng panaginip ko. Ang bawat oras at minuto na magkasama kami sa panaginip ay parang totoo, na para bang paggising ko ay katabi ko talaga siya kagabi.

It’s been months since that dream started. Hindi ko alam kung sino siya. Wala akong ideya.

Hindi ko alam kung totoo bang tao siya o ano pero hindi ko matanggal sa isip ko ang nga ngiti niya. Ang bawat pagsasalita niya at ang bawat ngiti niya sa akin.

“Nagpadala sila ng invitation para sa isang dinner.”

Narinig kong sabi pang muli ng kapatid ko.

Napa buntong hininga na lang ako ulit at pagkatapos ay napasandal sa aking kinauupuan. “Tell them I am busy. I can’t go.”

Sa pagkakataong iyon ay nilingon na ako ni Alex. Bakas ang gulat sa kanyang mukha at medyo nakaawang pa ang mga labi niyang nakatingin sa akin.

“What is wrong with you?”

This time ay naniningkit na ang mga mata niyang nakatingin sa akin. This time ay hindi na niya itinago pa ang ekspresyon. “Ni minsan ay hindi mo siya tinanggihan. Isang sabi, isang aya at isang pakiusap niya lang sayo ay pumupunta ka na kaagad habang nagkukumahog pa pero…” hindi pa rin siya makapaniwalang nakatitig sa akin.

Takang-taka siya at parang nakakita ng multo. “Akala ko talaga ay guni-guni ko lang ang lahat pero matagal ko ng napapansin na medyo lumalayo ka sa babaeng iyon at umiiwas ka. Nag-away ba kayo?”

Huminga na lang ako ng malalim. Paano ko sasabihin sa kaniya na simula noong mapanaginipan ko ang babaeng iyon ay nagbago na ang lahat? Hindi na si Denise ang hinahanap ko at unti-unti na akong nawalan ng interes sa kaniya.

Kapag kwinento ko sa iba ang bagay na iyon, tiyak na pagtatawanan nila ako. Tiyak na iisipin nilang nababaliw na ako dahil sino nga ba naman ang maniniwala sa ganung bagay hindi ba?

“Bakit parang gulat na gulat ka? Pwede namang magbago ang lahat ah.” sagot ko sa kaniya.

“Yes but you? That’s impossible. You even showered her with expensive gifts and nagpagawa ka na din ng singsing na pang propose sa kaniya right?”

Napakunot ang noo ko ng wala sa oras. “How did you know that?”

Nakita ko kung paano siya nagulat. Nag iwas siya kaagad ng tingin sa akin. “I… I…” she strummered. Hindi na niya alam pa kung paano niya sasagutin ang tanong ko.

“Sinabi ng gumawa sayo?” Kaagad na nagtagis ang aking mga bagang. How dare they tell everyone about that?

“I’m sorry Damien. Nagtataka lang din kase ako sayo sa totoo lang. I know kung gaano ka kabaliw sa kaniya and then, bigla kang magiging ganito. I am just concerned, okay.” paliwanag niya sa akin na ikinahilot ko na lang ng aking sentido.

“It’s a long story…” sagot ko pagkalipas ng ilang sandali.

Ngunit sa halip na tumigil na ay bigla pa siyang lumapit sa mesa ko. “Tell me, niloko ka ba niya? Or she dumped you? Tell me.”

“No, no and no.” sagot ko. Napaka persistent ni Alex at mas nagiging makulit pa ito kaysa sa ate naming si Cassandra.

“Then tell me the reason. Tell me kung bakit nawawalan ka ng interes sa kaniya?”

“Alex…” sumasakit na ang ulo ko sa pangungulit niya sa totoo lang.

Tiyak na hindi niya maiintindihan ang lahat. “Just tell them I can’t go.” sabi kong muli sa kaniya at gusto ko ng matapos ang usapan naming iyon.

Ngumuso lang siya at humalukipkip sa harapan ko habang matalim ang mga matang nakatingin sa akin. “I know there is a reason and whatever it is, aalamin ko iyon.”

“You're so persistent. There is no other reason.” napapailing na lang na sagot ko.

“Lokohin mo na ang lahat Damien, huwag lang ako…” pinaningkitan niya pa ako ng mga mata na para bang siguradong sigurado ito sa sinasabi, pero ako syempre alam ko sa sarili ko kung anong totoo pero hinding-hindi ko iyon sasabihin sa kaniya dahil baka isipin niyang nababaliw na ako.

“Ewan ko sayo, Alex. Ang dami mong napapansin. Why don’t you put your attention sa mga bagay na ipinapagawa sayo ni Dad kaysa nandito ka at ginugulo ako?”

Mas umasim lang lalo ang mukha niya dahil sa sinabi ko. “Ewan ko sayo Damien!” Nakairap na usal niya bago tuluyang tumayo at lumabas ng opisina ko.

Iniikot ko ang aking swivel chair at tumanaw sa labas ng opisina ko mula sa floor to ceiling window. Minsan, sumasagi na rin sa isip ko na magpakonsulta na sa doktor dahil ba nababaliw na ako.

Pero pagkabaliw nga lang ba talaga iyon? It felt real. Her sweet voice, her soft moans and her touch. Habang iniisip ko siya ay bigla na lang gumapang ang mainit na pakiramdam sa buo kong katawan na kailanman ay hindi ko naramdaman kay Denise.

Ilang beses akong humugot ng mahabang buntong hininga para pakalmahin ang sarili ko.

Sino ka ba talaga?

Bakit ginugulo mo ang isip ko ng ganito?

…