Chapter 3

Hindi na ako nagdalawang isip pa na mag-impake ng aking mga damit. Nasabi ko na ang mga bagay na gusto ko at ipinangako ko rin sa sarili ko na sa pagkakataong ito ay mabubuhay akong masaya.

Pero hindi nawawala sa isip ko ang paghihiganti. Gusto kong maramdaman din nila kung anong naramdaman ko sa dalawa kong nakaraang buhay.

Kaunti lang naman ang gamit ko kaya kumasya na ito sa isang maliit na bag. Mabuti na lang at may mga alahas si Daniela o mas tamang sabihin na ako, dahil ako naman na siya ngayon na pwedeng kong ibenta para makapagsimula.

Wala naman akong ibang gusto kundi ang mamuhay lang ng tahimik, yung tipong mabuhay lang ako ng malayo sa kanila ayos na sa akin iyon.

Pag-alis ko sa bahay na ito, hinding-hindi na ako babalik pa. Ayoko na sila pang makita at mas lalong ayoko na silang makasama pa.

Mas gugustuhin ko na lang na mamuhay ng mag-isa kaysa ang maging sunod-sunuran sa mga utos nila at sa huli, mamamatay lang din ako sa kamay nila.

Tahimik akong lumabas ng aking silid dala ang maliit na bag. Kahit na mawala ako doon ay tiyak na hindi nila mapapansin kaagad dahil wala naman sa akin ang atensyon nila. Palagi itong na kay Denise.

Maganda ito, maamo ang mukha at malambing ang boses na hindi makabasag pinggan sa sobrang hina at hinhin. Pero sa likod ng maamo nitong mukha ay nagtatago ang bulok at nakakadiri nitong pag-uugali.

Akala ng iba ay napaka perpekto niya. Napakabait, pero hindi nila alam kung gaano kasama ang ugali niya.

Hindi naman siya ganun kasama noong sinulat ko siya sa aking libro. Ginawa ko nga siyang perpekto at walang bahid ng dumi, ibinigay ko kase ang lahat ng iyon may Daniela kaya maging ang mga readers ko noon ay galit na galit sa kaniya.

Kaya nga lang noong ako na ang nakaranas ng mga bagay na sinulat ko, hindi pala masaya. Hindi pala tama na basta ko na lang siyang pinarusahan ng pauulit-ulit hanggang sa mamatay siya sa kamay ng lalaking pinakamamahal niya para lang maging masaya ang aking mga bida.

Isang mapait na ngiti ang sumilay sa aking labi bago napa buntong hininga. Nakalabas na ako ng gate na hindi man lang napapansin ng sinuman dahil wala naman talagang may pakialam sa akin sa bahay na iyon.

Tiningala ko ang napakataas na bahay. Kung ang iba ay pinapangarap ang ganun kalaking bahay, ako naman ay sinusumpa ko.

Dahan-dahan akong tumalikod at nag-umpisang maglakad palayo.

Parang kailan lang, ako lang si Danica. Isang simpleng dalaga ba may pangarap na maging isa sa kilalang writer sa platform na pinagsusulatan niya.

Bata pa lang ako ay pangarap ko na talagang maging isang sikat na writer, yung tipong magkakaroon pa ng mga adaptation ang mga sinulat ko pero ngayon? Parang napaka imposible ng mangyari pa ang bagay na iyon.

Napatingala ako sa kalangitan. Puno ito ng mga bituin at bilog na bilog din ang buwan. Kahit medyo malalim na ang gabi ay naging maliwanag pa rin ang daan dahil sa buwan.

Pero nagpapasalamat pa rin ako na sa libro ko mismo ako napasok dahil paano na lang kung sa iba? Ang masakit pa ay paano kung historical ang kwento e di sobrang hirap nun hindi ba?

Sinulat ko ang kwentong iyon dahil sobra akong na-inspire. Ginawa kong napaka greenflag ni Henry kay Denise, pero hindi para may Daniela kaya nga namatay ang karakter niya sa dulo ng kwento na ako mismo ang sumulat.

Pero simula nang mabuhay ako bilang si Daniela, doon ko nakita ang tunay na ugaling meron si Henry. Ang ugali niyang hindi nakikita ng iba o ng karamihan. Ugaling ako pa lang yata ang nakakita.

Nang muli kong maalala kung paano nila ako pinahirapan ni Denise ay kaagad na nagdilim ang aking mukha.

Halos araw-araw akong nagmamakaawa sa kanila na palayain na lang nila ako, na hayaan na lang nila akong mabuhay ng malayo sa kanila. Pauulit-ulit kong sinabi sa kanila na hindi ko na sila guguluhin pa pero hindi sila naawa.

Much worse ay hinayaan nila akong mamatay sa gutom kahit na, kahit na alam nila parehong buntis ako.

Napuno ng galit ang dibdib ko habang inaalala ang mga bagay na iyon.

Mas higit pa sa hayop ang ginawa nila sa akin. Ikinulong nila ako sa isang silid kung nasaan din ang silid nila at tanging salamin lang ang nakapagitan sa amin. Kitang-kita ko kung paano sila magtalik na dalawa at maglamungan o mas tamang sabihin na sinasadya nilang ipakita sa akin ang lahat ng iyon para ipamukha sa akin na hindi ako ang mahal ni Henry, na hinding-hindi magiging ako ang magmamay ari sa puso niya.

Tiniis ko ang lahat ng iyon. Tiniis ko sa pag-asang baka sakal na kapag namatay ako ay makakapagpahinga na ako pero hindi.

Napahigpit ang hawak ko ng wala sa oras sa hawak kong bag. Wala akong pakialam kung anong mangyari sa kumpanya ng taong iyon. Hindi niya ako itinuring na anak kaya hinding-hindi ko na rin siya ituturing bilang ama ko.

Isa pa, alam kong hindi sila magpapakasal kaagad ni Henry dahil hindi pa pwede. Unang magpapakasal si Denise sa bilyonaryong si Damien Montefalco na hindi niya nakita sa mga nakaraang buhay niya.

Hindi ko alam kung bakit hindi kami nagkitang dalawa pero marahil wala naman kaming koneksyon sa isat-isa. O dahil isa lang din siyang aide character sa ginawa kong kwento?

Ah, oo. Naaalala ko na. Sinulat ko rin siya bilang isang side character sa aking kwento kung saan ay na-inlove siya ng sobra may Denise pero hindi ito ang mahal ni Denise dahil si Henry iyon.

Sa dulo ng kwento bago ang wakas ay namatay ito sa isang aksidente. Hindi ko na inelaborate pa ang dahilan pero dahil nga gusto kong ang magkatuluyan ay sina Denise at Henry kaya ko tinanggal na lang basta ang hadlang sa pag-iibigan nila pero ngayon ay napapaisip ako…

Isa nga lang bang aksidente ang pagkamatay niya o may ginawa ang dalawa lalo na at alam ko kung gaano kasama ang mga budhi nila?

…